အိမ်ကို လွမ်းတယ်ဆိုတာ ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး

"ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းတယ် ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ" ဟု စစ်ချန်က မေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီထယ်ကျူး ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဆရာသခင်... ဒီကိစ္စက တော်တော် ဆန်းကြယ်တယ်ဗျ။"

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ထလိုက်ပြီး စစ်ချန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်

"ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် လီထယ်ကျူးက မူလက ဒီကမ္ဘာကလူ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် စစ်ချန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူ ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်သည်။

အံ့ဩခြင်း သို့မဟုတ် ရှုပ်ထွေးခြင်း အရိပ်အယောင်များကို တွေ့မြင်ရမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် စစ်ချန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထိုတုံ့ပြန်မှုကြောင့် စကားလုံးပေါင်းများစွာ ပြင်ဆင်ထားသော လီထယ်ကျူးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။

သူ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ဆက်ပြောရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်

"ကျွန်တော်က မူလကမ္ဘာမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေတာပါ။ သာမန် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အနေနဲ့ နေ့တိုင်း အလုပ်ခိုလိုက်... အဲ... ကြိုးစားလုပ်ကိုင်လိုက်နဲ့ပေါ့။"

စနစ်ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း အကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပေ။

"ပြီးတော့ တစ်ရက်ကျတော့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အချိန်ပို ဆင်းနေတုန်း ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ပြီး စနစ်လေးရပြီး ရှန်းရှလောကထဲကို ရောက်ရင် ကောင်းမယ်လို့ညည်းညူလိုက်မိရာကနေ ဒီစိတ်မချရတဲ့ စနစ်ကြီးနဲ့ ချိတ်ဆက်မိသွားတာပဲ။"

"နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိလိုက်ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်နေတော့တာပဲ။"

သူ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည် "ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင် နာမည်က လီလင်း တဲ့။ တောင်ပေါ်မှာ ဟင်းရွက်တူးနေတဲ့ ဆင်းရဲသား ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ မေ့လဲသွားပြီး ပြန်မနိုးတော့ဘူး... အဲဒီအချိန် ကျွန်တော် ရောက်လာတာပဲ။"

မူလပိုင်ရှင်၏ အမည်ကို ပြောလိုက်ပြီး လီထယ်ကျူး နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည် "လီလင်း ဟုတ်လား။ နာမည်က တော်တော် အားနည်းတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်တော်နဲ့ ထိုက်တန်မှာလဲ။"

"ကျွန်တော် လီထယ်ကျူးက နာမည်ပြောင်း၊ မျိုးရိုးပြောင်းတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ရောက်လာကတည်းက လီထယ်ကျူးပဲ ရှိတော့မယ်။"

သူ တရစပ် ပြောဆိုနေသည်... မွေးရပ်မြေအကြောင်း ဖော်ပြနေသည်... ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် မရှိသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေပြီး ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော သံသေတ္တာအမျိုးမျိုး ရှိသည့်ကမ္ဘာ... လူများသည် လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော သင်ပုန်းငယ်လေးများ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာမှ လူများနှင့် စကားပြောနိုင်၊ မြင်တွေ့နိုင်သည့် ကမ္ဘာ။

အဲဒီကလူတွေက မကျင့်ကြံကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ မီးရှူးမီးပန်းကြီးတွေကို ထွင်ထားကြတယ်။

မှော်စွမ်းအင် မသုံးဘဲ ကောင်းကင်ထိ ထိုးဖောက်နိုင်တဲ့ မိုးမျှော်တိုက်တွေကို ဆောက်နိုင်ကြတယ်။

အသံလွှင့်အဆောင်တွေ မရှိပေမဲ့ သတင်းအချက်အလက် ပို့ဆောင်တာက ဓားပျံစာလွှာတွေထက် ပိုမြန်တယ်...

စစ်ချန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။

ကြယ်တာရာတစ်ပွင့် အနေဖြင့် သူ၏ အချိန်ကာလ အတိုင်းအတာသည် ရှည်လျားလွန်းလှပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် နှစ်ပေါင်းရာချီ၊ ထောင်ချီ ကြာမြင့်တတ်သည်။

သူ့အတွက်မူ ဂြိုဟ်များပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော ထိုသက်ရှိလေးများသည် မနက်မွေး၊ ညသေသော ပိုးကောင်လေးများနှင့် တူသည်။

အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာရန် သူ စိတ်မဝင်စားသလို၊ ဖြစ်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် လီထယ်ကျူး၏ ဖော်ပြချက်သည် လွန်ခဲ့သော ကာလအကြာကြီးက သူ ခေတ္တမျှငေးကြည့်ခဲ့ဖူးသော ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုကို ပြန်သတိရစေသည်။

သူတို့က တော်တော် ဆင်တူကြတယ်... တိုက်ဆိုင်မှုလား။ ဒါမှမဟုတ်...

စစ်ချန်၏ အကြည့်သည် ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ကောင်းကင်ရှိ တောက်လောင်နေသော နေလုံးကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

သူ ဤကမ္ဘာလောကထဲသို့ ပထမဆုံး ပြန်လည်မွေးဖွားလာစဉ်က ကလေးငယ်ဘဝဖြင့် ရှိနေတုန်း ကောင်းကင်ရှိ ဂျူနီယာနေလုံးကြီးကို နှုတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ အသိစိတ်မရှိသော ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူနှင့် စကားပြောဆိုနိုင်စွမ်း ပို၍ပင် မရှိပေ။

စစ်ချန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ တံတွေးများ ပျံဝဲမတတ် ပြောဆိုနေသော လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ကို မေးမြန်းခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သိသာသည်။ သူသည် အဆုံးမရှိသော လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး သူနှင့် အမှန်တကယ် မျက်လုံးချင်းဆုံနိုင်ခဲ့သော ဆံပင်နက်လူငယ်လေး မဟုတ်ပေ။

လီထယ်ကျူးအတွက်မူ ခေါင်းပေါ်မှ နေလုံးသည် နေလုံးတစ်လုံး သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

"ဆရာသခင်... အံ့ဩစရာ မကောင်းဘူးလား။"

လီထယ်ကျူးသည် သူ့ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းမှု အတွေ့အကြုံကို ပြောပြပြီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် စစ်ချန်ကို မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ "လုံးဝ ကွာခြားတဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုဗျ။"

စစ်ချန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "စကြာဝဠာကြီးက အရမ်း ကျယ်ဝန်းပါတယ်။"

သူ ထိုစကားစုကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်... စကြာဝဠာကြီးက ကျယ်ဝန်းပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာများကို လက်ခံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသလို ရံဖန်ရံခါ ဝိညာဉ်တစ်ခု ဒီဘက်ကို လွင့်ပါလာနိုင်လောက်အောင်လည်း ကြီးမားတယ်။

ထိုစကား ပြောပြီးနောက် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လီထယ်ကျူး၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် များစွာ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချထားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှူရတာပင် ပိုမို ချောမွေ့လာသည်။ သူ့ရင်ထဲ နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိုစနစ်ခွေးမသား မဟုတ်သော အခြားလူတစ်ဦးနှင့် မျှဝေခွင့် ရလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

【လေးစားရပါသော အရှင်သခင်... 'စကြာဝဠာကြီးက အရမ်း ကျယ်ဝန်းပါတယ်' ဆိုတဲ့ အရှင်သခင်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက တကယ့်ကို နက်နဲတဲ့ သစ္စာတရားတွေ ပါဝင်နေပြီး ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားစေပါတယ်ခင်ဗျ။】

စနစ်၏ အီလက်ထရွန်နစ် အသံသည် အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

【ဒီစနစ်လေးက အရှင်သခင်လို အစွမ်းထက်ပြီး ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူးခင်ဗျ။】

【ဒီစနစ်လေးရဲ့ အရှင်သခင်အပေါ် လေးစားမှုက ဟိန်းဟောက်စီးဆင်းနေတဲ့ မြစ်ကြီးတစ်စင်းလိုပါပဲ...】

လီထယ်ကျူး မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "တော်လိုက်တော့... စောစောက ငါ့ကို ဆဲတုန်းကကျတော့ ဒီမျက်နှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

【ပိုင်ရှင် အထင်လွဲနေပါပြီ... ဒီစနစ်လေးရဲ့ စကားလုံးတိုင်းက အဓိက ကုဒ်တွေကနေ လာတာပါ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး သက်သေပါခင်ဗျ။】

ပေါ့ပါးသော လေထုက လီထယ်ကျူးကို ပိုရဲတင်းလာစေသည်။

သူ ခဏတာ တုန့်ဆိုင်းနေသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် တွေးခဲ့ဖူးသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည် "ဆရာသခင်... ကျွန်တော်... ပြန်သွားလို့ ရနိုင်သေးတယ်လို့ ထင်လား။ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကို ပြန်သွားလို့ ရမလား။"

စစ်ချန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤမေးခွန်းသည် သူ၏ လက်ရှိ မသိနားမလည်သော ကွက်လပ်တစ်ခုကို ထိမိသွားသည်။ သူသည် စွမ်းအင်၏ အနှစ်သာရကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသောကြောင့် ဘယ်လိုလုပ် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်မည်နည်း။

ဆရာသခင် ဘာမှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ လီထယ်ကျူး၏ ရင်ထဲမှ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူ့ကိုယ်သူ သရော်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဟန်ဆောင်လိုက်သည်

"ဟူး... တကယ်တော့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ဟိုမှာ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ပူစရာ သိပ်မရှိပါဘူး။ စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းမှု ပုံစံခွက်အတိုင်းပါပဲ မိဘနှစ်ပါး ကောင်းကင်ဘုံ ရောက်သွားပြီ၊ မှော်စွမ်းအား အကန့်အသတ် မရှိဘူးပေါ့။"

သူ ပြောလေလေ သူ့အတွေ့အကြုံက ဝတ္ထုတွေထဲက ရိုးအီနေတဲ့ ဇာတ်ကွက်တွေနဲ့ တူလေလေလို့ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ "ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော့် အခြေအနေကို ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းတယ်၊ စနစ်ပါတယ်၊ မိဘမဲ့၊ အမှိုက်ကောင်... ဘုရားရေ... စေ့စပ်ကြောင်းလမ်း ပျက်တာလေး တစ်ခုပဲ လိုတော့တယ်။ အဲဒါပါရင် အကုန်ပြည့်စုံပြီ။"

သူ ကဗျာပင် စပ်လိုက်သေးသည် "အိမ်မရှိ၊ ကားမရှိ၊ စုငွေမရှိ... ဒီရောက်လာပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်နေရ။"

လီထယ်ကျူးက သူ့လေသံကို ရယ်စရာဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း အမြဲတမ်း တက်ကြွနေသော သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သည့် အထီးကျန်ဆန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

စစ်ချန်သည် လူငယ်လေး၏ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော ပုခုံးများကို ကြည့်ပြီး ဤရုပ်ခန္ဓာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် ရွေးချယ်စဉ်က သူ၏ ခံစားချက်များကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

"အိမ်ကို လွမ်းတယ်ဆိုတာ ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

လီထယ်ကျူး၏ ပေါက်ကရ ပြောဆိုမှုများ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဆရာသခင်..."

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အားပေးမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ "မင်း လာလို့ရတယ် ဆိုကတည်းက လမ်းကြောင်း ပွင့်နေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ အဲဒီလမ်းကြောင်းက ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်လိုသွားရမလဲ ဆိုတာကို ငါတို့ မသိသေးတာပဲ ရှိတာ။"

"ဖြစ်နိုင်တာက... မင်း လုံလောက်အောင် သန်မာလာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ။"

"တကယ်လား။" လီထယ်ကျူး၏ အသံ တုန်ရီနေသည်။

"စကြာဝဠာကြီးက အရမ်း ကျယ်ဝန်းပါတယ်။"

စစ်ချန် ဤစကားစုကို ထပ်ပြောလိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် အဓိပ္ပာယ်မှာ လုံးဝ ကွာခြားသွားသည်။ "မင်း စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းတယ်... ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အားလုံးကို လက်ခံထားနိုင်လောက်အောင်လည်း သဘာဝကျကျ ကျယ်ဝန်းတာပေါ့။"

【အရှင်သခင် ပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်ခင်ဗျ။】

စနစ်က အလျင်စလို ထောက်ခံသည် 【ပိုင်ရှင်ကသာ ကြိုးစားကျင့်ကြံပြီး ဒီစနစ်လေးရဲ့ တာဝန်တွေကို လိုက်နာမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက်...】

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" လီထယ်ကျူး စိတ်ထဲတွင် စိတ်တိုတိုဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မျက်နှာကို အားရပါးရ သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကျောကို မတ်လိုက်သည်။ "ဆရာသခင်... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ့မယ်။"

မသေမျိုးအင်ပါယာ ဖြစ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံကို လွှမ်းမိုးချင်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး။

ရိုးရိုးလေးပါပဲ... အိမ်ပြန်ချင်လို့။

ဤအတွေးသည် မျိုးစေ့တစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်သွားသည်။

စစ်ချန်သည် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပြန်လည် ရရှိသွားသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပျံသန်းရေးလှေ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ နိမ့်ဆင်းလာသည်။ အခန်းပြင်ပမှ ဟေးစန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်

"ညီလေး... ရောက်ပြီဟေ့။ လာကြည့်ပါဦး... ဒီနေရာက အနံ့မွှေးလိုက်တာ။"