မူရွှယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ယဉ်ကျေးပါဦး

လီထယ်ကျူး တစ်ယောက် ဆက်ပြီး ထိန်းထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့။ သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်တာနဲ့ အကြောင်းစုံကို ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ဆီ အကုန် ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

ဦးလေးနှစ်ယောက်က သူ့လိုပဲ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူထင်ထားခဲ့ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မျက်စိစမ်းပွဲလေးပဲလေ... ဘာတွေများ လန့်နေတာလဲ ဟု ဟုန်ဖုန်းက ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ပါးစပ်အပြည့် ဝါးရင်း မျက်လုံးလှန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လီထယ်ကျူး ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ဟုတ်သားပဲ... သူက ဘာကို လန့်နေတာလဲ။

သူ့စိတ်ထဲက ခေတ်လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ဆရာသခင်ကို သူ့အရွယ်လောက်လို့ မသိစိတ်က မှတ်ယူထားမိလို့ ဖြစ်မည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းလောကလေ... သူ့ဆရာသခင် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ သူမှ မသိတာ။

အသက်မသိရ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ခန့်မှန်းရခက်၊ ရုပ်ရည်က အပြစ်ပြောစရာမရှိ။ ဘယ်နေရာသွားသွား ထိပ်တန်း အိမ်ထောင်ဘက်လောင်း ဖြစ်နေမယ့်သူကို တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စိုးရိမ်စရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ။

ဟေးစန်းက အသားကို မြိုချလိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်

ငါတော့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ ညီလေးမှာ အရည်အချင်းရှိသားပဲ။ မိန်းကလေးချောချောလေးတွေ ရှာပြီး သားသမီးလေးတွေ မွေးလိုက်ရင် ဒီနေရာကြီး ပိုစည်ကားသွားမှာပေါ့။ အဲဒီကျရင် ငါလည်း ဦးလေး ဖြစ်လာပြီး ကလေးတပ်မတော်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်တွေပေါ်မှာ ဆော့ကစားလို့ ရတာပေါ့။

ဝက်ဝံမည်းကြီးက စစ်ချန် အသေးစားလေးတွေ အများကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး ခေါင်မိုးကြွပ်တွေ ခွာနေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးမိပြီး လီထယ်ကျူး ပါးစပ်လှုပ်ရမ်းသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင် စစ်ချန်သည် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ မြစ်ကမ်းနံဘေး ပန်းဆောင်ငယ်လေးသို့ အချိန်မှန် ရောက်ရှိလာသည်။

ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်ရုံဖြင့် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

နွေးထွေးသော ရနံ့များ ခန်းမဆောင်အတွင်း ပျံ့လွင့်နေပြီး လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဒါဇင်ခန့်သည် နှစ်ယောက်တစ်တွဲ သုံးယောက်တစ်တွဲ ထိုင်ကာ တီးတိုး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်သောပုံစံ၊ မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပသောပုံစံ... ပုံစံမျိုးစုံ ရှိနေကြပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်သစ်သီးများနှင့် မုန့်များ တင်ထားသော စားပွဲများ ရှိနေသဖြင့် လေထုက ဥယျာဉ်ပါတီပွဲ တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သော လေးနက်သည့် ဟောပြောပွဲနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

သို့သော် သူ လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားသည်။ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်က နောက်ပိုင်း ဆွေးနွေးမှုတွေအတွက် ပိုအထောက်အကူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်မည်။

သူ တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ့ရောက်ရှိမှုက မျက်လုံးအားလုံးကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

စစ်မှန်သော တပည့်များသည် ဘာအစီအစဉ် ရှိမှန်း မသိကြပေ။ ဂိုဏ်းသခင်မက အကြီးအကဲစစ်ချန်နှင့် ဗဟုသုတ ဖလှယ်ရန်သာ ပြောထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်း စည်းမျဉ်းများသည် တပည့်များ၊ ဂိုဏ်းသခင်မနှင့် အကြီးအကဲများ အားလုံးကို ချည်နှောင်ထားသည်။

ဂိုဏ်းသခင်မစုပင်လျှင် မည်သည့်တပည့်ကိုမျှ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်လာရန် အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေနိုင်ပေ။ အရာအားလုံးက မိမိသဘောဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မကြာသေးမီက ဒဏ္ဍာရီဖြစ်လာသော လူငယ်အကြီးအကဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းက သဘာဝကျပါသည်။

ဂိုဏ်းသခင်မစုက သူ့ကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။

သူမသည် သူ့ကို အဓိကထိုင်ခုံသို့ ခေါ်သွားပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ထို့နောက် လူငယ်အချင်းချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သွားစေရန် သူမ ထွက်ခွာပေးလိုက်သည်။

အပြင်ရောက်တော့ သစ်ပင်တစ်ပင်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းပြီး ချောင်းကြည့်နေသည်။

သူ့အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် နည်းနည်းလောက် တက်ကြွလိုက်ရုံနဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် ရနိုင်မှာပဲလို့ သူမ ယူဆထားသည်။

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေက သူမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

သူမ မျက်တောင်မခတ်မီမှာပင် စစ်ချန်သည် မိန်းကလေးများနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျင့်ကြံတာအပြင် တခြား ဘာဝါသနာပါသေးလဲရှင်” ဟု တစ်ယောက်က ချိုသာစွာ မေးလိုက်သည်။

“အချိုပွဲ စားရတာနဲ့ တစ်ခါတလေ မွှေကြော်ဆေးဖော်တာပေါ့။“

“မွှေကြော်ဆေးဖော်တာ ဟုတ်လား။“

“ဆေးလုံးတွေကို ဟင်းချက်သလို မွှေကြော်တာလေ။“

မိန်းကလေးများက သူ့ကို ချစ်စရာကောင်းတယ် ထင်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သူက ရိုးရိုးသားသား ပြောပေမယ့် အံ့ဩစရာကောင်းနေသဖြင့် သူတို့ကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းသခင်မစု အပြင်ဘက်ကနေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်... ကြည့်စမ်း... ဘယ်လောက်တောင် ချောမွေ့လိုက်သလဲ။

လေထုက အဆင်ပြေလာသောအခါ သူ ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်

ငါတို့ အများကြီး အကျိုးရှိခဲ့ပါပြီ။ ယင်နဲ့ ယန် လက်တွေ့အပိုင်းကို ဘယ်တော့ စကြမလဲ။

ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒီမှာ... အခုလား။ လူအများကြီးနဲ့လား။

မိန်းကလေး အတော်များများ မျက်နှာနီရဲလာသည်။

“အကြီးအကဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ယဉ်ကျေးပါဦးရှင်။

ဒီမှာကျတော့... မသင့်တော်ပါဘူး။“

စစ်ချန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

အပြင်ဘက်က စုသခင်မပင်လျှင် ခလုတ်တိုက် လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တည့်တိုးလွန်းလိုက်တာ။

သူမ စီစဉ်ထားတဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သံယောဇဉ် တိုးပွားလာမယ့် ပုံစံနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး ယခုအထိ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

“တပည့် မူရွှယ်ပါ... ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ၂၆ နေရာကပါ။“

“ဒီကို လာတာက တာအိုအတွက် မဟုတ်ဘဲ အကြီးအကဲရဲ့ စွမ်းရည်ကို လာရှာဖွေတာပါ။ ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ပြုမလား။“

အနေရခက်နေသော လေထု ကွဲကြေသွားသည်။

ဂိုဏ်းသခင်မစု မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

အချစ်ရေးကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ ဓားသိုင်းပါရမီရှင် မူရွှယ်က သူ့ကို လာစိန်ခေါ်တာပဲ။

စစ်ချန် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြသည်။

ကျန်တဲ့သူတွေကို ယင်ယန် ကြီးမြတ်သော တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ နောက်တစ်ရက် ပြန်ချိန်းလိုက်သည်။

မိန်းကလေးများက မျက်နှာနီရဲလျက် ငေးကြည့်နေကြသည်။

ပြတင်းပေါက်နားက တစ်ယောက်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည် “သူက တို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လိုချင်တာလား။“

သူတို့ တိုက်ပွဲကြည့်ရန် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဂိုဏ်းသခင်မစုသည် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတချက်ချကာ အချိုပွဲစားရန် စားသောက်ဆောင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။