အခန်း (၂၀၉-၂၁၀)

အခန်း (၂၀၉) - ထွက်လာသည်နှင့် ဘေးနှင့်တွေ့ခြင်း၊ အဆင့် (၂) ရွှေအကြေးခွံသားရဲနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း

"ကံကောင်းခြင်းအမှတ် ငါးထောင်လား..."

ကျန်းဖန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

မူလက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကံကောင်းခြင်းအမှတ်များမှာ တရိပ်ရိပ် လျော့နည်းနေပြီး နှစ်ထောင်ခန့်သာ ကျန်တော့၏။ ယခုမူ ရုတ်တရက် ခုနစ်ထောင်အထိ မြင့်တက်သွားသဖြင့် သူသည် တစ်ခါတည်းနှင့် ချမ်းသာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက သူ့ကို အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်ကျေနပ်စေ၏။

အမှန်တကယ်ပင် မြစိမ်းတော ဈေးတန်း ကနေ အချိန်မီ ထွက်ခွာလာခဲ့သည့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အလွန်မှန်ကန်ခဲ့သည်။ "ပညာရှိသောသူသည် ဘေးအန္တရာယ်ရှိသော နေရာတွင် မနေပေ" ဆိုသည့် စကားအတိုင်းပင်။

သူသည် သာမန် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ဂိုဏ်းကြီးများ၏ စစ်ပွဲအတွင်း ကြားညှပ်မခံနိုင်ပေ။

၎င်းအပြင် ဤဘေးဒုက္ခကြီးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည့်အတွက် ကံကောင်းခြင်း အမှတ်များစွာ ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ သူ့အတွက် တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

နောက်ထပ် ၇ ရက်၊ ၈ ရက်ခန့် အကြာတွင်…

ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့သည် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါကာ သားရဲတစ်သောင်းတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်နေကြသည်။

ဤအချိန်ရောက်မှသာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် မြစိမ်းတော ဈေးတန်း မှ ထွက်ခွာရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း ကျန်းဖန် အမှန်တကယ် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ပထမဆုံး အခက်အခဲမှာ သားရဲတစ်သောင်းတောင်တန်း၏ ကြမ်းတမ်းလှသော လမ်းခရီးပင် ဖြစ်သည်။

တောင်ကုန်း တောင်တန်းများမှာ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှပြီး သွားလာရန် လမ်းငယ်လေးများပင် မရှိပေ။ ကြမ်းတမ်းလှသော တောင်လမ်းများကြောင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြရသည်။

ဒုတိယ အခက်အခဲမှာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ရှိ ဘေးအန္တရာယ်များ ဖြစ်သည်။

မြစိမ်းတော ဈေးတန်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေမင်းကြီးဓားဂိုဏ်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်းလင်းထားသဖြင့် ဘေးကင်းသော်လည်း တောင်တန်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှာမူ မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ နိဗ္ဗာန် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့အဖွဲ့မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရ၏။

ဤ ၇ ရက်၊ ၈ ရက်အတွင်းမှာပင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဦးထက်မနည်း မိစ္ဆာသားရဲ များ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။

ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသလို ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရနေကြသည်။

ထို့ပြင် ညဘက်တွင်လည်း မိစ္ဆာများနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ နေ့ဘက်တွင်သာ ခရီးနှင်နိုင်ပြီး ညဘက်၌ နားကြရသည်။ ၎င်းက သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို များစွာ နှေးကွေးစေခဲ့သည်။

ယွန်လိုင်းမြို့သို့ ရောက်ရန် ဝေးနေဆဲပင်။

သို့သော် အကြောင်းရင်းကို မသိရဘဲ ကျန်းဖန်၏ ရင်ထဲ၌ မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်းကစပြီး ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု နီးကပ်လာနေသကဲ့သို့ စိုးရိမ်စိတ်များ တရိပ်ရိပ် ဝင်နေမိသည်။

"မိတ်ဆွေဝူ... ယွန်လိုင်းမြို့ကို ဘယ်တော့လောက် ရောက်နိုင်မလဲ" ဟု ကျန်းဖန်က မေးလိုက်သည်။

"မြစိမ်းတော ဈေးတန်း နဲ့ ယွန်လိုင်းမြို့က ကီလိုမီတာ သုံးထောင်လောက် ဝေးတာလေ။ အခု ငါတို့က တစ်ရက်ကို ကီလိုမီတာ တစ်ရာနှုန်းနဲ့ သွားနေတာဆိုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေရင် နောက်ထပ် တစ်လလောက်ဆို ရောက်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေကျန်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့" ဟု ဝူဖုန်းက အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အစ်ကိုဝူက ယွန်လိုင်းမြို့မှာရှိတဲ့ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မျိုးနွယ်စုဖြစ်တဲ့ ဝူမိသားစုကလေ။ သူက ဒီခရီးကို သွားလာဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတော့ သူ့နောက်လိုက်ရင် ဘေးကင်းပါတယ်။ အခုတောင် ငါတို့ ကီလိုမီတာ ၇ ရာ၊ ၈ ရာလောက်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဖြတ်ကျော်လာနိုင်ပြီပဲ" ဟု လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒါပေါ့... အစ်ကိုဝူဆီမှာ တောင်တန်းကြီးရဲ့ မြေပုံရှိလို့သာပေါ့။ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေကို ကြိုရှောင်နိုင်လို့ ငါတို့ အသက်ဆက်နေရတာ။ မဟုတ်ရင် လမ်းတစ်ဝက်တင် အကုန် သေကုန်ကြမှာ" ဟု အခြားတစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ဝူဖုန်းအပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုများမှာ မြင့်တက်နေသည်။

သူသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ရုံတင်မကဘဲ မိစ္ဆာသားရဲများ ကြုံလာတိုင်းလည်း အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသဖြင့် အားလုံးက သူ့ကို "နှလုံးလှ ကျင့်ကြံသူ" ဟုပင် တင်စားနေကြတော့သည်။

"မိတ်ဆွေတို့... အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ကို ကူညီတာက ငါ့ကိုယ်ငါ ကူညီတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ငါတို့အားလုံးက တစ်လှေတည်းစီး၊ တစ်ခရီးတည်းသွားတဲ့ သူတွေပဲလေ။ တကယ် ယွန်လိုင်းမြို့ကို ရောက်မှပဲ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြပါ" ဟု ဝူဖုန်းက ဖော်ဖော်ရွေရွေပင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ မျက်ရည်ဝဲမတတ် ကျေးဇူးတင်နေကြသော်လည်း ကျန်းဖန်ကမူ မတူပေ။

"ယောကျာ်း... ဝူဖုန်းနဲ့ သူ့လူတွေက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

စုဝေဝေက ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဆက်သွယ်ကာ တိုးတက်လာသော သူမ၏ ခံစားမှုကို ပြောပြလာသည်။ ကျန်းဖန်သည်လည်း သူ၏ ဇနီးသည်ကို အမှန်အတိုင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ဝေဝေ... အပေါ်ယံမှာတော့ သူတို့က ဘာပြဿနာမှ မရှိသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက မြွေပျံကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ထားတော့ လူတွေရဲ့ စေတနာနဲ့ မကောင်းတဲ့ စိတ်ထားကို အာရုံခံနိုင်တယ်။ အကြောင်းရင်းတော့ သေချာမသိဘူး... ဝူဖုန်းနဲ့ သူ့လူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာရှိတဲ့ မကောင်းတဲ့စိတ်ဓာတ်တွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာနေတာတော့ သတိထားမိတယ်"

ကျန်းဖန်သည် အခြားသူများ သတိမပြုမိစေရန် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့်သာ သတိပေးလိုက်သည်။

…..

အခန်း (၂၁၀) - ထွက်လာသည်နှင့် ဘေးနှင့်တွေ့ခြင်း၊ အဆင့် (၂) ရွှေအကြေးခွံသားရဲနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း (အပိုင်း ၂)

ဝူဖုန်းနှင့် သူ၏လူများသည် လမ်းပြအမည်ခံ ဓားပြကျင့်ကြံသူများထက် မထူးခြားလှကြောင်း ကျန်းဖန် ခံစားမိသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် အမြဲတမ်း နိုးနိုးကြားကြားရှိနေပြီး လုံးဝ သတိမပေါ့ခဲ့ပေ။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဝူဖုန်းတို့က သုံးလေးယောက်တည်းလေ။ ငါတို့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေက အနည်းဆုံး တစ်ရာကျော်ရှိတာကို သူတို့က ရန်မူရဲပါ့မလား"

"နောက်ပြီး ယွန်လိုင်းမြို့ကိုလည်း မရောက်သေးဘူးလေ၊ ဘာလို့ လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် ရန်စရမှာလဲ" ဟု စုဝေဝေက ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် မေးလာသည်။

သူမအတွက်မူ ဝူဖုန်းတို့က ဤမျှများပြားသော ကျင့်ကြံသူများကို ရန်ပြုရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။ အင်အားချင်း ယှဉ်လျှင်လည်း ဝူဖုန်းတို့က နိုင်ခြေမရှိပေ။

"ငါလည်း အသေအချာတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ငါတို့ အထူးသတိထားရမယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်တာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ထားရမယ်" ဟု ကျန်းဖန်က လေးလေးနက်နက် မှာကြားလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ သံသယကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝူဖုန်းသည် ယခုအခါ ဤအုပ်စုကြီး၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အကြွင်းမဲ့ ဩဇာညောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သက်သေမရှိဘဲ သွားရောက်စွပ်စွဲပါက သူကိုယ်တိုင်သာ အထီးကျန်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လောလောဆယ်တွင် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်၊ သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဝူဖုန်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ကျင့်ကြံသူအုပ်စုကြီးမှာ ကီလိုမီတာ နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် ခရီးနှင်နိုင်ခဲ့ပြီး တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သည့် မိစ္ဆာသားရဲ တိုက်ခိုက်မှုကိုမျှ မကြုံခဲ့ရသဖြင့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ ဝမ်းသာနေကြသည်။

"ဟားဟား... အစ်ကိုဝူရဲ့ ဘေးကင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းကြောင့်သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ ခဏခဏ တိုးနေမှာ"

ကျင့်ကြံသူများက ဝူဖုန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေကြသည်။ သူတို့သည် ခရီးစဉ်၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ကျော်လာနိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်နေကြ၏။

"နေဦး... မိတ်ဆွေဝူနဲ့ သူ့လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ"

ရုတ်တရက် ကျန်းဖန်၏ ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို အပြင်းအထန် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ တန်းထျန်အတွင်းရှိ နိမိတ်ဖတ်အင်းမှာ တုန်ခါလာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဘေးအန္တရာယ်ကြီး" ဟူသော သတင်းစကားမှာ သူ၏ အသိစိတ်အာရုံထဲသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်လာသည်။

ကျန်းဖန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝူဖုန်းနှင့် သူ၏လူများကို မတွေ့ရတော့ပေ။

"အော်... အစ်ကိုဝူတို့က ရှေ့မှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ရှိမရှိ သွားစုံစမ်းပေးတာလေ။ ငါတို့ကိုတော့ ဒီမှာ ခဏနားနေဖို့ ပြောသွားတယ်" ဟု ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဖြေသည်။

"တောက်..."

ကျန်းဖန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။

သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပျံ့နှံ့လာနေချေပြီ။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေလျှင် သေချာပေါက် အသက်ပျောက်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ စုဝေဝေ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပေါ့ပါးခြင်းအင်းကို အသုံးပြု၍ လေဟုန်စီးကာ ထွက်ပြေးလိုက်တော့သည်။

သူသည် အခြားသူများကို သတိပေးရန် အချိန်မရတော့ပေ။ တစ်စက္ကန့် နောက်ကျသည်နှင့် သူနှင့် စုဝေဝေတို့ပါ ဤနေရာ၌ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ကျန်းဖန်တို့ ထွက်ပြေးသွားပြီး ခဏအကြာတွင်…

ဝုန်း…

ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့် အကြာတွင် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုခန့် ကြီးမားသော မိစ္ဆာသားရဲကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုသားရဲမှာ 'သင်းခွေချပ်' နှင့် တူသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင်အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကြောက်စရာကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"တောက်... ဒါက အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲ 'ရွှေအကြေးခွံသားရဲ' ပဲ"

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ အားကိုးရာမဲ့နေ၏။

အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲ ဆိုသည်မှာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် အဆင့်တူပြီး သာမန်ကျင့်ကြံသူထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်လှသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ဤလေလွင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ပုရွက်ဆိတ်များသဖွယ်သာ ဖြစ်တော့သည်။

ဘေးကင်းသော လမ်းကြောင်းဟု ဆိုထားပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော သားရဲကြီး ပေါ်လာရသနည်း။

ကျင့်ကြံသူများမှာ ယခုမှပင် ဝူဖုန်းတို့အုပ်စု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားကြသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။

သားရဲကြီးမှာ ကျင့်ကြံသူများကို အားရပါးရ ကြည့်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်းအတွက်မူ ဤကျင့်ကြံသူများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော 'ဝိညာဉ်ဆေးပင်' များပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဖန်သည် စုဝေဝေကို ခေါ်ဆောင်ကာ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

သူ၏ ပေါ့ပါးခြင်းအင်းမှာ 'အောင်မြင်မှုကြီး' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသဖြင့် လေဟုန်ကို စီးနင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ရဲသလို ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကိုလည်း ပြန်မကြည့်ရဲပေ။

နိမိတ်ဖတ်အင်းက အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးရန်သာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့် အပြင်းအထန် ပြေးလွှားပြီးနောက် ကျန်းဖန်သည် စုဝေဝေကို လျှို့ဝှက်သော ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အရှိန်အဝါဖျောက်အင်းကို အသုံးပြုကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အရှိန်အဝါကို ဖျောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအခါမှသာ နိမိတ်ဖတ်အင်း၏ တုန်ခါမှုမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့ ယာယီ ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်လေသည်။

"ယောကျာ်း..."

စုဝေဝေသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကျန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း ဤမျှ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ခဏတော့ လွတ်သွားပြီ။ ငါတို့ အခု ဘေးကင်းပါတယ်"

ကျန်းဖန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ရင်ထဲက တင်းမာမှုများကို လျှော့ချလိုက်လေတော့သည်။

…….