ဟမ်... ဘယ်သူ

[၇၃၂ နှစ်မြောက်တွင်၊ ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ကြီးမားသောအငွေ့အသက် လွှမ်းမိုးမှုအောက်၌ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အမြစ်နှစ်ခုသည် အတော်အတန် လိမ္မာလာကြသည်။ သို့သော် ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်ပြီး သင်မည်သို့ပင် ချော့မော့စေကာမူကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်းကို လက်မခံဘဲ အပြစ်ပေးခြင်းကိုသာ လက်ခံလိုကြသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဤမျှကြာရှည်သော အချိန်ကာလတစ်ခုအပြီးတွင် သင်သည် သူတို့၏ အငွေ့အသက်ကို အလွန်အမင်းရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။]

ရှန်းယီသည် အသိပေးစာကို ကြည့်ပြီး သူ့နှလုံးခုန်နှုန်း ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာ၏။

နောက်တစ်ခါ လောပြန်ပြီလား။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ သူ၏အကြည့်အောက်တွင် ဝိညာဉ်အမြစ်နှစ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တာအိုဝိညာဉ်၏ ချီပင်လယ်အတွင်းသို့ ဆွဲယူခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

ထို့နောက် သွေးရောင်နတ်ဆိုးစွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြာပွတ်တစ်ခုသည် နဂါးငါး နှင့် မိုးကြိုးလင်းယုန် တို့ကို ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက်လေတော့သည်။

သူတို့သည် ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အငွေ့အသက်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲပင်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရမှုသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မေ့ဖျောက်၍မရနိုင်သော အရိပ်မည်းကြီးကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့၏ခုခံမှုသည် ဗီဇစိတ်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများနှင့် နူးညံ့သော ရေစီးကြောင်းများ ရောနှောသွားမှုကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော မငြိမ်သက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရှန်းယီ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာသည်။

သူလည်ပင်းကို အားကုန် ညှစ်ထားလိုက်၏။ ထက်မြက်သောလက်သည်းများက အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ စီးကျလာကာ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်မှသာ လည်ချောင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာမည့်နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်သည်။

ငါတို့ တကယ်ပဲ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကစားနေကြတာလား။

ရှန်းယီ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း အောင့်အီးသည်းခံရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

ဆင်ခြင်တွက်ချက်မှုထဲမှ ရွေးချယ်မှုများသည် မှန်ကန်ကြောင်း သူ သိသည်။

အကယ်၍ သူ ဆက်လက် ရုန်းကန်နေမည်ဆိုပါက၊ ဝိညာဉ်အမြစ်နှစ်ခု အပြည့်အဝပြန်လည်သက်ဝင်လာပြီး သူတို့သည် ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ လက်အောက်တွင်မရှိဘဲ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တူရုံသာရှိသော ဟွမ်ယွမ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေမှန်း သိသွားသောအခါ၊ နာကျင်မှုသည် သူ့အတွက် အသေးအဖွဲကိစ္စသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

နတ်ဆိုးစွမ်းအား ကြာပွတ်၏ ရိုက်နှက်မှုများက ဝိညာဉ်အမြစ်နှစ်ခုကို သူတို့ တစ်ချိန်က ခံစားခဲ့ရသော နှိပ်စက်မှုများကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေ၏။

သူတို့သည် သနားစဖွယ် အော်မြည်သံများ ပြုလုပ်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ပိုမို ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

[၂၄၀၀ ပြည့်နှစ်တွင်၊ သင်သည် ခုခံခြင်း မရှိတော့သောဝိညာဉ်အမြစ်များကို ကြည့်ပြီး သင့်၏တာအိုဝိညာဉ်ဖြင့် ၎င်းတို့ကို စတင် ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။]

သွေးရောင်နတ်ဆိုးစွမ်းအားသည် ဝိညာဉ်အမြစ်နှစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

မိုးကြိုးလင်းယုန်သည် သူ၏နိဂုံးကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ စူးရှစွာ အော်မြည်လိုက်သည်။ တာအိုဝိညာဉ်၏ဝါးမြိုခြင်း မခံရမီ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ရှန်းယီကို အသည်းအသန်ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လေ၏။

ထိုခဏ၌၊ရှန်းယီသည် စစ်မှန်သော အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် စွေ့သစ်သားတို့အကြား ကွာခြားချက်ကို ကိုယ်တွေ့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မရှိသော်လည်း၊မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် တခဏချင်းမှာပင် သူ၏တာအိုဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးသည် အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

အက်ရာအသေးလေးများသည် ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားသည်။ တာအိုဝိညာဉ်သည် အနည်းငယ် ထိလိုက်ရုံဖြင့် အစမကျန် ကွဲကြေသွားနိုင်သော ကျိုးပဲ့လွယ်သည့် ကြွေထည်တစ်ခု ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများ ခေတ္တမျှ အာရုံလွတ်သွားသည်။

သို့သော် သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ၏လက်သည်းများဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆုတ်ဖြဲကာ သွေးရောင် တာအိုဝိညာဉ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် ယိုဝေလှံသည် သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရှန်းယီသည် လှံသွားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရက်စက်စွာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ကာ ရွှေရောင်မိုးကြိုးကျောက်စိမ်းဖြူ ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ကျွီ"

မိုးကြိုးလင်းယုန်သည် ရင်ထဲမှလာသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် အော်မြည်သံကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအားသည် အခွင့်ကောင်းယူပြီး ၎င်းကိုအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

[၃၇၀၀ ပြည့်နှစ်တွင်၊ သင်သည် ရွှေရောင်မိုးကြိုး ကျောက်စိမ်းဖြူကို နောက်ဆုံး၌ အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အဖော်ဖြစ်သူ၏ဝမ်းနည်းဖွယ် အခြေအနေကို မြင်ပြီး နဂါးငါး တာအိုအသီး သည် သင့်၏ တာအိုဝိညာဉ်ထဲသို့ လိမ္မာစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။]

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်သည် တခဏအတွင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ရှန်းယီသည် ဝိညာဉ်အမြစ်များ၏ ပြောင်းလဲမှုကို မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ မှီနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ အသက်ရှူသံများပင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ဆင်ခြင်တွက်ချက်မှုများသည် လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသည်မှာ ရှည်လျားသောပြုပြင်မွမ်းမံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သာ ဖြစ်သည်။

"..."

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုလှိုင်းလုံးကြီး ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းယီ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်၏။

အလင်းရောင် မှေးမှိန်စပြုလာချိန်တွင်၊သူ ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး ဘေးနားရှိ ယိုဝေလှံကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အားချင်း စောင့်နေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် စိတ်အေးသွားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှဒဏ်ရာများကို ဒေါင်းနီရောင်အလင်းတန်းက ကုသပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ရင်ဘတ်အောက်တွင် စောစောက လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည့် နေရာ၌ အမည်းရောင်ကြေးခွံများဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

ရှေ့မှ ဘောင်ကွက်ပေါ်ရှိ ဆင်ခြင်တွက်ချက်မှုများသည် ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

[၁၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်တွင်၊ သင်သည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အမြစ်နှစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းကို စတင်နိုင်ခဲ့သည်။ နဂါးငါးကို ကျောက်ကပ်အဖြစ်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူကိုအဆုတ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး ကလီစာငါးခုအနက် တစ်ခုသာ လိုတော့သဖြင့် နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသာ လိုတော့သည်။]

ရှန်းယီ၏မျက်လုံးထဲတွင် ကမ္ဘာကြီးသည် ပိုမို ကြည်လင်ပြတ်သားလာ၏။

သူ ယိုဝေလှံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်ရာ ဘယ်လက်ဝါးပေါ်တွင် ကြည်လင်သော ရေများစီးဆင်းနေပြီး ညာလက်ဝါးပေါ်တွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ လှုပ်ရှားနေသည်။

"..."

ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ကျင့်သားရသွားပြီးနောက်၊ရှန်းယီသည် စိတ်ခံစားချက်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်၏။

ဤအရာများအားလုံးက နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်မှုသာဖြစ်သည်။ လမ်းကြောင်းက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ ခြေမချနိုင်သေးပေ။

သူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ နတ်ဆိုးအလောင်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပထမဆုံး အထွတ်အထိပ်အဆင့် နတ်ဆိုးဘုရင် နှစ်ကောင်၏အလောင်းများကို ရှန်းယီ ပါးစပ်အနည်းငယ်ဟကာ နတ်ဆိုးသွေးအဖြစ် ပျော်ဝင်စေလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးအလောင်းနှစ်ခုမှ နတ်ဆိုးသွေး ၃၁၂ စက် ရရှိခဲ့သည်။

ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးသက်တမ်းများကို မဟာနတ်ဆိုးကိုးပါးအသွင်ပြောင်းခြင်းကျင့်စဉ်ထဲသို့ လမ်းကြောင်းပေးလိုက်သည်။

သမင်ဖြူကို နတ်ဆိုးသွေး အစက်တစ်ရာကျော် တိုက်ကျွေးခဲ့သော်လည်း မလုံလောက်ခဲ့သဖြင့် ယခုသုံးရာကျော်သည်လည်း လုံလောက်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

သူ သန့်စင်ခြင်းသိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံနေစဉ် ရှန်းယီသည် အမွှေးဖြူနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အလောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ယခုအချိန်လေးတွင် အခြေအနေမှာ အတော်လေး လုံခြုံမှု ရှိသည်။ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ကောင်ကို ဝါးမြိုရန်ခက်ခဲသော်လည်း သူ အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်နိုင်သည်။

...

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်။

ရွာထဲမှ အနည်းငယ် ပိုကြီးသော သစ်သားအိမ်တစ်လုံးတွင်၊ရွှီဟုန်တဲသည် ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အကြီးအကဲ ခုနစ်ဦးကို မျက်နှာမူလျက် အောက်ဘက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။

သူသည် မိသားစုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော်လည်း အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တိုင်းကို အကြီးအကဲများနှင့် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရ၏။ ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို အမှန်တကယ် တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်သည်။

"ဒီပွက်လောရိုက်နေတာကို ကြည့်စမ်းပါဦး။"

ရွှီမိသားစု၏တတိယဘိုးဘေးသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"မသိတဲ့လူဆိုရင် ခင်ဗျားက မဟာနတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ကို ကြိုဆိုနေတယ်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်။"

ရွှီဟုန်တဲ အတင်း ပြုံးလိုက်၏။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျုပ်အကြီးအကဲတွေကို အကုန် အသိပေးပြီးပါပြီ။ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲဆိုတာ လမ်းညွှန်ပေးကြပါဦး ဘိုးဘေးတို့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

အားလုံးက တစ်သံတည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"အရပ်လေးမျက်နှာနတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်းအစီအရင်ကို စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ သူနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းအောင် တည်ဆောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အစီအရင်အဝင်ဝကို အစားထိုးနိုင်လောက်တဲ့ လုံလောက်တဲ့လျော်ကြေးမပေးရင် သူ့ကို ပေးမထွက်နဲ့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီဟုန်တဲသည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပုံရပြီး အံ့သြသည့် လက္ခဏာ မပြပေ။

မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ၏စရိုက်အရ သူတို့သည် ပြင်ပလူတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤလျှို့ဝှက်နေရာကို မပေါက်ကြားစေရန် ရှန်းယီကို ရွှီမိသားစု၌ ထာဝရ ထိန်းသိမ်းထားမည် သို့မဟုတ် သူ ထွက်သွားလိုပါက အစီအရင်ကြီးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး အခြားဝင်ပေါက်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်မည်။

လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုသည်မှာ ဟာသတစ်ခုမျှသာဖြစ်လေ၏။

"သူက အားချင်းကို ကယ်ခဲ့တာပါ။ အစီအရင် အစားထိုးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဟုန်တဲက သူ့အစား စိုက်ထုတ်ပေးပါ့မယ်။ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ကြပါစို့။"

ရွှီဟုန်တဲ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။

အတိတ်က သစ္စာဖောက်ခံရမှုကြောင့် ရွှီမိသားစုသည် ထိုဇာတ်လမ်းများဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များကို အလွန်အမင်း ရွံရှာကြသည်။

မိုးမြေးရတနာ အနည်းငယ်အတွက် ကျေးဇူးတရားကို ကျေးစွပ်သည့် သိက္ခာမဲ့သော လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်စရာ မလိုပေ။

"..."

မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများသည် ပြောစရာ စကား မရှိတော့ပေ။

ရွှီဟုန်တဲ တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ခဏအကြာ လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် ရွှီဝမ်ယွင်နှင့် အားချင်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"မဟုတ်ဘူး... နင် အပြင်လောကကြီးကို ထွက်ပြီး မကြည့်ချင်ဘူးလား။"

ရွှီဝမ်ယွင် ခြေဆောင့်ပြီး ကောင်းကင်ကို ဂနာမငြိမ် မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤနေရာသည် ငှက်သံများ၊ ပန်းရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အပေါ်မှကောင်းကင်သည်ပင် အတုအယောင်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

၎င်းသည် အတွင်းမှလူတိုင်းကို မွန်းကြပ်စေသော လှောင်အိမ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"အဖေ..."

အားချင်းသည် ဆေးလုံးကို သောက်ထားပြီးဖြစ်၍ မျက်နှာအနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်နေသည်မှလွဲ၍ နေကောင်းပုံရသည်။ သူမ အဝတ်အစားလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

ရွှီဟုန်တဲ သူမစကားကို လက်ကာပြီး ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ရွှီမိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ ထွက်သွားချင်နေတာ။ ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောနဲ့တော့။"

"နောက်ပြီး... ငါ့စာကြည့်ခန်းထဲက ပစ္စည်းထပ်ခိုးရဲရင် မင်းတို့ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့။"

"ပြန်ပေး"

ရွှီဟုန်တဲ လက်ဖြန့်တောင်းလိုက်၏။

အားချင်း နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သိုလှောင်ရတနာထဲမှထူထဲသော စာအုပ်ကြီးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အဖေ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးလှန်ကာ မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူမ၏အင်္ကျီလက်ထဲမှ ထူထဲသော စာအုပ်ကြီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော အခြားစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟွန်း... ပုံရိပ်ယောင် အစီအရင်ကိုတောင် မမြင်နိုင်ဘူး။ တုံးလိုက်တာ။"

"အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။" ရွှီဝမ်ယွင် သူမ၏ ပါးကို ဆွဲညစ်လိုက်၏။

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အစ်ကိုကြီးရှန်းကို ယုံလား။ ယုံရင် သမီးနောက် လိုက်ခဲ့။"

ရွှီဝမ်ယွင်သည် မယုံဘူးဟု ပြောချင်သော်လည်း၊ လူငယ်လေး တိမ်တိုက်များကြား လဲကျသွားစဉ်က သူမအလိုအလျောက် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပုံကို ပြန်တွေးမိပြီး ခြင်အသံလောက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရ၏။

"အင်း..."

"သွားမယ်... မြန်မြန်။"

အားချင်းသည် သူမ၏ဒေါ်လေးကို ဆွဲပြီး မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ ရှိရာ အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်၏။ သူတို့သည် အခန်းထဲသို့ ဇွတ်ဝင်သွားကြသည်။

"..."

အကြီးအကဲ ခုနစ်ဦးသည် မိန်းကလေးငယ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခဏအကြာတွင် ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်၏။

"နင် အပြစ်ပေးခံဖို့ လာတာလား။"

အားချင်းသည် အဖွားအိုတစ်ဦး၏ နောက်သို့ ဝင်သွားပြီး ပခုံးများကို အားရပါးရနှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ "အားချင်း ဘာမှ မမှားဘူးလေ... ဘာလို့ အပြစ်ပေးခံရမှာလဲ။"

အဖွားအို မျက်လုံးမှေးလိုက်၏။ "ခိုးထွက်သွားတယ်။ပြင်ပလူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ခေါ်လာတယ်။ ဒါ အမှား မဟုတ်ဘူးလား။"

"အကြီးအကဲ... ဒါလေး ကြည့်ပါဦး။"

အားချင်း စာအုပ်ပါးလေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြီး သူမ မျက်လုံးရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

အဖွားအို မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

မနှစ်မြို့ဖွယ် အတိတ်များကို ပြန်သတိရသွားသကဲ့သို့ပင်။ "ပျောက်သွားတဲ့ ရွှီမိသားစု အစီအရင်လက်စွဲစာအုပ်ပဲ... ဒါကို ဘယ်က ရတာလဲ။"

"ကျွန်မတို့ ရွှီမိသားစုဘိုးဘေးတွေဟာ ရွှမ်ကွမ်းကူ ရဲ့အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ ဝူထုံတောင်က တပည့်ကျော်တွေကို သတ်ဖို့ အစီအရင်ဆင်ရာမှာ အသုံးချဖို့အတွက် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ ရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။"

"သူတို့က ရွှီမိသားစုကို အသိအမှတ် မပြုတော့ဘူး။ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူသားကျင့်ကြံသူလို့တောင် မသတ်မှတ်တော့ဘူး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ သူတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့လို့ပဲ။"

အားချင်းသည် စာအုပ်ငယ်ကို အဖွားအိုလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "ဒီဘိုးဘေးက အားချင်းနဲ့အတူ အစီအရင်တစ်ခုထဲမှာတိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖွားအို၏ လက်ဖဝါးမှတကျွိကျွိအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ခေါင်းကို အားလျော့စွာ ငိုက်စိုက်ချလိုက်၏။

ရွှီမိသားစုသည် အတိတ်က ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသော မိသားစုဝင်များကို အမှန်တကယ်ပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။

နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ရှိ သက်ရှိထင်ရှား ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းဆီးပြီးလက်စားချေနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဂုဏ်ယူနေခဲ့ကြသည်။ ဖမ်းဆီးခံရသော မိသားစုဝင်များ ဘာဖြစ်သွားမည်ကို မသိ၍ မဟုတ်၊ တွေးကို မတွေးချင်ကြ၍သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မျိုးနွယ်စုဝင်အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရသည့် အဆင့်ထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ။

"အဲဒီလူကြီးတွေတောင် နင့်ကို မနိုင်ခဲ့ကြဘူးပဲ။"

အဖွားအိုသည် အားချင်းကို သူမရှေ့သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"နင့်က ငါတို့ ရွှီမိသားစုရဲ့ပါရမီအရှိဆုံး မျိုးဆက်ပဲ။ နင်သာ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ ဒီနေရာက ထွက်သွားပြီး သူတို့အတွက် လက်စားချေပေးနိုင်မှာပါ။"

အားချင်း အကြီးအကဲ၏လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။ "အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့အားလုံး သေကုန်ကြလောက်ပြီ။"

"ဒါဆို နင် ဘာလုပ်ချင်လဲ။"

အဖွားအိုသည် မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ပြီး မတတ်သာသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

အားချင်းသည် သူ့ဒေါ်လေးကို အမြန် ဆွဲခေါ်လာပြီး ရှန်းယီ၏ စွမ်းရည်များကိုကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှင်းပြလေတော့သည်။

ကျန်းမင်ယန် နှင့် အမွှေးဖြူနတ်ဆိုးဧကရာဇ် ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံ၊ ရွှေရောင်မျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ် ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံ၊ နောက်ဆုံးတွင် ချင်းလင်နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို လှံဖြင့် ထိုးသတ်ခဲ့ပုံတို့ကို ပြောပြသည်။

အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ပြောတိုင်း သူ့ဒေါ်လေးကို အတည်ပြုချက် တောင်း၏။

ရွှီဝမ်ယွင်၏တုံ့ပြန်မှုမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထုံထိုင်းနေသည်။

"ဟုတ်တယ်... မှန်တယ်... အဲဒီအတိုင်းပဲ။"

အားချင်းက ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောနေစဉ် အကြီးအကဲများ၏မျက်နှာထားများ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်မပြောကြပေ။

"ငါ နားလည်ပါပြီ။ သူက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ မဟာချန်က ကျောင်းတော်ထိန်းတစ်ပါးလည်း ဖြစ်တယ်။"

အဖွားအို၏ မျက်နှာထား လေးနက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို သူက ငါတို့ဘက်ကို လှည့်ပြီး လက်နက်မစွဲလောက်ဘူး မဟုတ်လား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားချင်း အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် သူမ တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုမေးခွန်း၏ အလေးချိန်သည် အလွန် ကြီးမားလှသည်။ သူတို့ မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံး၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။

"နင်က ကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်လို့ ငါ ပြောတာ မမှားပါဘူးနော်။"

အဖွားအိုသည် အားချင်း၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပျက်နေပုံကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် လက်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့... ငါ့မှာ တခြား အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရှိတယ်။"

"ဟမ်" အားချင်း မော့ကြည့်လိုက်၏။

"စာအုပ်ထဲမှာ လက်ထပ်မဟာမိတ်ဆိုတာကို ဖတ်ဖူးသလား။" အဖွားအို၏ ခြောက်သွေ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်လာ၏။

"သမီး... သမီး..." အားချင်း ရုတ်တရက် ပြာသွားသည်။အသက်ရှူနှုန်း မြန်လာပြီး လက်ချောင်းလေးများပင် တုန်ရီလာ၏။ သူမ လုံးဝ ပြင်ဆင်မထားခဲ့ပေ။

"သူ အဆိုပြုထားတာကို ငါတို့ လက်မခံဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။"

အဖွားအို ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

"တကယ်လို့ နင်က နင့်ဒေါ်လေးနဲ့ အဲဒီ ကျောင်းတော်ထိန်းကို နားချနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ဆွေးနွေးလို့ ရနိုင်တာလေး ရှိလာလိမ့်မယ်။"

"ဘာ" အားချင်း မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ စကားမထစ်တော့ဘဲ၊ မျက်နှာလည်း မရဲတော့ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မော့ကြည့်နေမိသည်။

"ကျွန်မ..." ရွှီဝမ်ယွင်လည်း အလားတူပင် မှင်သက်သွားပြီးမယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကိုယ့်နှာခေါင်းကိုယ် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။