အခန်း (၅၀၅)

စစ်ပွဲကိုရောက်မှသာ တုပိုင်သည် နဂါးသွေး၏ စွမ်းအားကို သိရတော့သည်။ သိုင်းလောကတွင် သိုင်းပညာသည် အမြဲတမ်း လမ်းကြောင်းနှစ်သွယ် ကွဲပြားနေခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ သိုင်းလောက သိုင်းပညာဖြစ်ပြီး ၊ အတွင်းအားနှင့် ရွှမ်းချီစွမ်းအင်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်ရာတွင် မိုးထိအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးသောက်ချိန်ထက် ပိုမခံပေ။ အတွင်းအားနှင့် ရွှမ်းချီစွမ်းအင် ကုန်ခန်းသွားသည်နှင့် အမောဖောက်ပြီး လဲကျသွားတတ်ကြသည်။

နောက်တစ်ခုမှာ စစ်သည်တော် သိုင်းပညာရပ်ဖြစ်သည်။

တုပိုင်၏ ယခင် မြင်းစီးဆရာဖြစ်သူ လီဝေသည် စစ်သည်တော် သိုင်းပညာရပ်တွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်တော် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော စစ်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာတတ်သည်။

ယခုအခါ နဂါးသွေးသည် တုပိုင်ကို စစ်မြေပြင်တွင် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် စစ်ဘုရင်တစ်ပါးအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ယခင်က တိုက်ခိုက်တိုင်း အတွင်းအားနှင့် ရွှမ်းချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရပြီး ၊ ထိုအရာများသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးလွယ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ တုပိုင်၏ ရွှမ်းချီစွမ်းအင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အကြေးခွံများကို ထိန်းသိမ်းထားရန်အတွက်သာ လိုအပ်တော့သည်။ ကျန်ရှိသော တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးသည် မွေးရာပါ ခွန်အားကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော နဂါးသွေးစွမ်းအင်အပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေလေသည်။

သူ၏ ဘယ်လက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော လျှို့ဝှက်ရွှေဓားသည် မိုထျန်နန်၏ ရတနာသိုက်မှ ရရှိထားခြင်းဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် ဓားပြီးလှံပြီး ဖြစ်လေသည်။

ညာလက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော နဂါးသတ်ဓားမှာမူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ စစ်မှန်သော ရှေးဟောင်းလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ထိပ်တန်း ဓားနှစ်လက်ဖြင့် ရန်သူများကို ရူးသွပ်စွာ ခုတ်ပိုင်းနေပြီး နဂါးအကြေးခွံများဖြင့် တုပိုင်သည် ရန်သူများကြားသို့ နဂါးတစ်ကောင်ပမာ တိုးဝင်သွားလေ၏။

တုပိုင်သည် ကြိတ်စက်ကြီး တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး နတ်ဘုရားများကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်မည့် စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေတော့သည်။

သူရောက်ရှိသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် သွေးချောင်းစီးသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ခြေလက်အင်္ဂါ အပိုင်းအစများ လွင့်စင်သွားကြသည်။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသားများ၏ သံကွင်းသံချပ်ကာများ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်ပါစေ ၊ တုပိုင်၏ ဓားနှစ်လက်ကို တားစီးနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

စစ်မြေပြင်တွင် တုပိုင်သည် မိမိကိုယ်ကို အခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ရူးသွပ်စွာ သတ်ဖြတ်နေတော့သည်။

ကျီပြောင်ပြောင်နှင့် မြို့စားမင်းလေးကျီချန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ သိုင်းပညာသည် တုပိုင်ထက် မြင့်မားသည်။ တုပိုင်ထက် များစွာ မြင့်မားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် စစ်မြေပြင်တွင် ထုတ်ပြနိုင်သော သူတို့၏ စွမ်းအားသည် တုပိုင်ကို မမှီပေ။ သူတို့ သတ်ဖြတ်လိုက်သော ရန်သူ အရေအတွက်သည် တုပိုင် သတ်ဖြတ်လိုက်သော အရေအတွက်၏ အစွန်းထွက်မျှသာ ရှိလေသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် လီဝမ်ဝမ်သည် မတ်မတ်ရပ်ကာ လှမ်းကြည့်နေသော်လည်း မျက်လုံးဝိညာဉ် စစ်ခုန်းလင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ တုပိုင်၏ စစ်မြေပြင် စွမ်းဆောင်ရည်ပင် ဖြစ်သည်။ တုပိုင်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှသည်။

ခေတ္တမျှ တွေဝေနေပြီးနောက် သူမသည် ဘေးနားရှိ ဘုန်းကြီး လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ဆယ်ယောက်သွားပြီး တုပိုင်ကို သတ်လိုက်ကြ...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

ရုတ်တရက် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဦး ၊ ဆရာသခင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ငါးဦးနှင့် ဆရာသခင်အဆင့်တပိုင်း ကျွမ်းကျင်သူ ငါးဦးတို့သည် အနီရောင် အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တုပိုင် ရှိနေသော မြို့ရိုးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး အတားအဆီးများနှင့် ပေသုံးဆယ်ခန့်မြင့်သော မြို့ရိုးသည် သူတို့အတွက် မရှိသကဲ့သို့ပင်။ မြေပြန့်ကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။

ထို့အပြင် ဤ ဆယ်ယောက်သည် ပြည့်သိပ်နေသော မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း စစ်သည်များကြားတွင် ရောနှောသွားသဖြင့် ရှာဖွေရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

“ရွှီး... ရွှီး...”

ခဏအကြာမှာပင် ဤ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဦးသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တုပိုင်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တုပိုင်သည် အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၊ သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါ ဆယ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

အနောက်ဘက်ဒေသရှိ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံးနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဆုံး အဖွဲ့အစည်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ရခြင်းမှာ အကြောင်းရှိပေသည်။ သူတို့တွင် ပေမင်ဓားဂိုဏ်းနီးပါး များပြားသော သိုင်းပညာရှင်များ ရှိနေသည်။

လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က တုပိုင်သည် လှည့်ကွက်သုံးပြီး မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင် ဆယ့်ကိုးယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု နောက်ထပ် တစ်ဆယ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်၏။

မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်စီတိုင်းတွင် စိမ်းလဲ့နေသော မျက်လုံးများ ရှိကြသည်။ သိသာထင်ရှားစွာပင် သူတို့သည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှ မဟုတ်ကြဘဲ အနောက်ဘက်ဒေသ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ပံ့ပိုးပေးထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်နှင့် ကျီပြောင်ပြောင်နှင့် မြို့စားမင်းလေးကျီချန်တို့ နှစ်ယောက်သည်လည်း တုပိုင်၏ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

“တုပိုင်ကို သတ်...”

မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဦးသည် တိုက်ခိုက်ရေး တာဝန်များကို ချက်ချင်း ခွဲဝေလိုက်ကြသည်။ ဆရာသခင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးက မြို့စားမင်းလေးကျီချန်ကို တိုက်ခိုက်မည်။ ဆရာသခင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးက ကျီပြောင်ပြောင်ကို တိုက်ခိုက်မည်။

ကျန်ရှိသော ဆရာသခင်အဆင့်တပိုင်း သိုင်းပညာရှင် ငါးဦးက တုပိုင် တစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းသတ်မည် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တုပိုင်တို့အဖွဲ့သည် အရေးနိမ့်သွားတော့သည်။ ကျီပြောင်ပြောင်သည် ဆရာသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ဆရာသခင်အဆင့် နှစ်ယောက်ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မြို့စားမင်းလေးကျီချန်သည် ဆရာသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ယောက်တည်းနှင့် သုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

တုပိုင်မှာမူ တတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင် အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

ကျီပြောင်ပြောင်နှင့် မြို့စားမင်းလေးကျီချန်တို့သည် တိုက်ပွဲတွင် ပိတ်မိသွားပြီးနောက် ၊ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ဆရာသခင်အဆင့်တပိုင်း သိုင်းပညာရှင် ငါးဦးသည် တုပိုင်ကို လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး ဝိုင်းရံထားသော စက်ကွင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။

ဘေးနားရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော်မှ စစ်သည်များသည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် တုပိုင်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

ဤ စစ်သည်များသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်သော လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဆရာသခင်အဆင့်တပိုင်း သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် လူဆယ်ဂဏန်းခန့် အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် တုပိုင်၏ နှလုံးသား ကွဲကြေမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင်... ဆရာသခင်အဆင့်တပိုင်း သိုင်းပညာရှင် ငါးဦးသည် တုပိုင်၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့၏ လက်ထဲမှ ထက်မြက်သော ဓားများဖြင့် တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်ကြသည်။

“ဖောက်ကနဲ...” အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ အဆိပ်လူးထားသော ဓားငါးလက်သည် တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားကြသည်။

တုပိုင်၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့် ဆရာသခင်တပိုင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ငါးဦးကို လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

“မလုပ်နဲ့...”

ကျီပြောင်ပြောင်သည် ရူးသွပ်လုမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဆရာသခင်အဆင့်တပိုင်း သိုင်းပညာရှင် ငါးဦးသည် ဓားများကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အပေါက်ငါးခုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တုပိုင် ကျိန်းသေပေါက် သေပြီဟု သူတို့ သိလိုက်ကြသည်။ ကျီပြောင်ပြောင်နှင့် မြို့စားမင်းလေးကျီချန်တို့သည်လည်း လုံးဝ ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ငါးယောက်၏ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ယူဆကာ စိတ်ကို ရုတ်တရက် လျှော့ချလိုက်ကြသည်။

လူအချို့သည် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးများကို တိုက်ရိုက် ဆွဲခွာလိုက်ကြသည်။

ဤ မျက်နှာဖုံးမျိုးသည် စိတ်စွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအားကိုပါ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ မျက်စိနှင့် နားများကို ပိတ်ထားသကဲ့သို့ အလွန် နေရခက်ပြီး အန္တရာယ်များလှသည်။ ထို့အပြင် ဤမျက်နှာဖုံးကို အကြာကြီး ဝတ်ဆင်ထားပါက စိတ်နှင့် ဦးနှောက်ကို များစွာ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ဤမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ တုပိုင်သည် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ဟု ကြားသိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့က တုပိုင်ကို အထင်သေးခဲ့ကြသည်။ စိတ်စွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှု ဆိုသည်မှာ အလွန် နက်နဲလှသည်။ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် မင်းဆက်၏ မိန်းမစိုးလေး တုပိုင်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်က မည်သို့ တတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့ငါးယောက်သည် တုပိုင်ကို လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

မည်သည့် စိတ်စွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှုမှ မတွေ့ရပေ။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် မျက်နှာဖုံးများကို ချက်ချင်း ချွတ်လိုက်ကြရာ အနောက်ဘက်ဒေသ လူမျိုးများ၏ ရုပ်ရည်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် တုပိုင်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်ခြည်း ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တုပိုင်အသုံးပြုလိုက်သည်မှာ သွေးကြောခြောက်သွယ် ဓားသိုင်း မဟုတ်တော့ချေ။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၅၀၅ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Moon 🌕

True Immortal Team