အခန်း (၅၂၈)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၅၂၈

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ပထမဧကရာဇ်၏ အထိန်းတော်။ ဤဂုဏ်ပုဒ်သည် သူမ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကြွယ်ဝချမ်းသာစေရုံသာမက မည်သူကမျှ သူမကို မထိပါးရဲအောင် အကာအကွယ် ပေးထားနိုင်လေသည်။

ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်ပင် သူမကို မြင်လျှင် အထိန်းတော်ကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်ရပေသည်။

အဘွားအိုက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြစမ်း... လီလျန်တင်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ငါ့ဆီ လာတွေ့ခိုင်းလိုက်... ငါကိုယ်တိုင် နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဧကရာဇ်ကို သွားတွေ့မယ်... သူက ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲနေမှတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ ဝိညာဉ်တော်နဲ့ ထိုက်တန်သေးရဲ့လားဆိုတာ မေးရမယ်... ငါ့ရဲ့ လမ်းလျှောက်တုတ်ကောက်က ပထမဧကရာဇ် ပေးသနားထားတာ... ဒီတုတ်ကောက်နဲ့ သစ္စာဖောက်အမတ်တွေကို ရိုက်လို့ရသလို မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်ကိုလည်း ရိုက်နှက်ဆုံးမလို့ ရတယ်...”

အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူးက ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ အဘွားအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုပုံပေါ်တွင် အဘွားအို၏ အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာလုံးများစွာ ပါရှိလေ၏။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တပ်ရင်းမှူးသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ရုတ်တရက် အဘွားအို၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အုပ်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်း၏ အာမေဋိတ်သံများကြားတွင် ပထမဧကရာဇ်၏ အထိန်းတော်ကြီးသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရုန်းကန်ပြီးနောက်... အဘွားအိုသည် လုံးဝ သေဆုံးသွားရလေတော့၏။

အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်ရင်းမှူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သက်ကြီးဝါကြီးကို အကြောင်းပြပြီး ရမ်းကားနေတဲ့ အဘွားအို... ဘိုးဘေးတွေက ခင်ဗျားကို ခရီးဆက်ခိုင်းလိုက်ပြီ... ဒါမှ ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်ကို နောက်ထပ် မစော်ကားနိုင်မှာ... ခင်ဗျားလုပ်ခဲ့တဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့...”

**--**--**--**--**--**--**--**

ဤနေ့တွင် နေပြည်တော်၌ သွေးစွန်းသော မုန်တိုင်းကြီး စတင်တိုက်ခတ်ပြီဖြစ်လေ၏။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး လမ်းတိုင်းတွင် သွေးများနှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေကာ နေရာတိုင်း၌ ငိုကြွေးသံများ ဆူညံနေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် ဖမ်းဆီးစဉ်အတွင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ စစ်မှန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

မည်သူမဆို ဧကရာဇ်ကို လျှော့တွက်ကောင်း လျှော့တွက်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဧကရာဇ်သည် သဘောထားကြီးလွန်းပြီး ကြင်နာလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်၏။ သို့သော် လီလျန်တင်းကိုတော့ လျှော့မတွက်လိုက်သင့်ပေ။

ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော် ရရှိထားသရွေ့ သူသည် လူဘယ်နှယောက် အသတ်ခံရသည် ဖြစ်စေ ၊ မည်သူ့ကို သတ်ရသည် ဖြစ်စေ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်ကြောင်း အမြဲသတိရနေသူ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော ခေါင်းများ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

နေပြည်တော်ရှိ ဤကြီးမားသော ပုန်ကန်မှုအမှုကြီးသည် တစတစ ကြီးထွားလာလေသည်။ အစပိုင်းတွင် အရာရှိများ ခန့်အပ်ထားသော ဝန်ကြီး ဆယ်နှင့်ချီသော အရေအတွက်နှင့် သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများသာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး လူတစ်ထောင်ခန့်သာ အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

ဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက် နေပြည်တော်တွင် လူပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရပြီး ထောင်တိုင်းတွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေလေ၏။

ဤအမှုကြီးတွင် သေဆုံးခဲ့ရသူ အရေအတွက်သည် ရာဂဏန်းကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် နန်းတွင်းအမှုထမ်းများကိုသာ အာရုံစိုက် ဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လက်ရှိတာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော အရာရှိများကိုပါ ဖမ်းဆီးလာကြသည်။

နေပြည်တော်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး လျှို့ဝှက်တပ်သားများ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် လုံးဝ ကျရောက်သွားတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အရာရှိများသည် အိမ်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း တုန်လှုပ်ချောက်ခြားနေကြပြီး ကလေးများပင် မငိုရဲကြတော့ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စစ်ဘက်ခေါင်းဆောင်ကြီး မြို့စားမင်း ယွမ်ထိန်သည် လျောင်တုန်းသို့ မြောက်ဘက်သို့ သွားရောက်ရန် အမိန့်ရရှိခဲ့သည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ဖုန်မှုန့်များ ထကြွလာသည်နှင့်အမျှ မြို့တော်အုတ်တံတိုင်းပေါ်ရှိ စစ်သည်များသည် တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လာသော စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အလံပေါ်တွင် မင်းသမီးနင်းရွှဲ့၏ တပ်ဖွဲ့သစ် ဟူ၍ ရေးသားထားလေ၏။

အမိန့်တော် ရရှိပြီးနောက် မင်းသမီးနင်းရွှဲ့သည် အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် တောင်ဘက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ရှန်ဟိုင်ကွမ်းဂိတ်မှ ဆယ်ရက်အတွင်း နေပြည်တော်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ထုန်းကျိုးစခန်းတွင် တပ်စွဲလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် နေပြည်တော်၌ ဧကရာဇ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသော စစ်တပ်အင်အားသည် ဖန်းမိသားစုပိုင် စစ်တပ်ထက် နှစ်ဆကျော် များပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“အမတ်ချုပ်ကြီး... ကယ်ပါဦး... ကျွန်မတို့ သခင်ကြီးကို ကယ်ပါဦး...”

“နန်းရင်းဝန်တု... ကယ်ပါဦး... ကျွန်မတို့ သခင်ကြီးကို ကယ်ပါဦး...”

အမတ်ချုပ်ကြီး ဖန်းကျိုးနှင့် နန်းရင်းဝန် တုဟွေးတို့သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြသည်။ ဤလူနှစ်ယောက်၏ အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူအုပ်ကြီး ရှိနေပြီး အားလုံးမှာ အဖမ်းခံထားရသော အကျဉ်းသားများ၏ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဖန်းမိသားစုအနေဖြင့် ဝင်ရောက်ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန်းကျန်ကျစ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ... ဒီအခြေအနေကို ဒီတိုင်း ဆက်သွားခိုင်းတော့မလို့လား... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရာရှိတွေ ဆက်ပြီး အဖမ်းခံနေရတာကို ကြည့်နေတော့မလို့လား...”

ဖန်းကျိုးသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မလုပ်လို့ ဘာလုပ်ရမလဲ... နေပြည်တော်ကို တိုက်ရိုက် သွားတိုက်ခိုင်းရမလား...”

ဖန်းကျန်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ကို လူပြန်လွှတ်ပေးဖို့ ဖိအားပေးလို့ ရတယ်လေ... အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက လူဖမ်းလို့ရရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လီကျင်းဌာနကလည်း လူဖမ်းလို့ ရတာပဲ...”

ဖန်းကျိုးက မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ့ကို ဖမ်းမှာလဲ...”

မှန်ပေသည်။ အရပ်ဘက်အရာရှိ အုပ်စုတစ်ခုလုံးသည် ဖန်းမိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး ၊ စစ်ဘက်ခေါင်းဆောင်များကိုလည်း မဟာမိတ်တပိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ လီကျင်းဌာနမှ လူများကို အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ လူများအား သွားဖမ်းခိုင်းရမည်လား။

တုဟွေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်က မျက်နှာဖုံးခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှာ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးဆိုတဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်လက် ရှိနေမှတော့ သူက သဘာဝကျကျ အားသာချက် ရနေတာပဲ... ငါတို့ သူ့ကို ဖမ်းချုပ်လို့ရတယ်... ဒါမှမဟုတ် ထီးနန်းစွန့်ဖို့ ဖိအားပေးလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ လူသတ်တာကို တားဆီးဖို့တော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... သူက တိုင်းပြည်အတွက် သည်းခံခဲ့တာ... ပြီးတော့ အရပ်ဘက်အရာရှိတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ချင်ခဲ့တာ... အခု သူက လုံးဝ ပွင့်လင်းသွားပြီဆိုတော့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး... ဒါဆိုရင် သူလူသတ်တာကို မင်း တားလို့မရဘူး... မင်း မနက်ဖြန် ပုန်ကန်လို့ ရတယ်... သန်ဘက်ခါ ပုန်ကန်ပြီး သူ့ကို ထီးနန်းကနေ မောင်းချလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သူလူသတ်နေတာကိုတော့ တားလို့မရဘူး...”

ဖန်းကျိုးက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးက မှာထားတယ်... အစားထိုးရမယ်... တိုက်ရိုက် မပုန်ကန်ရဘူးတဲ့... တာ့နင်အင်ပါယာရဲ့ အခွံက တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူး... ဆုံးရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူးတဲ့...”

တုဟွေးက ပြောလိုက်သည်။ “လူသတ်တာက ဧကရာဇ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ဘူး... ဧကရာဇ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့ပဲ... သူက ငါတို့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို အဆက်မပြတ် စမ်းသပ်နေပြီး ငါတို့ အလျော့ပေးလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ... သူက အရှိန်အဟုန် တည်ဆောက်ပြီး စစ်ဘက်ခေါင်းဆောင်တွေကို အင်ပါယာအာဏာ ပြန်လည်မြင့်တက်လာတဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြသချင်နေတာ... ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ကို လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးဆိုတာ သိစေချင်နေတာ...”

ဖန်းကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်လက်ထဲမှာ အခု ဓားနှစ်လက် ရှိတယ်... တစ်လက်က အပြင်မှာ... နောက်တစ်လက်က အတွင်းမှာ... အပြင်က ဓားက တုပိုင်... အတွင်းက ဓားက လီလျန်တင်း... ဒီဓားနှစ်လက်ကို ချိုးပစ်လိုက်တာနဲ့ ဧကရာဇ်က လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားမှာပဲ... လက်ပါးစေ မရှိရင် အာဏာလည်း မရှိတော့ဘူး...”

ဖန်းကျန်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ဒီဓားနှစ်လက်ကို ချိုးပစ်လိုက်... ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ... ဒီဓားနှစ်လက်ကို ချိုးပစ်လိုက်...”

ဖန်းကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးဆီကို သဝဏ်လွှာပို့လိုက်... လီလျန်တင်းနဲ့ တုပိုင်ဆိုတဲ့ ဓားနှစ်လက်ကို ချိုးပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာခိုင်းလိုက်...”

တုဟွေးက ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်လုပ်မှ ရမယ်... မဟုတ်ရင် လီလျန်တင်းက ငါတို့ကို ဖိအားပေးဖို့အတွက် ငါတို့လူတွေကိုပါ သတ်ပစ်လိမ့်မယ်...”

**--**--**--**--**--**--**--**

ထိုအခိုက်တွင် ပေမင်ဓားဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော အန်ချိုကျွန်းသို့ ဧည့်သည်တစ်ဦး ၊ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာလေသည်။

ကျွန်းသခင်ကြီး ဟယ်ကျင်းသည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “အထူးသံတမန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

အကယ်၍ တုပိုင်သာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့လျှင် ဤအထူးသံတမန်ကို အလွန် ရင်းနှီးနေလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် သွေးကြောခြောက်သွယ် ဓားသိုင်းကို ခိုးယူခဲ့သူ ၊ ကျီမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့သူ ၊ မိုဟန်ကိုကို မြှောက်ပင့်ပြီး ခေါ်ဆောင်သွားသည့် ရှောင်မူကျစ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤလူကို တုပိုင် ယခုအချိန်အထိ အကဲခတ်၍ မရသေးပေ။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၅၂၈ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team