အခန်း (၂၂၇)

အခန်း။ ၂၂၇

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများ၏ ခြေရာလက်ရာများကို အချိန်မီ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ချီချီလေး၏ ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်မှုပင်။ ထို့ကြောင့် ဘေးအန္တရာယ်များ ပြေလည်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုချွမ်းသည် ချီချီလေးကို ကတိပေးထားခဲ့သည့် အကင်စားပွဲတော်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် စီစဉ်ပေးလိုက်တော့သည်။

အိမ်အပြင်ဘက်တွင် အပူရှိန်လှိုင်းများ တလိပ်လိပ် တက်နေပြီး နီရဲနေသော မီးသွေးခဲများက တောက်လောင်နေသည်။ အကင်စင်ပေါ်တွင် ဆိတ်သားနှင့် အခြားအသားအမျိုးမျိုးကို လုချွမ်း၏ ကျွမ်းကျင်သော လက်များဖြင့် အဆက်မပြတ် လှည့်ပေးနေပြီး ဆီများ တဖြဖြမြည်ကာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မွှေးရနံ့များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။

အကင်စင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျိရုရွှယ်သည် စားပွဲ၌ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထိုင်နေရင်း နွားနို့တစ်ခွက်ကို တမြုံ့မြုံ့ သောက်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အလုပ်ရှုပ်နေသော သူမဖခင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စောင့်စားနေသည်။ ခဏအကြာတွင် အသားကင်များ ကျက်ခါနီးပြီဖြစ်၍ လုချွမ်းသည် ဇီရာနှင့် အခြားအမွှေးအကြိုင်များကို ဖြူးလိုက်ပြီး အကင်ချောင်းများကို အသင့်ပြင်ထားသော ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အကင်ချောင်းများကို အကင်စင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် အသားကင်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ချီချီလေးရှိရာသို့ လျှောက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ ချီချီလေးအား အရင်စားနှင့်ရန် အချက်ပြပြီးနောက် သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကင်များကို ပြန်ကြည့်ရန် လှည့်အထွက်တွင် ကျိရုရွှယ်၏ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖေဖေ... ကျောက်လင်းရဲ့ သံကြိုးတွေကို ဘာလို့ မဖြုတ်ပေးတာလဲဟင်။ သူမမှာ အမြဲတမ်း သံကြိုးနဲ့ အချည်ခံထားရတာ သနားစရာကြီး။ မနေ့ကဆို သူမက လူဆိုးတွေကို ဖေဖေနဲ့အတူ ဝိုင်းတိုက်ပေးချင်နေတာ"

ကျိရုရွှယ်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လုချွမ်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မလှမ်းမကမ်းရှိ လျှောစင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျောက်လင်းသည်လည်း ချီချီလေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး လုချွမ်းကို စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လုချွမ်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျောက်လင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ဒီအူကြောင်ကြောင် မိန်းမက ဒီလောက်တောင် စိတ်ရင်းကောင်းတာလား။ ငါ့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြီး လူသားတွေကိုတောင် တိုက်ခိုက်ပေးချင်နေတာလား။

လုချွမ်းအနေဖြင့် ဤသည်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသည်မှာ သဘာဝပင်။

ကျောက်လင်း၏ စရိုက်အရ သူမသည် သူအသက်ထက်ပင် လူသားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အသက်ကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် အမြဲတမ်း အရပ်သားများ၏ လုံခြုံရေးအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုနေတတ်ရာ... သူမကဲ့သို့သော သူမျိုးက သူ့ကဲ့သို့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ကူညီလိမ့်မည်ဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"တကယ်ပြောတာပါ ဖေဖေ သူမ သမီးကို အဲဒီအတိုင်း တကယ်ပြောခဲ့တာ"

သူမ၏ဖခင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ခေါင်းလေးကို အားတက်သရော ညိတ်ပြလျက် အသေအချာ ထပ်လောင်း၍ ပြောလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ကျောက်လင်း၏ သံကြိုးများကို ဖြုတ်ပေးရန် ဖခင်အား တောင်းဆိုရခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းပင်။

သူမသည် ကျောက်လင်းကို ဆက်လက်စမ်းသပ်လိုခြင်းပင်။ သံကြိုးများ ဖြုတ်ပေးလိုက်ပြီးသည့်တိုင် ကျောက်လင်းသည် ထွက်ပြေးရန် မကြိုးစားဘဲ ရိုးရိုးသားသား ဆက်လက်နေထိုင်နေမည်ဆိုပါက သူမတွင် မကောင်းသော အကြံအစည်မရှိကြောင်း သက်သေပြရာရောက်မည်။ သို့သော် ကျောက်လင်းသည် ရိုးသားမှုမရှိပါက သူမကို ဆက်လက်ထားရှိရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ သုတ်သင်ပစ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

အကြောင်းမှာ ကျောက်လင်းသည် ဤခြံဝင်းအကြောင်းကို အပြင်လောကရှိ လူသားများထက် ပိုမိုသိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ အမှန်တကယ်တွင် လူသားအသိစိတ်ရှိသော ဇွန်ဘီဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားရာ အကယ်၍သာ သူမ လွတ်မြောက်သွားပါက အကျိုးဆက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားပေလိမ့်မည်။

လုချွမ်းသည် အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ပြဿနာအမြဲရှာတတ်သော ဤအူကြောင်ကြောင် မိန်းမအား သံကြိုးဖြုတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ အထင်သေးနေမိသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ချီချီလေးကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုလာပြီဖြစ်ရာ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို မပျက်စေလိုပေ။

ကောင်းပြီလေ... ဒီမိန်းမက မကြာသေးမီက ချီချီလေးကို စာသင်ပေးရင်း ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပေးနိုင်ခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး... ဒီနေ့တော့ ငါ သဘောထားကြီးပေးလိုက်မယ်။

လုချွမ်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ချီချီလေးအား ဦးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ထုတ်ယူကာ စာရေးလိုက်သည်။

"ချီချီလေးက ကျောက်လင်းရဲ့ သံကြိုးတွေကို ဖြုတ်ပေးစေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဖေဖေ သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ယာယီပဲ ဖြုတ်ပေးတာဖြစ်ပြီး နောင်မှာ ပြဿနာထပ်ရှာရင်တော့ ဖေဖေ ပြန်ပြီး ခတ်ထားရလိမ့်မယ်"

အမှန်တကယ်တွင် လုချွမ်းသည် ကျောက်လင်းအတွက် လုံးဝစိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိပေ။ သူ၏ စတုတ္ထအဆင့်ရုပ်သေးဇွန်ဘီများ ရှိနေသရွေ့ သူမ၏ လက်ရှိစွမ်းအားဖြင့် သူ၏လက်ခုပ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားရန်မှာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖေဖေ စိတ်ချပါ ကျောက်လင်းက သေချာပေါက် လိမ္မာမှာပါ"

ကျိရုရွှယ်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ လုချွမ်း၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားသည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ တခစ်ခစ်ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျောက်လင်းသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဇွန်ဘီဘုရင် သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း အလိုအလျောက် သိရှိသွားတော့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် လျှောစင်ပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး မချင့်မရဲ ဖြစ်နေမိသည်။

ဒီဇွန်ဘီဘုရင်က တကယ်တော့ အပြောအဆို နားလည်သားပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ လွတ်လပ်ပြီ...

ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရစဉ်က စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုသော်လည်း လွတ်လပ်မှု လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုသို့ သွားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ဘဲ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လျှောစင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းရင်း မပြောင်းလဲသော ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေရသည်မှာ ကျောက်လင်းအတွက် အလွန်ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် သူကိုယ်ကိုယ် အကျဉ်းသားတစ်ဦး၊ ဖမ်းဆီးခံထားရသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိနားလည်ထားသည်။ ဇွန်ဘီဘုရင်အတွက် သူမ၏ တန်ဖိုးမှာ ချီချီလေးကို အဖော်ပြုပေးရန်သာ။

ထို့ကြောင့် စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် သံကြိုးများ အဖြုတ်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့ပေ။ ဇွန်ဘီဘုရင်၏ အချစ်တော် ချီချီလေး၏ စကားမှာသာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လုချွမ်းသည် ချီချီလေးကို ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် လျှောစင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဂျောက်... ဂျောက်...

လုချွမ်းသည် ကျောက်လင်း၏ သံကြိုးများကို သော့ဖွင့်ကာ သူမအား လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။

"ဟူး..."

သံကြိုးများ ပြုတ်ထွက်သွားသည်နှင့် ကျောက်လင်းသည် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ပိုမိုလတ်ဆတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လွတ်လပ်မှု၏ အရသာမှာ အမှန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဇွန်ဘီဘုရင်ကြီး"

သူမ၏ ခြေလက်များ လွတ်လပ်သွားပြီးနောက် ကြောဆန့်ကာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်ရင်း ကြည်နူးနေသော ကျောက်လင်းသည် လုချွမ်းအား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

လုချွမ်းက သူမအား ဖျော့တော့သော နီရဲရဲမျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အကင်စင်ဘက်သို့သာ ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။ အချိန်ထပ်ဆွဲနေပါက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကင်များ တူးသွားပေလိမ့်မည်။

"ကျောက်လင်း... မြန်မြန်လာလေ။ ဖေဖေကင်တဲ့ အကင်တွေက တကယ်စားလို့ကောင်းတာ"

ကျိရုရွှယ်သည် တစ်ဝက်ခန့် စားထားသော အကင်ချောင်းလေးကို ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းတွင် ဆီများပေကျံလျက် ကျောက်လင်းအား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ချီချီလေး... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ သမီးသာ မကူညီရင် ငါဘယ်တော့မှ လွတ်လပ်ခွင့်ရမလဲ မသိနိုင်ဘူး"

ကျောက်လင်းသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စားပွဲရှိရာသို့ လျှောက်လာကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ချီချီလေးကို စိတ်ရင်းဖြင့် ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချီချီလေးသည် သူမအား အမှန်တကယ်ပင် အကူအညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်... မနေ့ကလည်း လူဆိုးတွေကို ဖေဖေနဲ့အတူ ဝိုင်းတိုက်ပေးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အခုဆိုရင် ငါတို့အားလုံးက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ သံကြိုးတွေနဲ့ ထပ်ချည်ထားဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

ကျိရုရွှယ်သည် အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ကဲ... နင်က ငါတို့အဖွဲ့ထဲကို တကယ်ပဲ စိတ်ပါလက်ပါ ဝင်မှာလား ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြံအစည် ရှိနေဦးမလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ အကြံအစည်မကောင်းရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့...

ချီချီလေး၏ စကားကြောင့် ကျောက်လင်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ပေါ်သွားသော်လည်း အလေးအနက်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"စားလေ အသားကင်က တကယ်အရသာရှိတယ်"

ကျိရုရွှယ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အကင်အချောင်းအချို့ကို ကျောက်လင်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကျောက်လင်းလည်း ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ လက်ခံယူပြီး နှစ်ဦးသား မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ကြတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဗိုက်ဝစပြုလာသော ကျောက်လင်းသည် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အကင်စင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော လုချွမ်းကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

"ဇွန်ဘီဘုရင်ကြီး... ကျွန်မ ဘီယာတစ်လုံးလောက် သောက်လို့ရမလား"

ထိုစကားကြောင့် လုချွမ်း အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသော်လည်း ရုပ်သေးဇွန်ဘီကို စေခိုင်း၍ ဂိုဒေါင်ထဲမှ ဘီယာတစ်လုံး ယူလာခိုင်းကာ သူမထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် စားပွဲပေါ်တွင် အသားမရှိတော့သော အကင်ချောင်းများ ပုံနေတော့သည်။ ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ဗိုက်ကလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီလျက် ဗိုက်အလွန်ဝနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်လင်း၏ စားပွဲဘေးတွင် ဘီယာဗူးခွံ သုံးဗူးပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် သူမ ယခင်က တွေးတောထားခဲ့သော လူသားနှင့် ဇွန်ဘီများ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေးအယူအဆကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်။ သူမသည် သတ္တိကို မွေးမြူကာ ဘေးရှိ ချီချီလေးအား မေးလိုက်သည်။

"ချီချီလေး... ငါ သမီးရဲ့ ဖေဖေနဲ့ စကားခဏလောက် ပြောလို့ရမလားဟင်"