တံခါးကို ရွေးချယ်ခြင်း
Vol. 25 Ch. 271
ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူ
ဧရာမ လမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ တည်ရှိနေပြီး လှိုဏ်ဂူ၏ ထောင့်အစွန်းတိုင်းကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်။
တစ်ချိန်က နေရာအနှံ့တွင် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဖိအားများမှာလည်း အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသည်မှာ ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်အကြား ဖြာကျနေသော ပိုမိုသိပ်သည်းသည့် လစွမ်းအားများသာ ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူအတွင်း ကျင့်ကြံနေကြသော တပည့်အားလုံးသည် လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ ထိုလစွမ်းအားများ ဆင်းသက်လာမှုကို ကြိုဆိုနေကြသည်။
ဤသည်မှာ ကြုံတောင့်ကြုံခဲ ကံကောင်းမှုဖြစ်ပြီး စက္ကန့်တိုင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဆင့်တက်လှမ်းနေကြသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း၏ ပွဲတော်ကြီးတစ်ခုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော် ဝမ့်ယွဲ့တောင်ထိပ် ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ နူးညံ့သော အလင်းအကာအကွယ် တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ထိုအချိန်တွင် တောင်ထိပ်သို့ တက်ခွင့်မပြုတော့ချေ။
ဤသည်မှာ လော့ရှီးပြောခဲ့သော စကားကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အင်မော်တယ်နန်းတော် ဆင်းသက်လာချိန်တွင် တောင်ထိပ်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ကျင့်ကြံနေခဲ့သူများသာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ထန်ထျန်းက မြေပြင်ပေါ်၌ ရပ်လျက် ဦးခေါင်းထက်မှ တောက်ပနေသော လမင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကြောင်ကလေး၏ အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်နေသော တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားစေ၏။
အင်မော်တယ်နန်းတော်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေခြင်းလော
သို့မဟုတ် "လအင်မော်တယ်" ဆိုသည်မှာ တကယ်ရှိနေသလား
မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် ဤကဲ့သို့ ပြုမူမည် မဟုတ်ပေ။
အစစ်အမှန်အတိုင်း ပိုမိုထင်ရှားလာကာ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသော အင်မော်တယ်နန်းတော်ကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက တောင်ထိပ်၏ အလယ်ဗဟို အကျဆုံးနေရာသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
အစောက လော့ရှီးပြောခဲ့သလို အင်မော်တယ်နန်းတော် ဆင်းသက်မည့်နေရာမှာ တောင်ထိပ်၏ အလယ်ဗဟိုပင် ဖြစ်သည်။
ကြောင်ကလေးကို အသည်းတုန်အောင် ခြောက်လှန့်နေသော အရာက ဘာလဲဆိုသည်ကို သူ သွားကြည့်ချင်သည်။
ဝမ့်ယွဲ့တောင်ထိပ်၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ညီညာပြီး အကျယ်အဝန်းမှာလည်း သိပ်မကြီးလှပေ။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် ထန်ထျန်း၏ မျက်စိရှေ့၌ ဖြူဖွေးသော စင်မြင့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဤစင်မြင့်မှာ အောက်ဘက်တွင် တည်ဆောက်ထားသော "ဝမ့်ယွဲ့စင်မြင့်" များနှင့် ပုံစံချင်း အတူတူပင်။
သို့သော် ၎င်းတို့ကို ပြုလုပ်ထားသည့် ကုန်ကြမ်းချင်း မတူညီကြောင်း ထန်ထျန်း ခံစားမိသည်။
ရှေ့မှ ဝမ့်ယွဲ့စင်မြင့်မှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေပုံရပြီး ၎င်းထံမှ အဆုံးမဲ့ တာအိုအရှိန်အဝါများ မှာ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်နေသည်။
အောက်ဘက်ရှိ စင်မြင့်များမှာ ဤစင်မြင့်ကို အတုယူပြီး တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထန်ထျန်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ တောင်ထိပ်၌ အမြဲကျင့်ကြံနေသည့် အခြားပါရမီရှင် အချို့မှာလည်း အရင်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့မှာ တောင်ထိပ်မှာ အမြဲရှိနေသည့် အခြားသော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထန်ထျန်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူများက ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အကြည့်များက သူ့ဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသည်။
အခြေခံအားဖြင့် မည်သူမျှ ကြင်နာမှု မရှိကြချေ။
အချို့ဆိုလျှင် အသက်ရှူသံများကိုပင် မဖော်ဘဲ အချင်းချင်း မျက်စိမှိတ်ပြကာ ထန်ထျန်းအနားသို့ တိုးကပ်လာမည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။
ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ထန်ထျန်းကလည်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူက သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူပါလာလျှင် လအင်မော်တယ်၏ ကောင်းချီးကို ရရှိမည့် အခွင့်အရေး လျော့နည်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်စေ၊ တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်လာပါက ထန်ထျန်းက ၎င်းတို့ကို အစောကတည်းကပင် အပြတ်ရှင်း ပစ်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အခြေအနေ တင်းမာလာစဉ်မှာပင် သေးငယ်သော အရိပ်လေးတစ်ခု ထန်ထျန်းအနားသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။
"အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြ။ "
"ငါ့ရှေ့မှာ တိုက်ခိုက်တာကို ငါမကြိုက်ဘူး။"
" တိုက်ချင်ရင် ငါနဲ့ အရင်တိုက်။"
ရောက် လာသူမှာ လော့ရှီးပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စကားကြောင့် ထန်ထျန်း နှာခေါင်းရှုံ့မိသည်။
အကယ်၍ ဤမိန်းကလေးသာ သူ့ကို အရင်က လာပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ မပြောခဲ့လျှင် ငြိမ်းချမ်းရေး မြတ်နိုးသူဟု သူ ထင်မိပေလိမ့်မည်။
ယခုမူ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။
လော့ရှီးက တိုက်ပွဲကို မုန်းသည်မဟုတ်ဘဲ သူမမပါဘဲ တိုက်ခိုက်ကြသည်ကို မကြိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အတော်အတန် ရှိလှသည်။
သူမ ပေါ်လာပြီးနောက် ရန်လိုနေသော တပည့်များမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားပြီး ဝေးရာသို့ပင် ခပ်လှမ်းလှမ်း ရွှေ့သွားကြသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ဤကောင်းကင်စာရင်း နံပါတ်တစ်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အတော်လေး အရှိန်အဝါ ရှိပုံရသည်။
ရန်စမည့်သူများ ထွက်သွားသည်ကို မြင်မှ လော့ရှီးက ထန်ထျန်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး "ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျနေတာလဲ"
" ရှင်မေ့နေမှာစိုးလို့ အစောကပဲ ရှင့်ကို လာရှာသေးတယ်။"
ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် "ကျင့်ကြံနေလို့ ခဏနောက်ကျသွားတာပါ။"
" ဒါနဲ့ ဒီမှာလည်း ဝမ့်ယွဲ့စင်မြင့် ရှိတာကို ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောတာလဲ"
သူ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
လော့ရှီးက ရှင်းပြသည်။ "ဒီစင်မြင့်က ပုံမှန်ဆိုရင် သုံးလို့မရဘူး။ "
"အပြင်ဘက်မှာ အလွန်ခိုင်မာတဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေတာ။"
" အင်မော်တယ်နန်းတော် ဆင်းသက်လာမှပဲ အဲ့ဒီအကာအကွယ်က ပွင့်တာ။"
ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ထျန်းဖူနန်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေတောင် ဝင်လို့မရဘူးလား"
" ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့နေရာကို သူတို့ စိတ်မဝင်စားကြဘူးလား"
လော့ရှီးက ခေါင်းခါပြသည်။ "အဲ့ဒါတော့ ငါမသိဘူး။ "
"ငါကြားဖူးတာတော့ အကြီးအကဲတွေ ကြိုးစားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအကာအကွယ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးရင် ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူ တစ်ခုလုံးပါ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ သိသွားကြတယ်။"
" ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ နေရာတွေက အများကြီးရှိနေတော့ သူတို့လည်း သိပ်ပြဿနာ မရှိဘူးထင်လို့ ဆက်မလုပ်တော့တာ နေမှာပါ။ "
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူမှာ ပြဿနာဖြစ်တယ်ဆိုတာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"
ထန်ထျန်း သဘောပေါက်သွားသည်။
သို့သော် ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထျန်းဖူနန်းတော် အာဏာပိုင်များပင် ဤနေရာအကြောင်းကို အသေအချာ မသိကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ထိုအခါ ကြောင်ကလေး၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ တကယ်ပင် အကြောင်းပြချက် ရှိနိုင်ပေသည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက် ဝမ့်ယွဲ့စင်မြင့် ပတ်ပတ်လည်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ပေါ်လာသည်။
မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း ထိုအကာအကွယ်အလွှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ထန်ထျန်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်လိုက်သည်။
"သွားရအောင် ဝင်လို့ရပြီ"
"နန်းတော်က ဆင်းသက်တော့မယ်"
လော့ရှီးက အော်လိုက်သည်။
ကျန်ရှိသော တပည့်ခြောက်ဦးမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကြပြီး ထန်ထျန်းနှင့် လော့ရှီးလည်း လိုက်ပါသွားသည်။
စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အလွန်ထူးခြားပြီး မြင့်မြတ်သန့်စင်သော အော်ရာ တစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်ကို ထန်ထျန်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအော်ရာ မှာ ထိတွေ့၍မရ၊ မဖွယ်မရာ မလုပ်ရဲသော၊ လူသားတို့၏ လောကီအာရုံများနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ မြင့်မြတ်လွန်းသည့် နတ်သမီး တစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းသည်။
အနားပင် မကပ်ရဲ၊ မစော်ကားရဲဘဲ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရမည့် အော်ရာ မျိုးပင်။
ထန်ထျန်းက ဤမျှ ထူးဆန်းသော အရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ ရှစ်ဦးစလုံး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီးမှာ အနည်းငယ် မှိန်သွားပြီး လထက်တွင် ရှိနေသော အင်မော်တယ်နန်းတော်ကြီးက ဗုန်းကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဆင်းသက်လာသည်။
"ဝုန်း~"
ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ဖြင့်သာ ဖမ်းယူနိုင်သော "တာအိုနိယာမ" အသံဖြစ်သည်။
ခဏချင်းမှာပင် ထန်ထျန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားသည်။
၎င်းတို့က အမှန်တကယ်ပင် နန်းတော်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
သို့သော် သူတို့ ရောက်နေသည့် နေရာမှာ ဟင်းလင်းပြင် ပန်းခြံတစ်ခုအတွင်း ဖြစ်သည်။
ပန်းခြံပတ်ပတ်လည်တွင် မီတာရာချီ မြင့်သော နံရံကြီးများ ရှိနေပြီး သူတို့ ရှစ်ဦးကို ဝန်းရံထားသည်။
ထိုနံရံများအောက်တွင် ပုံစံတူ တံခါးပေါက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ စီတန်းတည်ရှိနေသည်။ တံခါးတစ်ခုချင်းစီမှ ဖြူစင်သော လရောင်များ မှိန်မှိန်လေး ထွက်ပေါ်နေ၏။
"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
ထန်ထျန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လော့ရှီးက စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "အင်မော်တယ်နန်းတော်က တစ်နှစ်နဲ့တစ်နှစ် ဆင်းသက်တဲ့ ပုံစံမတူဘူး။ "
"ဒါပေမဲ့ အခုပုံစံကတော့ ငါကြားဖူးသလောက် ကံအကောင်းဆုံး အခြေအနေပဲ။"
" ငါတို့ ဘာစမ်းသပ်မှုကိုမှ ကျော်ဖြတ်စရာ မလိုဘဲ အင်မော်တယ်နန်းတော်ရဲ့ ကံကောင်းမှုကို ရယူနိုင်တယ်။"
" တံခါးတစ်ခုကို ရွေးပြီး ဝင်သွားလိုက်ရုံပဲ။"
ထန်ထျန်း အံ့သြသွားသည်။
"ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား"
"ဘယ်လို ရွေးရမှာလဲ"
ရာနှင့်ချီသော ပုံစံတူ နတ်တံခါးတွေကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်း ထပ်မေးလိုက်သည်။
လော့ရှီးက ခေါင်းခါလျက် ပြုံးကာ ပြောသည်။ "သတ်မှတ်ချက်မရှိဘူး။ "
"ကံကြမ္မာ သက်သက်ပဲ။ "
"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ငါလုပ်နေကျ နည်းလမ်းကတော့ အာရုံတွေကို အကုန်ပိတ်၊ မျက်စိမှိတ်ပြီး စိတ်ကူးထဲကအတိုင်း လျှောက်သွားလိုက်တာပဲ။"
" တိုက်မိတဲ့ တံခါးရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က တံခါးကို ရွေးလိုက်တယ်။ "
"ရှင့်အနေနဲ့ ဘာလုပ်ရမလဲ မသိရင် အဲ့ဒီလို စမ်းကြည့်ပေါ့။"
ထန်ထျန်း ဆွံ့အသွားမိသည်။
ဤမိန်းကလေးကတော့...
နောက်တစ်ခါ "ကံကြမ္မာ ယုံကြည်မှု" တွေ လုပ်ပြန်ပြီ။