လအင်မော်တယ်
Vol. 25 Ch. 272
ထန်ထျန်းနှင့် လော့ရှီးတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ကျန်ရှိသော တပည့်ခြောက်ဦးမှာ သူတို့၏ တံခါးများကို စတင်ရွေးချယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အချို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မြင်မြင်သမျှ တံခါးတစ်ခုကို ရွေးကာ ဖွင့်ပြီး ဝင်သွားကြသည်။
အချို့ကတော့ ပို၍ အလေးအနက်ထားကာ ဒြပ်စင်ငါးမျိုး တွက်နည်း များ ထုတ်သုံးနေကြသည်။
အချို့ဆိုလျှင် ပါးကွ အစီအရင် ကိုပင် ထုတ်ယူ၍ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် ရွတ်နေကြသေးသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေးကို အမြင်ကတ်စရာ ကောင်းလှ၏။
"ငါလည်း ဝင်တော့မယ်"
လော့ရှီးက ပြောသည်။ "ရှင်လည်း မြန်မြန်ရွေးတော့၊ အင်မော်တယ်နန်းတော်က တစ်နာရီ ပဲ ဆင်းသက်မှာ။"
" ဘယ်လောက်အထိ အခွင့်အရေး ရမလဲဆိုတာကတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ကံကြမ္မာ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက တကယ်ပင် မျက်စိမှိတ်၊ အာရုံအားလုံးကို ပိတ်ထားပြီး ခံစားချက်အတိုင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
နံရံကို ခေါင်းနှင့် ဘုန်းကနဲ တိုက်မိသည့် အချိန်ကျမှ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တံခါးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးချယ်လိုက်သည်။
တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။
လော့ရှီးက မဆိုင်းမတွဘဲ ထိုအဆုံးမဲ့ အင်မော်တယ် အလင်းတန်းများကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"နားမလည်နိုင်စရာပဲ..."
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြော လိုက်သည်။ "အင်မော်တယ်တောင် ဖြစ်နေကြပြီကို ဒီလို ကံစမ်းတာမျိုးတွေ လုပ်နေကြတုန်းပဲလား။ "
"ကလေးကလား ဆန်ရုံတင်မကဘူး၊ တကယ်ကို ကလေးကလား ဖြစ်နေတာပဲ"
ဝေဖန်ပြီးနောက်တွင် သူသည်လည်း မျက်စိမှိတ်၊ အာရုံများကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခံစားချက်အတိုင်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဟင်း... ကလေးကလား ဆန်သည်ဖြစ်စေ၊ မဆန်သည်ဖြစ်စေ တကယ်ပဲ အသုံးဝင်ရင်လည်း ဝင်နေမှာပေါ့။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူသည်လည်း နံရံကို ခေါင်းနှင့် တိုက်မိသွားသည်။
မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ တံခါးတစ်ခုက သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။
သူက လော့ရှီးထက် ပို၍ ရင့်ကျက်သည်ဟု ယူဆကာ နောက်သို့ ပြန်မလှည့်တော့ဘဲ ရှေ့မှ တံခါးကိုသာ ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးလိုက်သည်။
သူက သူ၏ ကံကြမ္မာ ကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်လေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးမှာ လေးလံခြင်းမရှိဘဲ အလွယ်တကူပင် ပွင့်သွားသည်။
လင်းထိန် သော အလင်းတန်းများကြောင့် ထန်ထျန်း ခဏတာ မျက်စိဝေသွားခဲ့ရသည်။
ဤအင်မော်တယ် အလင်းတန်းများတွင် အလွန်အားကောင်းသော နိယာမစွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားစေကာ သူ ယခု ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးကို ရောက်နေသည်ဆိုသည်ကိုပင် ထန်ထျန်း ခွဲခြား၍ မရတော့ပေ။
သို့သော် ထိုအလင်းတန်းများမှာ မြန်မြန်လာသလို မြန်မြန်ပင် ပြန်ပျောက်သွားသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ထန်ထျန်း မထင်မှတ်ထားသော အရာမှာ သူ ယခု ရောက်နေသည့် နေရာမှာ အိပ်ခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။
အခန်းတွင်း နေရာလွတ်မှာ သိပ်မကျယ်လှဘဲ အပြင်အဆင်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သစ်သားပရိဘောဂများမှာ ရှေးမူမပျက် ခန့်ညားလှသည်။
ညာဘက်တွင် အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိမည့် ကုတင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ဖြူဖွေးသော ကုလားကာများကို ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ကျောက်စိမ်းခေါင်းအုံး၏ ဘေးတွင်တော့ အလွန်လှပသော ကျောက်စိမ်းဆံထိုးတစ်ချောင်း တင်ထားသည်။
ထိုကျောက်စိမ်းဆံထိုးမှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း နူးညံ့သော လရောင်များကို ဖြာထွက်စေကာ စိတ်ကို အေးချမ်းတည်ငြိမ်သွားစေသည်။
"မိန်းကလေး အိပ်ခန်းလား"
ထန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။
သူက တံခါးထဲ ဝင်လာတာလေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်နေရတာလဲ
ဒါဆို ဒဏ္ဍာရီထဲက ကံကောင်းမှုတွေကကော
ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုက ဒီအိပ်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတာလား
ထန်ထျန်း ခဏတာ ဆွံ့အသွားမိသည်။
သို့သော် သူ သံသယဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်ဘက်မှ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"
ထန်ထျန်း တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။ အကြောင်းမှာ အစောက အခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သူ အသေအချာ မြင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤအသံ ပေါ်လာချိန်တွင်လည်း သူက မည်သည့် စွမ်းအားလှိုင်းကိုမျှ မခံစားလိုက်ရပေ။
သတိပြုရမည်မှာ သူက ယခုအခါ 'အနန္တတာအိုနိယာမ' ၏ အာရုံခံစွမ်းအားကို ဖွင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အင်မော်တယ်အရှင်သခင် ဆင်းသက်လာလျှင်တောင် သူ သတိပြုမိနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မှင်တက်သွားမိသည်။
စကားပြောနေသူမှာ အဖြူရောင် ပိတ်ပါးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီး၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်အမင်း ထူးထူးခြားခြား လှပနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လျှင် သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာကို ကြာကြာ စိုက်ကြည့်လေလေ ပို၍ ပြည့်စုံလွန်းကာ မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမျှ မရှိကြောင်း ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် စိတ်နှလုံး ကျောက်သားကဲ့သို့ မာကျောသော ထန်ထျန်းပင်လျှင် တည့်တည့် မကြည့်ရဲတော့ဘဲ အကြည့်ကို အခြားတစ်နေရာသို့ အမြန် လွှဲလိုက်ရသည်။
အမျိုးသမီး၏ ဆံပင်နက်များမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေပြီး ထက်ဝက်ခန့်ကိုတော့ မည်သည့် အလှဆင်ပစ္စည်းမျှ မပါဘဲ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုံးထားသည်။
အစောက ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ တွေ့ခဲ့ရသည့် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို သတိရကာ ထန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဒီအိပ်ခန်းက သူမရဲ့ အိပ်ခန်းများလား
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ထန်ထျန်း မှင်တက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို ဆန့်တန်းကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ထိုင်ပါဦး။ ဒီနေရာက ငါ့နယ်မြေပဲ၊ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို လာနှောက်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး"
သူမ၏ အသံမှာ အလွန် နူးညံ့ပြီး ရင်းနှီးမှုရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ လူ့နှလုံးသားကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သည့် မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပါရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
တကယ်တော့ သူမတင်မကဘဲ ဤထူးဆန်းသော အိပ်ခန်းကိုပါ ထန်ထျန်း တစ်မျိုး ခံစားနေရသည်။
တစ်ခွန်းတည်းနှင့် ဖော်ပြရလျှင် "ရင်းနှီးနေသလိုမျိုး" ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူက သူစိမ်းအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်ခန်းကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးနေရမှာလဲ
ကြီးမားသော သံသယများနှင့်အတူ ထန်ထျန်းက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အမျိုးသမီးက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ဘယ်ကမှန်းမသိသော ဝိုင်ခွက်နှစ်ခွက်ကိုလည်း ထုတ်လိုက်သည်။
ငွေရောင် တောက်နေသော အင်မော်တယ်ဝိုင်များကို ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ ထန်ထျန်း၏ ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်"
အမျိုးသမီးက ပြောသည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တစ်ခုချင်းစီ မေးပါ။"
" ငါတို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်"
ထန်ထျန်းက ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ခဏတာ စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ငွေရောင်ဝိုင်မှာ အလွန်သန့်စင်ပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားစေသော ရနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။
ရနံ့ကို တစ်ချက် ရှူလိုက်ရုံနှင့်ပင် တစ်ကိုယ်လုံး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားရသည်။
ထိုမျှမကသေးဘဲ ထန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာလည်း သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ခန္ဓာ ကိုပင် ကျော်လွန်ကာ မယုံနိုင်စရာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ပိုမိုတိုးတက်စေနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဤဝိုင်မှာ အလွန် အဖိုးတန်သော နတ်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။
"စိတ်ချပါ၊ ဒါက ငါကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ ဝိုင်ပါ"
အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ထန်ထျန်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ တစ်ငုံ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဝိုင်မှာ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် အေးမြသော လေလှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်ကာ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထန်ထျန်းက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နေရာ အသီးသီးတွင် အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ကြည်လင်လာပြီး သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
ထို့ပြင် ဝိညာဉ်ပါ မြင့်တက်လာကာ တာအိုနိယာမအားလုံးကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့လာရသည်။
ခဏအကြာတွင် ထန်ထျန်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက ပြုံးကာ ပြောသည်။ "ဒီဝိုင်က အရမ်း ရခဲတာ။ ဒါကို မြည်းစမ်းဖူးတဲ့သူက လက်ချောင်း ငါးချောင်းစာတောင် မပြည့်ပါဘူး။ "
"ကဲ... အခု မေးလို့ရပြီ။"
" မင်းရဲ့ စိတ်ထဲက သံသယတွေကို ငါ တတ်နိုင်သမျှ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"
ထန်ထျန်းက လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး ဆက်၍ မသောက်တော့ပေ။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီဝိုင်ရဲ့..."
"နာမည်က ဘာလဲ"
အမျိုးသမီးမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြုံး လိုက်သည်။ "ငါထင်တာကတော့ မင်း ငါ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အရင်မေးမယ် ထင်နေတာ"
ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ဝိုင်ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့စိတ်ထဲမှာ အဖြေတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ "
"ဒါပေမဲ့ ငါ အသေအချာတော့ မပြောရဲဘူး"
အမျိုးသမီးမှာ ပြုံးလျက် ရှေ့မှ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပြီးနောက်"မင်းရဲ့ အဖြေက မှန်ပါတယ်။ "
"ငါ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ကတော့ မင်းတို့ ခေါ်ကြတဲ့... လအင်မော်တယ် ပါပဲ"
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားတော့သည်။