ကပ်ဘေးရင်ဆိုင်ရသူ
Vol. 25 Ch. 275
အလွန်အမင်း ရက်ရောလှသော လအင်မော်တယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထန်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်မျှပင် ပြောင်ပါစေဦးတော့၊ နောက်ထပ် ပစ္စည်းများ ထပ်ယူရန် အားနာသွားမိသည်။
"တော်ပါပြီ၊ တော်ပါပြီ။ ဒါတွေတင် လုံလောက်ပါပြီ"
ထန်ထျန်းက အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။
သို့သော် လအင်မော်တယ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းပြီး အခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေးပေါ်တွင် အကြည့်က ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမက လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ဆံထိုးလေးမှာ လရောင်များ ဖြာထွက်လျက် သူမလက်ထဲသို့ လွင့်ပျံလာသည်။
"ဒါကိုလည်း မင်းကို ပေးလိုက်မယ်"
"ဒါက ငါ အမြဲဆောင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းဆိုပေမဲ့ သူ့မှာလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အကာအကွယ် စွမ်းအားတွေ ရှိပါတယ်"
ထန်ထျန်း လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းပြီး ငြင်းပြန်သည်။
"တကယ် မလိုတော့ပါဘူးဗျာ။"
" ငါက ရောင့်ရဲတတ်တဲ့သူပါ။ "
"ပြီးတော့ ငါက ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ ဒါကို ဆောင်ထားရင် ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား"
ခက်ခဲနေသော ထန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး လအင်မော်တယ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။ "မငြင်းပါနဲ့တော့။"
" မင်းဘေးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ် မဟုတ်လား"
" အကယ်၍ မင်းက ရှက်နေတယ်ဆိုရင် သူမကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပေါ့။ "
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ပိုင်းကျရင် ငါလည်း ဒီပစ္စည်းတွေကို သုံးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ထန်ထျန်းမှာ ငြင်းမရတော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။
ဤအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စကားလုံးနှစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
'ငှက်ပျံရင်တောင် အမွေးနုတ်တဲ့ကောင်'
'သူခိုးက လက်ဗလာနဲ့ ဘယ်တော့မှ မပြန်ဘူး'
သူက လအင်မော်တယ်ကိုပါ မ'မထုတ်မသွားရုံတမယ် ဖြစ်နေပြီ။
ပြီးတော့ လအင်မော်တယ်ရဲ့ အခုလက်ရှိ ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းမှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရနေသည်မှာ... တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေတာလား
ထန်ထျန်း သူ၏ နဖူးကို အတင်းပွတ်လိုက်ပြီး ထိုအန္တရာယ်ရှိသော အတွေးကို အတင်းဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။
"ဒါနဲ့..."
" ငါ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ"
"မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်တုန်းက ဒီနန်းတော်မှာပဲ လူတစ်ယောက်ကို ခေါက်ယပ်တောင်တစ်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြားတယ်။"
" အဲ့ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲလား"
သူက အကြောင်းအရာကို အတင်းပြောင်းလိုက်သည်။
လအင်မော်တယ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ "အင်း... အဲ့ဒီလို ကိစ္စရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ "
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်လောက်ကပေါ့၊ ငါက ဒီနားကနေ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြတ်သွားဖြစ်တယ်။"
" အဲ့ဒါနဲ့ စိတ်ဝင်စားလို့ လာကြည့်ဖြစ်တာ။"
" ဘာမှ မထူးခြားဘူးဆိုရင်တော့ သူမက 'ကောင်းကင်ထိပ်ဖျား' ကို ရောက်နေလောက်ပြီပေါ့"
ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။
ထိုအချိန်က ကောလာဟလတွေက တကယ်ပဲ အမှန်တွေပေါ့။
လအင်မော်တယ်က တကယ်ပဲ ဆင်းသက်ခဲ့ဖူးတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူမ ပြောပုံအရဆိုရင် တိုက်ဆိုင်လို့ လာကြည့်တာပဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ ဒါကြောင့်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ အဲ့ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ ဖြစ်ခဲ့ရတာပေါ့။
လအင်မော်တယ် ပြောတာကို နားထောင်ပြီး ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလျက် "မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်။"
" ငါ ကြားတာကတော့ သူက နောက်ပိုင်းမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်သွားပြီးတော့ အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်တဲ့"
လအင်မော်တယ်မှာ ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါကတော့ တကယ် နှမြောဖို့ ကောင်းတာပဲ။ "
"သူမက တကယ့်ကို တော်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ"
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း မှင်တက်သွားသည်။
"မိန်းကလေးလား"
လုမင် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးသည်။
ထို လုမင်ရဲ့ ကျား၊ မ ခွဲခြားမှုက 'ကျား' (ယောက်ျား) ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ ယုံကြည်ထားခဲ့တာလေ။
"ဟုတ်တယ်လေ"
လအင်မော်တယ်က ပြောသည်။ "သူမက အင်မတန် ထက်မြက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။"
" အကယ်၍ ရှေးခေတ်ကာလတွေမှာသာဆိုရင်... "
"ငါ သူမကို လက်အောက်ခံ 'လနတ်သမီး' အဖြစ်တောင် ခေါ်ထားမိမှာ"
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူနှင့် လအင်မော်တယ်တို့ ပြောနေကြသည်မှာ ကိစ္စတစ်ခုတည်း ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိသည်။
ဒါပေမဲ့ သိသာထင်ရှားတာက သူတို့ပြောနေတဲ့သူက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။
မိန်းကလေးတဲ့လား...။
ထျန်းဖူနန်းတော်ရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အဲ့ဒီလိုမျိုး တိုက်ဆိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ ဖတ်ဖူးတာတွေက နည်းနေသေးတာကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အချို့သော လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူ မသိသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်၏။
နောင်ကျရင် လုမင်အကြောင်းနဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မိန်းကလေးအကြောင်းကို ပိုပြီး သတိထား စုံစမ်းရမည်။
ဒါတွေ ပြောပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။
နှစ်ဦးကြား အဆင့်က အရမ်းကွာခြားလှသလို သူ သိချင်တာတွေကိုလည်း လအင်မော်တယ်က ထုတ်မပြောသဖြင့် ထန်ထျန်းမှာ ဘာစကား ဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
သူ၏ ရှေ့မှ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို အကုန်သောက်လိုက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်း ထရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"အခုပဲ သွားတော့မလို့လား"
လအင်မော်တယ်၏ လေသံထဲတွင် သဲ့သဲ့မျှသော တွန့်ဆုတ်မှုလေးတစ်ခု ကပ်ပါနေသည်။
ဒါက ထန်ထျန်းကို ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေကာ "အင်မော်တယ်နန်းတော်က တစ်နာရီပဲ ကြာမှာလေ၊ အချိန်ကလည်း ပြည့်တော့မယ်ဆိုတော့ ငါ အမြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်"
သူတို့က စကားပဲ ပြောနေကြတာဆိုပေမဲ့ အချိန်ကတော့ တကယ်ပဲ မြန်မြန်ကုန်သွားသည်။
သို့သော် လအင်မော်တယ်က ပြုံးလျက် "အဲ့ဒါအတွက် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ "
"ဒီအင်မော်တယ်နန်းတော်က ငါ့ပိုင်နက်ပဲလေ။ ငါက အချိန်ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထားချင်လဲ၊ အဲ့ဒီလောက်အထိ ထားလို့ရတယ်။ "
"မင်း ဒီမှာ မနက်ဖြန်အထိ နေချင်ရင်တောင် ရတယ်"
ထန်ထျန်း ဆွံ့အသွားရသည်။
ငါက မနည်း လွတ်လမ်းရှာပြီး ထွက်ဖို့ လုပ်နေတာကို၊ မင်းက ဘာလုပ်နေတာလဲ။
တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဒီည ဒီအိပ်ခန်းထဲမှာ ထားချင်နေတာလား
ထန်ထျန်း၏ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး လအင်မော်တယ်က ရယ်လိုက်သည်။ "တော်ပါပြီ၊ မင်းကို မစတော့ဘူး။"
" ပြန်တော့လေ"
"ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ "
"ဒီကမ္ဘာက မင်းမြင်နေရသလိုမျိုး အေးချမ်းနေတာ မဟုတ်ဘူး"
ထန်ထျန်းက အလေးအနက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် လအင်မော်တယ်ကို အရိုအသေပေးကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"နေဦး..."
ထန်ထျန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်ခွာခါနီးမှာပင် လအင်မော်တယ်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြန်သည်။
နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လအင်မော်တယ်သည် သူ့ကို အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုမျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် အဆုံးမဲ့ သံယောဇဉ်တွေရော၊ အဆုံးမဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေရော ပါဝင်နေသည်။
ထိုခံစားချက်များကို သူမက လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ အစစ်အမှန်အတိုင်း ထုတ်ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထန်ထျန်းမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မဖြစ်တော့ပေ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ တစ်ခုကို အသေအချာ သိလိုက်ရလို့ ဖြစ်သည်။
လအင်မော်တယ် ကြည့်နေတဲ့လူက သူ မဟုတ်ဘူး။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် လအင်မော်တယ်က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
"သွားတော့လေ"
ထန်ထျန်း စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အင်မော်တယ် အလင်းတန်းများကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လအင်မော်တယ်ကတော့ ထန်ထျန်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ နေရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
တော်တော်ကြာမှ သူမက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်များ ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ထို့နောက် သူမက လက်ဖျောက်တစ်ချက် ဖွဖွတီးလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု အခန်းထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်နီနီနှင့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ အခန်းထဲတွင် လေထဲမှ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက အလွန်တောက်ပလှသဖြင့် အခန်းထဲရှိ လရောင်များကိုပင် ဖိနှိပ်ထားပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဝက်စီ ပိုင်ဆိုင်ကာ အခန်းကို မတူညီသော နယ်မြေနှစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
တစ်ဝက်က အေးစိမ့်နေပြီး တစ်ဝက်ကတော့ ပူပြင်းနေသည်။
ထိုလူငယ် ပေါ်လာပြီးနောက် လအင်မော်တယ်ကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ 'လနှလုံးသား' ကော"
" ပေးလိုက်ပြီ"
လအင်မော်တယ်က ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။
လူငယ်က မျက်မှောင်ကို ပို၍ ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူ... ပြန်လာပြီလား"
လအင်မော်တယ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပါးလျလှသော အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
"တကယ်ပဲ... "
"သူ အယုံကြည်ရဆုံးလူက ငါပဲ ဖြစ်နေတုန်းပါလား"
လအင်မော်တယ်၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး လူငယ်က သက်ပြင်းအကြီးကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် သူ အောင်မြင်သွားပြီလား"
လအင်မော်တယ်က ခေါင်းခါသည်။ "ငါ မသိဘူး။"
" ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့ဆီ လာရှာတယ်ဆိုတာ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပါ"
လူငယ်က ထပ်မံ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြန်သည်။ "အဲ့ဒါနဲ့ပဲ မင်းက 'လနှလုံးသား' ကို ပေးလိုက်တယ်ပေါ့"
" မင်း သိထားဖို့က အကယ်၍ သူသာ ရှုံးနိမ့်သွားမယ်ဆိုရင် မင်း ဒီလိုလုပ်လိုက်တာက ငါတို့အတွက် နောက်ထပ် ကစားကွက်ရွှေ့ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးနော်"
လအင်မော်တယ်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လူငယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ "ငါတို့မှာ ဘယ်တုန်းကမှ အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပါဘူး။ "
"သူ ရှိလာမှသာ အခွင့်အရေး ဆိုတာ ရှိလာတာပါ"
လူငယ်မှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုရင်ကော"
" 'လနှလုံးသား' မရှိတော့ရင် မင်းမှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး။ "
"မင်း သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မတွေ့ချင်တော့ဘူးလား"
လအင်မော်တယ်က ပြုံးလျက် "ငါ သူ့ကို တွေ့ခဲ့ပြီးပြီလေ။ "
"ဒီတစ်သက်မှာ သူ့ကို ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့သလို မင်းလို သူငယ်ချင်းမျိုး ရှိခဲ့တာနဲ့တင်... "
"ငါ့မှာ နောင်တ မရှိတော့ပါဘူး"
လူငယ်မှာ ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။
"ငါ့ကို ဝိုင်တစ်ခွက်လောက် ပေးပါဦး၊ စိတ်ကို နည်းနည်း လျှော့လို့ရအောင်"
လအင်မော်တယ်က ပြုံးကာ ရွှေရောင်ဝိုင်ခွက်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဝိုင်အိုးကို မြှောက်ကာ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးတစ်ခွက်ပဲ၊ မင်းအတွက် အထူး ချန်ထားပေးတာ"
လူငယ်က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် "မင်း 'ဖြူစင်တဲ့ နှင်းစက်ဝိုင်' တွေကို အကုန် ပေးလိုက်တာလား"
"အဲ့ဒါတွေက မင်း နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံ ချီပြီး စုဆောင်းထားခဲ့တာတွေလေ"
လအင်မော်တယ်က ရယ်မောလျက် "နှစ်တွေ အများကြီး သောက်လာတာ၊ ရိုးတောင် နေပါပြီ။"
" မင်း သောက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီ 'ကပ်ဘေးရင်ဆိုင်ရသူ' ဆီမှာ သွားတောင်းပေါ့။ "
"ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြိုပြောထားမယ်၊ ငါ့ဆီကနေ သူ့ရဲ့ ဘယ်သတင်းအချက်အလက်ကိုမှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက သူမ၏ လရောင်ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ လူငယ်၏ ရွှေရောင်ဝိုင်ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်သည်။
နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲမှ ဝိုင်များကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ကြတော့သည်။