အခန်း (၅၄)
Vol. 6 Ch. 54
" လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းလား။ " လီထန်နှင့် ခွေ့ဖုတို့ကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
" လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းဆိုတော့ ဟန်မင်းကြီးက အဲ့ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း ထွက်ပြေးသွားနိုင်ခြေများတယ်။ " လီထန်က ပြောလိုက်သည်။
" ကျောက်ဖုန်း ဘယ်မှာလဲ။ " လီထန်က ကျန်းဟန်ကို မေးလိုက်သည်။
" တပ်မမှူးက အထဲကို ဝင်ပြီး စစ်ဆေးနေပါတယ်။ " ကျန်းဟန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
" နှောင့်နှေးလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါ့ကို အခုချက်ချင်း ခေါ်သွား။ " လီထန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့ဘဏ္ဍာတိုက်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာကို စစ်သားများက စောင့်ကြပ်နေကြသည်။
" ဒီဟန်မင်းကြီးကတော့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို အကုန်လုံး ရွှေ့သွားတာပဲ။ " လီထန်က ပြောလိုက်သည်။
" စစ်သူကြီး အကုန်လုံးရွှေ့သွားတာ မှန်ပေမယ့် လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းထဲမှာ အချို့အရာတွေ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ လက်နက်တွေနဲ့ ဆေးလုံးတွေ ရှိတဲ့ ခန်းမတစ်ခု ရှိပါတယ်။ " ကျန်းဟန်က ပြန်ဖြေရင်း ပြောလိုက်သည်။
" ကျောက်ဖုန်းက သူ့နောက်ကို လူဘယ်နှစ်ယောက်ခေါ်သွားတာလဲ။ "
" တပ်မမှူးက ကင်းထောက်ဖို့ အရင်သွားခဲ့ပါတယ်။ တပ်ရင်းမှူးဝေချွမ်က စစ်သည်ငါးရာနဲ့ သူနောက်ကို လိုက်သွားပါတယ်။ "
" ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့အားလုံး စုစည်းပြီး လမ်းကြောင်းထဲကို လိုက်ရှာကြ။ ဟန်မင်းကြီးက သုံးရက်လောက် ကြိုထွက်သွားခဲ့တာဆိုတော့ သူ့မှာ ထိပ်တန်းကိုယ်ရံတော်တွေ ပါမှာပဲ။ လူငါးရာက မလုံလောက်ဘူး။ " လီထန်က အခြားတပ်မှူးများကို ဦးဆောင်ပြီး လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မကြာမီ အခန်းသုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
" လက်နက်တွေအများကြီး ကျန်ခဲ့တာပဲ။ ဟန်မင်းကြီးက အကုန်ရွှေ့ဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူးထင်တယ်။ " လီထန်က ပြောလိုက်သည်။
" ဒီဆေးလုံးတွေကလည်း အကုန်လုံး တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဟန်မင်းကြီးက အကုန်ရွှေ့ဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူးထင်တယ်။ အားလုံး ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်ထားကြ။ " လီထန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
" နားလည်ပါပြီ။ " တပ်မှူးများက ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေလိုက်ကြသည်။
လီထန်က ဆေးလုံးခန်းမကို အလေးထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ၏ ဘေးရှိ တပ်မှူးများကလည်း အလားတူသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ထိုဆေးလုံးများက အမှန်တကယ် အသက်ရှည်ဆေးလုံးများဖြစ်ပြီး အဆိပ်များမဟုတ်ပေ။
သူတို့က သတ္တုဓာတ်အဆိပ်သင့်ခြင်းဟူသော အရာများကို လုံးဝ မသိကြပေ။ ကျောက်ဖုန်းအတွက်မူ ထိုကျောက်ခန်းမအတွင်းရှိ ဆေးလုံးများက အသုံးမဝင်သကဲ့သို့ တန်ဖိုးလည်း မရှိပေ။ သို့သော် ကျောက်ဖုန်း ပစ္စည်းများ ယူဆောင်သွားခြင်းအပေါ် ဘယ်သူမှသံသယမဝင်ကြပေ။
" ကျောက်ဖုန်းသာ ဒီလောက်ဂရုမစိုက်ရင် ဒီလမ်းကြောင်းရှိနေတာ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ " ခွေ့ဖုက ပြောလိုက်သည်။
" မှန်တယ်။ " လီထန်က ပြုံးလိုက်သည်။ " ကျောက်ဖုန်းသာ ဟန်မင်းကြီးကို ဖမ်းမိပြီး ပြန်ခေါ်လာနိုင်ရင် ဒါက တကယ်ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်းကြီးက သေချာပေါက် ဝမ်းသာပြီး သူ့ကို ဆုလာဘ်တွေ ချီးမြှင့်လိမ့်မယ်။ "
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပ်မှူးများက ခေါင်းညိမ့်ထောက်ခံလိုက်ကြသော်လည်း လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အတွေးများရှိနေကြသည်။ အချို့က ကျောက်ဖုန်းကို လေးစားကြသော်လည်း အများစုက ဘာဝအတိုင်း မနာလိုကြပေ။
" ကျောက်ဖုန်းက တကယ်ကံကောင်းတာပဲ။ ငါသာ ဟန်မင်းကြီးကို ဖမ်းမိရင် အနည်းဆုံး ရာထူးနှစ်ဆင့်လောက် တိုးမှာပဲ။ "
ညအချိန်သို့ ရောက်လာပြီး လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျောက်ဖုန်း အတွင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။
" ဒီလျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းက တော်တော် ရှည်တာပဲ။ ဆယ်မိုင်ကျော်လောက်တော့ ရှိလောက်တယ်။ ဒီကိုရောက်ဖို့ အချိန်တော်တော်ပေးလိုက်ရတယ်။ "
သူညည်းညူနေသော်လည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ " နောက်ဆုံးတံခါးပဲ။ ဘယ်ကိုဦးတည်နေမလဲ သိချင်မိတယ်။ "
ကျောက်ဖုန်းက သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး လုံချွမ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
" အပြင်မှာ ကင်းစောင့်နေတဲ့ သူတွေရှိတယ်။ ဟန်မင်းကြီးရဲ့ လူတွေဖြစ်တဲ့ပုံပဲ။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ဟန်မင်းကြီးက ဒီလျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ထွက်ပြေးသွားတာပဲ။ " ကျောက်ဖုန်းက တံခါးကြားထဲသို့ ဓားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုအသံကြောင့် တံခါး၏ တစ်ဖက်မှ ဟန်ကိုယ်ရံတော်များက သတိပြုမိသွားကြသည်။
" သံကြိုးက ဘာလို့ပြတ်သွားတာလဲ။ " ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
" ဒီလမ်းက နန်းတော်နဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်နေတာပဲ။ ဘာအမှားအယွင်းမှ ရှိလို့မရဘူး။ " သူက စကားပြောရင်း တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော်...
ဝုန်း...
တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ အရိပ်တစ်ခုက ရှေ့ဆုံးမှ ကိုယ်ရံတော်များကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ဓားအလင်းတန်းနှင့်အတူ သွေးများပန်းထွက်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ကိုယ်ရံတော်သုံးယောက်က ချက်ချင်း ခေါင်းပြတ်သွားကြသည်။
" အဲ့ဒါ ချင်စစ်သားပဲ။ "
" သူ့ကို သတ်ကြ။ " ဟန်ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ယောက်ကျော်က ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျောက်ဖုန်းကို ဝန်းရံတိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
သူ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည့်အကြိမ်တိုင်း ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက် လဲကျသွားသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကိုယ်ရံတော်အားလုံး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။ ကျောက်ဖုန်းက တစ်ယောက်ကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့သည်။
" ငါ တစ်ခါပဲပေးမယ်။ " ကျောက်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ " ဟန်မင်းကြီးက ဘယ်မှာလဲ။ "
ကိုယ်ရံတော်က ကျောက်ဖုန်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လူသတ်ငွေ့များကို ခံစားမိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။
" ကျွန်တော်ပြောပါမယ်။ မင်းကြီးက ဒီလျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက လျို့ဝှက်နန်းတော်ထဲမှာ ပုန်းနေတာပါ။ "
" သူ့မှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ပါလဲ။ " ကျောက်ဖုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။
" ကိုယ်ရံတော် သုံးရာပါ။ သူတို့က လျို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော်တွေဖြစ်ပြီး အတော်ဆုံးထဲက အတော်ဆုံးတွေပါ။ "
" ကောင်းပြီ။ မင်းရဲ့ ချပ်ဝတ်ကို ချွတ်ပြီး အရပ်သားတစ်ယောက်လို သွားတော့။ ငါ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။ "
ကျောက်ဖုန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကိုယ်ရံတော်က ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
" သူက လူရောဟုတ်ရဲ့လား။ "
လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်း၏ ထွက်ပေါက်က ရှင်းကျန်းမြို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ တောင်တစ်ခုအတွင်း တည်ရှိပြီး ၎င်းက တော်ဝင်မိသားစု၏ အမဲလိုက်ကွင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဟန်တော်ဝင်မိသားစု၏ လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ ထင်ထားမည်မဟုတ်ပေ။
တောင်တန်းများအတွင်း၌ ယာယီနန်းဆောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဟန်ကိုယ်ရံတော်များက တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။
" မြို့တော်ကို ချင်စစ်တပ်က ထိုးဖောက်သွားပြီ။ ငါတို့ဘယ်တော့မှ ထွက်နိုင်မှာလဲ။ ဒီနေရာမှာ နေရတာ ငါ့စိတ်တွေ လုံးဝ မအေးချမ်းဘူး။ တကယ်လို့ ချင်စစ်တပ်က ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားရင်တော့ ငါတော့ သေပြီပဲ။ " ဟန်မင်းကြီးက သူ၏ ရှေ့ရှိ ဝန်ကြီးကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
" အရှင်မင်းကြီးသိတဲ့အတိုင်း မြို့တော်ကို အသိမ်းခံလိုက်ရပါပြီ။ " ဝန်ကြီးက ရိုသေစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
" မြို့တော် ကျဆုံးသွားတာနဲ့ ချင်စစ်တပ်က အရှင်မင်းကြီးကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာတော့မှာ သေချာပါတယ်။ အခုချိန် မြို့ပြင်မှာ ချင်စစ်တပ်တွေက ပိုက်စိပ်တိုက်ရှာနေကြပါ။ "
" အခု ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ဖမ်းမိသွားပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီချိန်ကျရင် အားလုံး အဆုံးသတ်သွားပြီ။ "
" ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေရမှာလား။ ဒါပေမယ့် သူတို့က တောင်တန်းတွေပေါ်အထိ လာရှာရင်ရော ငါ့ကို တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ " ဟန်မင်းကြီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
သူက နေ့စဉ်အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေရသည်။ သူ၏ နိုင်ငံနယ်နိမိတ်အတွင်း ရှိနေသရွေ့ မည်သည့်အခါမှ ဘေးမကင်းနိုင်ဟု ခံစားနေရသည်။
" စိတ်အေးအေးထားပါ အရှင်မင်းကြီး။ " ဝန်ကြီးက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ " ဒီနန်းတော်ရဲ့ တည်နေရာက အတော်လေးလျို့ဝှက်ပါတယ်။ ချင်စစ်တပ်က တောင်တွေကို ရှာဖွေရင်တောင် ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှာ ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ "
" ဒါဆို လျို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို သူတို့ ရှာတွေ့သွားရင်ရော။ ချင်စစ်တပ်က အဲ့ဒီလမ်းကနေ လိုက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ " ဟန်မင်းကြီးက ထပ်မေးလိုက်သည်။
" ဒါဆိုရင်တော့ အရှင်မင်းကြီး ပိုပြီး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ " ဝန်ကြီးက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။ " တော်ဝင်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက အားလုံးကို ရွှေ့ပြီးပါပြီ။ ချင်စစ်တပ်က အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို အချိန်ကုန်ခံပြီး ရှာနေမှာမဟုတ်ပါဘူး။ "
ဝန်ကြီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟန်မင်းကြီးက ခေါင်းညိမ့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်မှုက ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။
ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်က ခန်းမထဲသို့ ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ ပြေးဝင်လာသည်။
" အရှင်မင်းကြီး မကောင်းတော့ဘူး။ နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ ချင်စစ်တပ်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ "
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်မင်းကြီး၏ မျက်နှာက လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။ " ချင် ချင်စစ်တပ်က ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီလား။ "
" ချင်စစ်တပ်က ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ။ " ဝန်ကြီးက မေးလိုက်သည်။
" တစ်ယောက်တည်းပဲ တွေ့ပါတယ်။ " ကိုယ်ရံတော်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ " သူက အပြင်မှာရောက်နေပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အညံ့ခံဖို့ ပြောနေပါတယ်။ "