အခန်း (၁၅၉၁-၁၅၉၅)

အခန်း ၁၅၉၁ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ဥပဒေကျမ်း

ဝမ်ချောင်က ချီဘုရင်ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြတ်သားပြီး ပထမမင်းသား၏ မေးခွန်းကို သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အလား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ချောင်က မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်အတွက် ကောင်းမွန်သော ရှင်းပြချက် မပေးနိုင်ပါက ထိုကိစ္စသည် ငြိမ်းချမ်းရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။

“အရှင်မင်းသား မဟာထန်အင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေကျမ်းက စာပိုဒ် တစ်ထောင်သုံးရာခြောက်ဆယ်လေး၊ အခန်းကဏ္ဍ သုံးခုမြောက်၊ ဒုတိယစာကြောင်းမှာ ဒေသန္တရအစိုးရများနဲ့ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့တွေက သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းမရှိပါက ပြည်နယ်တွေ၊ ခရိုင်တွေနဲ့ မြို့တောက လူထုရဲ့ လုံခြုံရေးကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေမယ်ဆိုရင် စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီးဌာနက စစ်သည်တွေကို အလျင်အမြန် ဦးဆောင်ပြီး ဒေသန္တရအစိုးရနဲ့ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ရဲ့တာဝန်တွေကို လွှဲပြောင်းယူပြီး စည်းကမ်းပြန်လည်ထိန်းသိမ်းဖို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားထားပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်၏အသံက နန်းတော်တံခါးဝအထက်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီစာပိုဒ်က ဧကရာဇ်ကောင်းဇူကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲခဲ့ပြီး တရားသူကြီး ကျိုးယူက အဲဒီအရာကိုဆုံးဖြတ်ပြီး ထန်ဥပဒေကျမ်းထဲကို ထည့်သွင်းခဲ့ပါတယ်...”

"ဟူး..."

ဧကရာဇ်နန်းတော်တံခါးဝရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ချီဘုရင်၊ အရှင်ကျန့်ချိုး၊ ပထမမင်းသားနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကို ထောက်ခံသော အရေးပါသည့် မှူးမတ်များက ပါးပေါ်တွင် ဖြတ်ရိုက်ခံရသလို ခံစားရပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်ကြတော့ချေ။

စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီး ချန်းစန်းယွမ်ပင်လျှင် မျက်နှာကြီးက တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီးဌာနတွင် နယ်စပ်ကာကွယ်ရေးနှင့် စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများအပြင် လူထုလုံခြုံရေးတာဝန်လည်း ရှိကြောင်းကို သူပင် မသိခဲ့ပေ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ပထမဆုံးဗီဇက ထိုစကားများကို ငြင်းပယ်ရန် ဖြစ်သည်။ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ဌာနအသီးသီးတွင် သီးခြားတာဝန်များ ရှိကြသည်။ စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီးဌာနက စစ်ရေးကိစ္စများကိုသာ တာဝန်ယူပြီး လူထုလုံခြုံရေးကိစ္စများကို ဒေသန္တရအစိုးရများထံ ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုသို့သော စာပိုဒ်တစ်ခု မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်လျှင် သူက လိမ်ညာနေပုံ မပေါ်ပေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်က မှူးမတ်များ၊ ဝန်ကြီးများနှင့် မြို့တော်လူထုရှေ့တွင် ထိုမျှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လိမ်ညာရဲမည် မဟုတ်ပေ။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ထန်ဥပဒေကျမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ဥပဒေသမိုင်းပညာရှင်ကို အမြန်ဆင့်ခေါ်လိုက်...” ပထမမင်းသားက လက်ကို ပြင်းပြင်းဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဆံပင်ဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ခါးကိုင်းနေသောအဘိုးအိုတစ်ဦး ခြေလှမ်းများ မမှန်ကန်စွာဖြင့် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ဥပဒေသမိုင်းပညာရှင်များက မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အခြားသမိုင်းပညာရှင်များနှင့် ကွဲပြားသည်။ သူတို့က တစ်သက်လုံး ဂန္ထဝင်စာပေများကို လေ့လာကာ စာအုပ်အမျိုးမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးကြသူများဖြစ်ပြီး ဥပဒေကျမ်းများကို လက်ဖမိုးပေါ်က စာများကဲ့သို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြသည်။

ပထမမင်းသားက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

“ဆရာကုန်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ... တကယ်ပဲ အဲဒီလို စာပိုဒ်တစ်ခုရှိသလား...”

လူအားလုံး၏ အာရုံက ထိုဥပဒေသမိုင်းပညာရှင်ထံသို့ ချက်ချင်း စုစည်းသွားသည်။

“အရှင်မင်းမြတ် ဒီစာပိုဒ်က အမှန်တကယ်ဖြစ်ပါတယ်...”

ဥပဒေသမိုင်းပညာရှင်၏ စကားများက မှူးမတ်များကို တုန်လှုပ်စေပြီး ပထမမင်းသားကို မျက်နှာမဲ့ရွဲ့သွားစေသည်။

ဝမ်ချောင်က အမှန်တရားကို ပြောနေသည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ထိုစဉ် ဥပဒေသမိုင်းပညာရှင်က ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်ကောင်းဇူက ဆူအင်ပါယာရဲ့ နိဂုံးချုပ်ကာလမှာ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ဓားပြတွေ ထူထပ်နေပြီး သူပုန်သူကန်တပ်ဖွဲ့တွေအားလုံး ငြိမ်းချမ်းမှုမရသေးတဲ့အတွက် ဒေသန္တရအစိုးရတွေက အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါဘူး... အခြေအနေများစွာ ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် ဒေသန္တရအစိုးရရုံးတွေ ဖျက်ဆီးခံရပါတယ်... ဒါကြောင့် ဧကရာဇ်ကောင်းဇူက စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီးဌာနနဲ့ မဟာထန်အင်ပါယာရဲ့ စစ်သည်တွေကိုဦးဆောင်ပြီး ဒေသန္တရအစိုးရရုံးတွေကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး လူထုလုံခြုံရေးကို ယာယီထိန်းသိမ်းဖို့ အမိန့်ထုတ်ခဲ့ပါတယ်... နောင်အချိန်မှာ ကော့ဇူရဲ့သီးခြားတောင်းဆိုမှုအရ အဲဒီစာပိုဒ်ကို ထန်ဥပဒေကျမ်းထဲမှာ ဖြည့်စွမ်းခဲ့ပြီး စာပိုဒ် ၁၃၆၄ ရဲ့ဖြည့်စွက်ချက်မှာ အခန်းကဏ္ဍသုံးခုမြောက်၊ ဒုတိယစာကြောင်းမှာ စာလုံးသေးများနဲ့ ရေးသားထားပါတယ်..."

“မဟာထန်အင်ပါယာက နှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့တာကြောင့် စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီးဌာနအနေနဲ့ ဒီဥပဒေကို အသုံးပြုဖို့ မလိုအပ်ခဲ့ပါဘူး... ဒါကြောင့် လူတိုင်းက ဒီစာပိုဒ်ကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မေ့လျော့သွားကြတာပါ...”

ဥပဒေသမိုင်းပညာရှင်က စကားကို ဆက်လက်ပြောနေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

အရှင်ကျန့်ချိုး၊ ချီဘုရင်နှင့် ပထမမင်းသားတို့က နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်ထံမှ ထိုမျှပြင်ဆင်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မည်သို့မျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။ ထိုလှုပ်ရှားမှုကို မစတင်မီ ဝမ်ချောင်က အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးစီးခဲ့ပြီး သူတို့၏ မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို တုံ့ပြန်နိုင်ရန် သေချာပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

လီရင်၏မျက်နှာက စိမ်းလဲ့နေရင်းမှ တဖြည်းဖြည်း သွေးဆုတ်လာသည့်အလား ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်လာသည်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများတွင် အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက လုံးဝအားသာခဲ့သည့် အခြေအနေမှ လုံးဝရှုံးနိမ့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“သွားကြစို့...”

ဝမ်ချောင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပထမမင်းသားက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဟူး..."

ချန်းစန်းယွမ်က ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက ယခုမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

“သေစမ်း...”

ချီဘုရင်၏မျက်နှာက မဲမှောင်နေပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် မြင်းကိုလှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

“သွားကြစို့...”

သူ၏ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော အစီအစဉ်များက ဝမ်ချောင်ကြောင့် ထိုမျှလွယ်ကူစွာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး ချီဘုရင်က ထွက်ခွာရန် အလွန်တွန့်ဆုတ်နေသည်။ အနာဂတ်တွင် ထိုသို့သော အခွင့်အရေးကို ထပ်မံရရှိရန် အလွန်ရှားပါးလိမ့်မည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ပထမမင်းသားပင်လျှင် ထိုအရာကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ချီဘုရင်တစ်ယောက် ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။

“ကောင်စုတ်လေး အရမ်းထောင်လွှားမနေနဲ့... ဒီကိစ္စက ဒီမှာတင်မပြီးသေးဘူး...”

ချီဘုရင်က အနည်းငယ် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဝမ်ချောင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် အရှင်ကျန့်ချိုးသာ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“သခင်လေး...”

အကြီးအကဲစုန့်နှင့် အခြားသူများက အရှင်ကျန့်ချိုးကို စိုးရိမ်တကြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်...”

သူတို့၏ အံ့အားသင့်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အရှင်ကျန့်ချိုးက ရုတ်တရက် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဝမ်ချောင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာသည်။

အရှင်ကျန့်ချိုးက ဝမ်ချောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်က အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပဲ… မင်း ဘာကြံစည်နေတာလဲဆိုတာကို ငါသိတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါပြောပြချင်တာက မင်း ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှာမဟုတ်ဘူး… ဒီကိစ္စက မင်းထင်ထားသလို အလွယ်တကူ ပြီးဆုံးမသွားဘူး…”

“ဟ… ဟုတ်လို့လား…"

"အဲဒါပဲ ငါလည်း ပြောချင်တာ… မင်းရဲ့ သဟဇာတကမ္ဘာဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး… အနည်းဆုံး ငါရှိနေသရွေ့ မင်းတို့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက မဟာထန်အင်ပါယာကို သေမင်းတမန်ချောက်ထဲဆွဲချဖို့ ငါဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုဘူး...”

“ဟမ်...”

အရှင်ကျန့်ချိုးက ဝမ်ချောင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်က အရှင်ကျန့်ချိုးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ အနိုင်ရခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ပထမမင်းသား၊ အရှင်ကျန့်ချိုး သို့မဟုတ် ချီဘုရင်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံး ဝမ်ချောင်၏ ဒေါသနှင့် ပြင်းထန်မှုကို သတိပြုမိခဲ့ပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ဖြစ်၏။

ထိုသူများအား အင်ပါယာအပေါ် ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းများ ယူဆောင်လာခွင့်ပြုရန် သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မပြုပေ။

"ရှူး..."

ဝမ်ချောင်က လေကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ နန်းတော်တံခါးဝရှေ့တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော ဟူလူမျိုးများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟေး... လာကြစမ်း… သူတို့ကို အကုန်ဖမ်းထား...”

ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်အရ သူ၏လူများက ဟူလူမျိုးများထံသို့ ဝံပုလွေအုပ်ကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသားများက မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝမ်ချောင်က သူတို့ ထွက်ခွာသွားရန်ပင် မစောင့်ဘဲ ဟူလူမျိုးများကို အစုလိုက်ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူက သူတို့အား မျက်နှာသာတစ်စက်မျှပင် မပေးခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဝါးမှန်က အရှင်ကျန့်ချိုးထံသို့ လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သခင်လေး… ဘာလုပ်ရမလဲ… တကယ်ပဲ ဒီလိုဖြစ်ရမှာလား… တစ္ဆေဓားသမားကလည်း သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်...”

“ဒီအချိန်မှာ သူက အနိုင်ရသွားတယ်… ငါတို့ ပြင်ဆင်မှု မလုံလောက်ခဲ့ဘူး… တစ္ဆေဓားသမားအကြောင်းကိုတော့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က သူ့အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်ထားပြီး သူ့ရဲ့ ဒေါသကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှုံ့ဆော်ခဲ့တာ… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က သူ့ကို အခုလောလောဆယ် လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ သူ ငါတို့ကို တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်ဆိုရင်တောင် တစ္ဆေဓားသမားကို အလွန်ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဘာမှလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး… ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် သူ့ကို မဖြစ်မနေ လွှတ်ပေးရမှာပဲ…”

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် အရှင်ကျန့်ချိုးက လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူက အလွန်တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသားအားလုံးက သူ့အား ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ရွက်ဖျင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အလှဆွဲလှည်းတစ်စီးက မြို့တော်၏ အနောက်တံခါးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုးထည်လမ်းတစ်လျှောက် ခရီးဆက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အနောက်လမ်းကြောင်းတွင် အလွန်ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မြင်တွေ့ရသည့်မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အနောက်ဒေသမှ ကုန်သည်များစွာက ထိုသို့သော အလှဆွဲလှည်းများဖြင့် ခရီးသွားကြသည်။

အာရေးဗီးယား၊ ချာရာစီနီယံကုန်သည်များနှင့် မတူသည်မှာ အနောက်ဒေသမှ ကုန်သည်များက ထိုမျှချမ်းသာကြွယ်ဝမှု မရှိကြပေ။ သူတို့ ရောင်းချသည်မှာ စပျစ်သီး၊ သလဲသီး၊ ဆွန်ပလွံသီး နှင့် အနောက်ဒေသမှ တခြားသစ်သီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုရိုးရှင်းသော ဖုံးအုပ်ထားသည့် အလှဆွဲလှည်းများက သူတို့၏ အဓိကသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနည်းလမ်း ဖြစ်လာသည်။

“သေစမ်း… မဟာထန်အင်ပါယာရဲ့မြို့တော်မှာ ငါ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီလူက တကယ်ပဲ မြေခွေးလို လိမ္မာပြီး ကျားတစ်ကောင်လို ရက်စက်တယ်။ ငါထင်ခဲ့တာက အရှင်ကျန့်ချိုးနဲ့ ပထမမင်းသားကို အသုံးချပြီး ရူယွင်စန်းအတွက် ဒီခြိမ်းခြောက်မှုကို အပြီးသတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၊ ပထမမင်းသား၊ ချီဘုရင်နဲ့ ဟူလူမျိုးများအားလုံးရဲ့ ဖိအားတွေကတောင် သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ဒါလွန်ရွိုးဇန်က သူ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးခဲ့ရတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး...”

အလှဆွဲလှည်းအတွင်းတွင် မိုချီရှန်ယန်းက ကုန်သည်အသွင်ဖြင့် အလျင်အမြန် ရုပ်ဖျက်ထားသည်။ သူ၏ ပဝါဖုံးထားသော မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည်။

ဧကရာဇ်နန်းတော်တံခါးဝတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိရင်း သူ၏ နှလုံးသားက ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဦးဆောင်သော မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်၏ မြင်းစစ်သည်တပ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အစီအစဉ်ဖြင့် လာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်သော တပ်မှူးများက လက်ထဲတွင် ပုံတူပုံများကိုင်ထားပြီး ဟူလူမျိုးများကို ရှာဖွေရန် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူက သူလျှိုတပ်မှူးများ၏ မျက်နှာများနှင့် သူ၏ မျက်နှာပုံတူကိုပါ မြင်လိုက်ရသည်။

ပုံတူပုံဘေးတွင် အနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပါရှိသည်။ သူက ဖမ်းဆီးရန် အရေးကြီးသော ပစ်မှတ်တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူလျှိုတပ်မှူးများနှင့်မတူဘဲ သူတို့က မြို့တော်တွင် ငါးနှစ်မှ ခြောက်နှစ်၊ တချို့ဆိုလျှင် ဆယ်နှစ်ကျော်ပင် လှုပ်ရှားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မိုချီရှန်ယန်းက မြို့တော်တွင် အချိန်သိပ်မကြာပဲ လှုပ်ရှားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မိုချီရှန်ယန်းက အမြဲတမ်း အထီးကျန်နေတတ်ပြီး သူလျှိုတပ်မှူးများကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အစီအစဉ်များကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် မြို့တော်တွင် သူ၏ရုပ်သွင်ကို သိသူများက တိုင်းခြားသူလျှိုတပ်မှူးများသာ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင် နေထိုင်သော တိဘက်လူမျိုးများပင်လျှင် သူ့ပုံစံကို မသိကြပေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင်ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပုံတူပုံများတွင် သူ၏ အတိအကျရုပ်သွင်ပါရှိပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ သေးငယ်သော မွေးရာပါအမှတ်အသားပါ မကျန်ပေ။ ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏မျက်နှာကို မြင်ဖူးမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ကြပေ။ ဝမ်ချောင်က ဤအရာကို မည်သို့လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သနည်း။

ထိုလူက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

“အမတ်ကြီးက မြို့တော်က ကြာရှည်နေထိုင်သင့်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာက မှန်တယ်... ဒီကိစ္စမှာ ငါ အလျင်စလိုဖြစ်ခဲ့တယ်...”

"ရှီး..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် ဆူညံသံများနှင့် မြင်းများ၏ မြည်ဟီးသံများက ထွက်ပေါ်လာပြီး အလှဆွဲလှည်းက ရပ်တန့်သွားသည်။

မိုချီရှန်ယန်းက မည်သည့်အရာ ဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်မီ အသံတစ်သံက သူ၏နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဆရာမိုချီ အရှင်က ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာမှာစောင့်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်… ဆရာမိုချီ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ...”

ထိုစကားများက မိုချီရှန်ယန်း၏ မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့သည်။

******

အခန်း ၁၅၉၂ မဟာထန်စစ်နတ်ဘုရား စုကျန်းချန်

မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်၏ အာဏာရှိရှိထွက်ပေါ်လာမှုနှင့်အတူ၊ ဟူလူမျိုးသောင်းနှင့်ချီသော ဆန္ဒပြပွဲသည် အဆုံးသတ်သွားပြီး၊ ဟူလူမျိုးနှစ်သောင်းကျော်က ထောင်သွင်းခံလိုက်ရသည်။ ဝမ်ချောင် တင်သွင်းသော အဆိုတစ်ရပ်သည်လည်း မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ဟူလူမျိုးအားလုံး များစွာ ထိန်းသိမ်းလာကြပြီး သူတို့၏ နိုင်ငံအသီးသီးမှ သံတမန်များကပင် မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ဥပဒေများကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာရန်နှင့် မဆင်မခြင် မပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့ကြသည်။

ဧကရာဇ်နန်းတော်တွင်လည်း ဒေသန္တရအစိုးရများအားလုံးထံသို့ အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး ဟူလူမျိုးနှင့် ဟန်လူမျိုးများကို တန်းတူဆက်ဆံရမည်ဖြစ်ကာ ဟူလူမျိုးများအား အထူးအခွင့်အရေးများ မပေးရဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

*** ***

မြို့တော်၏ အနောက်မြောက်ထောင့်မှ မက်ဖရဆန်းတောနက်ရှိ ပညာရှိဗိမာန်ထဲတွင်…

“ဆရာကြီး...”

ဗိမာန်ခန်းမအတွင်း အရှင်ကျန့်ချိုးက ဦးညွှတ်လျက် လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဟင်း...”

ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ခုက ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လျက် ရှိ၏။ ဆရာကြီးကျူးသည် ဝမ်ချောင်၏ ပိုစတာတစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားရင်း အရှင်ကျန့်ချိုးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်မှာ အမှားလုပ်ခဲ့သလဲ သိလား...”

ဆရာကြီးကျူး၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အရှင်ကျန့်ချိုးက ဦးခေါင်းကို ပိုမိုနိမ့်ချလိုက်သည်။ သူက ဆရာကြီးအပေါ် အမြဲတမ်း လေးစားမှုသာ ရှိခဲ့သည်။

“ဒီကိစ္စမှာ မင်းရှုံးသွားတာ... မဟာထန်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို သေချာမသိခဲ့လို့ မဟုတ်ဘူး… ဧကရာဇ်ကောင်းဇူရဲ့ အမိန့်ကိုလည်း မသိခဲ့လို့မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ လူထုရဲ့ နှလုံးသားတွေကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မိလို့ပဲ။ မင်းက မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်ကို ရှုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီစာတိုကို ရှုံးသွားတာ…”

ဆရာကြီးကျူးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပိုစတာကို တစ်ချက်ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဝမ်မျိုးနွယ်မှ ဆက်ခံသူ ‘အင်အားသည် တရားဖြစ်သည်’ စာအုပ်ရေးသားသူကို လမ်းမှားရောက်သူဟု ဝေဖန်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဆရာကြီးကျူးအနေဖြင့် ဝမ်ချောင် ရေးသားသော စာတို၊ ပထမမင်းသားထံ တင်သွင်းသော အဆိုတစ်ရပ်သည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုစကားများက လူထု၏ အားပေးသံများကို ရရှိခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

“လူထုရဲ့ နှလုံးသားတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရင် သဟဇာတကမ္ဘာကို ဘယ်လိုအကောင်အထည် ဖော်နိုင်မလဲ… မင်းရဲ့အမှားတွေကို သေသေချာချာ ပြန်တွေးကြည့်ပါ...” ဆရာကြီးကျူးက ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အမှားတွေကို နားလည်ပါပြီ...” အရှင်ကျန့်ချိုးက ရိုးသားစွာ ဖြေကြားလိုက်ပြီး အငြင်းအခုံပြုရန်ပင် မကြိုးစားပေ။

ခန်းမထဲတွင် ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ရွှတ်..."

အဖြစ်အပျက်များ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော စာပို့ငှက်များ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထို့နောက် လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်က တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိဘက်ကုန်းမြင့်ပြည်နယ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားသည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူက ရူယွင်စန်း၏ တော်ဝင်နန်းတော်ထဲသို့ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

နန်းတော်ထဲတွင် ဆေးပိုးမွှေးရနံ့များ လွင့်ပျံ့နေပြီး၊ ယက်ထိုးထားသော ထို့ထံမှ ထူးခြားသော ရနံ့များဖြင့် လေထုကို ပြည့်နှက်ထားသည်။

"တုတ်..."

မီးခိုးငွေ့ထဲမှ လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သိမ်းငှက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ… မဟာထန်ရဲ့စစ်ရေးနဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပဋိပက္ခဟာ ပြီးဆုံးဖို့ ဝေးသေးတယ်လို့ ထင်ရတယ်… အဲဒီလူက တကယ်ပဲ ကိုင်တွယ်ဖို့ မလွယ်ကူတဲ့သူပဲ…”

တာ့လုံထင်းလင်က ခေါင်းမော့ကြည့်ရင်း တွေးတောနေသော အကြည့်များဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

စာလွှာပေါ်တွင် စကားလုံး အနည်းငယ်သာ ရေးထားသည်။

‘မိုချီရှန်ယန်း ဖမ်းဆီးခံရ လှုပ်ရှားမှု မအောင်မြင်’

တာ့လုံထင်းလင်က သိပ်ပြီး မအံ့ဩခဲ့ပေ။ ဒါလွန်ရွိုးဇန်ကို သတ်နိုင်သူတစ်ယောက်က ထိုမျှ လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပ။

မိုချီရှန်ယန်းက သူ၏သတိပေးချက်ကို နားမထောင်ဘဲ ကိုယ်တိုင်အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဟူလူမျိုးများကို ဧကရာဇ်နန်းတော်တံခါးဝတွင် စုဝေးရန် သူဆင့်ခေါ်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူက ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုရှုံးနိမ့်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရမည့်တန်ကြေး ရှိသည်။

“ဝန်ကြီးချုပ်... မိုချီရှန်ယန်း သေသွားပြီ… အခု ဘာလုပ်ရမလဲ...”

တာ့လုံထင်းလင်နောက်တွင် ပုတိုသလောက်တက်ကြွပြီး အလွန်အန္တရာယ်များသော တိဘက်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။

“မလိုပါဘူး… တစ်စုံတစ်ယောက်က အခုဆို လှုပ်ရှားနေပြီပဲ…”

တာ့လုံထင်းလင်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်သည်။

မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်က ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မြို့တော်၏ နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဧကရာဇ်ကောင်းဇူ၏ အမိန့်ကိုလည်း လူထုအား ပြန်လည် အမှတ်ရစေခဲ့သည်။ ကန့်လန့်ကာချက ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း အောက်တွင်စီးဆင်းနေသော ရေစီးကြောင်းက မည်သည့်အခါမှ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေသည်။

ချီဘုရင်အိမ်တော်တွင်…

ချီဘုရင်က ရွှေရောင်စန္ဒကူးထိုင်ခုံပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေပြီး မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးထားသည်။ သူ့နောက်တွင် မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြံပေးတစ်ဦး၊ မြောက်ပင်လယ်လူအိုကြီးသုံးဖော်နှင့် ချီဘုရင် စုဆောင်းထားသော တခြားသော အင်အားကြီးသူများ ရှိနေသည်။ အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချီဘုရင် ဆင့်ခေါ်သည်ကို ကြားသိပြီး အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း ရောက်လာချိန်တွင် ချီဘုရင်ကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေရင်း တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချီဘုရင်က ဘာမှမပြောလျှင် တခြားသူများအနေဖြင့် ထိုင်စောင့်နေရုံသာ ရှိသည်။

ချီဘုရင်တွင် လှုပ်ရှားမှုလက္ခဏာ မပြသေးသည်ကို မြင်သောအခါ လူအားလုံးက မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြံပေးထံသို့ လှည့်ကြည့်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထင်ရှားပြီး မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြံပေး၏မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကာ ချွေးစီးများ ထွက်လာသည်။

ချီဘုရင်က စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်သူဖြစ်ပြီး သူ၏တွေးတောမှုကို နှောင့်ယှက်လျှင် ဘာဖြစ်လာမည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။ ချီဘုရင်အိမ်တော်တွင် ချီဘုရင်ကို ဒေါသထွက်စေသည့်အတွက် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ကျွန်များနှင့် မိန်းမငယ်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့သည်။

မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြံပေးက အားတင်းထားပြီး မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းမြတ်…”

သို့သော် သူ စကားဆက်မပြောမီ သူ၏အရှင်သခင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မင်းတို့အားလုံး ရောက်နေပြီပဲ...”

ချီဘုရင်က မည်သည့် အချိန်ကမှန်းမသိပဲ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းမြတ်...”

လူအားလုံးက ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် အကြံပေးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သေရာမှ လွတ်မြောက်လာသလို ခံစားရသည်။

“အရှင်မင်းမြတ် ကျွန်တော်တို့ကို ဘာကြောင့် ဆင့်ခေါ်တော်မူတာလဲ...” အကြံပေးက သတိထားစွာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံးအတွက် အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခုရှိတယ်...” ချီဘုရင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူက ဤကာလအတွင်း အရာများစွာကို နားလည်သဘောပေါက်လာပုံရသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဧကရာဇ်နန်းတော်တံခါးဝမှာ မြောက်ပင်လယ်လူအိုကြီးသုံးဖော်တွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းကို မှတ်မိသေးတယ်မဟုတ်လား… အဲဒီဓားသိုင်းက မဟာထန်မှာ ထူးခြားတယ်… တစ်ယောက်တည်းကသာ ဆက်ခံပို့ချပေးနိုင်တယ်။ ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရမယ်…”

မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ် အဖြစ်အပျက်အတွင်း ချီဘုရင်၏ စိတ်ထဲတွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး ထင်ကျန်ခဲ့သည်မှာ တပ်ဖွဲ့ဖွဲ့စည်းမှု သို့မဟုတ် ကောင်းဇူ၏ အမိန့်မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချောင်အသုံးပြုခဲ့သော နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်း ဖြစ်သည်။

စုကျန်းချန်...

ထိုနာမည်က မဟာထန်တွင် တားမြစ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ကောင်းဇူ၏ နောက်ဆုံး အလိုတော်သည် မဟာထန်၏ ဒဏ္ဍာရီဆန်သော ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ခိုင်မာစွာ အကျဉ်းချထားသော လှောင်အိမ်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ စုကျန်းချန်၏ အတည်ပြုချက်ကို ရရှိသူတိုင်းက သူ၏ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာနှင့် ထူးချွန်သော စစ်ဗျူဟာပညာကို ဆက်ခံနိုင်သည်။ သူက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံးအင်အား ဖြစ်သည်။

ထိုအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ဦးပင်…

ချီဘုရင်သည် ထိုအတွေးကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သို့သော် စုကျန်းချန်နှင့် ပတ်သက်သမျှသည် အဓိကလျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပိုဆိုးသည်မှာ ကောင်းဇူက သူ၏အမိန့်တွင် စုအိမ်တော်ထဲသို့ ခိုးဝင်သူများကို ကွပ်မျက်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်ဝင်များပင်လျှင် ဤအမိန့်ကို ဆန့်ကျင်ရဲသူ မရှိပေ။

ကောင်းဇူနောက်ဆက်ခံသည့် ဧကရာဇ်တိုင်း ယခင်ဧကရာဇ်အပါအဝင် ထိုလှောင်အိမ်ကိုဖွင့်ရန် သို့မဟုတ် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို လျှော့ချရန် မကြိုးစားခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့က လှောင်အိမ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေပြီး သူ့ကို သံမဏိဥပဒေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ စုအိမ်တော်ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသော ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်ဝင်များကို အထူးကိုင်တွယ်ရန် အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟုပင် ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် တခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ချီဘုရင်က နန်းတော်တွင်းမှတ်တမ်းများကို ကြာရှည်စစ်ဆေးခဲ့ဖူးပြီး အမိန့်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သော မင်းသားများကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရပြီး တချို့မှာ ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထိုအရာအားလုံးက ချီဘုရင်၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော အထင်ကြီးမှုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အဖြေကို သိရှိလိုသော်လည်း သူက အလွန်ကြောက်ရွံ့ပြီး သူ၏အင်အားအားလုံးကို အသုံးမပြုရဲပေ။

သို့သော် ထိုအတွေးက စိတ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားပြီး ချီဘုရင်က သူ့ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လူများကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။

“မှတ်ထားကြ… သဲလွန်စတစ်ခုမှ ချန်မထားရဘူး… မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး...” ချီဘုရင်က ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အရှင်မင်းမြတ်...”

အချိန်ကာလက တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပြီး ညအချိန်ရောက်လာကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူထုကြီးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင် အဖြစ်အပျက်ကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲဖြစ်သော်လည်း မြို့တော်၏ တခြားနေရာများနှင့် ကင်းကွာနေသော သာမန်အိမ်ယာတစ်ခုတွင် ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

စုအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးတံခါးတွင် ပေါ့ပါးသော တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်က ညဉ့်ကာလ၏ တတိယအပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာပြီး သာမန်ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဖြင့် ဆံပင်ကို အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးဖြင့် ထိုးထားသည်။

စုအိမ်တော်က လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေသည်။ သစ်သားတံခါးနောက်တွင် တခြားကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသလိုပင် ဖြစ်နေ၏။

“ဆရာလေးလား… မြန်မြန်ဝင်ခဲ့ပါ… ဆရာကြီးက မင်းကိုစောင့်နေတာ အတော်ကြာနေပြီ...”

လူငယ်တစ်ယောက်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တံခါးကို ကျွီခနဲ ဖွင့်လိုက်သည်။

လူငယ်တစ်ယောက်က တက်ကြွပြီး ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ခေါင်းထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စုအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က စုကျန်းချန်နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း စုအိမ်တော်ထဲသို့ ခြေချဖူးသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ ပထမဆုံး ခံစားချက်ဖြစ်သည်။ စုအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲတွင် ရှားပါးသော အရွက်များဖြင့် ပညာရှိသစ်ပင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မြေပြင်တွင် ထူထပ်သော အရွက်ကော်ဇောတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

“ဂျမ်ဂျမ်လေး ဒါက…”

ဝမ်ချောင်က ဂျမ်ဂျမ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး… ဒီအရွက်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ချင်တယ်လို့ ကျွန်တော်ပြောခဲ့ပေမဲ့ ဆရာကြီးက သဘာဝအတိုင်းထားထားဖို့ ပြောလို့ပါ… သူ ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာ မသိပေမဲ့ ဒါက ရလဒ်ပဲ…”

ဂျမ်ဂျမ်လေးက လျှာထုတ်ပြလိုက်ပြီး ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

“သဘာဝတရား...”

ဝမ်ချောင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်အမှတ်ရသလိုဖြင့် မျက်ခုံးတွန့်ချိုးကာ တွေးတောနေသည်။ သို့သော် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆက်လက် စဉ်းစားမနေဘဲ ဂျမ်ဂျမ်လေး၏ တိုက်တွန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“မြန်မြန်လာပါ… ဆရာကြီးက အိမ်တော်က တစ်ခါမှ မထွက်ဖူးပေမဲ့ မင်းလာမယ်ဆိုတာကြားတော့ မင်းကို ကြိုဆိုဖို့ အရက်နဲ့ အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ထားတယ်… ဒီလောက် ပျော်ရွှင်နေတာ အချိန်အတော်ကြာနေပြီ တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူး...”

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်နေပြီး ဂျမ်ဂျမ်လေးက ဆွဲခေါ်သွားသည်နှင့် ရှေ့သို့ လိုက်သွားသည်။

စုအိမ်တော်သည် အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကျော်ကြာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုမရှိခဲ့သဖြင့် အဓိကတံခါးများပေါ်ရှိ အနီရောင်ဆေးသုတ်များပင် အခွံပြုတ်ကုန်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် မဟာထန်၏ ဒဏ္ဍာရီဆန်ပြီး ယှဉ်နိုင်သူမရှိသော စစ်နတ်ဘုရားအနေဖြင့် စုကျန်းချန်က မှူးမတ်များစွာ၏ အိမ်ယာများထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော အိမ်ယာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

မဟာထန်အင်ပါယာက အောင်မြင်မှုများအလိုက် ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ စုအိမ်တော်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာနီးပါးကတည်းက ထိုအရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ထွန်းတောက်ချိန်တွင် မည်မျှ ခမ်းနားခဲ့သည်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်နိုင်သည်။

စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်ကြီးအနည်းငယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က ညှိုးနွမ်းနေသော သဖန်းပင်များအောက်တွင် စုကျန်းချန်ကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝမ်ချောင် မှတ်မိထားသည့်အတိုင်း စုကျန်းချန်က အင်အားကြီးမားသော အငွေ့အသက်မျိုး မထုတ်လွှတ်သလို သူ၏အဆင့်အတန်းနှင့် လိုက်ဖက်သော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ခမ်းနားမှုမျိုးကိုလည်း မပြသခဲ့ပ။

စုကျန်းချန်က ဝတ်ရုံတစ်ထည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ သူက ဝါးထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရိုးရှင်းသော သစ်သားစားပွဲတစ်လုံး ရှိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် သေးငယ်သော ဟင်းပွဲအနည်းငယ်နှင့် အရက်အိုးတစ်လုံး၊ အဖြူရောင် ကြွေခွက်နှစ်ခွက် ရှိနေသည်။

စားပွဲအလယ်တွင် ဆီမီးအိမ်သေးသေးလေးတစ်လုံး လင်းလက်နေသည်။

ဤလူသည် မြို့တော်တွင်ရှိသော တခြားသက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် မည်သို့မျှ မကွဲပြားပေ။ ဤလူသည် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော မဟာထန်စစ်နတ်ဘုရားနှင့် မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ တူပုံမပေါ်ချေ။

******

အခနး ၁၅၉၃ စုကျန်းချန်၏ သင်ကြားမှု

“အရှင်စု...”

ဝမ်ချောင်က စုကျန်းချန်ထံ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

စုကျန်းချန်က ဝမ်ချောင်အား ‘ဆရာကြီး’ ဟု တစ်ခါမျှ ခေါ်ခွင့်မပြုခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူက စုကျန်းချန်ကို ဆရာတစ်ဦးအလား လေးစားမြတ်နိုးနေသည်။

“မင်း ရောက်လာပြီပဲ…”

စုကျန်းချန်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ ဝါးထိုင်ခုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ထိုင်ပါ…”

ဝမ်ချောင်က စုအိမ်တော်သို့ တစ်ခါမျှ လာရောက်တွေ့ဆုံဖူးခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း စုကျန်းချန်သည် သူ၏လာရောက်မှုကို အံ့ဩပုံမပေါ်ပေ။ သူက အရက်နှင့် အစားအသောက်များကိုပင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့...”

ဝမ်ချောင်က ထပ်မံဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ်ထိုင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က သေးငယ်သော စားပွဲလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မြေပဲ၊ ဆားနယ်ထားသော အမဲသားနှင့် အစိမ်းရောင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဟင်းပွဲများသည် သူက စုကျန်းချန်နှင့် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများကို စုကျန်းချန်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စုကျန်းချန်က ယခင်ကဲ့သို့ ကျန်းမာတက်ကြွသော မျက်နှာထားရှိနေသော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ယခင်ထက် ပိုမိုသက်ကြီးရွယ်အိုသွားသလို ခံစားရသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်က အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်ကွဲပြားမှုကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

ဝမ်ချောင်က အာရုံပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်စု ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်… လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဧကရာဇ်နန်းတော်ရှေ့မှာ ကျွန်တော် နတ်ဘုရားနဲ့နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်းကို အသုံးပြုခဲ့မိတယ်…”

နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်းသည် အလွန်အားကောင်းသော်လည်း သူက မဟာထန်တွင် အဓိကတားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလတွင် ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်ဝင်များစွာက ထိုသိုင်းပညာကို သင်ယူလိုခဲ့ကြသော်လည်း စုကျန်းချန်က သူတို့အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်များပင်လျှင် ထိုအထဲ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုသိုင်းပညာကို အသုံးပြုပြီးမှသာ ဝမ်ချောင်က ထိုအချက်ကို ပြန်အမှတ်ရလာသည်။

ဤသည်မှာ အရှင်စုအတွက် ပြဿနာများစွာကို ယူဆောင်လာမည်မှာ သေချာသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် စုကျန်းချန်ထံ လာရောက်တွေ့ဆုံရသည့် အကြောင်းအရင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင် စကားမဆုံးမီ စုကျန်းချန်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို ငါသိပြီးသားပါ…”

သူ၏မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေပြီး ဝမ်ချောင်ဘာပြောမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူက ဝမ်ချောင်ကို ဆူပူ၍ အပြစ်တင်ရန် အစီအစဉ် ရှိပုံမရချေ။

“မင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ ငါ့မှာလည်း ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်...”

ဝမ်ချောင်သည် မသိစိတ်က ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားသော စကား ဖြစ်သည်။

“အရှင်စု ကျွန်တော့ကို သင်ပြပေးပါ...” ဝမ်ချောင်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းအသုံးပြုခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းကိုကြည့်ရင် ငါထားခဲ့တဲ့ အဖြူရောင်စစ်ကစားကျောက်ထဲက ဓားချီကို အားလုံးသင်ယူပြီးပြီဆိုတာ သိသာတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းဟာ အဆင့်မြင့်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ မသိမ်းပိုက်နိုင်သေးတဲ့ အရာတွေရှိသေးတယ်… နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်းဟာ မင်းအသုံးပြုသလို သုံးရမဲ့ဟာ မဟုတ်ဘူး…”

စုကျန်းချန်က မသိမသာပြောလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစကားများကြောင့် ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ်နန်းတော်ရှေ့တွင် သူက မဆင်မခြင်လုပ်မိခဲ့သည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း အရှင်စုသည် ဝမ်ချောင်က သူ့အတွက် ဒုက္ခဖြစ်စေသည်ကို ဂရုမစိုက်ပုံ မရချေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူက ဝမ်ချောင်၏သိုင်းပညာတွင် အားနည်းချက်များရှိမရှိနှင့် နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်း၏ အပြည့်အဝအင်အားကို ပြသနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုသာ ပိုမိုဂရုစိုက်ပုံရသည်။

စုကျန်းချန်က ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ခံစားမှု၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိမထားမိပုံရသည်။ သူက လက်ခလယ်နှင့် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်တွင် စားပွဲပေါ်ရှိ တူတစ်ချောင်းသည် သူ့လက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပျံဝင်လာသည်။

စုကျန်းချန်က တူကို ဓားအစား အသုံးပြုပြီး ဝမ်ချောင်အတွက် သရုပ်ပြရန် စတင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာက တခဏအတွင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

စုကျန်းချန်လက်ထဲရှိ တူသည် စွမ်းအားမရှိဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တူကို ဝှေ့ယမ်းနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်က ထိုတူသည် မည်သည့်ဓားသိုင်းထက်မဆို ပိုမိုထက်မြတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို ခံစားမိခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူ၏အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဝမ်ချောင်က သူ့အဆင့်ရှိ တခြားသိုင်းပညာရှင်များထက် များစွာပို၍ အာရုံခံစားနိုင်သည်။ သူသည် တူက တစ်ခုခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းမှ သေးငယ်သော ဓားချီ အမျှင်များစွာ ပျံ့နှံ့ထွက်လာသည်ကို ခံစားမိသည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စုကျန်းချန်၏ တူသည် လေထဲတွင် ရိုးရှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းနေခြင်းမဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် အာကာသတည်ဆောက်ပုံတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါစေနေသည်။

သို့သော် ကြယ်တာရာစွမ်းအင် တစ်စိုးတစ်စိမျှ အသုံးမပြုထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်ဟလာသည်။ ကြယ်တာရာစွမ်းအင် တစ်စိုးတစ်စိမျှမသုံးဘဲ တူတစ်ချောင်းဖြင့် အာကာသတည်ဆောက်ပုံကို တုန်ခါစေနိုင်ခြင်းသည် ဝမ်ချောင်၏ ဓားသိုင်းနားလည်မှုကို လုံးဝ ကျော်လွန်နေသည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်း၏ နယ်ပယ်ထဲတွင် မရှိတော့ပေ။ အရှင်စု၏ စွမ်းရည်များသည် မည်သည့်သိုင်းပညာနယ်ပယ်ကိုမဆို ကျော်လွန်နေသည်။

"ဟူး..."

“မင်း မြင်လိုက်ပြီလား...”

အရှင်စုသည် လက်ချောင်းများကို ပြန်လည်သိမ်းယူလိုက်သော်လည်း တူကတော့ လေထဲတွင် ဆက်လက် ရပ်တန့်နေသည်။

"ဝူး..."

အရှင်စု ပြောလိုက်သည်နှင့် အချိန်သည် ရပ်တန့်သွားသလိုပင် ဖြစ်၏။ ဥယျာဉ်ထဲရှိ အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး လေတိုက်ခတ်မှုပင် ရပ်စဲသွားသည်။

"ဘုန်း..."

ခဏအကြာတွင် လေဟာနယ်သည် တုန်ခါသွားပြီး အရှင်စုအထက်ရှိ သဖန်းပင်၏ အရွက်များက ရုတ်တရက် တုန်ခါကာ အောက်သို့ လွင့်ကျလာသည်။ သူတို့သည် မြေပြင်နှင့် မထိမီကတည်းက ဆံပင်မျှင်လို သေးငယ်သော အမျှင်များအဖြစ် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအမျှင်တစ်ခုသည် ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးရှေ့မှ လွင့်ပျံသွားသည်နှင့် သူက ဓားချီဖြင့်သာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သော ချောမွေ့တောက်ပြောင်သော ဖြတ်တောက်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုက ဆီမီးအိမ်၏ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းရောင်ထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

အကယ်၍ အရှင်စုသည် အင်အားကြီးမားသော ဓားချီကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ ကြယ်တာရာစွမ်းအင် အနည်းငယ်မျှသာ အသုံးပြုခဲ့သည်ဖြစ်စေ လေဟာနယ်တည်ဆောက်ပုံကို ဖြတ်တောက်ခံရသည်ကိုမြင်လျှင် ဝမ်ချောင်က အံ့ဩမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် အရှင်စုက ကြယ်တာရာစွမ်းအင် တစ်စိုးတစ်စိမျှမပြဘဲ တူတစ်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် ဤသို့ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သဖြင့် ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

အနောက်မြောက်စွန့်စားခန်းပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု၊ အတွေ့အကြုံ၊ သိုင်းပညာအဆင့်နှင့် အင်အားတို့တွင် အဆင့်သစ်များသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ စုန့်ယွမ်ယွီ သို့မဟုတ် ယင်နက်ဘိုးဘေးကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များပင်လျှင် သူ့အား မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် စုကျန်းချန်၏ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုကို ရိုးရှင်းမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည့်အရာသည် ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် လုံးဝ မလုပ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ဝမ်ချောင်သည် စုကျန်းချန်ကို ဂရုတစိုက် စတင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ၏အင်အားသည် ထိပ်တန်းဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးထက် ငါးဆပိုမိုအားကောင်းနေသဖြင့် အရှင်စု၏ စစ်မှန်သော သိုင်းပညာအဆင့်ကို မြင်နိုင်သင့်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူသဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ စုကျန်းချန်သည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် သိုင်းပညာမသိသော သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးအလားသာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သူမဆို မဟာထန်၏ ဒဏ္ဍာရီဆန်သော စစ်နတ်ဘုရားသည် သာမန်အဘိုးအိုမဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခု ပိုမိုဂရုတစိုက် ကြည့်ရှု့လိုက်သောအခါ စုကျန်းချန်၊ သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲ၊ သူ့နောက်ရှိ သဖန်းပင်၊ လွင့်ကျနေသော အရွက်များ၊ စုအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တည်ဆောက်ပုံတို့က တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ အာရုံခံစားမှုထဲတွင် စုကျန်းချန်သည် လွင့်ကျအရွက်တစ်ရွက်၊ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကျောက်တုံးတစ်တုံး၊ လေညှင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုရလျှင် သူသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။

“ဆရာကြီးက သဘာဝအတိုင်းထားထားဖို့ ပြောတယ်…”

ဂျမ်ဂျမ်လေး၏ ယခင်စကားများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ဝမ်ချောင်က နားလည်လာခဲ့သည်။

“မင်း ခံစားမိပြီလား… ဆိုသလို မြေကြီးက လူကို အုပ်ချုပ်တယ်... ကောင်းကင်က မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်တယ်... တာအိုက ကောင်းကင်ကို အုပ်ချုပ်တယ်... သဘာဝတရားက တာအိုကို အုပ်ချုပ်တယ်… မင်းဟာ သဘာဝတရားနဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်နိုင်ရင် သူခိုးရော၊ လူယုတ်မာရော မင်းဆီက ဘယ်လိုမှ လွတ်အောင်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

စုကျန်းချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့အထက်ရှိ သစ်ကိုင်းသုံးခုက ရုတ်တရက် ကျိုးပဲ့သွားပြီး လျှပ်စီးမိုးကြိုးများကဲ့သို့ ညအမှောင်ထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

“အား...”

ပေရာပေါင်းများစွာမှ အံ့အားသင့်သံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုံရိပ်သုံးခုက ဥယျာဉ်၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိတ်လန့်နေသော ယုန်များကဲ့သို့ နံရံကို ခုန်ကျော်ထွက်ပြေးသွားသည်။

“မြောက်ပင်လယ်လူအိုကြီးသုံးဖော်ပဲ...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ထိုသုံးဦး၏ အငွေ့အသက်များကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

ထိုသုံးဦးက ချီဘုရင်၏ လက်အောက်ခံများဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင် အလွန်စိုးရိမ်ခဲ့ရသည့်အရာက ဖြစ်ပွားသွားပြီဖြစ်သည်မှာ သံသယမရှိနိုင်ပေ။ ဧကရာဇ်နန်းတော်ရှေ့တွင် သူအသုံးပြုခဲ့သော ဓားသိုင်းသည် ချီဘုရင်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး သူက မြောက်ပင်လယ်လူအိုကြီးသုံးဖော်ကို စုအိမ်တော်သို့ အမှန်တရားကို စုံစမ်းရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

“အရှင်စု ကျွန်တော် သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းလိုက်ပါမယ်...”

ဝမ်ချောင်က လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်သည် အရှင်စုကို လေးစားပြီး ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ အကယ်၍ မြောက်ပင်လယ်လူအိုကြီးသုံးဖော်က သူတို့မြင်ခဲ့သည်များကို ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်ထံ ပြန်လည်ဖြန့်ဝေခဲ့လျှင် သူက သေးငယ်သည့် ဒုက္ခများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

“မလိုပါဘူး...”

စုကျန်းချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထွက်ပြေးနေသော မြောက်ပင်လယ်လူအိုကြီးသုံးဖော်ကို ဂရုစိုက်ပုံ မရချေ။

“တချို့ကိစ္စတွေကို ဖွင့်ဟလိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ… ဒီအဘိုးအိုက အခုဆို ဒီလောက်သက်ကြီးနေပြီ… ဘာကိုကြောက်ရမှာလဲ...”

စုကျန်းချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်စု…”

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

“အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး… ဒါကြောင့် သေသေချာချာ နားထောင်ပါ… နတ်ဘုရားနဲ့နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်းကို ငါ တစ်ကြိမ်တည်းပဲ သင်ပေးမယ်… ဒါက မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာဖြစ်လိမ့်မယ်…”

စုကျန်းချန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က အလျင်အမြန် အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။ အရှင်စုက တပည့်တစ်ဦးကိုမျှ တစ်ခါမှ လက်မခံခဲ့ဖူးချေ။ ဂျမ်ဂျမ်လေးကို တပည့်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း သူက အရှင်စု၏ ဆက်ခံတပည့်စစ် မဟုတ်ချေ။ အရှင်စုက သူ့အား သိုင်းပညာများစွာ သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ထိုအခွင့်အရေးက မည်မျှရှားပါးသည်ကို ဝမ်ချောင်က ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

“မှတ်ထားပါ… နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်းဟာ ခမ်းနားကြီးကျယ်လေလေ ပိုကောင်းလေလေ မဟုတ်ဘူး… မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက သိုင်းပညာကိုယ်တိုင်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေသေးတယ်… ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်းပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့စစ်မှန်တဲ့ အင်အားဟာ မင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင်ကနေ ဆင်းသက်လာတာပဲ…”

စုကျန်းချန်က လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် သေးငယ်သော ဓားချီ အမျှင်တစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချောင်က ပထမတစ်ချက်တွင် ထူးဆန်းသောမည်သည့်အရာမျှ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ဓားချီ၏ လမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသေးငယ်သော အမျှင်က လက်ချောင်းမှ ညအမှောင်ကောင်းကင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆန့်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါ...”

ထိုဓားချီအမျှင်တစ်ခုတည်းက ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သာမန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် ပေပေါင်းရာကျော်အထိ ဆန့်ထွက်နိုင်သော ဓားချီက အလွန်ထူးချွန်ပြီး ဝမ်ချောင်အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများအတွက်ဆိုလျှင် စွမ်းအင်ကို အာရုံစူးစိုက်လျှင် အများဆုံး မီတာတစ်ထောင်အထိ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး အများစုမှာ မီတာ ခုနှစ်ရာ သို့မဟုတ် ရှစ်ရာအထိသာ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ သို့သော် အရှင်စု၏ဓားချီက အနန္တအထိ ဆန့်ထွက်နေပုံရသည်။

ထို့ပြင် ဤဓားချီက ဆန့်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ စွမ်းအင်တစ်စိုးတစ်စိမျှ သုံးစွဲထားပုံ မရချေ။ ဤသည်မှာ လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိချေ။

ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦးက ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မီတာသုံးသောင်းအထိ ပစ်ပေါက်နိုင်သည်နှင့် တူညီနေသည်။

******

အခန်း ၁၅၉၄ နယ်စပ်မှ ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများ

ဝမ်ချောင်သည် နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်းကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံပြီးဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူ၏ အင်အားအပြင်းဆုံး နည်းပညာအချို့ကိုပင် ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် စုကျန်းချန်က ပြသလိုက်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အင်အားသည် သူ မရောက်နိုင်သေးသည့် အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဆရာ…”

ဝမ်ချောင် အံ့ဩတကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ယခုမှသာ ထင်ရှားလာသည်မှာ အသက်တစ်ရာကျော်ရှင်သန်ခဲ့သည့် ဤစစ်နတ်ဘုရားက မည်သူမျှ ထင်မထားနိုင်သည့် သိုင်းပညာအဆင့်မြင့်မားမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စုကျန်းချန်၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်က တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် စုကျန်းချန်တို့သာ ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြသည်။ လူငယ်ဓားသမားလေးပင် မည်သည့်အချိန်မှ ထွက်သွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။

ထိုည၌ စုကျန်းချန်က သူ့ဘဝတစ်လျှောက် သင်ယူခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဝမ်ချောင်ထံ ရက်ရောစွာ မျှဝေပေးခဲ့သည်။

ဓားသိုင်း၏ လမ်းစဉ်က ကျယ်ပြောလှသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုည၌ သူက ဝမ်ချောင်အတွက် သူ၏တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် နံနက်ခင်း အရုဏ်တက်ချိန်နီးသည်အထိ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဒါဆို လုံလောက်ပြီထင်တယ်… ငါသင်ပေးနိုင်သမျှကို သင်ပေးပြီးပြီ… ကျန်တာတွေကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်…”

ဆီမီးခွက်က မီးငြိမ်းလုနီးနီး ဖြစ်နေပြီး သူ၏မီးတောက်က အားအင်ချို့တဲ့နေသည်။ စုကျန်းချန်က ခေါင်းမော့လိုက်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အနည်းငယ်မျှ ထင်ဟပ်နေသည်။ သိုင်းပညာတစ်ခုက အားကောင်းလှပြီး နက်နဲလေလေ ထိုအရာကို လွှဲပြောင်းပေးရာတွင် အားအင်ပိုလိုအပ်လေလေ ဖြစ်သည်။

စုကျန်းချန်က ဝမ်ချောင်အား ဓားသိုင်းအကြောင်း ဟောပြောပေးခဲ့သည်မှာ လူများစွာ၏ တစ်သက်တာတွင်ပင် မကြုံတွေ့ရနိုင်သည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဆရာ့ကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်…”

ဝမ်ချောင်က ထရပ်လိုက်ပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ စုကျန်းချန်က ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချောင်က သူ့ကို “ဆရာ” ဟု ခေါ်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

“သွားတော့… ငါ နည်းနည်းပင်ပန်းနေပြီ…”

စုကျန်းချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်က စုကျန်းချန်အိမ်၏ ရှုပ်ထွေးသော အဆောက်အအုံများအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူထွက်သွားပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းလှည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများက ဓားရိပ်များစွာဖြင့် တောက်ပနေပြီး ဓားချီရိပ်များ သူ့အတွင်း၌ လှိုက်လှုပ်နေသယောင် ရှိသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်နှင့် အလင်းရောင်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်က နောက်ဖေးတံခါးမှ ထွက်ခွာနေစဉ် ရုတ်တရက် နောက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူငယ်ဓားသမားလေးက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ယခုအခါ အနီးအနားတွင် ရပ်နေသည်။

“အစ်ကိုကြီး… နန်းတော်ရှေ့မှာဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား…”

အချိန်က ရပ်တန့်သွားသယောင်ရှိပြီး ဝမ်ချောင်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်က လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလှည့်ကာ လူငယ်ဓားသမားလေးအား ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်…”

ဝမ်ချောင်က ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်က တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပထမမင်းသားနှင့် ချီဘုရင်ရှေ့တွင် နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်းကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုကျန်းချန်သည် သူ့ဘဝ၏ ထက်ဝက်ကျော် ခြောက်ဆယ်နှစ်ကျော်ကို တိုင်းစံဧကရာဇ်၏ အမိန့်ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အိမ်တွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ရသည်။ သူ၏သားသမီးများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများပင်လျှင် ထိုအမိန့်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

စုကျန်းချန်က ထိုအမိန့်ကြောင့် သူ့ဘဝ၏ အချိန်များစွာကို အကျဉ်းချခံထားရသလို ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိုအခြေအနေက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေဖွယ် ရှိသည်။ ထိုသူက တရုတ်ပြည်ကြီး၏ ဒဏ္ဍာရီလာ စစ်နတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး နိုင်ငံအတွက် ကြီးမားသော ဝန်ဆောင်မှုများ ပေးအပ်ခဲ့သူ၊ နယ်စပ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များကို ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသို့သော သေဆုံးမှုနှင့် မထိုက်တန်ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး တိုင်းစံဧကရာဇ်ပင် ယခုအခါ ဖုန်မှုန့်မျှသာ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်က လူများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် စုကျန်းချန်က နှစ်တစ်ရာကျော်သက်တမ်းရှိသည့် အမိန့်တစ်ခုအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အကျဉ်းချထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ဝမ်ချောင်က ပထမမင်းသားနှင့် ချီမင်းဧကရာဇ်အား ထိုဓားသိုင်းကို တမင်သက်သက် မြင်တွေ့စေခဲ့သည်မှာ စုကျန်းချန်အား သူ၏ အုံ့အုံ့မှိုင်းမှိုင်း နေအိမ်မှ ထွက်ခွာလာရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို အစ်ကိုကြီးလည်း အတူတူစဉ်းစားနေတာပဲ…”

အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ လူငယ်ဓားသမားလေးက ဒေါသမထွက်ပေ။ ထိုအစား သူက သက်သာရာရသလို သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး… ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်… ဆရာ့ကိစ္စကို ငါ့လက်ထဲမှာ စိတ်ချထားလို့ရတယ်…”

လူငယ်ဓားသမားလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပနေပြီး ဝမ်ချောင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် မြို့တော်တွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထလှုပ်နေချိန်တွင် မြောက်ဘက်ဝေးလံသောနေရာ ပေထင်ကာကွယ်ရေးစစ်တပ်မှ တည်ဆောက်ထားသည့် ခံတပ်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အရှေ့ဘက်သို့ မိုင်ခုနှစ်ရာကျော်အကွာတွင် တာ့ခ်လူမျိုးများ၏ မြက်ခင်းလွင်ပြင်က လူသူကင်းမဲ့ပြီး ပိန်းပိတ်နေသည်။

အတိတ်ကာလများတွင် တရုတ်ပြည်ကြီးက အရှေ့တာ့ခ်နှင့် အနောက်တာ့ခ်တို့၏ ရန်စွယ်ဖြစ်နေသော ဆက်ဆံရေးကြောင့် မြက်ခင်းလွင်ပြင်တစ်ခုလုံး တင်းမာနေပြီး စစ်ပွဲသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို စတင်ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ကာကွယ်ရန်အတွက် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် နယ်စပ်တစ်လျှောက် မြင်းသည်တပ်များ ကင်းလှည့်နေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တိုတောင်းပြီး ပြင်းထန်လှသည့် တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။

သို့သော် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းပေါ်ထွန်းလာပြီး နန်းတွင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက်များ လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံးက ကာလကြာရှည် တိုက်ပွဲမဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။ ထိုမြက်ခင်းလွင်ပြင်၏ ထိုအပိုင်းက ရှားရှားပါးပါး ငြိမ်သက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

မြောက်ဘက်မှ လေညင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ၎င်းတွင် သယ်ဆောင်လာသော အေးစိမ့်မှုက အတိတ်ကာလများထက် ပိုမိုအေးစက်နေသယောင် ရှိနေသည်။

ခဏကြာသောအခါ စစ်မြင်းများတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ခြူသံများ မြောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တာ့ခ်မြင်းသည်တပ်တစ်ဖွဲ့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အေးလိုက်တာ…”

တာ့ခ်မြင်းသည်တစ်ဦးက ဦးဆောင်လာပြီး သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ဒီရာသီဥတု… ငါရှူထုတ်တဲ့လေကို ကြည့်စမ်း… အေးခဲတော့မယ်နီးပါးပဲ…” နောက်ထပ် တာ့ခ်မြင်းသည်တစ်ဦးက ထောက်ခံစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရာသီဥတုက အေးလွန်းတယ်… ဆောင်းရာသီက ဒီလောက်မြန်မြန်ရောက်လာတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး… မြောက်ဘက်က တချို့လူမျိုးစုတွေမှာ မြင်းမတွေက နို့မထွက်တော့ဘူးလို့ ကြားတယ်… နွားနဲ့သိုးတွေလည်း အေးခဲသေဆုံးနေတယ်တဲ့…”

နောက်ထပ်မြင်းသည်တစ်ဦးက သူ့ပတ်လည်ရှိ သိုးမွှေးအင်္ကျီကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်က ချာဟာရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက မြောက်ဘက်က လာတိုင်နာကိုသွားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမှာ မြေပြင်ပေါ်မှာ တစ်လက်မအထူ ရေခဲဖုံးနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်… အဲဒီလူမျိုးစုရဲ့ အကြီးအကဲက သူ့ဘဝတစ်သက်မှာ ဒီနေရာမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အမဲလိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီလောက်စောစောစီးစီး မြေပြင်အေးခဲတာကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူးလို့တောင် ပြောတယ်…”

“ဒါတင်မဟုတ်ဘူး…” အရပ်ပုပုနှင့် တာ့ခ်မြင်းသည်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “မကြာသေးခင်ကပဲ အာဝမ်လူမျိုးစုရဲ့ လူတစ်သိန်းကျော်က တောင်ဘက်ကို ရွှေ့ပြောင်းကြတယ်လို့ သတင်းရတယ်… အာဝမ်လူမျိုးစုက ခေါင်းမာတဲ့သူတွေဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့နယ်မြေကို အလွယ်တကူ စွန့်ခွာလေ့မရှိဘူး… သူတို့နယ်မြေထဲ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းနဲ့ အသေခံပြီး တိုက်ခိုက်တတ်တယ်… လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ကြိမ်တုန်းက ဘုရင်က သူတို့ကို အလှဆုံးမြေတစ်ကွက်ပေးပြီး ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်းပဲ ငြင်းဆိုခဲ့တယ်… အခုစဉ်းစားကြည့်ရင်တောင် မယုံနိုင်စရာပဲ…”

မကြာသေးမီကာလတွင် မြက်ခင်းလွင်ပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသည့်ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး နှစ်သုံးဆယ်အတွင်း ရှားပါးသည့် ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

“ဂျင်ချာအာ… မင်းက ငါတို့လူမျိုးစုရဲ့ သမားတော်တွေနဲ့ ရင်းနှီးတယ်မဟုတ်လား… သူတို့ဆီက တစ်ခုခုကြားဖူးလား…”

မြင်းသည်တစ်ဦးက ပါးပေါ်တွင် အမာရွတ်ရှိသည့် နောက်ထပ်မြင်းသည်တစ်ဦးထံ လှည့်မေးလိုက်သည်။

တာ့ခ်မြင်းသည်များအားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စီးနင်းနေသူထံ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ့ခါးတွင် ဓားနှစ်ချောင်းရှိပြီး သူ၏ သံချပ်ကာပေါ်တွင် ခြစ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူက ပြင်းထန်သော တာ့ခ်မြင်းသည်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

“ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ… အဲဒီသမားတော်တွေက ‘အေးစက်လှိုင်းလာနေပြီ… အေးစက်လှိုင်းလာနေပြီ…’ ဆိုပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြောနေကြတာပဲ… ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ငါဘယ်လိုသိမှာလဲ… ငါကတော့ ငါ့ဗိုက်ကို ပိုစိုးရိမ်တယ်…” ဂျင်ချာအာက ဗိုက်ကိုပုတ်ရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အခုရာသီဥတုက အေးလာတာနဲ့အမျှ မြက်ခင်းလွင်ပြင်မှာ စားနပ်ရိက္ခာ မလုံလောက်တော့ဘူး… စစ်တပ်ကလည်း ရိက္ခာခွဲဝေတာကို စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီ… တစ်နပ်စာကို ငါ့ဗိုက်က တစ်ဝက်လောက်ပဲ ပြည့်အောင်စားရတယ်… ဒါကို ငါမခံနိုင်ဘူး…”

“ဟုတ်တယ်… ဟုတ်တယ်…”

ထိုစကားများက သူ၏ရဲဘော်များထံမှ ထောက်ခံမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

“လက်မောင်းက ပေါင်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး… အထက်လူကြီးတွေက အဲဒီလိုပြောရင် ငါတို့ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ…” တာ့ခ်မြင်းသည်တစ်ဦးက ညည်းတွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်… အရင်တုန်းက ဘယ်နှစ်အတွင်းမှာ ဝိုင်နဲ့အသားတွေ မလုံလောက်ခဲ့တာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးလို့လဲ… ဒါပေမဲ့ အခုကျတော့ တစ်ဝက်တောင် မပြည့်တော့ဘူး… ဒါက ရှက်စရာပဲ… အထက်ကလူတွေက တောင်ပိုင်းသူတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက်တစ်ခုကို မလုပ်ခဲ့ရင် စစ်တပ်ကို မိုင်ရာပေါင်းများစွာအကွာကို ဆုတ်ခွာစေပြီး တိုက်ပွဲမဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ရင် ငါတို့ ဒီအဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်လာခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး…” ဂျင်ချာအာက မုန်းတီးစွာ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… တောင်ပိုင်းက တရုတ်တွေက ချမ်းသာတယ်… သူတို့အိမ်တိုင်းမှာ ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းဖို့ အသားနဲ့အစားအစာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်… ဒါပေမဲ့ အခုနှစ်ဖက်စလုံး ငြိမ်းချမ်းနေတာကြောင့် ငါတို့လုယူလို့မရဘူး… ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်လို့ရတယ်…” နောက်ထပ်မြင်းသည်တစ်ဦးက မျက်နှာထဲတွင် ရက်စက်မှုဖြင့် မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

“ဟေ့… ဘယ်သူက ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်လို့ရတယ်လို့ ပြောလဲ…”

ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အားလုံးက သူတို့၏ ဦးဆောင်သူဖြစ်သည့် ရှေ့ဆုံးမှ ခိုင်ခံ့သော ခေါင်းဆောင်ထံ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ အနီရောင်သံချပ်ကာကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သွေးများဖုံးလွှမ်းနေသော ဓားသေးလှီတစ်ချောင်းကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ထိုသူသည် လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“သခင်… ဆိုလိုတာက…”

တာ့ခ်မြင်းသည်များက ရင်းနှီးစွာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ထံ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဟား… ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက်လက်မှတ်ထိုးထားတာက ဘာမှမထူးဘူး… ငါတို့အထက်လူကြီးတွေက ငါတို့ကိုဗိုက်အဆာခံပြီး စစ်တိုက်ဖို့ ကြိုးစားမှာလား… တောင်ပိုင်းသူတွေမှာ ဒီစကားရှိတယ်မဟုတ်လား… တပ်မှူးတစ်ယောက်မှာ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ စစ်သားတွေ မရှိရဘူးဆိုတာ…” တာ့ခ်ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။

“သခင်… ဘယ်လိုအစီအစဉ်ရှိလဲ… မြန်မြန်ပြောပြပါ…”

ထိုလူများက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။

“ဟီး... ဟီး… အေးအေးဆေးဆေးပဲ… မင်းတို့ ဗိုက်ဆာမနေရတော့ဘူး…”

တာ့ခ်ခေါင်းဆောင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါတို့ရဲ့ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က ငါတို့နဲ့အနီးဆုံးမှာ တောင်ပိုင်းသူတွေရဲ့ ရွာတစ်ရွာကို တွေ့ခဲ့တယ်… ငါတို့လူတွေက သူတို့ရွာထဲကို ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူဆောင်လာတာကို မြင်ခဲ့တယ်… ငါတို့က သဲလွန်စမကျန်အောင် မြန်မြန်လုပ်ရမယ်… ဟား…ဟား... ဟား...”

တာ့ခ်ခေါင်းဆောင်က ဆက်မပြောတော့သော်လည်း သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

“ပြောနေရင်းတောင် ဗိုက်နည်းနည်းဆာလာသလိုပဲ…” တာ့ခ်မြင်းသည်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားလုံးက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်သဘောပေါက်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ရက်စက်သော အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာသည်။ မြင်းများကို မောင်းနှင်လာရင်း သူတို့က နယ်စပ်သို့၊ တရုတ်ပြည်ကြီး၏ နယ်မြေများဆီသို့ စီးနင်းသွားကြသည်။

မြို့တော်၏ ဝမ်မိသားစု နေအိမ်အတွင်းရှိ စာကြည့်ခန်းတစ်ခုတွင်…

ဝမ်ချောင်က ကြမ်းပေါ်တွင် ခြေဆင်းထိုင်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အဖြူရောင် အငွေ့များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ ထိုအဖြူရောင် အငွေ့များထဲတွင် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်အစက်များစွာ ရောယှက်နေသည်။ ထိုရွှေရောင်အလင်းများ၏ တစ်ခုစီက သံမဏိကဲ့သို့ လေးလံပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအင်ပမာဏကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုရွှေရောင်အလင်းများ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာပြီး ဝမ်ချောင်က ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ချောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ငါးပေအတွင်း နေရာတစ်ခုလုံး လှုပ်ယမ်းတုန်ခါလာသည်။ ရွှေရောင်မူလအမရသင်္ကေတတစ်ခု ဝမ်ချောင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက နတ်ဘုရားဆန်ပြီး သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“ဒီနေ့က သတ္တမနေ့ပဲ… ငါအောင်မြင်နိုင်မလား မသိဘူး…” ဝမ်ချောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤအတွေးဖြင့် အဆင့်လွန်အဆုံးအစမဲ့ မူလအမရသိုင်း၏ မန္တန်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

******

အခန်း ၁၅၉၅ ကတိထားရာ မြေကို တည်ဆောက်ခြင်း

ဝမ်ချောင်က ကမ္ဘာ့အဆင့်အမြင့်ဆုံးသိုင်းပညာ၏ မန္တန်အတိုင်း သူ၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို စီးဆင်းစေပြီး သူ၏ သွေးကြောများအတွင်း သည်းထန်သော မြစ်ရေလှိုင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားစေသည်။

"ဘုန်း…"

ခဏအကြာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်သွေးကြောတစ်ခု ဖွင့်လှစ်သွားသည်နှင့် ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တောက်ပပြီး တင့်တယ်သော ရွှေရောင်အဆောက်အအုံတစ်ခု ထင်ရှားလာသည်။

'အထပ်ပေါင်းများစွာရှိသော ကောင်းကင်'

သူပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် နှစ်ပတ်ကျော် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်က ကျင့်ကြံမှုတွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ်သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံရာတွင် ပထမဆုံးခြေလှမ်းများကို စတင်လှမ်းခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အထပ်ပေါင်းများစွာရှိသော ကောင်းကင်တွင် အထပ်ငါးထပ်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ပထမမျိုးဆက်ဆက်ခံသူ၏ အထပ်နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် ဆဋ္ဌမမျိုးဆက်ဆက်ခံသူနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နောက်ကျနေသေးသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်အတွက် အထပ်ပေါင်းများစွာရှိသော ကောင်းကင်၏ ပဉ္စမအထပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းက မူလအမရသိုင်း၏ ပဉ္စမအလွှာသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပြီး သူက သူ၏ အခြေခံကို တည်ထောင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဆယ်ရက်ကျော်အတွင်း ပဉ္စမအလွှာသို့ ရောက်ရှိခြင်းက အတော်လေး အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏စွမ်းအင်က ဆက်လက် လည်ပတ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဆုံးသတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ ဆဲလ်များမှ ထူထဲသော ရွှေရောင်စွမ်းအင်ပုတီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ သွေးကြောများအတွင်း စုစည်းလာသည်။

ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တစ်ခုက ခဏအကြာတွင် အဆောက်အအုံ၏ ပဉ္စမအထပ်သို့ ပြည့်လျှံစွာ စီးဆင်းသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းရောင်တစ်ခုထဲတွင် နောက်ထပ် အထပ်တစ်ခု ပုံဖော်လာသည်။

'ဆဋ္ဌမကောင်းကင်'

ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရသိုင်းတွင် နောက်ထပ်ခုန်ပျံတိုးတက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဆဋ္ဌမအလွှာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

"ရွှတ်…"

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချွေးများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စီးကျလာပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို လုံးလုံးလျားလျား စိုစွတ်သွားစေသည်။

“ဆရာ…”

မူလအမရအရှင်၏ ပုံရိပ်သည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်စွမ်းအင်သည် ဝမ်ချောင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။ မူလအမရအရှင်သည် ဖြူးလွမ်နဂါးမင်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့မှုမတိုင်မီ သူ၏ လက်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ထိုစွမ်းအင်ကို ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအားကောင်းသော စွမ်းအင်သည် ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပုန်းခိုနေသော စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူစတင်ကျင့်ကြံသည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားသည်။

မူလအမရအရှင်၏ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ဝမ်ချောင်က ဝမ်းနည်းမှုကို မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူတို့က တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး လေးနက်သော ခင်မင်ရင်းနှီးမှု မရှိခဲ့သော်လည်း မူလအမရအရှင်သည် သူ့အား ရန်မပြုခဲ့ပေ။ သူက ဝမ်ချောင်အား ၎င်း၏ အဖိုးတန်ဆုံး ပစ္စည်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သို့သော်…

ဝမ်ချောင်ထွက်ခွာသွားစဉ် မြေပြင်ပြိုကျသွားပြီး မူလအမရအရှင်နှင့် ဖြူးလွမ်နဂါးမင်းဆိုသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးတို့သည် မြေကြီးအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရအရှင်၏ ဝိညာဉ်ရိပ်ကို အာရုံမခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။

“အားလုံးအဆင်ပြေသွားပါစေ…”

ဝမ်ချောင်က တိတ်ဆိတ်စွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မူလအမရအရှင်၏ နောက်ဆုံး စကားများအရ ၎င်း၏ ရှင်သန်နိုင်ခြင်း အခွင့်အလမ်းက အနည်းဆုံးဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် မူလအမရအရှင်၏ သေဆုံးမှုကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ၎င်းသည် ရှင်သန်နေနိုင်သည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ကို ဆက်လက်ထားရှိထားသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

တံခါးမှ ပေါ့ပါးသော တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝင်ခဲ့…”

ဝမ်ချောင်က အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ကို အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။ စာကြည့်ခန်း၏ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထင်ရှားလာသည်။

“မင်းရောက်လာပြီ…”

ရွှီချီးချင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်က ပြေလျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။

“ပြီးသွားပြီလား…” ရွှီချီးချင်က မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ အသံတစ်ခုထုတ်လိုက်သည်။

ရွှီချီးချင်သည် ဝမ်ချောင်ကို အပြစ်တင်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမနောက်မှ အိမ်ဖော်နှစ်ဦးကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မျက်နှာသုတ်ပဝါနှင့် ရေဇလုံတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး ဝမ်ချောင်ကို သန့်စင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်က နဖူးပေါ်တွင် အေးစက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအရာက သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို စုပ်ယူသွားသည်။ စိတ်နှလုံး နူးညံ့လာသည်နှင့် ဝမ်ချောင်က ရွှီချီးချင်ကို မော့ကြည့်မိလိုက်သည်။

သူမကို လပေါင်းများစွာအကြာတွင် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်က ရွှီချီးချင်က ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသည်။ အိမ်မက်ဆိုးသားရဲ၏ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုနှင့် မတူဘဲ ထိုရွှီချီးချင်သည် အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်က သူ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို လွှတ်ချနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

“ရှင်က ရက်ပေါင်းများစွာ အခန်းထဲမှာ အစာရေစာမစားဘဲ နေနေတယ်လို့ သူတို့ကပြောတယ်… ကျင့်ကြံရင်တောင်မှ ရှင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်… ဒီလိုထပ်ဖြစ်ရင် ကျွန်မ ရှင့်အတွက် အလုပ်လုပ်တာကို ရပ်လိုက်မယ်… ရှင့်ရဲ့ အခြေအနေကို တစ်နေ့လုံး စိတ်ပူပြီး နေရတာ ကျွန်မစိတ်အတွက် တကယ်ဆိုးရွားတယ်…”

ရွှီချီးချင်က ဝမ်ချောင်၏စိတ်ကို မသိရှိဘဲ သူ၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးရင်း မကျေနပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူက ငါ့အခြေအနေကို မင်းကိုပြောပြတာလဲ… ပြောပြစမ်း… ငါသူတို့ကို အလွတ်မထားဘူး…”

ဝမ်ချောင်က ပြုံးလိုက်ရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှီချီးချင်ကိုင်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ဖိထားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူက မတော်တဆရွှီချီးချင်၏ အနည်းငယ် အေးစက်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။

ရွှီချီးချင်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်သွားသည်။ သူမ၏လက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များပင် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ပန်းရောင်သန်းသွားသည်။

“မင်းက အရင်ကလိုပဲ ချစ်စရာကောင်းနေတုန်းပဲ…”

ဝမ်ချောင်က ရွှီချီးချင်ကို စနောက်လိုသည့်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏အပြုံးက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းကိုခါရမ်းလိုက်ပြီး ရွှီချီးချင်၏ နွေးထွေးမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသော မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ယူလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးများကို ဆက်လက်သုတ်လိုက်သည်။

“ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်လာတာလဲ…” ဝမ်ချောင်က ခေါင်းမော့ရင်း မေးလိုက်သည်။

“မနေ့ညကပဲ… ဒါပေမဲ့ နောက်ကျနေတာနဲ့ ဒီနေ့မှပဲ ရှင့်ကို လာတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ…”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် အနောက်မြောက်ဘက်သို့သွားစဉ် ရွှီချီးချင်က မြို့တော်တွင် မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်က ထူးချွန်သော ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဘုရင်မအတွက် အစီအစဉ်များကို မကြာသေးမီကပင် ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီး ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို သူမထံ လွှဲအပ်ထားခဲ့သည်။

သူမ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်မှာ နှစ်လကျော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ…” ဝမ်ချောင်က ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှီချီးချင်က ဝမ်ချောင် မေးမြန်းနေသည်မှာ မည်သည့်အကြောင်းအရာကို ရည်ညွှန်းသည်ကို သိရှိထားပြီး ယခုအခါ အလေးအနက် ကိစ္စများသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူမ၏ပြုံးနေသည့် အမူအရာမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်ကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံရခြင်းအပြင် ရွှီချီးချင်သည် အမျိုးမျိုးသော ကိစ္စများ၏ တိုးတက်မှုကို ဝမ်ချောင်ထံ သတင်းပို့ရန်လည်း ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရတာနာမြေအတွက် လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ… သံမှိုသံချောင်း၊ ကြိုးတွေ၊ မြို့တည်ဆောက်ဖို့ အရည်အသွေးမြင့်သံမဏိတွေ၊ အလုပ်သမားကျွမ်းကျင်သူတွေ စတဲ့အရာတွေကို ငါ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီ… မျိုးနွယ်စုကြီးတွေကလည်း ငါတို့နဲ့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြတယ်… အလုပ်သမားသုံးသောင်းကျော်ပါတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က သင်္ဘောတွေပေါ်မှာ ရောက်နေကြပြီ… သူတို့က ဂျယော့ချီဆိပ်ကမ်းကနေ ဆယ်ရက်ကျော်လောက်က ရတာနာမြေကို ထွက်ခွာသွားပြီ…”

“အဲဒါအပြင် သခင်ကျန်းရဲ့ မျိုးစပ်ဆန်အတွက် မျိုးစေ့အိတ်ခုနှစ်ဆယ့်ရှစ်အိတ်ကိုလည်း သင်္ဘောပေါ်မှာတင်ထားလိုက်ပြီး စင်ဒူးကလူတွေဆီကို ပေးလိုက်ပြီး ကြီးမားတဲ့ စိုက်ပျိုးမှုအတွက် လွှဲပြောင်းပေးရမယ်…” ရွှီချီးချင်က အလေးအနက် ပြောကြားလိုက်သည်။

မြို့တော်အတွင်းရှိ ကိစ္စများက အရေးတကြီးဖြစ်နေပြီး စစ်သူရဲများနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းတို့၏ ပဋိပက္ခသည် အရေးကြီးသောအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ဝမ်ချောင်က သူမကို ထိုကိစ္စများအား ကြီးကြပ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က အသေးစိတ်ရှင်းပြချက် မပေးခဲ့သော်လည်း ရွှီချီးချင်က ဤအရာများသည် ဝမ်ချောင်၏ အစီအစဉ်အတွက် အလွန်အရေးကြီးပြီး လာမည့်စစ်ပွဲတစ်ခုတည်းနှင့်လည်း ဆက်စပ်မှုရှိကြောင်း ခံစားမိသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်က မဖော်ပြသရွေ့ ရွှီချီးချင်က မေးမြန်းမည် မဟုတ်ပေ။

“အဲဒါပြင် မကြာခင်ကပဲ ဝမ်လျံဆီက သတင်းရရှိခဲ့တယ်… ရတာနာမြေမှာ မြို့တစ်မြို့ ပုံဖော်လာနေပြီ… စင်ဒူးက လူတွေက အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍမှာပါဝင်ပြီး နောက်ထပ် ခုနှစ်လရှစ်လလောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့က တိုင်းခြားမြေမှာ မြို့တစ်မြို့ ရရှိလိမ့်မယ်…”

“အင်း…”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရတာနာမြေက သူ၏ အစီအစဉ်များတွင် အလွန်အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုရှိသော်လည်း ၎င်း၏ အခန်းကဏ္ဍကို လူသိရှင်ကြားထုတ်ဖော်ရန် သူက မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ ရွှီချီးချင်နှင့် သူ၏ ဝမ်းကွဲဝမ်လျံတို့က ထိုကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ထားပြီး စင်ဒူးမဟာယဇ်ပုရောဟိတ်က လူများကို ထောက်ပံ့ပေးထားသဖြင့် အမှားအယွင်း ဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြေ အနည်းဆုံးဖြစ်သည်။

“မြို့တော်က သံမဏိထုတ်လုပ်ရေး မျိုးနွယ်စုကြီးတွေကို အလားအလာရှိတဲ့ တပည့်တွေကို ရွေးချယ်ဖို့ အသိပေးထားပါ… သုံးလအတွင်း သံမဏိပို့ဆောင်တဲ့အခါ ဒီတပည့်တွေကို ပို့ဆောင်မှုနဲ့အတူ ထည့်သွင်းပို့ဆောင်လိုက်ပါ… အနာဂတ်မှာ ရတာနာမြေမှာ သံမဏိလိုအပ်တဲ့အခါ ဒီတပည့်တွေက ကိုင်တွယ်ရမယ်… အဲဒီမှာ မီးဖိုတွေ အများကြီး တည်ဆောက်ထားသင့်တယ်… အနာဂတ်မှာ အဲဒီမှာ အကြီးစားသံမဏိထုတ်လုပ်ရေးစနစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာဖို့ ငါမျှော်လင့်ထားတယ်…” ဝမ်ချောင်က အလေးအနက် ပြောကြားလိုက်သည်။

“အင်း… ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ မြန်မြန်ကိုင်တွယ်မယ်…”

ရွှီချီးချင်က ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရွှီမျိုးနွယ်စုက ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးမျိုးနွယ်စုဖြစ်ပြီး ရွှီချီးချင်သည် စီးပွားရေးကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အမြဲတမ်း အလွန်အလေးအနက် ထားခဲ့သည်။

“မင်းညွှန်ကြားခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေကို တည်ဆောက်ခိုင်းထားတဲ့ စပါးကျီတွေ ဒုတိယအဆင့်ကို ပြီးစီးသွားပြီ… လူသိရှင်ကြား နေရာမှာရှိတဲ့ စပါးကျီတွေအပြင် မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက ဝေးလံတဲ့ ဒေသတွေမှာ စပါးကျီလေးသောင်းကိုလည်း တည်ဆောက်ထားပြီးပြီ… ဒီစပါးကျီတစ်ခုချင်းစီက ဒေသန္တရအစိုးရတွေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စပါးကျီတွေထက် ငါးဆပိုကြီးတယ်…”

“ငါတို့ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ စပါးဝယ်ယူရေးအဖွဲ့က လူထုကို မထိခိုက်စေဘဲ စပါးဝယ်ယူမှုကို စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီ။ ဂိုဂူလျောကနေ အာရေးဗီးယားအထိ ပိုဝေးတဲ့ နိုင်ငံတွေဆီကိုလည်း ငါတို့လူတွေကိုစေလွှတ်ပြီး စပါးဝယ်ယူဖို့ လုပ်ဆောင်နေတယ်…”

“မင်းရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေကလည်း ဒီဗူးတွေကို စတင်ထုလုပ်နေပြီ။ သူတို့က အသီးအနှံတွေကို အခြောက်လှန်းနည်းကိုလည်း စဉ်းစားနေကြတယ်။ ဒီဘက်မှာ တိုးတက်မှုတချို့ရှိပေမဲ့ တခြားနည်းပညာတွေနဲ့ သူတို့ အသားမကျသေးဘူး…”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရွှီချီးချင်၏ သတင်းပို့ချက်ကို လုံးဝအံ့ဩမှု မရှိပေ။

ဘေးအန္တရာယ်ရောက်ရှိလာသောအခါ မြေကြီးသည် ကွဲအက်သွားပြီး အရာအားလုံး ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ သီးနှံစိုက်ပျိုးမှုက မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် အစားအစာထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် သိုလှောင်ခြင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာက အလွန်အရေးကြီးသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဘေးအန္တရာယ် မရောက်ရှိသေးပဲ သိသာထင်ရှားသော ဘေးဒုက္ခများလည်း မရှိသေးပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ နိုင်ငံအားလုံးက အတော်အတန် ချမ်းသာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်သည် အစားအစာများကို စတင်သိုလှောင်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် သမားတော်များအား ဗူးခွံပြုလုပ်နည်းကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဤသို့သော နည်းပညာက ထိုကမ္ဘာတွင် တစ်ခါမျှ မပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင်လည်း အစားအစာကို ပြုတ်ပြီး ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အလုံပိတ်ထားရန်ဟူသော အယူအဆတစ်ခုသာ စိတ်ထဲတွင် ရှိထားသည်။

ကျန်အရာများက ထိုခေတ်၏ သမားတော်များအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

“ရွှေတွေငွေတွေ လုံလောက်ရဲ့လား…” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

စပါးကျီများဖြည့်ရန် အစားအစာဝယ်ယူခြင်းက ရွှေငွေအမြောက်အမြားကို ကုန်ကျစေမည် ဖြစ်သည်။

“လုံလောက်တယ်… ရွှေသုံးရတဲ့နည်းလမ်းက ဘယ်သူမှ မငြင်းဆန်နိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုပဲ… အာရေးဗီးယားက အင်ပါယာနဲ့ ဆက်ဆံရေးမကောင်းပေမဲ့ ကျွန်မတို့လူတွေကိုစေလွှတ်ပြီး ရွှေကို အသုံးပြုလိုက်တဲ့အခါ အစားအစာတွေ အဆုံးမရှိ စီးဆင်းလာသလို ရရှိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မွေးမြူရေးမှာဆိုရင်လည်း အာရေးဗီးယားတွေမှာ အရှေ့တာ့ခ်နဲ့ အနောက်တာ့ခ်ဘုရင်တွေထက်တောင် ပိုများတယ်လို့ ထင်ရတယ်…”

ရွှီချီးချင်သည် နောက်ထပ် ကိစ္စများစွာကို သတင်းပို့ခဲ့သည်။ ရွှယ်ချီးဂျွင်း အပါအဝင် အရှေ့ဘက်ကျွန်း ဆယ်ခုပေါ်ရှိ တိုးတက်မှုများလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းများအားလုံးက ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအကူအညီလိုအပ်ပြီး သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော ကိစ္စများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဘုရင်မက ၎င်းတို့ကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို စနစ်တကျနှင့် သပ်ရပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

ထိုပြည့်စုံသော သတင်းပို့ချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က တွေးတောမှုထဲသို့ နစ်မြောသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အပြင်ဘက်မှ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် ရွှီချီးချင်တို့က လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကျန်းချီက အခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်လာသည်။

အခန်းထဲရှိ လူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျန်းချီက အံ့ဩတကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

“အာ… မိန်းကလေးရွှီ… မင်းလည်း ဒီမှာပဲ…”

ကျန်းချီ ထိတ်လန့်သွားသည်။

“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ပြန်သွားလိုက်ပါ့မယ်…”

ဝမ်ချောင်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ကျန်းချီ… ဘာဖြစ်တာလဲ…”

ရွှီချီးချင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“နင်တို့ အရင်ဆွေးနွေးလိုက်ပါ… ငါ့မှာ ကိုင်တွယ်ရမဲ့ ကိစ္စတချို့ရှိတယ်…”

ရွှီချီးချင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ကျန်းချီနှင့် ဝမ်ချောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ပြောပါ… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

“သခင်… မြောက်ဘက်နယ်စပ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေတယ်လို့ သတင်းရထားပါတယ်… တာ့ခ်တွေရဲ့ မြင်းသည်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက်ကို ချိုးဖောက်ပြီး တရုတ်ပြည်ကြီးရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်လာတယ်လို့ သတင်းပို့လာတယ်… သူတို့က နယ်စပ်နားက ရွာတစ်ရွာကိုတိုက်ခိုက်ပြီး အစားအစာတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုယူသွားခဲ့တယ်…”

ကျန်းချီက အလျင်အမြန် သတင်းပို့လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

“ဘယ်လောက်ထိ ဆိုးရွားမှုရှိလဲ…”

သူက အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။

“အခုထိတော့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုတွေက အကန့်အသတ်ရှိပေမဲ့ ဒီလှုပ်ရှားမှုတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး… ပေထင်ကာကွယ်ရေးစစ်တပ်က အစီရင်ခံစာတွေအရ တာ့ခ်တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ ပိုပြီး မကြာခဏဖြစ်ပေါ်လာနေတယ်… ဒါဟာ ပိုကြီးတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုရဲ့ လက္ခဏာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သူတို့က စိုးရိမ်နေကြတယ်…”

ကျန်းချီက ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလျင်အမြန် တွက်ချက်နေသည်။ တာ့ခ်တပ်ဖွဲ့များ၏ ထိုလှုပ်ရှားမှုများက မထင်မှတ်ထားသော ဖြစ်ရပ်များဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ပိုမိုကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု၏ အစဖြစ်နိုင်သည်။ မြက်ခင်းလွင်ပြင်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ထူးဆန်းသော ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ထိုဖြစ်ရပ်များက ပို၍ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာသည်။

“ပေထင်ကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ကို အသိပေးပါ… နယ်စပ်တစ်လျှောက် ကင်းလှည့်မှုတွေကို တိုးမြှင့်ပြီး တာ့ခ်တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ဖို့ အမိန့်ပေးပါ။ အဲဒါအပြင် စင်ဒူးကို စာတစ်စောင်ပို့ပါ… သူတို့ရဲ့ မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်ကို ရတာနာမြေမှာ ကာကွယ်ရေးစီမံကိန်းတွေကို အရှိန်မြှင့်ဖို့ ပြောပါ… ဘာမဆို ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တဲ့ အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်…”

ဝမ်ချောင်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့… အရှင်… ကျွန်တော် ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်ပါမယ်…” ကျန်းချီက ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ချောင်က ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အဝေးသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ မြောက်ဘက်နယ်စပ်မှ သတင်းများက သူ၏အစီအစဉ်များကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သည့် လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရတာနာမြေသည် ယခုထက်ပင် ပိုမိုအရေးကြီးလာသည်။

“အချိန်က မလုံလောက်တော့ဘူး…” ဝမ်ချောင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် မူလအမရအရှင်၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ပြန်လည်တွေးတောမိခဲ့သည်။ ဘေးအန္တရာယ်သည် မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်မှုက ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ရတာနာမြေက သူ့ အစီအစဉ်၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ရန်အတွက် မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိစေရပေ။

ဝမ်ချောင်က စားပွဲပေါ်မှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏အစီအစဉ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် စတင်လိုက်သည်။ စပါးကျီများ၊ သံမဏိထုတ်လုပ်ရေးစနစ်၊ အစားအစာထိန်းသိမ်းမှု နည်းပညာများနှင့် စင်ဒူးမှ လူအင်အားများသည် အားလုံးက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်နေပြီး လာမည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အဓိကအချက်များ ဖြစ်နေသည်။

သူက စက္ကူပေါ်တွင် မှတ်စုများကို အလျင်အမြန် ရေးမှတ်လိုက်သည်။ နယ်စပ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော အန္တရာယ်များကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် ပိုမိုအားကောင်းသော ကာကွယ်ရေးအစီအမံများ လိုအပ်ပြီး ရတာနာမြေတွင် မြို့တည်ဆောက်မှုကို အရှိန်မြှင့်ရန် လိုအပ်သည်။

ဝမ်ချောင်က စက္ကူကို ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မူလအမရသိုင်း၏ မန္တန်ကို ပြန်လည်ရွတ်ဆိုရင်း သူ၏စွမ်းအင်ကို ဆက်လက် လည်ပတ်စေသည်။ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို မြှင့်တင်ရန်လည်း လိုအပ်သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုသာ လွှမ်းခြုံထားပြီး ဝမ်ချောင်၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်သည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဆက်လက် စီးဆင်းနေသည်။ ရတာနာမြေ၏ အနာဂတ်နှင့် တရုတ်ပြည်ကြီး၏ ကံကြမ္မာသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။