အခန်း (၁၆၀၆-၁၆၁၀)

အခန်း ၁၆၀၆ - မြို့တော်တုန်လှုပ်ခြင်း

“အရမ်းကောင်းတယ်...”

ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် နှစ်ကြိမ်ခေါက်လိုက်သည်။

“ငါ့အမိန့်ကို ပေးလိုက်... စစ်ဆင်ရေးကို စတင်လိုက်ပါ...”

ဝမ်ချောင်က လက်ကိုဆုပ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်ကာ စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်သွားသည်။

ထိုနယ်စပ်စစ်ဆင်ရေး၏ နောက်ဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်က ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်ကို ဗဟိုပြုပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုက လှည့်ပတ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် မြို့တော်အနှံ့အပြားမှ ထောင်နှင့်ချီသော ထောက်လှမ်းရေးသူများပေါ်ထွက်လာကာ နံရံများပေါ်တွင် ကြေညာစာတန်းများ ကပ်လျက် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။

“ဘာလဲ... ရွာတစ်ရွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ဟူလူမျိုးရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ဖမ်းမိပြီး မြို့တော်ကို ပို့ဆောင်လာပြီလား...”

“မြို့ရဲ့အရှေ့ဘက်မှာ လူထုအရှေ့မှာ ကွပ်မျက်မယ်တဲ့လား...”

“ဒီလောက်မြန်တယ်လား... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေလား... ဒါဆိုရင် လူတိုင်းက ဒါကို သေချာပေါက် ဝမ်းသာနေမှာပဲ...”

မြို့တော်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ထောင်နှင့်ချီသော ကြေညာစာတန်းများအနီးတွင် လူအုပ်ကြီးများ စုဝေးနေကြသည်။ ယခုအခါ မြို့တော်တွင် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်ကို မသိသူဟူ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိတော့ချေ။

ထိုဖြစ်ရပ်အကြောင်း ပိုမိုသိရှိလာသည်နှင့်အမျှ ထိုရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့သော ဟူလူမျိုးများကို ပိုမိုမုန်းတီးလာကြပြီး အပြစ်မရှိသော ရွာသားများအတွက် စာနာစိတ်များ ပိုမိုဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။ ထို့ပြင် ထိုအမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်း မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လူထုကြီးက ဒေါသတကြီးနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် အင်ပါယာနန်းတွင်းမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ လူများအားလုံးကို အံ့သြစရာ ကောင်းစေသည်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ပထမဆုံး လှုပ်ရှားသူဖြစ်ပြီး ထိုမျှ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မြို့တော်ရှိ လူထုအတွက် အကောင်းဆုံး သတင်း ဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့... ဒီလူအိုကြီးက နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မခံနိုင်တော့ပေမဲ့ ဒီနေ့ အဲဒီတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားကြည့်ရမယ်... ဒါက နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘယ်လို ပြဿနာဖြစ်လာပါစေ။ ဒီလူအိုကြီးက အဲဒီနှစ်ကောင်ကို ကွပ်မျက်တာကို မြင်ရမှ ဖြစ်မယ်...”

လူအုပ်ထဲရှိ ဆံပင်ဖြူနေသော လူအိုတစ်ဦးက သူ၏တောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူက နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သတင်းအသစ်များကို ရှာဖွေနေသူ ဖြစ်သည်။ ယခု ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို ဖမ်းမိပြီဖြစ်သဖြင့် သူက အလွန်ဝမ်းမြောက်နေသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ထိုလူအိုကြီးနှင့်အတူတူ အမြင်ရှိသူများ အများအပြား ရှိနေသည်။ ထိုကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးက ကြေညာစာတန်းတွင် ဖော်ပြထားသော ကွပ်မျက်ရာနေရာသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ မြို့တော်တစ်ဝှမ်းတွင် အလားတူ ဖြစ်ပေါ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဘာလဲ... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလူတွေကို ဖမ်းမိပြီး ဒီနေ့ ကွပ်မျက်မယ်တဲ့လား...”

ထိုသတင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသူများမှာ မြို့တော်ရှိ သာမန်လူထုသာမက မျိုးရိုးမြင့်မြတ်သော အိမ်တော်များနှင့် ဂိုဏ်းကြီးများသည်လည်း ထိုသတင်းကို သိရှိလာသောအခါ အံ့သြမင်သက်မိသွားကြသည်။

မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးတပ်ပင်လျှင် နယ်စပ်ရှိ ထိုကြေကွဲဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်သာလျှင် ထိုဖြစ်ရပ်ကို သတိပြုပြီး လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ကောလဟာလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူက အထူးစစ်သည်ရာပေါင်းများစွာကို မြောက်ဘက်နယ်စပ်သို့ စေလွှတ်ပြီး စီမံချက်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခဲ့သည်ဟုပင် ဆိုကြသည်။

ဤကောလဟာလများက မြို့တော်တွင် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း မည်သည့်ဂိုဏ်းကြီးမှ ထိုသတင်းများ၏ မှန်ကန်မှုကို မသိရှိခဲ့ပေ။ တချို့ဂိုဏ်းကြီးများက ၎င်းတို့၏ ထောက်လှမ်းရေးသူများထံမှ ထိုရာဇဝတ်ကောင်များသည် ကိုင်တွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု သိရှိခဲ့သည်။ ရွာတစ်ရွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ထိုစစ်သည်များက ၎င်းတို့၏ ပင်မတပ်ဖွဲ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး စစ်သည်တစ်သောင်းကျော်ပါဝင်သော တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကာ အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

ထိုမစ်ရှင်က လုံးဝမဖြစ်နိုင်သော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူများအားလုံးကို အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုကောလဟာလက မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်၏ လူများက ထိုတပ်ဖွဲ့ကို အနိုင်ယူရုံသာမက ရာဇဝတ်ကောင်များကို ပြန်လည်ဖမ်းဆီးလာခဲ့သည်။

“လာကြဟေ့ သွားကြည့်ကြမယ်...”

မျိုးရိုးမြင့်မြတ်သော အိမ်တော်များနှင့် ဂိုဏ်းကြီးများအားလုံးက ကြေညာစာတန်းတွင် ဖော်ပြထားသော ကွပ်မျက်ရာနေရာသို့ ၎င်းတို့၏လူများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပင် အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိသော လူပေါင်းများစွာက ထိုနေရာသို့ စုဝေးလာကြသည်။

မြို့တော်အရှေ့ဘက်ရှိ ရွှမ်ဝူလမ်းမတွင် ဆယ်မိနစ်အတွင်း တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့သော ကြီးမားသည့် စင်မြင့်တစ်ခု ရှိသည်။ ကြေညာစာတန်းများ မကပ်မီကတည်းက ကျွမ်းကျင်သော လက်သမားဆရာ ခုနှစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ခန့်က စင်မြင့်ကို စတင်တည်ဆောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လိုအပ်သော ပစ္စည်းအားလုံးကို အနီးတဝိုက်ရှိ ဆိုင်များတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး စင်မြင့်ကို ဝမ်ချောင်က အနောက်တိုင်းဒေသမှ တင်သွင်းလာသော သံမဏိအစိတ်အပိုင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ထိုအရာအားလုံးက ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

ကြေညာစာတန်းများ ကပ်ပြီးခဏအကြာတွင် စင်မြင့်အနီးတဝိုက်တွင် လူထုကြီးတစ်ခုလုံး ဝိုင်းအုံလာကြပြီး တချို့လူများက အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်သို့ပင် တက်ရောက်လာကြသည်။

“ဘာလို့ ဘာမှမရှိတာလဲ... သူတို့ဘယ်မှာလဲ...”

“ကွပ်မျက်မှုကို ဒီမှာလုပ်မယ်လို့ မပြောထားဘူးလား... ဘာမှလည်း မမြင်ရပါလား...”

လူအုပ်ကြီးက စိတ်မရှည်ကြတော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ နယ်စပ်သတ်ဖြတ်မှုက ၎င်းတို့၏ ဒေါသကို အမှန်တကယ် နှိုးဆွခဲ့ပြီး အားလုံးက တရားမျှတမှုကို ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြင်တွေ့လိုကြသည်။

"ဘုန်း..."

အချိန်အတန်ကြာသောအခါ လူအုပ်ကြီးက ရုတ်တရက် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး အားလုံးက တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အားလုံးကြည့်ကြပါ... ဟိုမှာ သူတို့လာနေပြီ...”

လူအုပ်ကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ စင်မြင့်၏ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် စစ်သည်တစ်စုက ဦးခေါင်းများကို အနက်ရောင်အင်္ကျီဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဟူလူမျိုးနှစ်ဦးကို အကာအကွယ်ပေးလျက် လိုက်ပါလာနေသည်။

“တိရစ္ဆာန်တွေ ဒီနှစ်ကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်...”

လူအုပ်ကြီးက ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများပင်လျှင် ကျိန်ဆဲလာကြသည်။ ထန်စစ်သည်တပ်မှူးက လက်ဟန်ပြလိုက်သည်နှင့် တစ်ခဏအကြာတွင် အကာအကွယ်ပေးနေသော စစ်သည်နှစ်ဦးက ဦးခေါင်းဖုံးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

“ရိုက်သတ်ပစ်လိုက် ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်...”

လူအုပ်ကြီးက ဒေါသတကြီးဖြစ်နေပြီး ထိုအရာကို အချက်ပြမှုတစ်ခုအဖြစ် ယူဆလိုက်ပြီး သူတို့၏ ကျယ်လောင်သော ကျိန်ဆဲမှုများက ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ ဟူလူးဂန်နှင့် အားရှီသယ်တို့အား ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ကြက်ဥများနှင့် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပစ်ပေါက်လာကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးကို လူအုပ်ကြီးထဲမှ အကာအကွယ်ပေးလျက် ပို့ဆောင်နေစဉ် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ တချို့သူများက အကာအကွယ်ပေးနေသော စစ်သည်များကို ကျော်လွန်ပြီး သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရိုက်ပုတ်ကြသည်။

အစားအစာ အနည်းငယ်အတွက်သာ လူပေါင်းလေးရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူတို့၏အလောင်းများကို မီးရှို့ခဲ့သည်။ သေခြင်းတရားပင်လျှင် သူတို့၏ရာဇဝတ်မှုများကို ခွင့်လွှတ်ရန် မလုံလောက်ပေ။

လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသက ထိုမျှပြင်းထန်လှပြီး သူတို့က ထိုနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရိုက်ပုတ်ရန် ပြင်းပြစွာ တိုးဝင်လာကြသဖြင့် ဝမ်ချောင်က စေလွှတ်လိုက်သော အကာအကွယ်ပေးနေသည့် စစ်သည်နှစ်ဦးက သူတို့ကို ကွပ်မျက်မှုမတိုင်မီ လူအုပ်ကြီးက ရိုက်သတ်မသွားစေရန် အစွမ်းကုန် ကာကွယ်နေရသည်။

“ငါမဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ လူမှားဖမ်းလာတာ... ငါဘယ်သူမှ မသတ်ခဲ့ဘူး...”

ဟူလူးဂန်က ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြောက်ရွံ့စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း မျက်နှာက ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။

ထိုခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူတို့၏စစ်တပ်ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ခံရတိုင်း သူက ကယ်တင်ခံရပြီး မဟာမြက်ခင်းလွင်ပြင်သို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသောအခါ ထိုသူများထဲမှ မည်သူမျှ အောင်မြင်မှုမရခဲ့ဘဲ မြို့တော်သို့သာ ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။

ဟူလူးဂန်က မဟာမြက်ခင်းလွင်ပြင်မှ ဖမ်းဆီးခံရပြီး အကျဉ်းသားအဖြစ် မဟာထန်မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ခံရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မူလရဲစွမ်းသတ္တိက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲလိုနေသော ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသည့် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရှုသောအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုကိုသာ ခံစားရသည်။

သူက ထိုရွာကို ဝင်စီးရန် စီစဉ်ခဲ့စဉ်က ထိုရလဒ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူက ထန်ဘာသာစကားကို နားမလည်သဖြင့် ဤလူအုပ်ကြီးက ဘာပြောနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင် မင်းက တာ့ခ်စစ်သည်တစ်ယောက်ပဲ... သူတောင်းစားမဟုတ်ဘူး... သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါမင်းကို တည့်မတ်ရပ်နေဖို့ လိုတယ်...” အားရှီသယ်က မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဓားရှိခဲ့လျှင် ဟူလူးဂန်ကို သူကိုယ်တိုင် ကွပ်မျက်လိုက်ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုအလွတ်သူလျှိုကြောင့် အနက်ရောင်ဝံပုလွေတပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့တန်းစစ်သည် အနည်းဆုံး ခြောက်ထောင်က မဟာမြက်ခင်းလွင်ပြင်တွင် ထာဝရအိပ်စက်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူပင်လျှင် ထိုကိစ္စထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရသည်။ ထိုမျှ ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သိခဲ့လျှင် သူက ဟူလူးဂန်ကို မဟာမြက်ခင်းလွင်ပြင်တွင်ပင် သတ်ပစ်ခဲ့လိမ့်မည်။

“ငါ့ကို လွှတ်ပေးစမ်း... ငါက အနောက်တာ့ခ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးပဲ... မင်းတို့မှာ ငါ့ကို သတ်ဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး... ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် ပိုကြီးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်... နှစ်နိုင်ငံအကြား စစ်ပွဲတောင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တယ်...”

အားရှီသယ်က မျက်နှာပေါ်သို့ ကြက်ဥများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရိုက်ခတ်လာသော်လည်း မတုန်မလှုပ်ဖြစ်နေရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူက ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့၏ ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ပြီး ဟူလူးဂန်နှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။

အားရှီသယ်က တာ့ခ်ဘာသာစကားဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ချန်းစန်းယွမ်က နားလည်ခဲ့သည်။

“ဟမ်း မင်းကိုယ်မင်း အပြစ်မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား... မင်းက ဟူလူးဂန်နဲ့ သူ့လူတွေကို ကာကွယ်ပေးပြီး အဲဒီရွာက လုယူလာတဲ့ပစ္စည်းတွေကို စားသောက်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကို မင်းကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးပြီလေ... အဲဒါအပြင် ဟူလူးဂန်က မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပဲ... ဟူလူးဂန်က လူပေါင်းလေးရာကျော်ရဲ့ အသက်အတွက် အဓိကတာဝန်ရှိသူဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် မင်းက သူ့ရဲ့တပ်မှူးအနေနဲ့ အပြစ်လွတ်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ တပ်မှူးတစ်ယောက်က သူ့နောက်လိုက်အောင် ကိုယ့်လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဆွဲဆောင်တယ်... မင်းရဲ့တပ်ဖွဲ့ကို စည်းကမ်းမဲ့ အုပ်ချုပ်မှုနဲ့ ဒီလိုအပြုအမူကို အားပေးမထားခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာမှာလား... အဲဒီထန်လူမျိုးတွေ ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ သေဆုံးသွားရမှာလား...”

ချန်းစန်းယွမ်က တာ့ခ်ဘာသာစကားဖြင့် အေးစက်စွာ ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။

အားရှီသယ်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သူက ထိုဖြစ်ရပ်ကို ပထမဆုံးသိရှိခဲ့စဉ်က ထိုကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားခဲ့ပြီး ထိုအပြုအမူကို အားပေးခဲ့သည်။ သူက ဟူလူးဂန်လုယူလာသော ပစ္စည်းများကို တပ်ဖွဲ့သို့ပင် ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။

ထိုရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူက အမှန်တကယ်ပင် အပြစ်မကင်းပေ။

“သူတို့ကို ခေါ်သွားလိုက်...”

ချန်းစန်းယွမ်က အားရှီသယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ပြီး သူနားလည်သွားပြီဖြစ်သည်ကို သိရှိသွားသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အကာအကွယ်ပေးနေသော စစ်သည်များအား ထိုနှစ်ဦးကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစေသည်။

"ဘုန်း..."

ထိုနှစ်ဦးက စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးက ပိုမိုပြင်းထန်သော ကျိန်ဆဲမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အကယ်၍ အကြည့်များဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုနှစ်ဦးက ဓားဖြတ်ထောင်ချီဖြင့် ကွပ်မျက်ခံရပြီး ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

မြို့တော်၏ အနောက်ဘက်တွင် လီကျွင်းရှန်းက လမ်းမများပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်။

"ဖလပ်... ဖလပ်..."

စာပို့ခိုများက သူ့အနီးတဝိုက်သို့ ဆင်းသက်လာကြပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ကျွမ်းကျင်သူများက လီကျွင်းရှန်းထံသို့ စုဝေးလာကြသည်။

“သခင်လေး မကောင်းတော့ဘူး။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က မြို့တော်အနှံ့မှာ ကြေညာစာတန်းတွေ ကပ်ပြီး အဲဒီဟူလူမျိုးနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်...”

“သခင်လေး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က သူ့အိမ်တော်ကနေ ကွပ်မျက်ရာနေရာကို ထွက်လာပြီ...”

“သခင်လေး ဟူလူးဂန်နဲ့ အားရှီသယ်တို့ ပေါ်ထွက်လာပြီ... မြို့တော်ရဲ့ လူထုအများစုက စုဝေးနေကြပြီ...”

ထိုသတင်းများအားလုံး ကြေညာစာတန်းများ ကပ်ခြင်း၊ စင်မြင့်တည်ဆောက်ခြင်း၊ ဝမ်ချောင်၏ ထွက်ခွာမှု ထိုသတင်းအားလုံးက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်က အားလုံးကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့သည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

လီကျွင်းရှန်းပင်လျှင် သူက ထိုကိစ္စတွင် သိသာစွာ ရှုံးနိမ့်နေသည်ကို ဝန်ခံရလိမ့်မည်။

******

အခန်း ၁၆၀၇ - လူထုရှေ့တွင် ကွပ်မျက်ခြင်း

သို့သော် လီကျွင်းရှန်းက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ဟူလူးဂန်နှင့် အားရှီသယ်တို့က မသေသေးဘဲ မြို့တော်တွင် ဆက်လက် ရှိနေဦးမည်ဆိုလျှင် သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ကွပ်မျက်ရာနေရာသို့ အချိန်မီရောက်ရှိနိုင်ပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဝမ်ချောင်...”

လီကျွင်းရှန်း၏ မျက်ဝန်းများက မီးတောက်များ၊ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချိန်မှာ တိုတောင်းလှသဖြင့် လီကျွင်းရှန်းက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ပြီး လေချွန်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ အမြင့်မားဆုံးသော နတ်ဓားသည် အဆုံးမဲ့စွမ်းအင်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လီကျွင်းရှန်းကို ကြယ်တံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဝေးကွာသောအရပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားစေသည်။ သူက ပိုမိုနီးကပ်လာနေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ချန်းစန်းယွမ်က ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

“အားလုံးပဲ နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်ကို အားလုံးသိပြီးဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်... အခု ကျွန်တော်တို့က ခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိထားပြီ...”

“သတ်ပစ်လိုက် ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို သတ်ပစ်လိုက်...”

လူအုပ်ကြီးက ပိုမိုဒေါသတကြီး ဖြစ်လာသည်။

လူများစွာက စင်မြင့်သို့ တိုးဝှေ့လာကြပြီး အနီးတဝိုက်ရှိ အကာအကွယ်ပေးနေသော စစ်သည်များမရှိခဲ့လျှင် သူတို့က စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားကြလိမ့်မည်။

ချန်းစန်းယွမ်က လူအုပ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က ဒီတိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်က မြောက်ဘက်ဒေသမှာ အစားအစာအနည်းငယ်အတွက်နဲ့ လူပေါင်းလေးရာကျော်ရှိတဲ့ ရွာတစ်ရွာလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်... လူအိုတွေရော ကလေးတွေကိုပါ အလွတ်မပေးခဲ့ဘူး။ ဒီလိုအပြုအမူတွေက တကယ်ကို သွေးပျက်စရာပဲ။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ စခန်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကမ္ဘာပေါ်က လူအားလုံးကို ပြောလိုက်မယ်။ မင်းက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ မင်းနောက်မှာ စစ်သည်ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ မဟာထန်ရဲ့ပြည်သူကို လက်နဲ့ထိရဲရင် ဒါမျိုးပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် ဒီနေရာက မဟာထန်အင်ပါယာဖြစ်လို့ပဲ...” ချန်းစန်းယွမ်က အောက်ဘက်ရှိ လူထုကြီးကို အားမာန်ပြည့်ဝစွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးက ကောင်းကင်ထိရောက်ရှိသော အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“မဟာထန်”

“မဟာထန်”

“မဟာထန်”

အော်ဟစ်သံများက ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်းစန်းယွမ်က စင်မြင့်ပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားရသည်။ ဟူလူမျိုးနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရန် ဝမ်ချောင်၏ တပ်ဖွဲ့များက ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနီးပါးကို တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ စုစည်းခဲ့ရသည်။

ဤစစ်ဆင်ရေးအတွက် တချို့သူများက သူတို့၏အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် လူအားလုံးက ထိုက်တန်ခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံးက ညစဉ်နေ့စဉ် စီစဉ်ခဲ့ပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို စိတ်ပူပန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ နိုင်ငံအားလုံးက မဟာထန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မစော်ကားနိုင်ကြောင်း သိရှိစေရန် ဖြစ်သည်။

စစ်သည်များက လူထုအတွက် လိုအပ်လာသည့်အခါ အခိုင်မာဆုံး ဒိုင်းကာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

လူထုကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပြစ်ဒဏ်မခံရသူ မည်သူမျှ မရှိစေရပေ။ ထို့ပြင် အရေးကြီးသည်မှာ တခြားတိုင်းပြည်များက လှုပ်ရှားမှုမပြုလုပ်မီ မဟာထန်ကို ဒေါသထွက်စေခြင်း၏ အကျိုးအပြစ်များကို ဂရုတစိုက် ချိန်ဆရမည် ဖြစ်သည်။

လူလေးရာက တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကို အနိုင်ယူပြီး စစ်သည်ပေါင်းများစွာထဲမှ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ မဟာထန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အနိုင်ယူနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ရန်သူများကို ပိုမိုကြီးမားသော နာကျင်မှုကို ခံစားစေပြီး ပိုမိုကြီးမားသော ပြစ်ဒဏ်ပေးရန်…

ဤသည်မှာ စစ်သည်တစ်ဦး၏ တာဝန်နှင့် ဂုဏ်ယူမှု ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူနှင့် တခြားသူများစွာတို့က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို လိုက်နာပြီး သူ့အတွက် အသက်ပေးလိုစိတ်ရှိရသည့် အကြောင်းအရင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူသာလျှင် အင်ပါယာကို စုစည်းနိုင်ပြီး ၎င်းရှိသင့်သည့်ပုံစံကို ပေးနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

“သူတို့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်...”

ချန်းစန်းယွမ်၏ လက်ဟန်ပြမှုဖြင့် ဟူလူးဂန်နှင့် အားရှီသယ်တို့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သို့သော် အားရှီသယ်က သူ၏ ကျောရိုးကို တည့်မတ်ထားရင်း ခုခံရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် အကာအကွယ်ပေးနေသော စစ်သည်က သူ၏ ဒူးခေါက်ကွေးကို ကန်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဒူးထောက်သွားစေသည်။

“ငါ့ကို လွှတ်ပေးစမ်း... ငါအရင်ကလည်း ပြောခဲ့ပြီးပြီ... မင်းတို့မှာ ငါ့ကို ဖမ်းဆီးပိုင်ခွင့်မရှိဘူး... ငါက အနောက်တာ့ခ်ရဲ့ ရှေ့တန်းဗိုလ်ချုပ်ပဲ... မဟာထန်မှာ ငါ့ကို စီရင်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး...”

အားရှီသယ်က ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကြောက်ရွံ့ပြီး တွန့်လိမ်နေသော ဟူလူးဂန်နှင့် မတူဘဲ အားရှီသယ်က စစ်သည်တစ်ဦး၏ ပြင်းထန်သော ဂုဏ်သတ္ထိကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်းစန်းယွမ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

“သွမ့်အမျိုးသမီးကို ခေါ်လာပါ...”

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ခဏအကြာတွင် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်တွေ့သောအခါ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"သူမပဲ..."

ထိုဝမ်းနည်းနေသော အမျိုးသမီးကို လူအားလုံးက မှတ်မိကြသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းနီးပါးက ထိုအမျိုးသမီးကို သိရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ နားဖြင့် သူမ၏ ကြေကွဲဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကို ကြားသိခဲ့သူတိုင်းက သူမအတွက် စာနာစိတ်နှင့် မျိုးနွယ်ခြားသူများအပေါ် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် သူတို့က သူမ၏ ရွာအတွက် လက်စားချေရန် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် လေးစားမှုကို ခံစားရသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများက သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ မျက်လုံးမမှိတ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထိုအမျိုးသမီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ဒူးထောက်နေသော ဟူလူးဂန်နှင့် အားရှီသယ်တို့ကို တွေ့မြင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများက မုန်းတီးမှုဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“တိရစ္ဆာန်ကောင်...”

ဝမ်းနည်းဖွယ်နှင့် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သွမ့်အမျိုးသမီးက ဟူလူးဂန်၏ မျက်နှာကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပိတ်ရိုက်လိုက်သည်။

ထိုရိုက်ချက်က သူမ၏ အားအင်အားလုံးကို သုံးထားပြီး ဟူလူးဂန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ထင်ရှားစေသည်။ သွမ့်အမျိုးသမီး၏ လက်ဖဝါးသည်လည်း ရိုက်ချက်၏ အားပြင်းမှုကြောင့် တုန်ခါနေပြီး ယောင်ကိုင်းလာသည်။

“အစားအစာအနည်းငယ်အတွက်နဲ့ နင်တို့က ငါတို့ရွာက လူပေါင်းလေးရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... ငါ့ယောက္ခမရဲ့အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း... ငါ့ရွာက လူအားလုံးရဲ့အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း..."

ထိုအမျိုးသမီးက ပြောနေရင်း ထိုနှစ်ဦးကို ပြေးဝင်တိုက်ပြီး ရိုက်ပုတ်ကိုက်ခဲလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ဒေါသအမျက်ထွက်မှု၊ မုန်းတီးမှုများ ပြည့်လျှံထွက်လာမှုနှင့် သူတို့ကို အစိမ်းလိုက်ဝါးစားလိုသော လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များက ထိုနှစ်ဦးကို နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သွမ့်အမျိုးသမီးအတွက်မူ ထိုသတ်ဖြတ်မှုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် နောက်ရက်များစွာတွင် ထိုအခိုက်အတန့်ကို တစ်စက္ကန့်မျှ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သွမ့်အမျိုးသမီးက ထိုနှစ်ဦးအပေါ် သူမ၏ ဒေါသကို ပြည့်လျှံစွာ ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီး ချန်းစန်းယွမ်က သူမကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

သူမက ထိုနှစ်ဦးအား အားရပါးရ ထုနှက်ပြီးနောက် အားအင်အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသည့်နှယ် ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“အိုကောင်းကင်ဘုံ...”

သွမ့်အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ပြိုလဲကျသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ငိုကြွေးရင်း တုန်ခါနေသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံက မျက်လုံးရှိတယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ဒီအမျိုးသမီးအတွက် တရားမျှတမှုကို ကျေးဇူးပြုပြီး ဆောင်ရွက်ပေးပါ... ဒီအမျိုးသမီးက ရှင့်အတွက် နွားမြည်းဖြစ်ရင်တောင် ဒီဂုဏ်ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး...”

ထိုအသံက လူအုပ်ကြီးထဲတွင် မျက်ရည်များ ကျဆင်းစေပြီး စာနာမှုနှင့် သနားကရုဏာမခံစားရသူ မည်သူမျှ မရှိပေ။ ချန်းစန်းယွမ်ပင်လျှင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

“စိတ်အေးအေးထားပါ... အရှင်က မင်းအတွက် တရားမျှတမှုကို ဆောင်ရွက်ပေးမှာပါ...”

ချန်းစန်းယွမ်က ကြောက်ရွံ့နေသော ဟူလူးဂန်နှင့် မျက်နှာတည်နေသော အားရှီသယ်တို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ကွပ်မျက်သူ အသင့်ပြင်... ကွပ်မျက်မှုအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်”

လူအားလုံး၏ နှလုံးသားများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ခုန်ပေါက်လာသည်။

မြို့တော်အတွင်း ထိုမျှ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော နယ်စပ်သတ်ဖြတ်မှုက နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“သခင်...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒူးထောက်နေသော သွမ့်အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ကျွန်မလို သာမန်အမျိုးသမီးက နောက်ထပ်တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ရှိပါတယ်... သခင် ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောတူပေးပါ...”

“သခင်လေး ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပြီ... ကွပ်မျက်ရာနေရာက ရှေ့မှာပဲ...”

လီကျွင်းရှန်းသည် မြို့တော်၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို လျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်အဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး လီကျွင်းရှန်းက သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး စင်မြင့်ကို မြင်တွေ့သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ကို ခံစားရသည်။

“အချိန်ရှိသေးတယ်...”

လူအုပ်ကြီးက မပြိုကွဲသေးဘဲ အားလုံးက တစ်ဖက်သို့ မျှော်လင့်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ဤသည်မှာ ထိုနှစ်ဦးက အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုပြီး သူတို့ အသက်ရှင်နေသမျှ သူတွင် သူတို့ကို ကယ်တင်ရန်နှင့် ထိုအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှိသည်။

သို့သော် လီကျွင်းရှန်းက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် စင်မြင့်ပေါ်မှ အေးစက်သော အလင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဓားတစ်လက်ကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ထားသည့် အလင်းရောင် ဖြစ်သည်။

ထိုဓားကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ထားပြီး ဆင်းသက်လာတော့မည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လီကျွင်းရှန်း၏ မျက်နှာက ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ဦးခေါင်းထဲသို့ သွေးများ စီးဝင်လာပြီး ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ လီကျွင်းရှန်းက အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ စင်မြင့်ဆီ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာရင်း လက်ချောင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အေးစက်သော ဓားချီတစ်ခုကို ထိုဓားဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏တုံ့ပြန်မှုက လျင်မြန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်၏။

ဓားသည် အသားကို ထိမှန်လိုက်ပြီး ထို့နောက် ဦးခေါင်းနှစ်ခုက လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။

"ဘုန်း..."

ဦးခေါင်းများ ပြုတ်ကျလာသည့်အခိုက်တွင် လူအုပ်ကြီးက ကောင်းကင်ထိရောက်ရှိသော အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့တော်၏ အဆောက်အအုံများက တုန်ခါသွားပြီး စင်မြင့်အနီးရှိ အဆောက်အအုံများ၏ ခေါင်မိုးပြားများပင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

လူအုပ်ကြီးက ဝမ်းမြောက်နေချိန်တွင် လီကျွင်းရှန်း၏ နှလုံးက ကျောက်တုံးတစ်ခုကဲ့သို့ နစ်မြုပ်သွားရင်း အေးခဲသွားသည်။

"နောက်ကျသွားပြီ..."

နောက်ဆုံးတွင် သူက ခြေတစ်လှမ်းသာ နောက်ကျခဲ့သည်။

လီကျွင်းရှန်းက သူ၏စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုပြီး ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီးသော်လည်း နောက်ကျနေခဲ့သည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ ဟူလူးဂန်နှင့် အားရှီသယ်တို့က သူ၏မျက်ဝန်းရှေ့တွင် သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

“ဝမ်ချောင်...”

သူ၏ မူလအံ့သြမှုပြီးနောက် လီကျွင်းရှန်း၏ နှလုံးထဲတွင် ဖော်ပြမရသော ဒေါသမီးလျှံများ စတင်တည်ဆောက်လာသည်။

ဟူလူးဂန်နှင့် အားရှီသယ်တို့ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနှင့် ပဋိပက္ခတစ်ခုက မလွှဲမရှောင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် လူထုအတွက် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့မည့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကောင်းဆုံး ကြိုးပမ်းမှုများကို ကျော်လွန်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဟူသော နာမည်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လီကျွင်းရှန်း၏ မျက်ဝန်းများက နီရဲလာသည်။ သူက ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ ထိုမျှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

ထိုအတွေးများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဓားချီက ကွပ်မျက်သူ၏ ဓားကို မထိမှန်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ၎င်းသည် ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်တစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။

လီကျွင်းရှန်းက ထိုစွမ်းအင်ထွက်လာရာ နေရာသို့ ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ထူထပ်သော လူအုပ်ကြီးအလယ်တွင် ရင်းနှီးသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်သည်။

"ဝမ်ချောင်..."

ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးအလယ်တွင် ရွှေရောင်သရဖူတစ်ခုနှင့် ပေါ့ပါးသော ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝမ်ချောင်က အနက်ရောင် သံချပ်ကာတပ်သားများဖြင့် အကာအကွယ်ပေးထားရင်း လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက နောက်ဆုံးသော စိတ်ဆုံးဖြတ်ထိုးစွမ်းချက်အပါအဝင် အားလုံးကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်နှယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

******

အခန်း ၁၆၀၈ - ဒေါသထွက်နေသော လီကျွင်းရှန်း

“တိရစ္ဆာန်ကောင်...”

လီကျွင်းရှန်းက သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှည်၏ လက်ရှည်ထဲတွင် လက်ချောင်းများကို သိပ်ကျစ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒေါသဖြင့် တုန်ခါနေသည်။

သို့သော် ဝေးကွာသောနေရာတွင် ဝမ်ချောင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လီကျွင်းရှန်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

လမ်းကြောင်းမတူသူတို့က အတူတကွ ပူးပေါင်းမည် မဟုတ်ကြပေ။ ပြောစရာရှိသမျှကို ပြောပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ လီကျွင်းရှန်းနှင့် ဆွေးနွေးစရာ သိပ်မရှိတော့ပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီကျွင်းရှန်းက ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ပွဲများတွင်လည်း ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။

"ရွှတ်..."

ဝမ်ချောင်က လက်ရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စင်မြင့်သို့ လှမ်းတက်လာသည်။

“ကြည့်စမ်း... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ပဲ...”

ဝမ်ချောင် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း လူထုကြီးက သတိပြုမိသွားပြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်...”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်...”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်...”

အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဖြစ်စေ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုဖြစ်စေ၊ မွန်မြတ်သူဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ၊ အားလုံးက မျက်နှာများ နီရဲလာသည်အထိ အော်ဟစ်ထောပနာပြုကြသည်။

ထိုလူငယ်က မြောက်ဘက်မြက်ခင်းလွင်ပြင်တွင် အံ့ဖွယ်နိမိတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူ၏ လူလေးရာဖြင့် လူတစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ စစ်ဝါဒီ-ကွန်ဖြူးရှပ်ပဋိပက္ခတွင် ဝမ်ချောင်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သူများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုနယ်စပ်ဖြစ်ရပ်တွင် အားလုံးက သူ့ကို ပြင်းပြစွာ ထောက်ခံကြသည်။

မည်သူမျှ မဟာထန်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စော်ကားခွင့်မရှိပေ။ မဟာထန်ကို စော်ကားသူတိုင်း ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်က လူထုနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ထင်မြင်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသသူ ဖြစ်သည်။

“အရှင်...”

ချန်းစန်းယွမ်က လေးစားစွာ ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် အငြင်းပွားစရာမရှိသော အတောက်ပဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။ ထိုဦးခေါင်းများ လိမ့်ကျလာပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေဆဲဖြစ်ကာ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်နှင့်အမျှ နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်က ရက်စက်ဖွယ် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီးက အော်ဟစ်နေချိန်တွင် ဝမ်ချောင်က သက်ပြင်းသာချလိုက်သည်။

ထိုစစ်ဆင်ရေးက လူအင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်များစွာကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်။ ဝမ်ချောင် လိုချင်ခဲ့သည်မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက မဟာထန်သည် ယခင်ကဲ့သို့ မဟာထန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ဤနိုင်ငံနှင့် သူ၏လူတွေကို မဆင်မခြင် စော်ကားဖို့ မည်သူမျှ မတတ်နိုင်ကြောင်း မြင်တွေ့စေရန် ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းသည် မြေကြီးကို ထိလိုက်သည်။ သူမ ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ခါနေပြီး မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ဒီသာမန်အမျိုးသမီးကို ဓားကိုင်ဆောင်ခွင့်ပြုပြီး ဒီသတ်ဖြတ်မှုအတွက် လက်စားချေခွင့် ပေးတဲ့အတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီသာမန်အမျိုးသမီးက အရှင်မင်းမြတ်၏ ကျေးဇူးတော်ကို တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး...”

သွမ့်အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာက မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ သွေးစွန်းနေသော ဓားကိုမူ သူမ၏ဘေးသို့ ပစ်ထားလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

ဟူလူးဂန်နှင့် အားရှီသယ်တို့ကို ကွပ်မျက်ပြီးသည့်တိုင် သေဆုံးသူများကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှကို ပြန်လည်ရရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုနှလုံးကြေကွဲဖွယ် ငိုကြွေးသံများက ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားရစေသည်။

ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက နယ်စပ်တွင် မျိုးနွယ်ခြားနိုင်ငံများကို တိုက်ခိုက်သည်က အပြစ်ကင်းသော လူထုကို ကာကွယ်ရန် မဟုတ်ပေလော။

မဟာထန်၏ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အနေဖြင့် စစ်ရေးဌာန၏ အကောင်းဆုံး ဗိုလ်ချုပ်များထဲမှ တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုဖြစ်ရပ်အတွက် သူက အပြစ်မှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“သွမ့်အမျိုးသမီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ထလိုက်ပါ... ငါ ဝမ်ချောင်က ဒီဦးညွှတ်မှုကို လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး...”

ဝမ်ချောင်က သွမ့်အမျိုးသမီးကို အလျင်အမြန် ထူမလိုက်သည်။

“ဒီစစ်ဆင်ရေးက သွမ့်အမျိုးသမီးအတွက်သာ မဟုတ်ပါဘူး... မဟာထန်ရဲ့ လူထုအားလုံးအတွက် ဖြစ်တယ်”

ဝမ်ချောင်က ကျယ်ပြန့်သော လူအုပ်ကြီးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက သိမ်မွေ့တည်ငြိမ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံမရှိသည်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူအားလုံးက ဝမ်ချောင်ကို မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော ထောင့်များတွင် မျက်နှာဖုံးထူထပ်သော ဝတ်ရုံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဟူလူမျိုးများက ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ကွပ်မျက်ရာနေရာကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် အတွေးတစ်ခု သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော်လည်း လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဝမ်ချောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့က ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟူလူမျိုးအားလုံးက စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထိုလူငယ်သည် ၎င်းတို့ သိရှိခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အထိတ်တလန့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။

ကွပ်မျက်ရာနေရာကို တိုက်ခိုက်ခြင်းက မည်သို့ ကြီးမားသော အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟူး..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လီကျွင်းရှန်းက မူးမေ့လျက်ရှိသည်။ သူက ဝမ်ချောင်ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ၊ သူ့ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်နေသော သွမ့်အမျိုးသမီးနှင့် သူမ ပစ်ထားသော သွေးစွန်းနေသော ဓားကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။

“သူမဖြစ်နိုင်တာကို ဘယ်လိုလုပ်လဲ...”

အားရှီသယ်နှင့် ဟူလူးဂန်တို့အား ခေါင်းဖြတ်သူမှာ ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှ သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ ထိုကွပ်မျက်သူက သတ်ဖြတ်ခံရသော ရွာမှ မုဆိုးမ ဖြစ်နေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသားများမှလွဲ၍ မည်သူမျှ လီကျွင်းရှန်း၏ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားသော မျက်နှာအမူအရာကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

အကယ်၍ ဝမ်ချောင်က ထိုနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လျှင် လီကျွင်းရှန်းက တရားရုံးသို့ အမှုတင်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း သွမ့်အမျိုးသမီးဖြစ်နေလျှင်... သူပင်လျှင် ဤအမှုကို ဆက်လက်လိုက်လံ၍ မရတော့ပေ။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဝမ်ချောင်က ဆက်လက် ပြောဆိုနေသည်။

"ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ ငါတို့က တိုင်းတပါးနိုင်ငံတွေအားလုံးကို သတင်းစကားတစ်ခု ပေးပို့ခဲ့တာပဲ...”

“ထန်ကို စော်ကားရင် မည်သူမဆို၊ ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးကွာနေပါစေ လုံးဝကို မဖြစ်မနေ အပြစ်ဒဏ်ခံရမယ်...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်နေပြီး သူ၏ စကားတစ်လုံးချင်းစီက လူထု၏ စိတ်နှလုံးများကို တုန်ခါစေသည်။

"ဟေး..."

လူအုပ်ကြီးက ရုတ်တရက် မိုးကြိုးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

မွန်မြတ်သူများဖြစ်စေ၊ ဗိုလ်ချုပ်များဖြစ်စေ၊ သာမန်လူထုဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့က ဝမ်ချောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သူတို့၏ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ချက်များကို ကြားသိခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ မဟာထန် ဖြစ်သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး မျက်စိတဆုံး ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခါးသီးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

သူတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ လှည့်ကွက်များနှင့် ဟူလူးဂန်နှင့် အားရှီသယ်တို့၏ ကွပ်မျက်မှုသာမက လူအုပ်ကြီး၏ ဝမ်းမြောက်စွာ စစ်မှန်သော အော်ဟစ်သံများ ဖြစ်‌နေသည်။

လူအုပ်ကြီးက မကြာမီကပင် အော်ဟစ်ထောက်ခံနေသူများက ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ရန်သူဖြစ်သည်ဟု မည်သူက ထင်မြင်နိုင်မည်နည်း။

လီကျွင်းရှန်းတွင်လည်း မနှစ်မျို့ဖွယ် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဟူး..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချောင်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသွားပြီး နှစ်ဦးစလုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြပေ။

“ဝမ်ချောင်... သိပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမနေနဲ့... ဒီတစ်ကြိမ် မင်းအနိုင်ရသွားပြီဆိုပေမဲ့ ဒါက ပွဲပြီးသွားတာမဟုတ်သေးဘူး... ငါ ဒီလောကမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ရရှိထားတဲ့ အရာကို မင်းကို ဘယ်တော့မှ ဖျက်ဆီးခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လီကျွင်းရှန်း၏ စိတ်စွမ်းအားလှိုင်းက လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟမ်... အင်း... မင်းနားမလည်သေးဘူးလား။ ဒီအဆင့်ရောက်နေပြီဆိုတာ မင်းရဲ့အယူသီးမှုတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားနေတုန်းလား။ နယ်စပ်မှာ သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတဲ့ လူလေးရာရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ဒါ မင်းရှာဖွေနေတဲ့ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာလား...”

ဝမ်ချောင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အေးစက်စွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူက လီကျွင်းရှန်းနှင့် သူ၏ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းအား မည်သည့်အခါမှ နောက်ဆုတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒီလိုအရာတွေကြောင့်ပဲ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာကို ဖြစ်ပေါ်လာအောင် လုပ်ရမယ်... ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖျက်ဆီးခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဖြစ်တဲ့ မင်းကိုတောင်မှပဲ...”

လီကျွင်းရှန်း၏ မျက်ဆန်များ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာက ရေခဲပြင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါဆို မင်းက ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးတွေ ပိုပြီးဖြစ်ပေါ်လာစေချင်တာလား... အခုထိတောင် ဒီနိုင်ငံတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပြည့်ဝတဲ့ နှလုံးသားတွေကို မမြင်နိုင်သေးဘူးလား... ဝံပုလွေတွေက ဝံပုလွေတွေပဲ... သူတို့ရဲ့ သဘာဝကို ပြောင်းလဲလို့မရဘူး... အင်အားကို ကိုးကွယ်တဲ့သူတွေကို ကရုဏာနဲ့ ဆင်ခြင်ဖို့ ကြိုးစားတာက တကယ်ကို မိုက်မဲမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ...”

ဝမ်ချောင်က ဒေါသတကြီး ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ပညာရှင်များက နိုင်ငံကို ထိခိုက်စေတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း လူလေးရာ၏ အသက်ဆုံးရှုံးမှုဖြင့်ပင် မမြင်နိုင်သေးသော ဤသို့သောသူမျိုးက အရိုးထဲထိ မိုက်မဲသူပင် ဖြစ်သည်။

“ဟာ... ငါမစွန့်လွှတ်ဘူး... ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ပေးဆပ်ရမဲ့တန်ဖိုးတွေ ရှိတယ်... မဟာထန်ရဲ့ ပိုမိုများပြားတဲ့ လူထုအတွက် သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာကို ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ကောင်းကျိုးတွေ ယူဆောင်လာနိုင်ရင်... ငါကိုယ်တိုင်နဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့တောင် ဆန္ဒရှိတယ်...”

လီကျွင်းရှန်းက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ လမ်းကြောင်းက မည်သည့်အခါမှ ချောမွေ့မည် မဟုတ်ပေ။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက ဤအရာကို နားလည်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်၏ ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့် ထိုရှုံးနိမ့်မှုက သူ၏ ယုံကြည်ချက်များနှင့် သူ၏ ရည်မှန်းချက်၏ ရုပ်သွင်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာလည်း အေးစက်သွားသည်။

“အရာအားလုံးမှာ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုရှိတယ်... ဒီလိုဆိုရင်တော့... ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့...”

အချိန်က ရပ်တန့်သွားသည့်နှယ်... အော်ဟစ်နေသော လူအုပ်ကြီးက ဝမ်ချောင်နှင့် လီကျွင်းရှန်း၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်ဆုံး အလျှော့ပေးမှု ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်မှစတင်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် သနားကရုဏာပြမည် မဟုတ်တော့ပေ။

ထိုနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးသာလျှင် မဟာထန်တွင် ရပ်တည်နိုင်လိမ့်မည်။

လူအုပ်ကြီး၏ မိုးကြိုးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကြားတွင် လီကျွင်းရှန်းက သူ၏ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကျွမ်းကျင်သူများကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

လီကျွင်းရှန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ဝမ်ချောင်ကြည့်ရင်း သူက သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု မဟုတ်သလို နောက်ဆုံးလည်း ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူရှိနေသမျှ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက မည်သည့်အခါမှ အောင်မြင်မည် မဟုတ်ပေ။

“သွားကြစို့...”

ဝမ်ချောင်က လှည့်ထွက်သွားပြီး ချန်းစန်းယွမ်နှင့် သူ၏ တပ်သားများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့၏ နောက်တွင် အော်ဟစ်သံများက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤသည်မှာ မြို့တော်၏ လူထုကြီးအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ လမ်းများပေါ်တွင်၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင်၊ သာမန်လူထု၊ မွန်မြတ်သူများ၊ ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် ဝန်ကြီးများကြားတွင်... မြို့တော်တစ်ခုလုံး ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေသည်။

ထို့ပြင် အရေးကြီးသည်မှာ ကမ္ဘာ့လူထုက စစ်ရေးဌာန၏ တန်ဖိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ဤအရာကို မည်သူမျှ အောင်မြင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

“အံ့ဖွယ်ပဲ... ဝမ်ချောင်... ငါမင်းကို တကယ်ကို မှန်မှန်ကန်ကန် အကဲဖြတ်ခဲ့တာပဲ...”

"ဖလပ်... ဖလပ်..."

မြို့တော်မှ သတင်းများသည် ငှက်များစွာ၏ ကျောပေါ်မှတဆင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အန်းရှီကာကွယ်ရေးတပ်ရှိ ကောင်းရှင်းကျစ်၊ အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ကျန့်ချိုးကျန်ချုံး၊ မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးတပ်မှ အန်းစီရှန်း တို့သည် အခြားသော ထူးချွန်သော စစ်သူကြီးများနှင့် ကာကွယ်ရေးမှူးများနှင့်အတူ သတင်းကြားရသောအခါ ပြုံးရွှင်သွားကြသည်။

စစ်သူရဲများက ကာလရှည်ကြာ နောက်ကျောတွင် ရှိနေခဲ့ရပြီး နယ်ပယ်တိုင်းတွင် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် စစ်သူရဲများက မျှတစွာ အနိုင်ရခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က အင်ပါယာ၏ လူထုအားလုံးကို ဤမြေကို ကာကွယ်ရန် ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒနှင့် သန္နိဋ္ဌာန်ကို ပြသခဲ့သည်။

“လာစမ်း... ဗိုလ်ချုပ်တွေအားလုံးကို စုစည်းလိုက်... ငါတို့အားလုံး အတူတူ သောက်ကြမယ်... ဒီကောင်လေးအတွက် အရက်ခွက်မြှောက်ကြမယ်...”

ကြယ်စုတန်းမြို့တွင် ကျန့်ချိုးကျန်ချုံးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက အရက်အိုးတစ်လုံး၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အားရပါးရ သောက်သုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဒုဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်... အရှင့်ဒဏ်ရာတွေ...”

“ဟား... ဟား... ဟား... ဘဝမှာရရှိတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို ခံစားရမယ်... ဒီကောင်လေးက ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား... ပျော်ရွှင်စရာတစ်ခုခုနဲ့ ဆုံတွေ့ရရင် သဘာဝအတိုင်း ဂုဏ်ပြုရမယ်... ငါ့ဒဏ်ရာတွေကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့...” ကျန့်ချိုးကျန်ချုံးက ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင် ကြယ်စုတန်းမြို့က မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

******

အခန်း ၁၆၀၉ - ဆန်းမီတောင်ပေါ်တွင် ဘုရင်နှင့်အတူ အမဲလိုက်ခြင်း

"ရွှတ်..."

ကွပ်မျက်ရာနေ့တွင် မြို့တော်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များနှင့် ဝမ်ချောင်က လူထုကြီးအား ပြောကြားခဲ့သော စကားများက အတောင်များထွက်ကာ ထပျံသွားသည့်နှယ် မဟာထန်နှင့် နယ်စပ်ချင်းထိစပ်နေသော နိုင်ငံများဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ အာရေးဗီးယားနှင့် ချာရပ်စပါစီနူးအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ကြားသိရသောအခါ ထိုနိုင်ငံများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်၏ စကားများက ထိုနိုင်ငံများအတွက် မသိမသာ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ပြန်လည်ဖြေကြားရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ကြသည်။

မာန်တက်မှုက အကြောင်းအချက်တစ်ခုလိုအပ်ပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တွင် ဤအကြောင်းအချက်ရှိသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ တိဘက်၊ အနောက်တာ့ခ်များ၊ သို့မဟုတ် အာရေးဗီးယားအင်ပါယာဖြစ်စေ၊ သူတို့အားလုံးသည် သူ၏လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။

ရှုံးနိမ့်သွားသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက သတ္တိရှိရှိ ပြောဆိုရန် ဝံ့ရဲမည်လား။

“ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သလို မဟာထန်ပတ်ဝန်းကျင်က နိုင်ငံတွေအားလုံးကလည်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရှိနေသမျှ မဟာထန်ကို ဖျက်ဆီးဖို့က လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး... အနောက်တာ့ခ်တွေက မျက်နှာမပြရဲလောက်အောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက ရန်သူနိုင်ငံရဲ့မြို့တော်မှာ ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရတယ်... အာပုရာခါကန်း ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရမယ်...”

တိဘက်၏ ယာ့လွမ်တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ သင်္ကန်းများဖုံးလွှမ်းသော နန်းတော်အတွင်း တာ့လုံထင်းလင်သည် စာတစ်စောင်ကို ခေါက်သိမ်းကာ သူ၏ လက်ရှည်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ဆီသို့ မျက်လုံးများကို တွေးတောနစ်မွန်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

ထန်အင်ပါယာအတွင်းရှိ ပဋိပက္ခသည် နိုင်ငံအားလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အနောက်တာ့ခ်များနှင့် မဟာထန်အကြား အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တခြားနိုင်ငံများက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုလျှင်ပင် ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ အလွန်ကန့်သတ်ထားသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ... ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့အမည်နဲ့ မဟာထန်ကို နိုင်ငံတော်အဆင့် စာတစ်စောင်ရေးပြီး တိဘက်က ထိုအရာကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေပြီး မဟာထန်က အခြားနိုင်ငံများအားလုံးကို သင့်လျော်တဲ့ ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်ပါ...”

တာ့လုံထင်းလင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီး...”

“မကောင်းဆိုးဝါးကောင်... မကောင်းဆိုးဝါး...”

နိုင်ငံအားလုံးထဲတွင် အနောက်တာ့ခ်များ၏ အာပုရာခါကန်းထက် မည်သူမျှ ပိုမိုဒေါသထွက်နေသူ မရှိပေ။

ခြင်္သေ့တစ်ကောင်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများက ဆန်းမီတောင်တန်း၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောင်တန်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တာ့ခ်အထူးတပ်သား တစ်သိန်းကျော်က ကြောက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ထားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

“လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး... ထန်အင်ပါယာက ငါရဲ့အနောက်တာ့ခ်တွေက ပုံမှန်တပ်မရဲ့ ရှေ့တန်းကို သူတို့စိတ်ကြိုက် တိုက်ခိုက်ပြီး စစ်သည်တစ်သောင်းကျော်ထဲမှာ အရာရှိနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ရဲ့မြို့တော်ကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့တယ်... ငါတို့ အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်က အခု တခြားနိုင်ငံများအတွက် ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ...”

သူ၏ တဲအတွင်းတွင် အာပုရာခါကန်းက ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ လက်မောင်းများပေါ်ရှိ သွေးကြောများကပင် ဒေါသကြောင့် ထောင်ထနေသည်။

“အင်ပါယာနန်းတော်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူးလား... ထန်အင်ပါယာမှာ အင်ပါယာက ပိုမိုကြီးမြတ်တာလား... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ပိုပြီးကြီးမြတ်နေတာလား... နိုင်ငံတော်ကိုယ်စားအုပ်ချုပ်သူက ပထမမင်းသားလား... ဝမ်ချောင်လား... ဒီစကားတွေအားလုံးကို စာတစ်စောင်ရေးပြီး ငါ့အတွက် ပို့လိုက်... ငါက ထန်အင်ပါယာထံက ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု တောင်းဆိုတယ်... ကောင်းမွန်တဲ့ ရှင်းလင်းချက်မရရှိရင် မဟာထန်က စစ်ပွဲတစ်ခုကို မျှော်လင့်ထားလိုက်တော့...”

အာပုရာခါကန်းက လက်သီးဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သံမဏိစားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် တဲပင်လျှင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ဆန်းမီတောင်ထိပ်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

*** *** ***

“အဖျက်အစီးကောင်...”

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်အတွင်း သိမ်မွေ့တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။ အရာရှိများအားလုံး တုန်လှုပ်နေပြီး အသက်ရှူသံပင် ကျယ်လောင်စွာ မထွက်ရဲကြပေ။ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပထမမင်းသားက သူ၏ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် နဖူးကို ပွတ်သပ်နေရင်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်များ လောင်မြိုက်နေသည်။

ဝမ်ချောင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကတည်းက သူသည် စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပြဿနာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အများပြည်သူအစည်းအရုံးဖြစ်ရပ်မှ မပြီးဆုံးသေးခင်မှာပင် သူသည် နောက်ထပ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီယင်းအတွက် အထိခိုက်ဆုံးမှာ အာပုရာခါကန်း၏ စာထဲတွင် ပါရှိသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော စကားများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

“ထန်အင်ပါယာမှာ ဧကရာဇ်က ပိုမိုကြီးမြတ်တာလား... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ပိုပြီးကြီးမြတ်နေတာလား... နိုင်ငံတော်ကိုယ်စားအုပ်ချုပ်သူက ပထမမင်းသားလား... ဝမ်ချောင်လား...”

အာပုရာခါကန်းက ဒေါသတကြီး ပြောခဲ့သော ထိုစကားများက ပထမမင်းသား၏ နာကျင်စရာ အချက်များကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်ခဲ့သည်။

သူသည် ထီးနန်းဆက်ခံသူအဖြစ် ပထမဆုံးအဆင့်တွင်ရှိပြီး၊ မဟာထန်၏ ဆက်ခံသူဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအခါ ပညာရှိဧကရာဇ်အစား နိုင်ငံတော်ကိုယ်စားအုပ်ချုပ်သူဖြစ်ပြီး အင်ပါယာတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးတည်းသာလျှင် သူ့အထက်တွင်ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူက ဝမ်ချောင်ကို အမိန့်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အာပုရာခါကန်းက ဒေါသဖြင့် ပြောခဲ့သော ထိုစကားများက ပထမမင်းသား၏ အတွေးများကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်ဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသားထံသို့ မည်သည့်အရာမျှ မတင်ပြခဲ့ပေ။ ဆက်ခံသူ၏ အာဏာပင်လျှင် ဝမ်ချောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပုံ မရပေ။

"ဘုန်း..."

ပထမမင်းသားက တွေးလေလေ ဒေါသထွက်လေလေဖြစ်ပြီး အနောက်တာ့ခ်များထံမှ စာကို ဆွဲယူကာ ပစ်ချလိုက်သည်။

“ဒီနိုင်ငံတော်စာကို မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဆီ ပေးလိုက်ပါ... သူရဲ့စိတ်ထင်တိုင်းကျဲ လုပ်ဆောင်မှုများက ငါတို့ကို အနောက်တာ့ခ်တွေနဲ့ စစ်ပွဲအနားကို ရောက်စေခဲ့ပြီ... သူကသာ ဒီပြဿနာကို စတင်ခဲ့တာ... ဒါကြောင့် သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြေရှင်းရမယ်...”

ပထမမင်းသားက အံကြိတ်လိုက်ပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများက အော်ဟစ်ခြင်းအားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး တော်ဝင်နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ပိုးသားဝတ်ရုံဝတ် တစ္ဆေကျွန်တစ်ဦးက ခဏအကြာတွင် ပထမမင်းသား၏ ဒေါသမီးတောက်များ၊ အာပုရာခါကန်း၏ စာနှင့် နယ်စပ်တွင် စစ်မီးခိုးလွှမ်းနေသော သတင်းကို ဝမ်ချောင်ထံသို့ ပို့ဆောင်လာသည်။

“အရှင်... ဒီကိစ္စက သေးငယ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး... အာပုရာခါကန်းက ဒေါသအရမ်းဖြစ်နေပါတယ်... ငါတို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေပို့တဲ့ သတင်းအရ၊ စစ်ပွဲဖြစ်ပေါ်မယ်ဟု ခြိမ်းခြောက်စာပို့ပြီးနောက် သူက လူမျိုးစုတွေကိုစုစည်းပြီး သူတို့ရဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပါတယ်... စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် မရေတွက်နိုင်တဲ့အသက်တွေ ဆုံးရှုံးရမှာပါ...”

ဝမ်ချောင်၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း ပျန့်လင်းချန်က ကိုယ်ကိုညွှတ်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ပထမမင်းသား၏ ဆန္ဒကို ဝမ်မိသားစုအိမ်တော်သို့ ပို့ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးခံရသော တစ္ဆေကျွန်သည် သူ လာဘ်ထိုးထားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံထားရပြီး စုန့်ယွမ်ကျန်းက နံနက်ခင်းတရားရုံးသို့ အချိန်အတန်ကြာ မတက်ရောက်ခဲ့သဖြင့် တော်ဝင်တရားရုံးသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လုံးဝနီးပါး ရှိနေသည်။ ပျန့်လင်းချန်က ဝမ်ချောင်သည် ထိုအခြေအနေ၏ အလေးအနက်ကို နားမလည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။

“တရားရုံးထဲမှာရှိတဲ့ အရာရှိတွေအားလုံးက အရှင့်ကို ဝေဖန်နေကြပြီး ပထမမင်းသားလည်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေပါတယ်... တကယ်လို့ စစ်ပွဲဖြစ်ပေါ်လာရင် ပထမမင်းသားက အပြစ်အားလုံးကို အရှင့်ထံ ပုံချမှာပါ... ဒီကိစ္စကို အလေးအနက်ထားပြီး ဆုံးဖြတ်မှရပါမယ်...”

ပျန့်လင်းချန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူနှင့် ဝမ်ချောင်အကြား ပဋိပက္ခများ ရှိခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်က သူ၏ ရာဇဝတ်မှုများကို အထောက်အထားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ပျန့်လင်းချန်က ထိုဘုရင်ကို လေးစားရိပ်ကြည်ညိုမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်ခံစားရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသူက ငွေကြေး၊ စွမ်းရည်နှင့် အာဏာရှိသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်၏ရလဒ်ကို မြင်ရသောအခါ ပျန့်လင်းချန်ပင်လျှင် လက်ခုပ်တီးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူလည်း ထန်လူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

စာကြည့်ခန်းအတွင်း သိမ်မွေ့တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။ ချန်းစန်းယွမ်၊ ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် တခြားသူများအားလုံးက ဝမ်ချောင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။ ထိုကိစ္စကို ကောင်းမွန်စွာ မဖြေရှင်းနိုင်လျှင် ပထမမင်းသားက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး ဝမ်ချောင်ကို ဖမ်းဆီးမည်မှာ သေချာနေသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဝမ်ချောင်က အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်ထံမှ စာကို တစ်ချက်သာ ငုံ့ကြည့်ပြီး ဂရုမထားဘဲ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

“မင်းတို့တွေးနေတာကို ငါသိတယ်... ပထမမင်းသားထံ သတင်းပို့ပြီး ဒီကိစ္စအတွက် ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ... အားလုံးကို ငါ့တာဝန်ထားလိုက်...”

ဝမ်ချောင်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာက အခန်းထဲရှိ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများနှင့် သိသိသာသာ ခြားနားနေသည်။

လူအားလုံးက ဝမ်ချောင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဝမ်ချောင်က စာရေးခုံပေါ်မှ စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး မှင်စွတ်ကာ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖြည်လိုက်ပြီး စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ရေးသားလိုက်သည်။ သူက ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို စာရွက်ပေါ်တွင်လွှမ်းပြီး မှင်ကို အခြောက်ခံကာ စာရွက်ကို ပြန်လှန်ပြီး သိန်းငှက်အိုကြီးထံ ပေးလိုက်သည်။

“ဒီစာကို အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်ရဲ့ အာပုရာခါကန်းထံ ပို့လိုက်... သူက ဒီစာကို လက်ခံရရှိတာနဲ့ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သူသိလိမ့်မယ်...”

လူအားလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝမ်ချောင်က စာကို အလျင်အမြန် ရေးသားခဲ့သဖြင့် သူတို့က ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်ချိန်တွင် ဝမ်ချောင်က စာကို ပြန်လှန်ပြီးနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ရေးခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

“အရှင်...”

လူအားလုံးကပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေကြသော်လည်း ဝမ်ချောင်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့်ရှင်းလင်းချက်မျှ မပေးပေ။

“သွားပါ...”

ဝမ်ချောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သိန်းငှက်အိုကြီးက စာကိုယူ၍ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သိမ်းငှက်တစ်ကောင်က ခဏအကြာတွင် ဆန်းမီတောင်သို့ ခရီးရှည်စတင်လိုက်သည်။

“မဟာထန်က ဘာပြောလိုက်သလဲ...”

ဆန်းမီတောင်ထိပ်တွင် အသစ်တည်ဆောက်ထားသော ရွှေရောင်တဲတစ်လုံးအတွင်းမှ တင့်တယ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုရင် မဟာထန်ရဲ့ တော်ဝင်တရားရုံးက အခု မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပါတယ်... ပထမမင်းသား လီယင်းက ငါတို့ရဲ့စာကို လက်ခံရရှိပြီး သူက ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်... ငါတို့ မဟာထန်နဲ့ စစ်ပွဲစတင်ရင်၊ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခံရမှာပဲ... ပထမမင်းသားက သူ့ကို မကျေနပ်ခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့လည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိခဲ့ဘူး... အဲဒါအပြင် မဟာထန်က မကြာမီ ငါတို့ထံ အကြောင်းပြန်စာ ပေးပို့မယ်လို့ ပြောထားတယ်...”

တဲအတွင်းရှိ အနောက်တာ့ခ်ဘုရင်တစ်ပါးက တင်ပြလိုက်သည်။

“ဟမ့်... မဟာထန်ရဲ့ အရာရှိတွေနဲ့ လီယင်းထံကို ပြောလိုက်ပါ... ငါတို့ရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ လူလေးရာကို ထုတ်ပေးလိုက်ရင်တောင်မှ ဒီကိစ္စက လွယ်လွယ်နဲ့ ပြီးဆုံးမှာမဟုတ်ဘူး... ဖိတ်စင်သွားတဲ့ရေကို ပြန်ယူနိုင်မှာလား... မဟာထန်က တခြားနိုင်ငံတွေအားလုံးရှေ့မှာ အနောက်တာ့ခ်တွေကို အရှက်ခွဲခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး...”

အာပုရာခါကန်းက သူ၏ဒေါသမီးတောက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရန် ခက်ခဲနေသည်။

သူ၏စာက ထိရောက်မှုရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း ၎င်းသည် သူ့အတွက် လုံလောက်မှု မရှိပေ။ သူတို့နှစ်ဦးက ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ် ရေးထိုးခဲ့ကြသော်လည်း မဟာထန်က သူ၏ စည်းကမ်းချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖောက်ဖျက်ခဲ့သည်။

မဟာထန်သည် သဘောတူညီချက်ကို ဦးစွာဖောက်ဖျက်ခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“တင်ပြပါတယ်...”

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများက အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီတွင် သန်မာသော တာ့ခ်စစ်သားတစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“တင်ပြပါတယ်... မဟာထန်မှ စာတစ်စောင် ပေးပို့လာပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်ဆေးပါ...”

တာ့ခ်စစ်သားသည် မကြာသေးမီက လက်ခံရရှိသော စာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

“ဟမ်... အလယ်ပြည်တွေမှာ ပြောနေကြတဲ့အတိုင်း ဧကရာဇ်ကိုပြောရင် ဧကရာဇ် ရောက်လာတယ်... ငါတို့က သူတို့ကို အကြိမ်များစွာ သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့တယ်... အခု လျော်ကြေးပေးဖို့ ကြိုးစားခြင်းက နောက်ကျလွန်းသွားပြီ...”

အာပုရာခါကန်းက မထီမဲ့မြင်ပြုံးကာ တာ့ခ်စစ်သားထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ယူလာခဲ့..."

လူအားလုံးက တဲအတွင်းထဲတွင်ရှိနေကြပြီး စာပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေကြသည်။

အာပုရာခါကန်းက စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်နှင့် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အယုတ်တမာကောင်... ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်စရာပဲ...”

ဆန်းမီတောင်တစ်ခုလုံးပေါ်တွင် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အာပုရာခါကန်းက စာ၏ အကြောင်းအရာကြောင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာက နီရဲလာသည်။

“တပ်မတော် စတင်လှုပ်ရှားတဲ့ သုံးရက်အတွင်း ငါက ဆန်းမီတောင်ပေါ်မှာ ဘုရင်နဲ့အတူ အမဲလိုက်မယ်...”

******

အခန်း ၁၆၁၀ - အာပုရာခါကန်း ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်နေသည်

ဝမ်ချောင်၏ စကားတစ်လုံးချင်းစီက စာရွက်ကို ဖောက်ထွင်းထွက်လုမတတ် အားပြင်းလှပြီး သူ၏ အကြောင်းအရာများက ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

စာနောက်ဆုံးတွင် သွေးနီတံဆိပ်တစ်ခုပါရှိသော်လည်း ၎င်းသည် မဟာထန်၏ တံဆိပ်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ တံဆိပ်ဖြစ်သည်။

စာပို့လိုက်သော တာ့ခ်စစ်သားက ဧကရာဇ်၏ တံဆိပ်နှင့် ဘုရင်တစ်ပါး၏ တံဆိပ်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ စာကို မဟာထန်မှ နိုင်ငံတော်စာအဖြစ် ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အာပုရာခါကန်းကို ဒေါသထွက်စေသည့် အကြောင်းအရင်း မဟုတ်ပေ။

“ဒီဝမ်ချောင်က ရူးနေပြီ... မဟာထန်လည်း ရူးနေပြီထင်တယ်... သူတို့က စစ်ပွဲလိုချင်နေကြတာလား။ ဒါဆိုလည်း ငါက ပေးရသေးတာပေါ့...”

အာပုရာခါကန်းက သူ၏ ဒေါသမီးတောက်များကို ထိန်းမထားနိုင်ပေ။ ဤမျှအဆင့်အတန်းမြင့်သူက အရှက်ခွဲခံရခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ကျောင်းများတွင် သင်ကြားပေးသည့်အရာဖြစ်ပြီး မြက်ခင်းလွင်ပြင်ပေါ်ရှိ သိုးထိန်းများပင်လျှင် ထိုအရာကို သိကြသည်။ အဆင့်အတန်းမြင့်သူသည် အရှက်ခွဲခံရခြင်း မဖြစ်နိုင်သည့်အပြင် ဘုရင်တစ်ပါးက ပို၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အာပုရာခါကန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသမီးတောက်များ လောင်မြိုက်နေသည်။

ထိုမျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆန်းမီတောင်ပေါ်တွင် သုံးရက်အတွင်း အမဲလိုက်မည်ဟု ဆိုလိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ ဆန်းမီတောင်က ဘုရင်၏ တောင်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်၏ တောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မဟာထန်၏ တော်ဝင်နန်းတော်နှင့် ညီမျှသည်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား အရှက်ခွဲမှု ဖြစ်သည်။ အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်သည် သေးငယ်သော နိုင်ငံတစ်ခုဟု သူအမှန်တကယ် ထင်နေသလော။

ထိုအယုတတမာကောင်က သူ၏ မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်အတွက် ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

“ငါ့အမိန့်ကို ကြေညာလိုက်... လူမျိုးစုအားလုံး ချက်ချင်း စစ်သားတွေကိုစုစည်းပြီး နယ်စပ်မှာ စုဝေးကြ... ငါတို့က မဟာထန်ရဲ့မြို့တော်မှာ အမဲလိုက်မယ်... သူက ငါ့ဆန်းမီတောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြစို့...”

အာပုရာခါကန်း၏ မျက်လုံးများက ပြူးထွက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တုန်ယင်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ဘုရင်...”

တဲအတွင်းရှိ အစောင့်တစ်ဦးက ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။ မဟာထန်နှင့် အနောက်တာ့ခ်များအကြား စစ်ပွဲက ပြန်လည်စတင်တော့မည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ရုတ်တရက်...

“ဘုရင် မလုပ်ပါနဲ့...”

တဲနောက်ဘက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ ထွက်လာသည်။

“ငါက ဘယ်လိုအကြံဉာဏ်ကိုမှ လက်မခံဘူး... ဒီအမိန့်ကို ဖီဆန်သူတွေက... ရှမာန်း...”

သူသည် ‘ကွပ်မျက်ခံရမည်’ ဟု ပြောမည်အလုပ်တွင် အာပုရာခါကန်းက ပြောသူကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တုန်ယင်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းလာသည်။

သူ၏ ဒေါသအလယ်တွင် ရပ်တန့်ရန် ဝံ့ရဲသူမျာ အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်အတွင်း ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာများစွာရှိသူ ရေနက်ဆရာကြီးပင် ဖြစ်သည်။

အနောက်တာ့ခ်များထဲတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတည်းသာ နတ်ဘုရားများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူက တစ်ဦးတည်းသာ အာပုရာခါကန်းကို တည်ငြိမ်စေနိုင်သည်။

“ဆရာကြီး ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ... မဟာထန်က အနောက်တာ့ခ်တွေကို ဒီလောက် အရှက်ခွဲခဲ့ပြီးပြီ။ ဆရာကြီးက ငါ့ကို ဆက်လက်ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းလား...”

အာပုရာခါကန်း၏ ရင်ဘတ်က တဒိန်းဒိန်း တက်လျက်ရှိပြီး ဒေါသမီးတောက်များကို ထိန်းမထားနိုင်ပေ။

“ရှင်ဘုရင်ဆိုတာ စိတ်ခံစားမှုနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလို့မရပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး စာကိုသေချာကြည့်ပါ... ငါက ရှင်ဘုရင်ကို တပ်မတော်စုစည်းခြင်းမှ တားဆီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘုရင်က ဒီလိုလုပ်ဆောင်ရင် အကျိုးမရှိရုံသာမက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျရောက်သွားနိုင်ပါတယ်...”

ရေနက်ဆရာကြီးက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်သည်။

အာပုရာခါကန်းက အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ခုံးများ တွန့်တက်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... ဘုရင်က အဲဒီအရာကို ကြည့်ရုံနဲ့ နားလည်လိမ့်မယ်...”

ရေနက်ဆရာကြီးက ပြောလိုက်သည်။

အာပုရာခါကန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေသေးသော်လည်း ရေနက်ဆရာကြီး၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တဲအတွင်းရှိ သူ၏ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များအားလုံး၏ မျက်နှာများက ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘုရင်က အာရေးဗီးယားအင်ပါယာမှာ စစ်မြင်းတပ်သားတစ်သန်းဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ တိုက်ပွဲကို မေ့လျော့သွားပြီလား...”

ရေနက်ဆရာကြီးက သတိပေးလိုက်သည်။

အာပုရာခါကန်းက ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာကလည်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

“အနောက်တာ့ခ်တွေနဲ့ အာရေးဗီးယားအကြား ဘယ်နိုင်ငံရဲ့နယ်မြေက ပိုပြီးကျယ်ဝန်းသလဲ... ဘယ်စစ်သားတွေက ပိုသန်မာသလဲ... ဘယ်စစ်မြင်းတွေက ပိုများပြားသလဲ... ဘယ်လက်နက်တွေက ပိုမိုကောင်းမွန်သလဲ... ငါတို့ရင်ဆိုင်နေရတာက သာမန်ထန်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ တိဘက်၊ အာရေးဗီးယားနဲ့ အနောက်နယ်မြေများရဲ့ နိုင်ငံတွေကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်တယ်... ဒီအကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးရှိပေမဲ့ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ တိဘက်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ရဲ့အိမ်နီးချင်း အရှေ့တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်နဲ့ ဂိုဂူလျောတို့ကတောင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြတာကို ဘုရင်က သတိမထားမိဘူးလား...”

အာပုရာခါကန်းက နားလည်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရေနက်ဆရာကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အာပုရာခါကန်း၏ မျက်နှာက အစိမ်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်အကြား တလှည့်စီ ပြောင်းလဲနေသည်။ ရေနက်ဆရာကြီးထံမှ ထပ်မံရှင်းလင်းချက်များ မလိုအပ်တော့ပေ။ သူ၏ ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ၏ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာများက သူ့အတွက် လုံလောက်စွာ ပြောပြပြီး ဖြစ်သည်။

မဟာထန်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နိုင်ငံများတွင် ‘မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်’ ဟူသော နာမည်သည် မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“အခုအချိန်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ စစ်ဝါဒီတွေက လီကျွင်းရှန်း ဆိုတဲ့သူရဲ့ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရတယ်... ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက သန်မာနေပြီး စစ်သူရဲတွေက အားနည်းနေတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘုရင်က နယ်စပ်က ပဋိပက္ခတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ရင် မဟာထန်က အစပိုင်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်ပေမဲ့ သိပ်မကြာခင် မဟာထန်အတွင်းမှာ စစ်ခေါ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပြီး စစ်ဗါဒီတွေက ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကို အစားထိုးသွားနိုင်တယ်... အဲဒီမျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကလည်း လူထုရဲ့ အပြည့်အဝ ထောက်ခံမှုနဲ့ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီး ထန်တပ်မတော်ကို ထပ်မံထိန်းချုပ်လာနိုင်လိမ့်မယ်... အဲ့လိုသာဆိုရင် မဟာထန်က ဘယ်လောက်အားကောင်းနေမယ်ဆိုတာကို ဘုရင်က တွေးမကြည့်နိုင်ဘူးလား...”

“သူ့ရဲ့စာနဲ့ လှုံ့ဆော်ခံရတာကိုက ဘုရင်က သူ့ရဲ့ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ရေနက်ဆရာကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလား... တပ်မတော်စတင်လှုပ်ရှားတဲ့ သုံးရက်အတွင်း ဆန်းမီတောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်မယ်ဆိုတာ ဒီစကားတွေက တော်တော်အတင့်ရဲပြီး သိပ်ကိုရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်...”

အာပုရာခါကန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက မသေချာဖြစ်နေသော်လည်း ဒေါသမီးတောက်များက ပြင်းထန်စွာ လောင်မြိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အနောက်တာ့ခ်များ၏ ကြီးမြတ်သော ဧကရာဇ်၊ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများ၏ သားတော်သည် တောင်ပိုင်းထန်၏ ဘုရင်တစ်ပါးထံမှ အရှက်ခွဲခံရမည်လော။ ၎င်းသည် ယခင်က မကြုံဖူးသော အရှက်ရမှု ဖြစ်သည်။

“တိဘက်၊ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ အာရေးဗီးယားတို့နဲ့ ဆက်သွယ်ပါ... မဟာထန်က ငါတို့နဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ဦးစွာဖောက်ဖျက်ခဲ့တယ်... တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ ပူးပေါင်းရင် သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး...”

“ဘုရင် အခုအခါ စစ်သားတွေပို့လိုက်ရင် တခြားနိုင်ငံတွေက ဘုရင်ကို ဘယ်သောအခါမှ ကူညီမှာမဟုတ်ဘူး... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က လုံးလုံးလျားလျား ဖြေရှင်းမပြီးမချင်း သူတို့က ငါတို့ကို မကူညီဘူး..."

ဘုရင်က ဒေါသမီးတောက်များကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။

ရေနက်ဆရာကြီးက ပြောလိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အဆင်မပြေမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဘုရင်က ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းက အမှန်တကယ် ရင်ကျပ်စေသည်။ သို့သော် အောင်မြင်မှုမရမချင်း သူက ၎င်းကို မျိုသိပ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မဟုတ်ပါက သူသည် ပို၍ကြီးမားသော အရှက်ရမှုကိုသာ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်နေသလို ဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။

“အယုတ်တမာကောင်...”

အာပုရာခါကန်း၏ နှလုံးသားက မုန်းတီးမှုဖြင့် လောင်မြိုက်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မြက်ခင်းလွင်ပြင်ပေါ်တွင် အနောက်တာ့ခ်လူမျိုးစုများ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် တခြားနိုင်ငံများ၏ သူလျှိုများထံမှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အာပုရာခါကန်း၏ ဒေါသတကြီး မဟာထန်သို့ ပေးပို့ခဲ့သော စာသည် တခြားနိုင်ငံများသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လူအားလုံးက အခြေအနေ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စောင့်မျှော်နေကြပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သူလျှိုများက မြက်ခင်းလွင်ပြင်မှ နေ့စဉ် သတင်းများ ပြန်ပို့နေကြသည်။

လူအားလုံးက မဟာထန်နှင့် အနောက်တာ့ခ်များအကြား စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြစဉ်မှာပင် တစ်ရက်အတွင်း တောင်ပိုင်းသို့ စုဝေးနေသော အနောက်တာ့ခ်လူမျိုးစုများက ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပြိုကွဲသွားသည်။

၎င်းသည် စောင့်ကြည့်နေသော အင်အားစုများအားလုံးအတွက် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သွားသည်။

စစ်မီးခိုးများ အသံတိတ် ပြိုကွဲသွားပြီး အာပုရာခါကန်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်တစ်ခုလုံးသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်နှယ် တည်ငြိမ်နေပြီး တခြားနိုင်ငံများအားလုံးကို အလွန်ရှုပ်ထွေးစေသည်။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အမှန်တရားထွက်ပေါ်လာသည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က အာပုရာခါကန်းထံ ရေးသားပေးပို့ခဲ့သော စာတိုတစ်စောင်က တခြားနိုင်ငံများအတွင်း ပျံ့နှံ့လာသည်။

“တပ်မတော် စတင်လှုပ်ရှားတဲ့ သုံးရက်အတွင်း ငါက ဆန်းမီတောင်ပေါ်မှာ ဘုရင်နဲ့အတူ အမဲလိုက်မယ်...”

စာ၏ အကြောင်းအရာကို ကြားသိရသောအခါ အနောက်တာ့ခ်များကို လှောင်ပြောင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော နိုင်ငံများက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ၎င်းတို့က ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရန် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ဝေးလံသော ဂိုဂူလျောအင်ပါယာ၊ ဟွမ်ဒိုမြို့အတွင်းတွင် ဂိုဂူလျောဗိုလ်ချုပ် အဆင့်မြင့်တစ်ဦးက သတင်းကို ကြားသိရသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ထောက်လှမ်းရေးစာတမ်းကို ကိုင်ထားသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... သူတို့က အာပုရာခါကန်းကို ကျားတစ်ကောင်လို သန်မာတယ်လို့ဆိုကြတယ်... အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်သမိုင်းမှာ အဆိုးဆုံးအုပ်စိုးသူ ဖြစ်တယ်... ဒါကြောင့် သူက ဒေါသတကြီး နိုင်ငံတော်စာကို ရေးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက အဲ့ဒီအရာအားလုံးက ရုပ်ပြတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူက ကျားအရေခွံအောက်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကြွက်သာသာအဆင့်ပဲ... ဒီစကားအနည်းငယ်က သူ့ကို ထိတ်လန့်စေပြီး ရန်စခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ သူစုဝေးထားတဲ့ တပ်မတော်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်... တကယ်လို့ စကားများများပြောခဲ့ရင် သူက အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်တစ်ခုလုံးကို မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ထံ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မှာလားတောင် မသိဘူး...”

ဂိုဂူလျောလူမျိုးများက ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော လူမျိုးများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ စစ်သည်တော်များအားလုံးက ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားနှစ်ချောင်းပုံစံ၊ ဓားသုံးချောင်းပုံစံ၊ ဓားခြောက်ချောင်းပုံစံများကို ဖန်တီးထားသည်။ ၎င်းတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းမှုက ၎င်းတို့၏ ကမ္ဘာထောင့်တစ်နေရာမှ အလယ်ပြည်များကို ခုခံတိုက်ခိုက်နိုင်သည့်အပြင် တက်ကြွစွာ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်နိုင်သည့်အချက်ဖြင့် ပိုမိုသက်သေပြခဲ့သည်။

ဂိုဂူလျောလူမျိုးများ၏ မျက်စိထဲတွင် အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်၏ လုပ်ရပ်က ရိုးရှင်းစွာ အရှက်ရစရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုဗိုလ်ချုပ်ပြောပြီးသည့်နောက် ခဏအကြာတွင် သူက ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခုကို ခံလိုက်ရပြီး လှိမ့်ထွက်သွားသည်။

ထိုဗိုလ်ချုပ်က သူ၏မျက်နှာကို ဖမ်းကိုင်ထားပြီး ရွှေရောင်သံချပ်ကာဝတ်ထားသော နောက်ကျောတွင် ဓားခြောက်ချောင်းတင်ထားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ဟမ်... တိဘက်၊ မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ အာရေးဗီးယားတို့က အာပုရာရဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြတာလို့ မင်းထင်လဲ... သူတို့က ဒီစကားအနည်းငယ်ကို မကြောက်ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ရေးသားသူကို ကြောက်ကြတယ်...”

ဂိုဂူလျောဘုရင် ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း၏ အသံက နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အင်အားကသာ အရာအားလုံးဖြစ်တယ်... မန့်ရွှေကျောင်းနယ်မြေ၊ တိဘက်၊ အာရေးဗီးယား၊ သို့မဟုတ် အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနိတ်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့လက်ချက်နဲ့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြပြီး ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုများကို ခံစားခဲ့ရတယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဒီနိုင်ငံတွေကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့အခါ သူက သူတို့ကို လုံးဝအကောင်အထည် ဖော်နိုင်စွမ်းရှိတယ်... သူက ဆန်းမီတောင်ပေါ်မှာ အာပုရာခါကန်းနဲ့အတူ အမဲလိုက်နိုင်တယ်...”

“အရှင်မင်းမြတ်...”

နန်းဆောင်ထဲရှိ တခြားဗိုလ်ချုပ်များအားလုံးက ထိုစကားများကို ကြားသိရသောအခါ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး ရိုက်ချက်ခံရသော ဂိုဂူလျောဗိုလ်ချုပ်က စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

တခြားသူတစ်ဦးဦးက ထိုစကားများကို ပြောခဲ့လျှင် ၎င်းတို့သည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောခဲ့ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ပြောနေသူသည် ‘ရေထဲရှိ နတ်ဘုရား’၊ ဂိုဂူလျောဧကရာဇ် ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစကားအနည်းငယ်က အာပုရာခါကန်းအား သူ၏စစ်သားများကို ပြန်လည်ခေါ်ယူစေပြီး ဒေါသမီးတောက်များကို မျိုသိပ်စေခဲ့သည်မှာ ဂိုဂူလျောဗိုလ်ချုပ်များအတွက် မယုံကြည်နိုင်စရာဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က မဟာထန်၏ အရှေ့မြောက်နယ်မြေသို့ တစ်ခါမျှ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ဟား... ဟား... ဟား... ဒါပေမဲ့ ဒီအရာအားလုံးက ငါ့ကို ပိုပြီးတိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေတာပဲ... ဒီမျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ အင်အားပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု လုပ်ချင်တယ်...”

ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က တဂျွတ်ဂျွတ်မြည်ကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ယွန်းဂျယ်စိုးမွန်း၊ ရေထဲရှိ နတ်ဘုရား၊ ကျွန်းဆွယ်၏ စစ်နတ်ဘုရားက မီးနှင့်သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများမှ သူ့ကိုယ်သူ ပုံဖော်ခဲ့ပြီး အနိမ့်ဆုံးစစ်သားမှ သူ၏ အင်ပါယာ၏ဧကရာဇ်အဖြစ်သို့ သွေးစွန်းနေသည့်လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းကာ မဟာထန်၏ ကျယ်ပြန့်မှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရပ်တည်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်ပါယာတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။