အခန်း (၁၆၁၁-၁၆၁၅)

အခန်း ၁၆၁၁: ငှက်မွှေးတပ်ဦးထုပ်နှင့်ဗိုလ်ချုပ်၊ ကော်ကျစ်ရိ

“ဘာ... အာပုရာခါကန်းက သူ့စစ်သားတွေကို ရုပ်သိမ်းနေပြီတဲ့လား...”

အင်ပါယာနန်းတော်၏ အတွင်းတစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ပထမမင်းသားလီယင်းသည် တာ့ခ်မြက်ခင်းလွင်ပြင်မှ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး တခဏမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ အာပုရာခါကန်း၏ စာတစ်စောင်သည် နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးကို မုန်တိုင်းထန်စေခဲ့ပြီး လီယင်းကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ နယ်စပ်စစ်တပ်များ ဖျက်သိမ်းလိုက်ရသည့်အခါ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ စစ်အင်အားသည် ယခင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် အနောက်တာ့ခ်များနှင့် နယ်စပ်တွင် ရုတ်တရက် ပဋိပက္ခဖြစ်ပေါ်လာပါက အကျိုးဆက်များကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ယာယီအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် တာဝန်ယူထားသော ပထမမင်းသားအနေနှင့် ထိုသို့သော မတော်မတရား ဖြစ်ရပ်မျိုးကို မလိုလားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ယခု နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်သည် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အကျိုးဆက်များလည်း ဖြေရှင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိသူများက သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ ပထမမင်းသားက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမဖြစ်ဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာနှင့် ခါးသီးမှုကိုသာ ခံစားရသည်။

“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ... ဝမ်ချောင် ဝမ်ချောင် နောက်တစ်ခေါက်လည်း ဝမ်ချောင်ပဲလား...”

ပထမမင်းသားက ဒေါသတကြီး သွားများကို ကြိတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်သည် အခြေအနေအရ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင် တစ်မျိုးဖြစ်ခဲ့မည်။ သို့သော် သူသည် လီဟန်ကို ထောက်ခံရန် အခိုင်အမာ ရွေးချယ်ထားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ပို၍ ထူးချွန်ပြီး စွမ်းဆောင်မှု ပိုမိုမြင့်မားလာလေလေ ပထမမင်းသား၏ သည်းခံနိုင်မှုသည် ပို၍ လျော့နည်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းသား အနောက်နယ်စပ်မှာ စစ်သည်အဆင့်အမျိုးမျိုးမှ လူတစ်ရာကျော်က လက်မှတ်ရေးထိုးထားတဲ့ စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ထူးထူးကဲကဲ ဆုချီးမြှင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားပါတယ်... ဒါဟာ ဒီလိုတောင်းဆိုမှု နှစ်ဆယ့်ခုနှစ်ခုမြောက်ပါ...”

အိုမင်းနေသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာပြီး မိန်းမစိုးရင်က သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော လက်ဖြင့် စာတစ်စောင်ကို ပထမမင်းသားရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ တင်လိုက်သည်။

ယခုအခါ နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်နှင့် ဝမ်ချောင်၏ အာပုရာခါကန်းကို ဆုတ်ခွာစေခဲ့သော တိုတောင်းသည့်စာတစ်စောင်က မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ဗိုလ်ချုပ်များအကြား ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဆူညံမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ စစ်ဝါဒီနှင့်ကွန်ဖြူးရှပ်ပဋိပက္ခတွင် စစ်သည်များသည် အလုံးအရင်းနှင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်၏ အကြံပေးအရာရှိရာထူးပင် ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည်။

စစ်တပ်ဘက်က ထိုရှားပါးသည့် အခွင့်အရေးကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ယခုအခါ အင်ပါယာရုံးတော်၌ ပထမမင်းသားနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက လွှမ်းမိုးထားသော်လည်း တခြားနေရာများတွင် တပ်စွဲထားသော ဗိုလ်ချုပ်များထံမှ စာများသည် နှင်းမုန်တိုင်းပမာ ရောက်ရှိလာနေသည်။ ပထမမင်းသားနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းတို့ပင် ထိုစာများကို ဆက်လက် လျစ်လျူရှုထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ... သူတို့ဘာလုပ်ချင်နေကြတာလဲ... မဟာထန်အင်ပါယာမှာ ငါက ပိုကြီးလား မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ပိုကြီးလား... သူတို့ ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား...”

ပထမမင်းသားတွင် ဒေါသမီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာက ဆတ်ခနဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤအရာရှိများက ဘာကို ရည်ရွယ်နေသည်ကို သူ သိသည်။ ဝမ်ချောင်သည် နိုင်ငံရေးအာဏာနှင့် အကြံပေးအရာရှိရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရပြီး ထိုလူများက ဝမ်ချောင်ကို အင်ပါယာရုံးတော်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ကာ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနှင့် ပထမမင်းသားတို့ကို ဆန့်ကျင်ရန် စစ်သည်များကိုယ်စား လုပ်ဆောင်စေလိုကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ပထမမင်းသားအနေနှင့် ထိုအရာကို ခွင့်ပြုနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

အရှေ့နန်းဆောင်တွင် ပထမမင်းသားက ဒေါသတကြီး ဆက်လက်စိတ်ဆိုးနေပြီး မိန်းမစိုးရင်ပင်လျှင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲခဲ့ပေ။ အချိန်သည် ထိုသို့ဖြစ်လျက် ကုန်လွန်သွားသည်။

“အစီရင်ခံပါတယ်...”

မြည်ဟီးနေသော အသံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး ပထမမင်းသား၏ အစောင့်တစ်ဦးသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

“ဝန်ကြီးချုပ်က အရှင်မင်းသားထံ လာရောက်တွေ့ဆုံဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်...”

ခဏအကြာ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဝန်ကြီးချုပ်...”

လီလင်းဖူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ တောက်ပသွားသည်။

“ဟူး... အရှင်မင်းသားက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အတွက် စိုးရိမ်နေတာလား...”

လီလင်းဖူက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဝန်ကြီးချုပ်မှာ ဒီအရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အမြင်တစ်ခုခု ရှိလား...”

ပထမမင်းသားက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသားက စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး... စစ်ဦးစီးဌာနက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဆုချဖို့ တောင်းဆိုနေတာမဟုတ်လား... အရှင်မင်းသားက သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောပြီး ဆုချီးမြှင့်လိုက်ရုံပါပဲ... ကျွန်တော်မျိုးတို့က အရှင်မင်းသားအတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု စဉ်းစားထားတယ်...”

လီလင်းဖူက ပြုံးလျက် ပြောပြီး လက်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ပထမမင်းသားက သံသယဖြစ်စွာ စာကို ယူကြည့်လိုက်ပြီး ဖတ်ပြီးသည့်အခါ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ စိတ်အေးသွားသည်။

“မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်...”

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် အမိန့်တော်ကို လက်ခံပါ... နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ မြင်းသည်လေးရာက တာ့ခ်ရှေ့တန်းတပ်တစ်သောင်းကို အနိုင်ယူပြီး တရားခံအစစ်များကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး မဟာထန်အင်ပါယာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ကာ နယ်စပ်မှာ အသတ်ခံရတဲ့ ထန်လူလေးရာအတွက် တရားမျှတမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့တယ်... ဒီအပြုအမူကောင်းအတွက် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ရွှေတစ်ထောင်၊ ပိုးထည်လိပ်သုံးထောင်၊ ဧကရာဇ်ဆုကျေးဇူးတော်အဖြစ် ဂျင့်ဂျွန်းမယ်လက်ဖက်ရည်ကို ချီးမြှင့်တယ်... အဲဒါအပြင် အဆင့်ခုနှစ်ရှိတဲ့ အရပ်ဘက်ရာထူးတစ်ခုကိုလည်း ချီးမြှင့်တယ်...”

ဝမ်မိသားစုအိမ်တော်တွင် အထိန်းတော်တစ်ဦးက အမိန့်တော်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ကြားနေသည်။

“ဝမ်ချောင် အမိန့်တော်ကို လက်ခံပါတယ်... ပထမမင်းသားနဲ့ အထိန်းတော်ကြီးတို့ကို လေးလေးနက်နက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်က ဦးညွှတ်လျက် အထိန်းတော်ထံမှ အမိန့်တော်ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။ အထိန်းတော်ရင် ထွက်သွားသည်နှင့် အိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... အဆင့်ခုနှစ်ရှိတဲ့ အရပ်ဘက်ရာထူးတဲ့လား... ပထမမင်းသားက အရှင့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဆင့်ခုနှစ်ရှိတဲ့ အရပ်ဘက်ရာထူးကို ချီးမြှင့်လိုက်တယ်တဲ့... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ပထမမင်းသားက ခေါင်းငုံ့လိုက်ရပြီထင်တယ်...”

“ဟား... ဟား... ဟား... အရှင်က စစ်သည်တွေရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၊ ချီရှီကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က သရဖူဆောင်းပေးထားတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ပဲ... အခုတော့ အရပ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သွားပြီ... အင်ပါယာရုံးတော်က အရာရှိတွေကတော့ အခုဆို သေချင်နေကြမှာပဲ...”

“ဟား... ဟား... ဟား... အရေးကြီးဆုံးက အာပုရာခါကန်းပဲ... သူက မဟာထန်အင်ပါယာကို စစ်သည်တစ်သန်းနဲ့ ထိုးစစ်ဆင်မယ်လို့ ကျိန်ဆိုခဲ့တာမဟုတ်လား... အခုတော့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး... အနောက်တာ့ခ်ခါကန်းနယ်နဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေကလည်း နားမကြားသလို မပြောနိုင်သလို ဖြစ်နေကြပြီ... ဘယ်လောက်ရယ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ...”

“ဒါက ဘယ်သူရဲ့ လက်ချက်လဲဆိုတာကို ကြည့်ရမယ်... အရှင်မရှိရင် ဒီလိုလုပ်နိုင်မဲ့သူ ဘယ်သူရှိမလဲ။ မြို့တော်ထဲမှာ အခုဆို အရှင်ရဲ့ စာတစ်စောင်ဟာ စစ်သည်တစ်သန်းနဲ့ တန်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ မြို့တော်ထဲက လူတိုင်းက အရှင်ရဲ့ လက်ရေးစာတွေကို တောင်းနေကြတယ်... ဒီအိမ်တော်ထဲကို စာအုပ်သူခိုးတွေက ဝင်ဖို့တောင် ကြိုးစားနေကြပြီ...”

ဝမ်မိသားစုအိမ်တော်တွင် ရယ်မောသံများ မြည်ဟီးနေသည်။ ဝမ်ချောင်၏ တိုတောင်းသော စာတစ်စောင်က ဒေါသထွက်နေသော အာပုရာခါကန်းကို စစ်သားများ ရုပ်သိမ်းစေပြီး ခေါင်းငုံ့စေခဲ့သည့် ကိစ္စက မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုကိစ္စကို ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနောက်တာ့ခ်များကိုယ်တိုင်က စာအကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်၏ လက်ရေးကို နတ်ဆိုးဖယ်ရှားရန် ဆုတောင်းပစ္စည်းအဖြစ်နှင့် မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်သည့် ရတနာအဖြစ် ပြောဆိုနေကြသည်မှာ ဟာသတစ်ခုသာဖြစ်သော်လည်း ထိုကိစ္စ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို သက်သေပြလျက် ရှိသည်။

ယာယီအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ပထမမင်းသားရှိနေချိန်တွင် ထိုသို့သော စကားများကို ပြောဆိုခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က သူတို့ကို တားဆီးမထားခဲ့ပေ။ သူတို့က အချိန်ကြာရှည် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရပြီး စိတ်အားထက်သန်လာစေရန် သတင်းကောင်းတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။ သူတို့အားလုံး ဝမ်းသာနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်လည်း အနည်းငယ်မျှ ဝမ်းမြောက်မှု ခံစားရသည်။

“ဒါက သေးငယ်တဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခုပဲ...”

လူအားလုံး ရယ်မောပြီး တိတ်ဆိတ်လာသည့်အခါ ဝမ်ချောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ပို့ကာ အားလုံးကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကို အနိုင်ယူပြီး အရာအားလုံးကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြန်တင်ဖို့ဆိုတာ ခရီးရှည်ကြီးပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်က ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းရဲ့ ထက်မြက်မှုကို အနည်းငယ်မျှ ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်ပြီး သူတို့ဟာ ခဏတာမျှ ထိန်းသိမ်းလာကြပြီး လှည့်ကွက်တွေ မကြိုးစားဘဲ ရပ်တန့်လာတော့မှာပဲ... တခြားနိုင်ငံတွေကတော့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနဲ့ ပေါင်းကြံပြီး အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်က သူတို့အတွက် သင်ခန်းစာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပါ။ ငါတို့က အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားမှုလုပ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ တစ်ကြိမ်လှုပ်ရှားလိုက်ရင်တော့ သူတို့အနေနဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို သေချာစဉ်းစားရလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလို နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်မျိုး နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မဖြစ်လာဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်...”

“ဟား... ဟား... ဟား... အရှင်ရှိနေရင် သူတို့ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မာနကြီးရဲမှာလဲ...”

လူအားလုံးက ရယ်မောလျက် ပြောကြသည်။ အကြွေးဆပ်ရန်၊ လက်စားချေရန် သူတို့၏ ဘဝများဖြင့် ကျိန်ဆိုချက်များကို ဖြည့်ဆည်းကာ အင်ပါယာကို ကာကွယ်ရန်သည် ဝမ်ချောင်ကို မယိမ်းမယိုင် လိုက်နာရသည့် အဓိကအကြောင်းအမျိုးမျိုးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ မည်သည့် အခက်အခဲထဲတွင်ပင်ဖြစ်စေ သူတို့က သစ္စာဖောက်ခြင်း သို့မဟုတ် စွန့်ခွာခြင်း မပြုဘဲ လိုက်နာကြသည်။

ဝမ်ချောင်က အခန်းထဲကို ထပ်မံကြည့်ရှုပြီး ဆက်လက်ပြောသည်။

ဤစစ်ဆင်ရေးတွင် မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အကောင်းဆုံး မြင်းသည်လေးရာက တာ့ခ်မြက်ခင်းလွင်ပြင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး မြင်းသည်လေးရာဖြင့် စစ်သည်တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကို အနိုင်ယူကာ ဖမ်းဆီးထားသူများကို မြို့တော်သို့ပင် ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည့် အံ့ဖွယ်အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဤသို့သော အောင်မြင်မှုများက ဆုချီးမြှင့်ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း အင်ပါယာရုံးတော်က ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုမှ မချသေးသဖြင့် စာရင်းပေါက်ကြားသွားပါက အင်ပါယာရုံးတော်က ထိုလူများကို လက်စားချေရန် ဖမ်းဆီးနိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ရသည်။

ထိုမြင်းသည်လေးရာကို ကာကွယ်ရန် ဝမ်ချောင်သည် သူတို့၏ အမည်များကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ခြင်း သို့မဟုတ် စာရင်းကို ထုတ်ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး ပထမမင်းသားကပင် အဆင့်ခုနှစ်ရှိသော အရပ်ဘက်ရာထူးကို ချီးမြှင့်လိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနယ်စပ်စစ်ဆင်ရေးတွင် သူတို့က အမှားအယွင်းမရှိဘဲ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့ကို ဆုချီးမြှင့်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အောင်မြင်မှုများကို တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ သိရှိစေမည်ဖြစ်ပြီး အင်ပါယာရုံးတော်က သူတို့ကို ထိမည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေနှင့် စစ်တပ်နှင့် ပြည်သူများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပြီ... ဒီစီးနင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်က ဘယ်သူလဲ...”

ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

ဤစစ်ဆင်ရေးတွင် ပြသခဲ့သော အလုံးစုံ နည်းဗျူဟာနှင့် စစ်ရေးဗျူဟာများက ဝမ်ချောင်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်ကြီးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်က လီကျွင်းရှန်းနှင့် စုဟန်ရှင်းတို့ကို တြိဂံဒေသတွင် အကောင်းဆုံးသူများကို ရွေးချယ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ထိုစစ်ဆင်ရေးအတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင် တာ့ခ်မြက်ခင်းလွင်ပြင်သို့ သွားရောက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လီကျွင်းရှန်းနှင့် စုဟန်ရှင်းတို့က တခြားသူတစ်ဦးကို ထောက်ခံခဲ့ပြီး ထိုသူက ဤတာဝန်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြီးမြောက်နိုင်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ လီကျွင်းရှန်းနှင့် စုဟန်ရှင်း၏ ယုံကြည်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ ထို့အပြင် ‘သံသယရှိသူကို မသုံးနှင့်၊ သုံးသူကို သံသယမထားနှင့်’ ဆိုသည့် မူအရ ဝမ်ချောင်က သူတို့၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်လျောခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုသူက ဝမ်ချောင်ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုထူးချွန်ခဲ့သည်။

တာ့ခ်မြက်ခင်းလွင်ပြင်တစ်လျှောက် ချီတက်ရန် သူ၏ အစီအစဉ်သည် ချောမွေ့စွာ အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ပြီး အားရှီသယ်၏ စစ်တပ်ကို သင့်လျော်သည့်အချိန်တွင် ပြတ်သားစွာ တိုက်ခိုက်ကာ တာ့ခ်များကို မခုခံနိုင်မီ အကြိမ်ကြိမ် ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြိုလဲစေခဲ့သည်။

သူက ပြန်လည်ခရီးထွက်ရာတွင်လည်း အခြေအနေအရ လိုက်လျောညီထွေစွာ ပြုမူခဲ့သည်။ ထိုသူ၏ ဦးဆောင်မှုစွမ်းရည်က ဝမ်ချောင်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်ကြီးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကျန်းချွယ်က ခေါင်းငုံ့လျက် အစီရင်ခံသည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဒီသူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ထဲက လူသစ်တစ်ဦးပါ... စုဟန်ရှင်းနှင့် လီကျွင်းရှန်းတို့က တြိဂံဒေသမှာ လေ့ကျင့်ရေးလုပ်နေရင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာပါ... သူ့နာမည်က ကော်ကျစ်ရိပါ...”

သူက လီကျွင်းရှန်းနှင့် စုဟန်ရှင်းတို့နှင့် အဆက်မပြတ် ဆက်သွယ်နေခဲ့သဖြင့် ထိုသူက မည်သူဖြစ်သည်ကို သဘာဝကျစွာ သိရှိထားသည်။

"ဘုန်း..."

ဝမ်ချောင်က သာမန်စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်သာ မေးခဲ့သော်လည်း ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

“ဘာတဲ့... သူ့နာမည်က ဘယ်လိုတဲ့လဲ... ပြန်ပြောစမ်း...”

******

အခန်း ၁၆၁၂: မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်မှုကို အားလုံးက သတိပြုမိကြပြီး ကျန်းချွယ်ပင်လျှင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကာ သူက မည်သည့်အမှားပြောမိလေမလဲဟု တွေးတောမိသည်။

“သူ့နာမည်က… ကော်ကျစ်ရိပါ...”

ကျန်းချွယ်က ထပ်မံပြောကြားလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သူဟာ ရှန်နန်ဒေသမှဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်က စစ်ဘက်စာမေးပွဲတွေမှာ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သူပါ... ဒါပေမဲ့ နယ်စပ်ကို ကာကွယ်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ကြာပါပြီ...”

ကျန်းချွယ်က ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာပေါ်က အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

"သူပဲ... တကယ်ကို သူပဲ..." ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ နာမည်တူညီရုံသာမက စစ်ဘက်စာမေးပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည့် မှတ်တမ်းများပါ တူညီလျက် ရှိသည်။ ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူသည် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ဆုချီးမြှင့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ရုံဖြစ်ပြီး ထိုသို့သော နာမည်ကို ကြားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ငှက်မွှေးတပ်ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော သံချပ်ကာဝတ် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက ခဏအကြာတွင် လူဆယ်ဦးခန့်နှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်လျှံနေသည်။

“အရှင့်ထံ ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံးက ရိုသေစွာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

စစ်တပ်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်က မဟာထန်စစ်တပ်၏ သင်္ကေတဖြစ်သည့် ‘နတ်ဘုရား’ အသစ် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် ပြုမူပုံများသည် ထန်စစ်သည်များအားလုံး လိုက်နာလိုသည့် စံနမူနာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ စစ်သည်တိုင်း လိုက်လျှောက်လိုသော ပန်းတိုင်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် သူတို့ထက် အင်အားများစွာ သာလွန်သည့် ရန်သူကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရင်း အသက်ပေးခဲ့ကြသည်။

ပိုမိုကြီးမားသော ပန်းတိုင်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပြီး နိုင်ငံကို ကာကွယ်ခြင်းက အမြင့်ဆုံးဂုဏ်ပြုမှုဖြစ်သည်။

“ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရတာပဲ... အားလုံး ထလိုက်ကြ...”

ဝမ်ချောင်က စစ်သည်များကို ချီးကျူးလိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် ငှက်မွှေးတပ်ဦးထုပ်နှင့်ဗိုလ်ချုပ်ထံ အကြည့်ပြောင်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးခြားသော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြတ်သွားသည်။

“မင်းက ကော်ကျစ်ရိလား...”

ငှက်မွှေးတပ်ဦးထုပ်ဗိုလ်ချုပ်က ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဒီဗိုလ်ချုပ်က အရှင့်ထံ ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ယခု ဝမ်ချောင်က ထိုဗိုလ်ချုပ်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့ပြီး သူသည် အသက်နှစ်ဆယ့်ခုနှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ရှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သန့်ရှင်းသိုင်းပညာနယ်မြေ၏ အဆင့်လေး သို့မဟုတ် အဆင့်ငါးခန့်သာ ရှိသေးသည်။

သို့သော် သူ၏ ဖြောင့်မတ်သော ကိုယ်ဟန်သည် မြေထဲသို့ ထိုးစိုက်ထားသည့် လှံတစ်ချောင်းနှယ်ဖြစ်သည်။ ရပ်နေရင်းမှာပင် သူ၏ဦးခေါင်းသည် အနည်းငယ်မျှ ငုံ့ထားပြီး အမူအရာက မနှိမ့်ချလွန်း၊ မမာနကြီးလွန်းဘဲ၊ စစ်မြေပြင်ထဲတွင် လေ့ကျင့်ပုံသွင်းခံခဲ့ရသည့် စစ်သည်တစ်ဦး၏ သံမဏိစရိုက်ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် စိတ်ထဲတွင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

"သူပဲလို့ ထင်တယ်..." ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။

ထိုကမ္ဘာကြီးက သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာမဟုတ်သလို ကွဲပြားမှုများစွာ ရှိလျက်ရှိပြီး ကော်ကျစ်ရိသည်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယခင်ကမ္ဘာကြီးတွင် ကော်ကျစ်ရိသည် အသက်လေးဆယ်မှ ငါးဆယ်ခန့်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကမ္ဘာကြီးမှ ကော်ကျစ်ရိသည် များစွာ ငယ်ရွယ်လျက်ရှိသည်။ ထို့ပြင် ယခင်ကမ္ဘာ၏ ကော်ကျစ်ရိနှင့်မတူဘဲ ထိုကမ္ဘာကြီးတွင် ကံကြမ္မာက သူ့ကို ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်စစ်သည်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ကွဲပြားနေသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းရည်များသည် ငြင်းမရနိုင်ပေ။

ကော်ကျစ်ရိက ယခင်ဘဝကလောက် အင်အား မကြီးမားသေးသော်လည်း ၎င်း၏ အလားအလာကို စတင်ပြသလျက် ရှိသည်။ အနာဂတ်တွင် သူက လီကျွင်းရှန်းနှင့် တန်းတူဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ပြင် အရေးကြီးသည်မှာ ယိုးကျိုးမှ ပေါ်ပေါက်လာမည့် ထူးကဲသော ပုန်ကန်မှုတွင် သူက အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုကမ္ဘာကြီးတွင်လည်း သူက ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

“ဒီကမ္ဘာမှာ သူ့အကြောင်း ပုံပြင်တွေ မကြားဖူးခဲ့ပေမဲ့ ကမ္ဘာ့အပြောင်းအလဲတွေက သူ့ရဲ့ ထွန်းတောက်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာဖြစ်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ ငါ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ တကယ့်ထွန်းတောက်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ ကူညီရမယ်...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာ မပြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပြေးလွှားနေသည်။

ဓားကောင်းတစ်ချောင်း၏ ထက်မြက်မှုက ပြုပြင်သန့်စင်မှုမှ ရရှိလာပြီး ဆောင်းတွင်း၏ ခါးသီးမှုသည် မက်မွန်ပွင့်ရနံ့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ယခင်ကမ္ဘာကြီးမှ ကော်ကျစ်ရိသည် မဟာဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည်မှာ သူက အခက်အခဲနှင့် ကံဆိုးမှုများစွာကို ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအခက်အခဲများနှင့် ဘဝ၏ ထက်ဝက်မျှ ထွန်းတောက်မှုမရှိခြင်းက ထိုစစ်ပွဲခေတ်တွင် ဒဏ္ဍာရီလာ မဟာဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထိုလူက ထိုသို့သော ပြုပြင်သန့်စင်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို မရရှိသေးပေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင်တွင် သူ့ကို ပြုပြင်သန့်စင်ရန် နည်းလမ်းများ ရှိသည်။

သူ၏ သိုင်းပညာနှင့်ပတ်သက်၍ အဆင့်လေး သို့မဟုတ် အဆင့်ငါးသာရှိသော်လည်း သန့်ရှင်းသိုင်းပညာနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှု စွမ်းရည်ကို သက်သေပြသည်။ ဝမ်ချောင်က သူ့အား အဆင့်ခုနှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်အထိ ရောက်ရှိနိုင်မည့် အားကောင်းသော သိုင်းပညာများ ပေးနိုင်သည်။ ဗိုလ်မှူးအဆင့်ပင် မခက်ခဲလှပေ။

ထိုအတွေးများက စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် ဝမ်ချောင်က ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

“တာဝန်ပြီးသွားပြီ... တြိဂံဒေသအနီးမှာ ယာယီအားဖြင့် တိုက်ပွဲတွေ မရှိတော့ဘူး... ငါ မင်းကို ပေးချင်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းလက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လားဆိုတာကို အရင်သိချင်တယ်…” ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။

ကော်ကျစ်ရိက လက်သီးကို ကွေးညွှတ်လျက် ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။ “စစ်ပွဲနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဒီဗိုလ်ချုပ်က အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် ပြုံးမိလိုက်သည်။

"တကယ် သူပဲကိုး... စစ်ပွဲနဲ့ပတ်သက်လာရင် သူက ဘယ်တော့မှ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက စစ်သည်စစ်စစ်ပဲ..."

“ကျန်းချွယ် မင်းပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား... ရွှယ်ချန်ကျွင်းက အရှေ့ဘက်ကျွန်းဆယ်ခုမှာ အခက်အခဲတချို့ ကြုံနေရတယ်ဆိုတာ… စစ်သည်တချို့ ပြင်ဆင်ပြီး ကော်ကျစ်ရိကို ဦးဆောင်ခိုင်းပြီး ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်...” ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးက ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျန်းချွယ်ပင်လျှင် ထိုလူငယ်ဗိုလ်ချုပ်ကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ထူးချွန်သည့် စွမ်းရည်ရှိသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်က သူ့ကို ထိုမျှလောက် အလေးထားလိမ့်မည်ဟု ကျန်းချွယ် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ရွှယ်ချန်ကျွင်းက တာလာ့စစ်မြေပြင်တွင် အလောင်းပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည့် စစ်ပြန်စစ်သည်ဖြစ်ပြီး သူ့တွင် တခြားသူများ၏ အကူအညီလည်း ရှိသည်။ သူကြုံတွေ့ရသည့် ပြဿနာများက ရှုပ်ထွေးသည့်အရာများဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်က ထိုလူငယ်ဗိုလ်ချုပ်အား ရွှယ်ချန်ကျွင်း၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် စေလွှတ်လိုသည်။ ၎င်းသည် ထိုလူငယ်ဗိုလ်ချုပ်ကို အလွန်အလေးထားကြောင်းကို ဖော်ပြခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။

“ဟုတ်ကဲ့”

ကျန်းချွယ်က အံ့အားသင့်နေသော်လည်း မဆိုင်းမတွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အရှင်၏ မျက်လုံးများက မည်သည့်အခါမှ မမှားခဲ့ပေ။ သူက ထိုလူငယ်ဗိုလ်ချုပ်ကို သင့်တော်သူဟု ယူဆထားသဖြင့် ထိုသူသည် သေချာပေါက် ထူးခြားသူဖြစ်မည်။

ထိုလူငယ်ဗိုလ်ချုပ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးကဲသော အရည်အချင်းရှိမည်မှာ သေချာသည်။

နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်က ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကို ယာယီထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်တွင် အနာဂတ်မဟာဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအသစ်ကိုပါ ရရှိခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အစီအစဉ်များပါ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် စိတ်အေးချမ်းသာယာလာပြီး ရုတ်တရက် များစွာပျော်ရွှင်လာသည်။

သူက တပ်ဖွဲ့ကို သူတို့၏ အောင်မြင်မှုများအလိုက် ဆုချီးမြှင့်ပြီး မှတ်တမ်းစာအုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ချိတ်ပိတ်ထားသည့် စပျစ်ရည်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အားလုံးနှင့်အတူ သောက်သုံးလိုက်သည်။

“တင်ပြပါတယ်...”

ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ လေထုထဲတွင် ဝမ်ကလန်မှ အစောင့်တစ်ဦးက အပြေးရောက်လာပြီး ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“အင်ပါယာရုံးတော်က ဆုချီးမြှင့်ထားတဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ပြီးစီးသွားပြီလို့ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနက သတင်းပို့လာပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး ဘယ်အချိန်မဆို ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်ပါပြီ...”

ဝမ်မျိုးရိုးအိမ်တော်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံးက အစောင့်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချောင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနသည် ချီဘုရင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိပြီး ဝမ်ချောင်၏ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော် ဆောက်လုပ်ရေးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နှောင့်နှေးစေခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူ့တွင် တော်ဝင်အိမ်တော်တစ်ခု မရှိသေးဘဲ အခြေခံအားဖြင့် ဝမ်မျိုးရိုးအိမ်တော်တွင်သာ နေထိုင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မဟာထန်၏ မြင့်မြတ်သော မှူးမတ်တစ်ဦးအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ အိမ်တော်က ဘယ်သောအခါမှ ပြီးစီးမည်မဟုတ်ဟု လက်ခံထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အံ့အားသင့်စွာ ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါက သူ့ရဲ့ပုံစံနဲ့ မကိုက်ညီဘူး...”

ချီဘုရင်၏ပုံရိပ်က ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လက်ခနဲ ဖြတ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အိမ်တော်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တစ်ဦးအဖြစ် သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်တစ်ခု ရရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဂုဏ်ပြုစရာ ကိစ္စဖြစ်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... လာ သွားကြည့်ကြစို့... ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တရားဝင်ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်မယ်...” ဝမ်ချောင်က ကြေညာလိုက်သည်နှင့် အားလုံးထံမှ အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

...

“ဘာ... လက်သမားတွေက ငါ့အမိန့်တွေကို မနာခံတော့ဘဲ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ကို အလျင်အမြန် ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားပြီတဲ့လား...”

ချီဘုရင်အိမ်တော်ထဲတွင် ချီဘုရင်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး သူ၏ နားများကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ သတင်းက အတည်ပြုပြီးပါပြီ...” ခန်းမထဲရှိ သတင်းပေးပို့သူက တုန်ယင်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ခွေးသားတွေ... ဒင်းတို့ ဘာအကြံနဲ့များ ငါ့စကား နားမထောင်ရတာလဲ...”

ချီဘုရင်က ဒေါသထွက်လွန်းလျက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူက အပြည့်အဝ ဒေါသထွက်လျက် သတင်းပေးပို့သူကို ဆယ်မီတာခန့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုကန်ချက်ထဲတွင် အားအလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သတင်းပေးပို့သူ၏ အတွင်းအင်္ဂါများ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားပြီး သွေးအန်ထွက်လာသော်လည်း သူသည် ညည်းညူသံတစ်ခွန်းမျှ မထုတ်ရဲခဲ့ပေ။

“အဲဒီလက်သမားတွေဘယ်မှာလဲ... အားလုံးကို ဖမ်းပြီး သတ်ပစ်လိုက်...”

ချီဘုရင်၏ ဒေါသအမျက် အချောင်းချောင်းထွက်သံများက ခန်းမတစ်ခုလုံးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း သူ၏ အနီးအနားရှိလူများထဲမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ချီဘုရင်၏ အမိန့်ကို တကယ်လိုက်နာရန် မရွှေ့လျားရဲကြပေ။

ဧကရာဇ်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ချီဘုရင်ပင်လျှင် အပြစ်မရှိသူများကို သတ်ဖြတ်ရန် မရဲတင်းရဲပေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်လည်း ရှိနေသေးသည်။

ချီဘုရင်က တစ်ရက်လုံး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့ပြီး ချီဘုရင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုအောက်တွင် နစ်မွန်းနေရသည်။

မြို့တော်၏ အနောက်ဘက်တွင် အလွန်စည်ကားသော နေရာတွင် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်မှ မီတာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေး၌ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး တင့်တယ်လှသော အိမ်တော်တစ်ခု တည်ဆောက်နေသည်။ ထိုအိမ်တော်၏ ရွှေရောင်ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီးများကို အားရစွာ ရေးထိုးထားသည်။

ထိုစာလုံးများသည် တောက်ပကာ တလက်လက်တောက်နေသည်။

ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ထိုစာလုံးများကို ရေးသားခဲ့ပြီး လက်သမားများက ၎င်းကို သစ်သားပုံစံဖြင့် ပုံတူပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဆိုင်းဘုတ်အောက်တွင် သွန်းပြီး သစ်ခွရောင်သုတ်ထားသော ကြေးဝါတံခါးနှစ်ခုရှိပြီး ၎င်းတို့၏ အောက်ခြေတွင် သံမှိုများစွာဖြင့် အစက်အပြောက်များ ထည့်သွင်းထားသည်။ တံခါး၏ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်တွင် နှစ်မီတာမြင့်သော ကျီလင်ရုပ်ထုနှစ်ခုစီ တည်ရှိသည်။

ကျီလင်များက နတ်သတ္တဝါများဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများမရှိလျှင် မြင့်မြတ်သော မှူးမတ်များပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ တံခါးဝတွင် ကျီလင်များ ထားရှိရန် မရဲတင်းကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောက်ခြင်္သေ့နှစ်ကောင်သာ ထားရှိလေ့ ရှိသည်။

စစ်မြေပြင်တွင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများရရှိသူများသည် ကျီလင်နှစ်ခုကို ထားရှိနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့က ကြေးဝါ၊ သံ သို့မဟုတ် ကျောက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့် ကျီလင်များဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်ကျီလင်လေးခုကို တံခါးတစ်ခုတည်းအတွက် ထားရှိခြင်းက ဝမ်ချောင်တစ်ဦးတည်းသာ ခံစားခွင့်ရှိသည့် အခွင့်ထူးဖြစ်သည်။

ထိုအရာများက ဧကရာဇ်က အချိန်ကြာရှည်ကတည်းက ချီးမြှင့်ပေးထားသည့် အခွင့်ထူးများဖြစ်သော်လည်း ချီဘုရင်က ၎င်းတို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နှောင့်နှေးစေခဲ့သည်။ ချီဘုရင်၏ ဒေါသထွက်မှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ နှောင့်နှေးမှုများက ထိုရွှေရောင်ကျီလင်လေးခုနှင့် များစွာ သက်ဆိုင်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

******

အခန်း ၁၆၁၃: အိုးထဲတွင် လိပ်ဖမ်းခြင်း (၁)

ရွှေရောင်ကျီလင်လေးခုက ဝမ်ချောင်သည် ချီဘုရင်ထက် အဆင့်အတန်းမြင့်မားကြောင်း ဖော်ပြပြီး ၎င်းသည် ချီဘုရင် မည်သည့်အခါမှ လက်မခံနိုင်သည့်အရာပင်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရာရှိများနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များစွာက ဝမ်ချောင်နှင့် ၎င်း၏ ပျော်ရွှင်နေသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောကြားကာ တရားဝင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်တော်အသစ်က ဝမ်မိသားစုအိမ်တော်ထက် နှစ်ဆခန့်ကြီးမားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဧကရာဇ်ကပင် ရွှေရောင်အစောင့်တပ်သား ငါးရာကို ထိုအိမ်တော်ကို ကာကွယ်ရန် စေလွှတ်ထားသည်။ သူတို့သည် ထူးချွန်သူများထဲမှ ထူးချွန်သူများဖြစ်ပြီး အားလုံးက သစ္စာရှိပြီး ယုံကြည်အားထားရသူများ ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်၏ အတွင်းပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်သွားသည်။

ချီဘုရင်က ဆောက်လုပ်ရေးတွင် ပစ္စည်းအရည်အသွေးကို လျှော့ချလိမ့်မည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သော်လည်း အင်ပါယာရုံးတော်က ဝမ်ချောင်ခံစားရမည့် ဆက်ဆံမှုနှင့် စံနှုန်းများကို အတည်ပြုပြီးဖြစ်သဖြင့် ချီဘုရင်ပင်လျှင် အလုပ်ကို နှောင့်နှေးစေရုံမှလွဲ၍ အတွင်းပိုင်းအသေးစိတ်များကို မထိရဲခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ အင်ပါယာရုံးတော် ဥပဒေများ၏ အာဏာ ဖြစ်သည်။

ပွဲအပြီးတွင် အရာအားလုံးက အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ရွှေရောင်နဂါးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော လက်ရာမြောက် တည်းဖြတ်ထားသည့် လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်လုံးက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ကျားပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အိုးနှုတ်သီးမှ အဖြူရောင်အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ အပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် အစိမ်းရောင်ညီညာသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည်များ လောင်းထည့်နေသည်။

“ကောင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ.. ဒါက ပထမမင်းသားက မင်းကို လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ဂျင်ဂျွန်းမယ်လက်ဖက်ရည်မဟုတ်လား...”

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမထဲတွင် စုန့်ယွမ်ကျန်းက လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက မျက်လုံးထက်မြက်လှပါတယ်... ဒါက ပထမမင်းသားက ကျွန်တော့်ကို လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ ဂျင်ဂျွန်းမယ်လက်ဖက်ရည်ပဲ...”

ဝမ်ချောင်က ပြုံးလျက် လက်ဖက်ရည်အိုးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။ ကြာရှည်စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော် ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး စုန့်ယွမ်ကျန်းက သူတို့နှစ်ဦး အတူထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း အေးအေးလူလူ စကားပြောဆိုနိုင်မည့် ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“သေချာအရသာခံပြီးသောက်ပါ... ဒါက အဆင့်မြင့်ဆုံးလက်ဖက်ရည်ဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း သေတ္တာငါးလုံးစာပဲ ထုတ်လုပ်ထားတာ။ သေတ္တာနှစ်လုံးကို ဧကရီနဲ့ နန်းတွင်းသူတွေအတွက် ထားထားတယ်။ သေတ္တာတစ်လုံးကို ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်အတွက်ထားပြီး နောက်သေတ္တာက မဟာဗိုလ်ချုပ်အတွက်ပဲ... ဒီသေတ္တာက ပထမမင်းသားက သူ့အတွက် ထားထားတဲ့ဟာပါ... ဒါကို မင်းကို ဆုအဖြစ် ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ပထမမင်းသားက တစ်ခုခုကြံစည်နေတာ ထင်ရှားနေတယ်...”

စုန့်ယွမ်ကျန်းက လက်ဖက်ရည်ကို ထပ်မံတစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်၏ အရသာကို သူက တကယ်နားမလည်သလို ၎င်းကို စိတ်ဝင်စားမှုလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုလက်ဖက်ရည်၏ တန်ဖိုးကို သူက မခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။

“မြို့တော်ထဲက အခြေအနေက ထူးဆန်းနေတယ်…” စုန့်ယွမ်ကျန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟင်...”

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ စုန့်ယွမ်ကျန်းက အကြောင်းမရှိပဲ စကားပြောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

“မင်းမသိတာဖြစ်မယ်... မင်းရဲ့ အိမ်တော်က အစပိုင်းမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းတွေထက် နေရာတချို့မှာ ကျော်လွန်နေတယ်... ဒါတွေကို လက်သမားတွေက ချီဘုရင်ကို မပြောဘဲ သူတို့ဘာသာသူတို့ လုပ်ခဲ့တာတွေပဲ...”

စုန့်ယွမ်ကျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က ထိုစကားများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မှု နည်းပါးခဲ့ပြီး ထိုအကြောင်းကို တကယ်မသိခဲ့ပေ။

“ဒါပေမဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနက… အမြဲတမ်း ချီဘုရင်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မဟုတ်လား... သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒါကို သည်းခံခဲ့တာလဲ...” ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟေ့... သူတို့လက်အောက်က လက်သမားတွေ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူတို့မသိဘူးလို့ မင်းထင်နေလား... ဒီတစ်ခေါက် မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ကို စောစီးစွာ ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ ဆောက်လုပ်ရေးဌာနက အရာရှိတွေကြောင့်ပဲ... ဒါက ချီဘုရင်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းလည်းဖြစ်တယ်..."

“ဒီနယ်စပ်ဖြစ်ရပ်မှာ လူပေါင်းလေးရာကျော် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက ဖြေရှင်းနည်းရှာမဲ့အစား ဒီဖြစ်ရပ်ကို ဖိနှိပ်ပြီး လျှော့ချဖို့ အသည်းအသန်ကြိုးစားခဲ့တယ်... ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ အရာရှိတွေတောင် ဒါကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က ဆန္ဒပြဖို့ မရဲတင်းခဲ့ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ထောက်ခံမှုကို ပြသခဲ့တယ်... ဒါကြောင့်ပဲ မင်းရဲ့ အိမ်တော်က ဒီလောက် မြန်မြန်ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားတာ..."

“ဒီကိစ္စမှာ ဝမ်ချောင် မင်းက ထူးထူးချွန်ချွန် လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ...”

စုန့်ယွမ်ကျန်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လျက် မျက်လုံးထဲတွင် ချီးကျူးမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်က စုန့်ယွမ်ကျန်းရဲ့ စကားများကြောင့် အံ့အားသင့်မိသွားသည်။ ပထမမင်းသားနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသည် တရားရုံးထဲတွင် တစ်ညီတစ်ညွတ် လှုပ်ရှားနေပြီး ဝမ်ချောင်က တရားရုံးကို ပင်ကိုယ်အားဖြင့် အာရုံမထားခဲ့ပေ။ စုန့်ယွမ်ကျန်းက ထိုကိစ္စကို မဖော်ပြခဲ့လျှင် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်က ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော အပြောင်းအလဲများကို သူ မည်သည့်အခါမှ သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။

စုန့်ယွမ်ကျန်းက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အင်း... ဂိုဏ်းဂဏတွေနဲ့ မျိုးနွယ်တွေ အများကြီးမရှိဘူး... ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်အတတ်ပညာကလည်း စိတ်ကူးထဲကလောက် အင်အားမကြီးမားဘူး..ဆိုရိုးစကားအတိုင်း တရားမျှတမှုဆိုတာ လူတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှိတယ်။ လူတိုင်းက ဘာက မှန်ကန်ပြီး ဘာက မမှန်ကန်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။ တရားမျှတမှုနဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုဆိုတာ ဂိုဏ်းဂဏတွေနဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေထက် ကျော်လွန်တဲ့ သဘောတရားတွေပဲ...”

ဝမ်ချောင်၏ ဆရာကြီးတစ်ဦးအနေနှင့် သူက မည်သည့်အခါမှ စိတ်အေးချမ်းစွာ အနားမယူနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တရားရုံးသို့ သွားရောက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို ကူညီရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုတစ်ကြိမ်တွင် စုန့်ယွမ်ကျန်းသည် များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလတွင် သူက စစ်ဘက်ဝန်ထမ်းဌာန၏ နောက်ကွယ်က ထောက်ကူသူဖြစ်ခဲ့ပြီး မဟာထန်စစ်တပ်၏ မဏ္ဍိုင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ လူငယ်မျိုးဆက်က ရင့်ကျက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမရှိတောင်မှ ဝမ်ချောင်က ပထမမင်းသား၊ ချီဘုရင်နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ဖိအားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ပြီး လှပသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မီးရှူးတံလွှဲပြောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မဟာထန်အတွက် ဘဝ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို အလုပ်လုပ်ရင်း တစ်ခါမှ အနားယူခွင့် မရခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူ၏လက်ကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် တခြားလူငယ်များကို တရားရုံးထဲတွင် ပြုပြင်သန့်စင်ခွင့်ပြုကာ မဟာထန်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် လွှဲပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်က စုန့်ယွမ်ကျန်းကို တွေးတောစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည်။

စုန့်ယွမ်ကျန်းက ရိုးရှင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အိမ်တော်မှ အမှုထမ်းကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး သူ၏အသံက ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ “အရှင် ညဥ့်နက်နေပြီ။ တခြားကိစ္စတစ်ခုကို စတင်ရတော့မဲ့အချိန်ပါပဲ...”

“အား...”

အမှုထမ်းကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စုန့်ယွမ်ကျန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။

“အချိန်ကျပြီ... ဝမ်ချောင် ငါ မဖြစ်မနေဆောင်ရွက်ရမဲ့ ကိစ္စတချို့ရှိသေးတယ်... နောက်တစ်ကြိမ်မှ ထပ်တွေ့ကြမယ်...”

စုန့်ယွမ်ကျန်းက ပြောနေရင်း ထရပ်လိုက်သည်။

“အရှင် ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပါရ‌စေ...”

ဝမ်ချောင်က ထရပ်လိုက်ပြီး စုန့်ယွမ်ကျန်းနှင့်အတူ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်။ စုန့်ယွမ်ကျန်းက အလျင်စလို ရထားပေါ်တက်ကာ ဝေးကွာသွားသည်ကို အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေမိသည်။

စုန့်ယွမ်ကျန်းက အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် အလျင်အမြန်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ ဝမ်ချောင်က စုန့်ယွမ်ကျန်းကို တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး အမြဲတမ်း ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားတတ်သူအဖြစ် ယူဆထားခဲ့သည်။ ၎င်းကို ထိုမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ...”

အမှုထမ်းကြီး၏ စကားများကို ပြန်လည်သတိရမိသည်နှင့် ဝမ်ချောင်တွင် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း စုန့်ယွမ်ကျန်းက ဘာမှ မပြောခဲ့သဖြင့် သူက ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး အိမ်တော်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်က ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကို တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်နေစဉ်တွင် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်၏ အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တိုးတက်မှုများလည်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"ရွှတ်..."

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်၏ အရှေ့မြောက်ထောင့်တွင် ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုက ငှက်ကြီးတစ်ကောင်နှယ် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ထိုပုံသဏ္ဍာန်ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် နန်းတော်၏ အမှောင်ထောင့်တစ်နေရာမှ ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်ရှည်သူတစ်ဦးနှင့် အရပ်ပုသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“သူတို့က ဒီလောက်ကြာအောင် သည်းခံထားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ရဲ့ သည်းခံမှုကုန်သွားပြီ...”

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက တောင်ဝှေးကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများက အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သေသေချာချာ ကြည့်လျှင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သဘာဝမကျစွာ တွန့်လှိမ့်နေပြီး သူ၏ ကြွက်သားများက ဖြည်လျော့နေကာ သွားများက အနည်းငယ် ပျောက်ဆုံးနေသည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် စကားမပြောနိုင်သူများတွင်သာ တွေ့ရတတ်သည့် လက္ခဏာဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာလောကမှ တစ်ဦးဦးရှိနေခဲ့လျှင် သူက ထင်ရှားသော မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုး၏ စကားပြောနည်းကို မသိဟု မဆိုလိုပေ။ ထက်မြက်သော ကြည့်ရှုသူတစ်ဦးဆိုလျှင် ယခုက ထွက်ပေါ်လာသော အသံက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ထွက်ပေါ်လာကြောင်း သတိပြုမိမည် ဖြစ်သည်။

"ဝမ်းဗိုက်အသံသိုင်း..."

ဤသည်မှာ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးက ၎င်း၏ သဘာဝချို့ယွင်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို တုန်ခါစေခြင်းဖြင့် အသံများကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး ၎င်းသည် စကားမပြောနိုင်သူ မဟုတ်သလို ထင်ရစေသည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ရန်သူဖြစ်ရဲတဲ့သူတိုင်းက တကယ်ပဲ သေဖို့ လိုလားနေတာပဲ... ပထမမင်းသားဖြစ်နေတာက ဘာမှမထူးဘူး။ သူက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ ရန်သူဖြစ်သွားတာက သိုင်းပညာလောကတစ်ခုလုံးနဲ့ ရန်သူဖြစ်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ...” အရပ်ရှည်သူက ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သဘာဝအလျောက် အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်သည်။

မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးက သဘာဝအလျောက် စကားမပြောနိုင်သူဖြစ်သလို အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံကလည်း သဘာဝအလျောက် နားမကြားသူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အံ့ဖွယ်အရည်အချင်းဖြင့်၊ စိတ်စွမ်းအားနှင့် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ အသံလှိုင်းများကို အာရုံခံပြီး အခြားသူများ ပြောနေသည်ကို နားလည်နိုင်သည့် ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာတစ်ခုကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ သဘာဝချို့ယွင်းမှုများက ၎င်းတို့ကို ထူးခြားသော သိုင်းပညာများကို ကျင့်ကြံစေခဲ့ပြီး သိုင်းပညာသမားအနည်းငယ်သာ ယှဉ်နိုင်သည့် စောင့်ကြည့်မှုနှင့် လိုက်လံခြင်းစွမ်းရည်များကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ တစ်ဦးက ကောင်းကင်ကို စောင့်ကြည့်နိုင်သည့် သိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး နောက်တစ်ဦးက မြေကမ္ဘာကို နားထောင်နိုင်သည့် သိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်သည့်အခါ၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နေထိုင်ရာနေရာမှလွဲ၍ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို မြင်နိုင်သည်။ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ပင်လျှင် သူတို့၏ မျက်လုံးနှင့် နားများမှ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်က သူတို့ကို ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ထဲသို့ စေလွှတ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရင်းဖြစ်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်ကျန့်ချိုးကို အကြောင်းကြားပါ... ဒီညမှာ ‘ယင်ကောင်’ ကိုးကောင်ရှိတယ်... ပဉ္စမမင်းသားရဲ့ တည်နေရာဆီကို နေရာအသီးသီးကနေ ချဉ်းကပ်နေကြတယ်။ အခု ပိုက်ကွန်ကို ပိတ်လို့ရပြီ...”

အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံက ရုတ်တရက် အမှောင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ဧကရာဇ်စစ်တပ်သားတစ်ဦးဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့...”

ထိုစစ်သားသည် ရိုသေမှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ညအချိန် တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် ညင်သာသော လေညှင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသော်လည်း မမြင်နိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။ သာမန်လူများ မမြင်နိုင်သော အမှောင်ထုထဲတွင်၊ ပုံသဏ္ဍာန်များစွာသည် ပဉ္စမမင်းသားလီဟန်၏ နေထိုင်ရာနေရာဆီသို့ စုဝေးလာနေသည်။

သို့သော် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ထဲတွင် မမြင်နိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ စိမ့်ဝင်နေချိန်တွင် ပဉ္စမမင်းသား၏ နေထိုင်ရာနေရာက မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။ နန်းတွင်းသူများနှင့် အစောင့်အကြပ်များက ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို လုံးဝမသိကြဘဲ နန်းတွင်းသူတချို့က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အနားယူနေကြသည်။

“သူတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား...”

မမြင်ရသော စိတ်စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုက အမှောင်ထုထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထက်အရာရှိတွေက သတ်မိန့်ပေးထားတယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ကြိမ် မအောင်မြင်လို့မရဘူး...”

“ဟမ်... စိတ်အေးထားပါ... အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီ... တစ်နာရီအတွင်း ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် ပဉ္စမမင်းသားရဲ့ နန်းဆောင်ကို ချဉ်းကပ်လို့ မရနိုင်ဘူး... ဧကရာဇ်စစ်တပ်သားတွေအားလုံးကို အမိန့်နဲ့ဖယ်ရှားထားပြီးပြီ။ အခု နန်းဆောင်ထဲမှာ ပဉ္စမမင်းသားနဲ့ ဘာမှမသိတဲ့ နန်းတွင်းသူတချို့ပဲ ရှိတော့တယ်...”

ပဉ္စမမင်းသား၏ နန်းဆောင်မှ မလှမ်းမကမ်းရှိ အိမ်ခေါင်မိုးတစ်ခုပေါ်တွင် အနက်ရောင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံသဏ္ဍာန်အနည်းငယ်က တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက ကျားသစ်များနှယ် ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်သော အင်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့က ထိန်းချုပ်ဖိနှိပ်ထားပြီး သူတို့ ရှိမနေသလိုပင် ထင်ရစေသည်။

******

အခန်း ၁၆၁၄ - အိုးထဲလိပ်ဖမ်း (၂)

“လှုပ်ရှားတော့...”

ခဏအကြာတွင် အမိန့်ပေးသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြားများ လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ အမှောင်ထုထဲမှ လူရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ပဉ္စမမင်းသားနန်းဆောင်သို့ ထောင့်အသီးသီးမှနေပြီး တဟုန်ထိုး စုစည်းလာသည်။

သူတို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့် ဆံပင်မျှင်ပမာ သေးမွှားသော အပ်များကို ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ နန်းဆောင်အပျိုတော်များမှာ တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရှိဘဲ မေ့မျောသွားကြသည်။ သူတို့က လျင်မြန်စွာ ရွှေ့လျားကာ စင်္ကြံအသီးသီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပဉ္စမမင်းသားနံဘေးအိပ်ခန်းဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

"ရွှတ်..."

ပဉ္စမမင်းသားအား ဆီမီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် စာအုပ်ဖတ်နေရင်း တွေ့လိုက်သည်နှင့် ဓားချီများနှင့် လုပ်ကြံရေးလက်နက်အမျိုးမျိုးကို လွှတ်ပစ်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့အားလုံးက မင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သို့သော် လက်နက်များ အသားထဲထိုးစိုက်သံကို မကြားခဲ့ရပေ။

"ဘုန်း..."

ပဉ္စမမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သစ်သားဖတ်များက အခန်းတွင်းသို့ ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကြဲသွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... ထောင်ခြောက်ထဲ ဝင်မိပြီ...”

ပျံထွက်လာသော သစ်သားဖတ်များက သူတို့အားလုံးကို မျက်နှာမဲ့စေပြီး သူတို့မှာ ထောင်ခြောက်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

“ပြေး...”

သူတို့အားလုံးက ထွက်ပြေးလိုကြသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

“လုပ်ကြံသူတွေကို ဖမ်းဆီးလိုက်...”

ပြတ်သားထက်မြက်သော အော်သံတစ်ခုက အင်ပါယာနန်းတော်၏ အရှေ့မြောက်ထောင့်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

“ခလွပ်... ခလွပ်... ခလွပ်........”

ခဏအကြာ မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုပ်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးများက မှောင်မည်းသွားပြီး မျက်နှာများက ဖြူဖျော့လာသည်။

“ဟွန်း... ဒီလောက်ကြာအောင် ပုန်းနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ ထောင်ခြောက်ထဲ ဝင်လာကြပြီ...”

အင်ပါယာနန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် မိုးကြိုးပစ်သံပမာ အော်သံများက ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဧကရာဇ်စစ်တပ်မှ စစ်သည်မည်မျှများများ ပဉ္စမမင်းသားနန်းဆောင်ဆီသို့ စုစည်းလာသည်ကို မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျောက်ဖုန်းချန်က တောက်ပနေသော မီးအိမ်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုစစ်ဆင်ရေးတွင် သူက နန်းဆောင်ကို ဝိုင်းထားပြီး လုပ်ကြံသူများ ထွက်ပြေးမသွားအောင် တားဆီးရုံသာ တာဝန်ယူထားသည်။ ဝမ်ချောင်က သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် တခြားသူများကို စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုလုပ်ကြံသူများမှာ အတောင်ပေါက်လာသည်ပင်ဖြစ်စေ ထွက်ပြေးရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ဖုန်းချန်က ဝမ်ချောင် စေလွှတ်ထားသူများ၏ စွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ဖူးပြီး သူတို့သည် မအောင်မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိကြောင်း သိထားသည်။

“အရှင်ပဉ္စမမင်းသား သူတို့ ဒီည လှုပ်ရှားမယ်လို့ ကျွန်တော်ပြောခဲ့တာ အခု ယုံပြီမဟုတ်လား...”

ကျောက်ဖုန်းချန်က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ဧကရာဇ်စစ်သည်မှာ အနီးကပ်ကြည့်မှ စစ်သည်မဟုတ်ဘဲ နန်းဆောင်အတွင်း ရှိသင့်သည့် ပဉ္စမမင်းသားလီဟန် ဖြစ်နေသည်။

“ဒီလူယုတ်မာတွေ ရဲတင်းလွန်းတယ်... ပထမမင်းသားအစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို လမ်းဆုံးသွားအောင် တွန်းပို့နေတာပဲ...”

လီဟန်က သူ၏နန်းဆောင်ကို ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ချောင်က သူ့ကို ကျောက်ဖုန်းချန်နှင့် အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် မကြာသေးမီပင် ပြောထားသော်လည်း သူက အနည်းငယ် သံသယရှိခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက နားထောင်မိခဲ့သည်။ သူက မဟုတ်လျှင် ထိုဘေးဒုက္ခကို ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

တစ်လကျော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ယခုလှုပ်ရှားလာသည့် ရန်သူများမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လာခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် သူတို့က လီဟန်ကို အထင်သေးခဲ့ကြပြီး ဝမ်ချောင်ကလည်း သူတို့ကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြောင်း မသိခဲ့ကြပေ။

“လုံလောက်ပြီ... အဖုံးပိတ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ အရှင်မင်းသား ကျွန်တော်နဲ့အတူ သွားကြည့်ရအောင်...”

အချိန်ကျလာပြီဟု ထင်မြင်သည့်အခါ ကျောက်ဖုန်းချန်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျယ်ဖြင့် ထွက်သွားသည်။

ထိုစဉ်အခါတွင် အရှေ့နန်းဆောင်တွင် ပထမမင်းသား လီယင်းက တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ဖြန့်ကျဲလျက် မယုံကြည်နိုင်စွာ ရပ်နေသည်။

“ဘာပြောတယ်... လီဟန် သူ့နန်းဆောင်ထဲမှာ မရှိခဲ့ဘူးဟုတ်လား... ငါတို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေ အကုန်ဖမ်းမိသွားတယ်ဟုတ်လား...”

“ဟုတ်ပါတယ် အရှင်... သူတို့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပုံရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့လူတွေ အကုန်ဖမ်းမိသွားပါတယ်... ခြောက်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားပြီး သုံးယောက်က အရှင်ဖမ်းမိသွားပါတယ်...”

“ခွေးကောင်...”

ပထမမင်းသား၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထင်ရှားလာပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အနီးရှိ စားပွဲပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ထုရိုက်လိုက်သည်။

ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို ပြန်ပို့လိုက်... ငါတို့လူတွေအားလုံး နေရာပြောင်းလိုက်ကြတော့...”

“ဟုတ်ကဲ့ အရှင်...”

“ဘယ်လိုရလဒ်လဲ...” ကျောက်ဖုန်းချန်က မေးလိုက်သည်။

“ဟာ... သူ တကယ်ပဲ သံမဏိပြားလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားနိုင်တဲ့လူ မရှိဘူး။ ဒီနေရာက ဒီမှာ... အချိန်တိုတိုနဲ့ သွားလိုက်ကြစို့...”

သူက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ပေးလိုက်သည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းရာတွင် ထိုသူများက အစိုးရအရာရှိများထက် များစွာ သာလွန်သည်။ ‘လုပ်ကြံသူ’ ဆိုသည်မှာ အလုပ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် အတွင်းထဲတွင် သာမန်လူသာရှိသည်။

လူဖြစ်နေသရွေ့ သတင်းအချက်အလက်များကို ထုတ်ယူနိုင်သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်...”

ကျောက်ဖုန်းချန်က ဝမ်းသာအားရစွာ ပြောလိုက်သည်။ ခဏအကြာ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်က ခဏအကြာတွင် အော်မြည်သံဖြင့် လေထဲသို့ ထွက်ပျံသွားသည်။

ထိုသိမ်းငှက်က စက္ကန့်နည်းငယ်အကြာတွင် ပြန်လည် ဆင်းသက်လာသည်။ မြေပေါ်ရှိ လက်တစ်ဖက်က ၎င်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ နေရာရှာတွေ့ပြီ...”

“တကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေဖို့ လုပ်နေတာပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အန္တရာယ်ပြုနိုင်ပေမဲ့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကိုတော့ အန္တရာယ်မပြုနိုင်ဘူး။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ရန်ပြုသူတိုင်းက ဖြောင့်မတ်ရာနဲ့ မကောင်းမှုနယ်မြေနှစ်ခုလုံးရဲ့ ရန်သူတွေပဲ...”

“သွားကြစို့... အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မရှိစေနဲ့...”

အမှောင်ထုထဲရှိ သိုင်းသမားများစွာက အမိန့်အတိုင်း စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

အနောက်မြောက်စစ်ဆင်ရေးတွင် ဝမ်ချောင် မရှိခဲ့လျှင် ၎င်းတို့အားလုံး မြေအောက်အနက်ရှိုင်းနေရာတွင် သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။ သိုင်းပညာဖြစ်စေ၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအကျင့်စာရိတ္တဖြစ်စေ၊ ဖြောင့်မတ်ရာနှင့် မကောင်းမှုနယ်မြေမှ သိုင်းသမားများက ထိုမဟာထန်မင်းဆက်၏ မင်းမျိုးမင်းနွယ်ကို အကြီးမားဆုံး လေးစားမှုဖြင့်သာ ခံစားကြသည်။

ဖြောင့်မတ်ရာမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် စုန့်ယွမ်ယွီကိုပင် တစ်ချိန်က သူ့ကို ခြံရံလိုက်ဖူးသူဖြစ်ပြီး ယခု သူ၏ မိတ်ဆွေနှင့် မဟာမိတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံး၏ အပြည့်အဝ ထောက်ခံမှုကို မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

"ရွှတ်... ရွှတ်... ရွှတ်..."

ခဏအကြာတွင် သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြသည်။

အချိန်ကာလက ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

“အရှင် မကောင်းတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့လူတွေ အကုန်အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။ အသက်ရှင်ကျန်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး...”

အရှေ့နန်းဆောင်မှ အစောင့်တစ်ဦးက နန်းဆောင်ထဲသို့ ကမန်းကတမ်း ဝင်ရောက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစီးပြန်၍ စိုရွှဲနေသည်။

“ခွေးသား... ဘာကို ပြောနေတာလဲ။ ချက်ချင်းထွက်သွားဖို့ မပြောထားဘူးလား...” ပထမမင်းသားက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အရှင် တကယ့်ပြဿနာပဲ... အမိန့်ပို့ပြီးတဲ့နောက် အကြောင်းပြန်မလာတာနဲ့ သွားကြည့်လိုက်တော့ နေရာတစ်ခုလုံး အလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့လူတွေက ထွက်ခွာနေတုန်း ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရပုံရပြီး ရန်သူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ချက်ချင်း အကုန်အသတ်ခံလိုက်ရပါတယ်...”

အစောင့်၏အသံသည် တဖြည်းဖြည်း သိမ်ငယ်လာပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း ပထမမင်းသား၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားနေသည်။

"ဘုန်း..."

ပထမမင်းသားက ထိတ်လန့်စွာ နောက်သို့ ယိုင်ထိုးလဲကျသွားသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ...”

ပထမမင်းသားက ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ စုဆောင်းထားသော မြို့ပြင်ရှိ လုပ်ကြံသူများသည် သူ၏ ကြီးမားသော အားထုတ်မှုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးချင်းစီက သူ့အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် သူမလုပ်နိုင်သည့် အရာများစွာကို ထိုအထူးတပ်ဖွဲ့ဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးက တစ်ညအတွင်း သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည့်နှယ်ပင်။

“ဝမ်ချောင်... ဝမ်ချောင်... မင်းပဲဖြစ်ရမယ် မင်းပဲ...”

ပထမမင်းသားက အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်နေပြီးနောက် ဒေါသတကြီး တုန်ယင်လာသည်။

သူ၏ ပဉ္စမညီငယ် လီဟန်တွင် ထိုစွမ်းရည်မျိုး မရှိပေ။ ထိုမျှလျင်မြန်ပြီး တိကျစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ သာမန်လူမဟုတ်ဘဲ နန်းဆောင်အတွင်း လုပ်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး မြို့ပြင်ရှိ သူ၏လုပ်ကြံသူများကို သုတ်သင်ပစ်နိုင်သူမှာ လီဟန်၏ နောက်ခံဖြစ်သော ဝမ်ချောင်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဘာလို့... ဘာလို့ မင်းက ငါ့ကို ငြင်းပယ်ပြီး သာမန်လူလီဟန်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ရတာလဲ။ ငါက သူနဲ့ ဘယ်နေရာမှာ မယှဉ်နိုင်ရတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်နေရတာလဲ...”

အရှေ့နန်းဆောင်ရှိ မီးအိမ်များ ယိမ်းထိုးနေပြီး ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာက အလင်းရောင်အောက်တွင် ကွဲအက်လျက်ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်က သူ၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ကော့ဇူ၏ ဥပဒေကို ထောက်ပြရင်း သူ့ကို အရှက်ရစေခဲ့သည်။

နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်တွင် အားရှီသယ်၏ စာကို နှလုံးထဲသို့ ထိုးစိုက်ခံရသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဝမ်ချောင်က သူ၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လူလေးရာကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အာဏာကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

ထိုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ဝမ်ချောင်က သူ့ကို လမ်းဆုံးသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြန်သည်။

ပထမမင်းသားက အံကို တကြွပ်ကြွပ်မြည်အောင် ကြိတ်လျက် မျက်နှာသည် တစတစ ပိုမိုရက်စက်လာသည်။

ဝမ်ချောင်၏ စစ်ရေးစွမ်းရည်က ငြင်းမရပေ။ သူ၏ဗျူဟာနှင့် နည်းဗျူဟာများကိုလည်း အသိအမှတ် ပြုရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်၏ အကူအညီရရှိလျှင် ထီးနန်းရယူပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း အားနည်းချက်များကို ဖြည့်စွမ်းကာ ဧကရာဇ်ထိုင်ဇုန်၏ ကျိုးကြီးစံအိမ်နှင့် မဟာထန်၏ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်မည်ဟု တစ်ကြိမ်ထက်မက စိတ်ကူးယဥ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ကို လမ်းဆုံးသို့ တွန်းပို့ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။ ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။

မင်းမျိုးမင်းနွယ်များက ပညာလည်းရှိ၊ ဖြောင့်လည်းဖြောင့်မတ်၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုလည်းရှိသော ပထမမင်းသားက ထိုသို့ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မည်သည့်အခါမှ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ သတင်းလာပို့သော အစောင့်က မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် အသက်ပင်မရှူရဲ ဖြစ်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်သွားပါက သူ၏ ခေါင်းသည် ပထမဆုံး ဖြတ်ပိုင်းခံရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

ခန်းမဆောင်အတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ သတိပေးမှုများက ပထမမင်းသား၏ အာဏာလိုချင်စိတ်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဝမ်ချောင် မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ်လုပ်နေတာပဲ...”

ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများက ထက်မြတ်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာက အေးစက်လာသည်။

“ငါ့အမိန့်ကို ပို့လိုက်... စစ်ဆင်ရေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စတင်လိုက်စမ်း...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

"ဖလက်..."

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသည်နှင့် ခိုတစ်ကောင်က နန်းတော်မှ ထွက်ပျံသွားပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နန်းဆောင်၏ ဆောက်လုပ်ပြီးစ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောင်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ဟေ့... နောက်ဆုံးတော့ ဒီကိစ္စကို ရှင်းလိုက်နိုင်ပြီ... ပဉ္စမမင်းသားဟာ လုပ်ကြံသူတွေကို ခဏတာ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူးထင်တယ်...”

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်နေသော ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ပြီး စာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်သည်။

******

အခန်း ၁၆၁၅ - နန်းတွင်းရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှု

ပထမမင်းသား လီယင်းက ဝမ်ချောင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ မည်သည့်အရေးကြီးလှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ မမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုစိတ်ရှည်သည်းခံခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူက ထိန်းချုပ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအရာအားလုံးကို ဝမ်ချောင်က ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီး ယင်းတပ်ဖွဲ့က လှုပ်ရှားလာသည့်အချိန်တွင် သူတို့အားလုံးကို လုံးဝသုတ်သင်ပစ်ရန် ဝမ်ချောင်က သေချာစီစဉ်ခဲ့သည်။

ပထမမင်းသားက ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းရှိသူဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းတွင် ထိုသို့သော တပ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းရန် အန္တရာယ် များပြားလွန်းသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုတပ်ဖွဲ့သည် နန်းတော်ပြင်ပတွင် စုစည်းရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ နန်းတွင်းသား မဖြစ်ရပေ။

ဝမ်ချောင်က ပထမမင်းသားကို တိုက်ရိုက်အားဖြင့် မည်သို့မျှ အန္တရာယ်မပေးနိုင်သော်လည်း ထိုလျှို့ဝှက်လုပ်ကြံသူအုပ်စုကို သုတ်သင်ရန်မှာ လက်တစ်ဖက်မြှောက်ရုံမျှဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်သည်။

“အခု စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်တော့မယ်...”

ဝမ်ချောင်က လက်ချောင်းဖြင့် စာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သိုင်းအားထုတ်မှု စတင်လိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကြယ်တာရာစွမ်းအင်က တဟုန်ထိုး စီးဆင်းလာပြီး ခဏအကြာ အထပ်ပေါင်းများစွာရှိသော ကောင်းကင်သည် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထင်ရှားလာသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းကောင်းကင်က ခြောက်ထပ်မှ ရှစ်ထပ်သို့ တိုးတက်လာပြီး ဝမ်ချောင်က ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များကို ဆက်လက်ကြိုးပမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း..."

အာကာသတစ်ခုလုံးက ခဏအကြာတွင် တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းရောင်က တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုခမ်းနားသော အဆုံးမဲ့သော အာကာသစွမ်းအင်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရပြီး ကိုးထပ်မြောက် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်များအပြီးတွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းနှင့် အင်ပါယာနန်းတော်တို့က များစွာ တည်ငြိမ်လာသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသည် စစ်သည်များကို ဆန့်ကျင်လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က အုပ်ချုပ်နေသော မြို့တော်သည် လုံးဝကွဲပြားသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုရှားပါးသော တည်ငြိမ်မှုကာလအတွင်း ဝမ်ချောင်က သူ၏ အစီအစဉ်များကို ဆက်လက်ရေးဆွဲပြီး အင်အားစုဆောင်းကာ ရွှေဒေသသို့ လူအင်အားပိုမိုများပြားစွာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူက စစ်အင်အားကို ချဲ့ထွင်ကာ အရှေ့ဘက်ကျွန်းဆယ်ခုသို့ တပ်ဖွဲ့ပိုမိုစေလွှတ်ခဲ့သည်။ တြိဂံနယ်မြေတွင် စစ်သားများကို ပိုမိုလေ့ကျင့်ပေးပြီး ခိုရာစန်းနှင့် အနီးဝန်းကျင်မှ ဟူလူမျိုးများအပါအဝင် စစ်သည်များကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

သို့သော် အရေးကြီးသော စစ်ဗိုလ်များအားလုံးကို ထန်လူမျိုးများဖြင့်သာ ခန့်အပ်ထားသည်။

အတိတ်ကာလတွင် ဟူလူမျိုးများ၊ အနောက်နယ်မြေသားများနှင့် ခိုရာစန်းသားများက ထိုစီစဉ်မှုကို မကျေနပ်ကြသော်လည်း တြိဂံနယ်မြေရှိ စစ်သည်အားလုံးနီးပါးမှာ ဝမ်ချောင်၏ လူများဖြစ်ကြပြီး ဝမ်ချောင် ပါဝင်ပတ်သက်လာသည့်အခါ မည်သူမျှ သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ရဲသူ မရှိပေ။

ဟူလူမျိုးများ၊ အနောက်နယ်မြေသားများနှင့် ခိုရာစန်းသားများအားလုံးသည် သူ့အပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် သစ္စာစောင့်သိကြသည်။

အရာအားလုံးက ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်က ထိုအချိန်ကို အသုံးပြုပြီး သိုင်းကျင့်စဉ်အားထုတ်မှုကို အာရုံစိုက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသိထားသော သိုင်းပညာများအားလုံးကို ပြန်လည်လေ့လာပြီး မူလအမရသိုင်းနှင့် မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်းတို့ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သည်။

သိုင်းလမ်းကြောင်းတွင် သူက ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်မြေများကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေသည်။

ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ အခန်းအတွင်းမှာ နွေးထွေးနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုက တဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေသည်။

သူ၏ ပတ်လည်တွင် မူလအမရသင်္ကေတများစွာသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။

အာရုံစူးစိုက်မှု ပြန်လည်ရရှိလာသည်နှင့် ဝမ်ချောင်၏ သိုင်းအားထုတ်မှုက ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အတားအဆီးတစ်ခုကို ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားမိလာသည်။

မူလအမရသိုင်း၏ အဆင့်တစ်ဆယ့်တစ်တွင် အဓိကပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ချောင်က ယခု တစ်ဆယ့်တစ်ထပ်မြောက် ကောင်းကင်သို့ ဖောက်ထွင်းရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။

"ဘုန်း..."

ဝမ်ချောင်၏ ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင်မြူများ ပိုမိုလည်ပတ်လာပြီး မြူအတွင်းရှိ ရွှေရောင်အမှုန်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုများပြားလာသည်။ အတွင်းတွင် ဝမ်ချောင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစီးပြန်စီးဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

"ဘုန်း..."

ခဏအကြာ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်၏ ရေစီးကြမ်းက မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး ပြိုကွဲသွားသည်။

မြူများက ပျံ့လွင့်သွားပြီး ဝမ်ချောင်သည် သက်ပြင်းချကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

“မအောင်မြင်သေးဘူး...”

ဝမ်ချောင်က စိတ်ပျက်လျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“လောကတံခါးသိုင်းပညာထဲမှာ အကောင်းဆုံးဆိုတာ မဆန်းပါဘူး... အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင် နောက်ထပ်အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်...” ဝမ်ချောင်က တိတ်တဆိတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။

မဟာယင်ယန်ကောင်းကင်ဖန်တီးခြင်းသိုင်းနှင့် မူလအမရသိုင်းတို့သည် မဟာထန်မင်းဆက်၏ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာ ဆယ်ပါးထဲတွင် ပါဝင်သော်လည်း မူလအမရသိုင်း၏ မန္တန်သည် များစွာ ခက်ခဲသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က စိတ်ဓာတ်မကျပေ။ ပိုမိုခက်ခဲလေလေ ရလဒ်ကို ပိုမိုမျှော်လင့်ရလေလေ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချပြီး ဝမ်ချောင်သည် ထလိုက်ပြီး အနီးရှိ ရေဇလုံထဲမှ မျက်နှာသုတ်ပုဝါ တစ်ထည်ကို ယူကာ ချွေးသုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

အပြင်မှ စိုးရိမ်တကြီး အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏တံခါးဝသို့ အပြေးရောက်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နန်းဆောင်မှ ရွှေရောင်အစောင့်တစ်ဦးက ခန်းမဆောင်ထဲသို့ အပြေးဝင်လာပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ထောက်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

“အရှင် အပြင်မှာ မင်းသားကိုယ်စားလာတဲ့ အစေခံတစ်ယောက်က အရှင့်ထံ တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်... သူက ပဉ္စမမင်းသားရဲ့ အစေခံဖြစ်ပြီး အရှင့်ထံ တင်ပြဖို့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်...”

“ဟင်.. ”

ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။

“သူ့ကိုခေါ်ခဲ့...”

ပိန်ပိန်ပါးပါး ပိုးထည်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အစေခံတစ်ဦးသည် မကြာခင် ခပ်သုတ်သုတ်ဝင်လာပြီး လဲလုမတတ် အလျင်အမြန် ဖြစ်နေသည်။

“အာ အရှင် မကောင်းပါဘူး... ပဉ္စမမင်းသား... ပဉ္စမမင်းသား ဒုက္ခရောက်နေပါပြီ... မင်းသားကို အကျဉ်းချထားပါတယ်...” ထိုပိန်ပါးသော အစေခံက ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

“ဘာပြောတယ်...”

ဝမ်ချောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။

ဝမ်ချောင်က ထပ်မံတုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရှိခင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သတိပေးချက်... အမှန်တရားနဂါးမစ်ရှင်တွင် အဓိကဖြစ်ပေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ် - အမှန်တရားနဂါး၏ အကျဉ်းထောင်... အသုံးပြုသူက ထိုအန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ကံကြမ္မာစွမ်းအင် ၃၀၀,၀၀၀ မှတ်ကို နုတ်ယူလိုက်တယ်.. ”

ထိုအသံကို ကြားနေရစဉ် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲမှ ကံကြမ္မာစွမ်းအင် ၃၀၀,၀၀၀ မှတ်သည် လျင်မြန်စွာ နုတ်ယူခံလိုက်ရသည်။ ယခင်ကမူ ထိုနုတ်ယူမှုက တစ်ကိုယ်လုံး အပ်သောင်းချီ ထိုးစိုက်ခံရသည့်နှယ် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။

ထိုအစေခံက ဝမ်ချောင်၏ နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် အင်ပါယာနန်းတော်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်သတင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်။ ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်သည် နန်းတွင်းနန်းတွင်းသူများနှင့် ဖောက်ပြန်မှုနှင့် နန်းတော်အတွင်း ဆူပူမှုဖြစ်စေသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်ဖြင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တရားရုံးတွင် အကျဉ်းချခံထားရသည်။

ထိုကိစ္စက ယခုအချိန်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း နိုင်ငံရေးမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ ရထားက ခဏအကြာတွင် နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော ရထားအတွင်းတွင် သတင်းပို့လာသော အစေခံနှင့် မျက်နှာတည်ငြိမ်လျက်ရှိသော ဝမ်ချောင်တို့ ရှိနေသည်။

ယခုထိပင် သူက ထိုသတင်းကို မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

ဤသည်မှာ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမင်းသားက သူ့ထံ အကူအညီတောင်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးမီကပင်ဖြစ်ပြီး လုပ်ကြံသူများအားလုံး သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က ထိုအခန်းပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ထိုသို့သော ဖြစ်ပေါ်မှုကို သူက မည်သည့်အခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပဉ္စမမင်းသားက နန်းတွင်းနန်းတွင်းသူများနှင့် ဖောက်ပြန်မှုဖြင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တရားရုံးသို့ ဖမ်းဆီးခံရသည်။

“သတိပေးချက်... အမှန်တရားနဂါးက ဒီလောကအတွက် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူရဲ့ကံကြမ္မာက လောကရဲ့သမိုင်းနဲ့ မဟာထန်မင်းဆက်ရဲ့ နဂါးစွမ်းအင်ကို လွှမ်းမိုးလိမ့်မယ်။ အသုံးပြုသူက အမှန်တရားနဂါးကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိပါက ကံကြမ္မာစွမ်းအင် ၁,၀၀၀,၀၀၀ မှတ်ကို နုတ်ယူလိုက်မယ်..."

“သတိပေးချက်... အသုံးပြုသူတွင် ဖြေရှင်းနည်းစဉ်းစားရန် ငါးရက်သာ ကျန်ရှိတယ်... အသုံးပြုသူက သေဆုံးမှုအထိ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တဲ့ ပြင်းထန်သောပြစ်ဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ အသုံးပြုသူအား အမြန်ဆုံးလှုပ်ရှားရန် အားပေးတိုက်တွန်းတယ်...”

ကံကြမ္မာကျောက်စာသည် မကြာသေးမီက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံပြောဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က ကံကြမ္မာကျောက်စာ၏ ထိုမျှပြင်းထန်သော အသံကို ရှားရှားပါးပါး ကြားဖူးပြီး ‘အသုံးပြုသူအား အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားရန် အားပေးတိုက်တွန်းသည်’ ကဲ့သို့သော အရေးတကြီး သတင်းစကားများကိုလည်း ရှားရှားပါးပါး ပေးပို့ဖူးသည်။ ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်က ရိုးရှင်းသော နန်းတွင်းအငြင်းပွားမှုတစ်ခုတွင်သာ ပါဝင်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လီဟန်ထံ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်ပါက မဟာထန်မင်းဆက်၏ ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအနာဂတ်သည် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို ဝမ်ချောင်က စိတ်ကူးပင် မယဥ်ရဲပေ။

ဝမ်ချောင်က သတိပြန်လည်ရရှိလာသည်နှင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး အစေခံထံ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

“လီကျင်းကျုံးက ဘာပြောလဲ... ဘာလို့ ချက်ချင်းမပြောပြခဲ့တာလဲ...”

ပဉ္စမမင်းသားနှင့် မည်သည့်ဖြစ်ရပ်မျိုးဖြစ်စေ လီကျင်းကျုံးသည် အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီး ထိုအစေခံကိုလည်း သူပင် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပဉ္စမမင်းသားနှင့် နန်းတွင်းနန်းတွင်းသူများပတ်သက်သော အဓိကဖြစ်ရပ်တစ်ခုတွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခု ရှိသင့်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖြစ်ရပ်နှင့် ဖမ်းဆီးမှုကြားတွင် အချိန်အနည်းငယ်ရှိသင့်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က လီဟန်ကို မင်းမျိုးမင်းနွယ်တရားရုံးတွင် အကျဉ်းချခံရပြီးမှသာ ထိုကိစ္စတစ်ခုလုံးကို သိရှိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အမှားတစ်ခုဖြစ်ပြီး အစပိုင်းမှ သတင်းပို့ခံရပါက ထိုမျှထိတ်လန့်မှုဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒီကိစ္စကို သိရှိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ လူတိုင်းက အမှားတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ပဉ္စမမင်းသားကိုယ်တိုင်တောင် အလေးအနက်မထားခဲ့ပါဘူး။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ တတ်နိုင်သလောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့တောင် ကျွန်တော်တို့ကို ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တရားရုံးက ထပ်ပြီး ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းသားနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့အရှင်ကို နန်းတွင်းနန်းတွင်းသူတွေနဲ့ ဆူပူမှုဖြစ်စေတယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်နဲ့ ဖမ်းဆီးသွားပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့အရှင်က ကျွန်တော့်ကို အရှင့်ထံ အကူအညီတောင်းဖို့ အမိန့်ပေးပြီး ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခံသွားရပါတယ်...”

ပဉ္စမမင်းသားထံ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မကြာသေးမီက အဖြစ်အပျက်ကို တွေးမိရင်း အစေခံ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပဉ္စမမင်းသားက တခြားမင်းသားများထဲတွင် ထွန်းပေါက်လာသူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ ရောဂါဝေဒနာများ ပျောက်ကင်းပြီးနောက် တတိယမင်းသား လီဂျူးနှင့် အငြင်းပွားမှုတွင် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး လီဂျူးကို အကျဉ်းချခံရစေခဲ့သည်။ လီဟန်၏ ဂုဏ်သတင်းက တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး ယခု ထီးနန်းအတွက် ပြိုင်ဖက်တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခုသည် ကျရောက်လာပြီး ပဉ္စမမင်းသားက ယခု မင်းမျိုးမင်းနွယ်တရားရုံးတွင် အကျဉ်းချခံထားရသည်။

မင်းမျိုးမင်းနွယ်တရားရုံးမှ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသောလူများ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ အဆင့်နိမ့် အစေခံများနှင့် နန်းဆောင်အပျိုတော်များအတွက် မကြုံစဖူး ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က ဘာမှ မပြောဘဲ မျက်ခုံးများကို တွန့်လျက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေသည်။

“ဘယ်နန်းတွင်းသူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိလား...” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

“မသိပါဘူး... ဒီကိစ္စက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။ ပြီးတော့ မင်းသားတစ်ပါးနဲ့ နန်းတွင်းသူတစ်ဦးနဲ့ ပတ်သက်နေတာမို့... သတင်းအချက်အလက်အများစုကို ပိတ်ဆို့ထားပါတယ်။ ဒီအစေခံလေးက ဘာမှ မသိပါဘူး...”

အစေခံ၏ မျက်နှာက ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲလာပြီး ရုတ်တရက် ရထားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

“အရှင် ပဉ္စမမင်းသားက ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသားကို ကယ်တင်ပေးပါ...”

သူက မျက်ရည်ဝဲလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းရိုက်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် မလုပ်ရသေးခင် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထားပါ... ငါ ပဉ္စမမင်းသားကို ကယ်တင်မယ်...”

ရထားအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးသွားသည်။ ဝမ်ချောင်က ရထားနံရံကို မှီထားရင်း မျက်ခုံးများကို ပိုမိုတွန့်လျက် တွေးတောနေသည်။ အစေခံထံမှ ရရှိသော သတင်းအချက်အလက်များသည် အလွန်နည်းပါးပြီး ပဉ္စမမင်းသားက နန်းတွင်းသူတစ်ဦးနှင့် ဖောက်ပြန်မှုဖြင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တရားရုံးတွင် အကျဉ်းချခံထားရသည်ဟူသော အချက်သာ သိရှိထားသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် နန်းတော်သို့ အလျင်စလို ပြေးသွားခြင်းက မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်မှု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်က အသေးစိတ် အချက်အလက်များမရှိဘဲ အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။