အခန်း (၁၆၂၆-၁၆၃၀)

အခန်း ၁၆၂၆ - အဓိကပုဂ္ဂိုလ်၊ အထိန်းတော်ငယ်လေး

ကျောက်စိမ်းမိဖုရားရှောင်းရဲ့ ရေနစ်မှုဖြစ်ရပ်နှင့် ပဉ္စမမင်းသားက အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်လာမှုတို့ကြောင့် နန်းတွင်းအရေးအခင်းက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ တရားရုံးတွင်လည်း သိသာထင်ရှားသော ဆူညံမှုမျိုး မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ထိုဖြစ်ရပ်၏ သက်ရောက်မှုများက ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ဝမ်ချောင်က ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ထင်ရှားသော စစ်ဆင်ရေးများစွာတွင် ပါဝင်ခဲ့ရာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော မုန်တိုင်းတစ်ခု၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မရေမတွက်နိုင်သော ထောက်လှမ်းသူများက အရိပ်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် တခြားနိုင်ငံများအပြင် မဟာထန်၏ ဒေသတွင်းမှ ချီဘုရင်၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း နှင့် နန်းတွင်းမှလူများပင် ပါဝင်ကြသည်။ သိမ်းငှက်အိုကြီးနှင့် သူ၏လူများက ထိုသူများနှင့် ဉာဏ်စမ်းသတ္တိစမ်း တိုက်ပွဲများကို နေ့စဉ် ဆင်နွှဲနေရသည်။

သို့သော် နံရံတစ်ဖက်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ထောက်လှမ်းမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ထောက်လှမ်းမှုများက နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏အိမ်တော်က အေးချမ်းသာယာသော အိုအေစစ်တစ်ခုနှယ် ဖြစ်နေသည်။

တခြားနိုင်ငံများနှင့် တရားရုံးက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်ကမူ သူတို့ထံမှ လုံးဝ လွတ်ကင်းနေသည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ အိမ်တော်အတွင်း၌ ဝမ်ချောင်ကို ဝန်းရံထားသော အဆင့်မြင့်ဘုံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းစွမ်းအင်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ ထိုပူပြင်းလှသော စွမ်းအင်သည် သံမဏိကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်မည့်ဟန် ရှိသည်။

မူလအမရသိုင်း၏ တစ်ဆယ့်တစ်ထပ်မြောက်အဆင့်သို့ ဖောက်ထွင်းပြီး သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီးကတည်းက ဝမ်ချောင်၏ စွမ်းအားက များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆဲလ်တစ်ခုစီက သိမ်မွေ့နယ်မြေ၏ သိပ်သည်းလှသော စွမ်းအင်ဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

အကယ်၍ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုပါက ဝမ်ချောင်၏ စိတ်စွမ်းအားသည်လည်း သိသာစွာ တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရမည်ပင်။

အိမ်မက်ဆိုးသားရဲ၏ စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်စွမ်းအားသည် ငါးဆခန့် အားကောင်းလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားက ခုနစ်ဆခန့် အားကောင်းလာပြီး နောက်ထပ် တိုးတက်နိုင်သည့် နေရာလွတ်များလည်း ရှိနေသေးသည်။

“ဘယ်သူလဲ...”

ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အေးစက်သော အလင်းဖြင့် လင်းလက်လျက် ရှိသည်။

"ရွှစ်..."

ဝမ်ချောင်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဓားသဖွယ်ပေါင်းစည်းကာ ခန်းမဆောင်၏ အနောက်မြောက်ထောင့်သို့ သေစေနိုင်သော ဓားချီတစ်ချက်ကို လှမ်းပို့လိုက်သည်။

ထိုလျင်မြန်သော တိုက်ခိုက်မှုက သေစေနိုင်လှသော ဓားရည်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့ဖြတ်သွားရာ နောက်ကျန်ရစ်သော အငွေ့အသက်မှာ အေးစက်လှသည်။ ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ ပန်းအိုးတစ်လုံးက ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ပိတောက်ပန်းသည် လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းကာ တစ်ချိန်က စိမ်းလန်းလှသော အရွက်များမှာ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ပြုတ်ကျသွားသည်။

"နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးသုတ်သင်ခြင်းသိုင်း"

ဝမ်ချောင်က ထိုအဆင့်မြင့်သိုင်းပညာကို ထပ်မံအသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝအသစ်သော စွမ်းအားအဆင့်တစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

ဓားချီဖြတ်သွားရာတွင် လေဟာနယ်က ဖန်ခွက်သဖွယ် ကွဲအက်သွားပြီး လေထဲတွင် သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဘုန်း..."

ဓားချီသည် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို ဖြတ်ထိုးသွားပြီး ထောင့်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် လူရိပ်တစ်ခုက ယိုင်တိယိုင်ထိုးထွက်လာပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

“လုပ်ကြံသူတွေ လိုက်ဖမ်းကြ...”

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်၏ အေးချမ်းသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပြုတ်ကျလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ရွှေရောင်အစောင့်တပ်သားများစွာက လုပ်ကြံသူကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကြသည်။

“မလိုဘူး... သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုလိုက်...”

ဝမ်ချောင်က အစောင့်တပ်သားများကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသူများ အလွန်များပြားလှရာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် သူက မထိတ်လန့်ချင်တော့ပေ။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်က မကြာမီ အေးချမ်းမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ခဏအကြာ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ရွှီခဲ့ယီ၏ ရင်းနှီးသော အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အရှင် ခေါ်ထားတာလား...”

“စုံစမ်းမှုက ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲ...”

ဝမ်ချောင်က သူ၏သိုင်းပညာအား တဖြည်းဖြည်းချင်း အဆုံးသတ်လိုက်ရင်း ရွှီခဲ့ယီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီခဲ့ယီက ခေါင်းငုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး အထိန်းတော်လီနဲ့ သခင်ယန်က နန်းတွင်းမှာ သတင်းပို့ထားတယ်... နန်းတွင်းမှာ ‘လီရှောင်လီ’ လို့ ခေါ်တဲ့ အထိန်းတော်ပေါင်း သုံးရာငါးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ရှိတယ်... သူတို့အားလုံးကို စုံစမ်းဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ယူရဦးမှာ။ ဒါပေမဲ့ ယခုအချိန်ထိတော့ အရှင်ပြောတဲ့ အထိန်းတော်ငယ်လေးနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရသေးဘူး...”

“ဟင်...”

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

နန်းတွင်းအရေးအခင်း ပြီးဆုံးပြီးကတည်းက အချိန်အတော်ကြာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက်မူ ၎င်းသည် အစသာဖြစ်သည်။

ပဉ္စမမင်းသားက လွတ်မြောက်လာပြီးကတည်းက ဝမ်ချောင်သည် နောက်ထပ်ပြဿနာတစ်ခု ပိုတိကျစွာဆိုရလျှင် လူတစ်ယောက်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အဆင့်မြင့်ဆုံးအုပ်ချုပ်သူ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းအရေးအခင်း တစ်ခုလုံးတွင် ပဉ္စမမင်းသား၏ အကျဉ်းချခံရမှုက ကျောက်စိမ်းမိဖုရားရှောင်း၏ သေဆုံးမှုအထိ သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ဘာမှလုံးဝ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သာမန်မဟုတ်လှသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖယ်ရှားမရနိုင်သော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည့် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် မည်သို့ ရှိနေသနည်း။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်က အင်ပါယာကို ထောက်ကူထားသည့် မဏ္ဍိုင်ကြီးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျန်းမာရေးက အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်မဆို ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်စေမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်း သို့မဟုတ် ပဉ္စမမင်းသားက လီဟန်ပင်လျှင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နန်းဆောင်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

နန်းတော်အတွင်းရှိ အကောင်းဆုံးသော အစောင့်တပ်သားများက သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နန်းဆောင်ကို နေ့ညမရပ်မနား ဝိုင်းထားကြပြီး မည်သူမျှ ထိုနေရာမှ ပေသုံးထောင်အကွာအထိ ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်း မရှိသလို သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် ထိုသူတော်စင်ဧကရာဇ် အစောင့်တပ်သားများက သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ကိုသာ လိုက်နာကြပြီး ကြင်ယာတော်ထိုက်ကျန်းပင်လျှင် သူတို့အပေါ် အာဏာမရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်က နန်းတွင်းသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း မိန်းမစိုးကောင်းကို တွေ့ဆုံရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာနည်းလမ်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် ကွယ်လွန်ချိန်တွင် မိန်းမစိုးကောင်းက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဗဟိုလွင်ပြင်က အဓိကရုဏ်း ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း အထိန်းတော်တစ်ဦးက သူ၏ရုပ်အလောင်းကို သယ်ဆောင်ကာ သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဖြင့် ဈာပနအခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ မိန်းမစိုးကောင်းတွင် သားသမီးမရှိသလို မည်သူ့ကိုမျှ မမွေးစားခဲ့သည်ကို လူတိုင်းသိရှိကြသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအထိန်းတော်က မိန်းမစိုးကောင်းနှင့် ရံဖန်ရံခါ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူကြားသိခဲ့ရသည်။ မိန်းမစိုးကောင်းက သူ့ကို ဉာဏ်ထက်မြက်ပြီး ရိုးသားသူအဖြစ် မြင်ခဲ့ရာ သူ့အနီးတွင် ထားရှိပြီး စာဖတ်စာရေး သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

နန်းတွင်းရှိ လူအနည်းငယ်သာ ထိုအကြောင်းကို သိရှိကြပြီး အကယ်၍ မိန်းမစိုးကောင်း သေဆုံးပြီးနောက် ထိုအထိန်းတော်ငယ်လေးက သူ၏ရုပ်အလောင်းကို သယ်ဆောင်ရန် ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ပါက မည်သူမျှ သိရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ဝမ်ချောင်က ဤလူကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ပါက မိန်းမစိုးကောင်းနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိနေသည်။

ဝမ်ချောင်က လီကျင်းကျုံးနှင့် ယန်ကျောက်၏ စွမ်းအားဖြင့် ထိုအထိန်းတော်ငယ်လေးကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းသည် သူထင်ထားသည်ထက် များစွာခက်ခဲမည်ဟု ထင်ရှားလာသည်။

“အရှင် ကျွန်တော်တို့မှာ သတင်းအချက်အလက် နည်းပါးလွန်းတယ်... ဒီလောက်နည်းတဲ့ အချက်အလက်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီလူကို ရှာတွေ့ဖို့ တော်တော်ခက်ခဲတယ်...” ရွှီခဲ့ယီက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က ပေးထားသည့် သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ‘လီရှောင်လီ’ ဟူသော အမည်ပြောင်နှင့် နှုတ်ခမ်းအောက်ဘက်တွင် နှမ်းစေ့အရွယ်ရှိ သေးငယ်သော မှဲ့လေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။ နန်းတွင်းတွင် ထိုဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီသူ ရာကျော်လောက် ရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထို့ပြင် သူတို့အားလုံးကို စုံစမ်းပြီးသည့်တိုင် ဝမ်ချောင်လိုချင်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရှာတွေ့မည်ဟု အာမခံချက် မရှိပေ။

“သိပြီ...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်လျက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေသည်။

“တင်ပြပါတယ်...”

အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ခြေသံများ အလျင်စလို ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီ အစောင့်တစ်ဦးက ဝမ်ချောင်ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ထိုင်လိုက်သည်။

“အရှင် နန်းတွင်းက သတင်းပို့လာတယ်။ မနေ့ညက အထိန်းတော်ငယ်လေးတစ်ယောက် နန်းတွင်းကနေ ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ သိရှိရတယ်။ မြို့စောင့်တပ်က မြို့ထဲမှာ ရှာဖွေနေပါပြီ။ အဲဒါအပြင်... အမိန့်က အရှေ့နန်းဆောင်ကနေ တိုက်ရိုက်ထုတ်ပြန်လာတာဖြစ်တယ်လို့ သိရှိရတယ်...”

"ဘုန်း..."

ဝမ်ချောင်နှင့် ရွှီခဲ့ယီတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများက ဖြူဖျော့သွားသည်။

အထိန်းတော်ငယ်လေးတစ်ဦး ထွက်ပြေးသွားခြင်းက အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်သော်လည်း အရှေ့နန်းဆောင်က အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်ဆိုပါက ကိစ္စများသည် ထင်ရသလောက် ရိုးရှင်းမနေပေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်သည် အထိန်းတော်တစ်ဦးကို ရှာဖွေနေချိန်တွင် ထိုဖြစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် ရွှီခဲ့ယီတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

"ဝူး..."

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သို့ ခဏအကြာတွင် စာပို့ချိုးငှက်များ အဆက်မပြတ် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။ လီကျင်းကျုံး၏ စွမ်းဆောင်မှုမှာ ထူးကဲလှပြီး နန်းတွင်းမှ အကြောင်းပြန်စာက မကြာမီ ရောက်ရှိလာသည်။ ထွက်ပြေးသွားသော အထိန်းတော်သည် လီဟု အမည်ရှိပြီး ‘လီရှောင်လီ’ ဟုလည်း ခေါ်သည်။

ထို့ပြင် သူနှင့် ရင်းနှီးသူများက သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သေးငယ်သော အနက်ရောင် မှဲ့လေးတစ်ခုရှိကြောင်း ပြောပြကြသည်။ ထိုအထိန်းတော်သည် ထိုမှဲ့လေးကို ကုတ်ခြစ်တတ်သည့် အကျင့်ရှိရာ အနီးနားရှိလူများက ၎င်းကို သတိပြုမိကြသည်။

ဤသတင်းကို ရရှိလိုက်သည့်အခါ ရွှီခဲ့ယီနှင့် တခြားသူများ စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။ နေ့တစ်ဝက်မပြည့်မီ မရေမတွက်နိုင်သော ထောက်လှမ်းသူများနှင့် သူလျှိုများကို မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။

“အရှင် အဲဒီနားမှာ...”

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မြို့တော်၏ တောင်ဘက်ပိုင်းသည် ရိုးရှင်းကာ သန့်ရှင်းမှုနည်းပါးသည့် လမ်းကျဉ်းတစ်ခုတွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်မှ သူလျှိုတစ်ဦးက လမ်းပြလျက်ရှိသည်။ ဝမ်ချောင်၏ ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်ဖွံ့ဖြိုးပြီးသားဖြစ်ပြီး မြို့စောင့်တပ်ပင်လျှင် ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

သတင်းအချက်အလက်ကို လက်ခံရရှိပြီး စိစစ်ကာ စုံစမ်းရန် လေးနာရီသာ အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ဝမ်ချောင်၏လူများက မြို့တော်တွင်နေထိုင်သူ သိန်းရာပေါင်းများစွာထဲမှ အထိန်းတော်ငယ်လေး၏ တည်နေရာကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စရာကောင်းသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“အရှင့်ထံ တင်ပြပါတယ်... မြို့စောင့်တပ်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်... သူတို့က အိမ်တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် ရှာဖွေနေပြီး ဒီနားကို ဦးတည်လာနေပါတယ်...”

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် မီယာစမိ အရာကာက ရေညှိဖုံးနေသော နံရံတစ်ခုထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေး ဝတ်စုံအမည်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားနှစ်ချောင်း သိုင်းထားသည်။

“သခင်လေးကို တင်ပြပါတယ်...” မကြာမီ နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အနောက်မြောက်ဘက်မှာ ပထမမင်းသားရဲ့လူတွေကို တွေ့ရတယ်... သူတို့က သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခုရထားပုံရပြီး ဒီနားကို ဦးတည်လာနေတယ်...”

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးဝတ်စုံအမည်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော နောက်ထပ်လူတစ်ဦးက မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အတွေ့အကြုံနှင့် သွက်လက်မှု၏ အငွေ့အသက်က ဖြာထွက်နေသည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်က အနောက်မြောက်စစ်ဆင်ရေးအတွင်း ကယ်တင်ခဲ့သော ‘ဓားတစ္ဆေ’ ဟု ခေါ်သည့် သိုင်းပညာလောကမှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ထက်မြက်သော လုပ်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာလောကတွင် သတင်းအချက်အလက်ရယူရန် နည်းလမ်းများစွာရှိပြီး ထိုအချက်တွင် ဓားတစ္ဆေက မီယာစမိ အာရာကာနှင့် တစ်နည်းမျှ နောက်မကျခဲ့ပေ။

“မြန်လှချည်လား...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာထားသည် အေးစက်သွားသော်လည်း မကြာမီ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည်။

“ရွှီခဲ့ယီ၊ ချန်းစန်းယွမ်၊ မင်းတို့တွေ လူတချို့ခေါ်ပြီး မီယာစမိ အာရာကာနဲ့အတူ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်လိုက်... မင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေလဲ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘယ်သူကိုမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်ဘူး”

“အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်...” လက်အောက်ငယ်သားများက တညီတညွတ်ထဲ ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။

******

အခန်း ၁၆၂၇ - ထိတ်လန့်စရာ မိန်းမစိုးကောင်းဆိုင်ရာ သတင်း

"ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်..."

ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်အတိုင်း သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာကြသည်။ အနောက်မြောက်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်ထံတွင် သိုင်းပညာရှင်များစွာ လက်အောက်ခံအဖြစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ စွမ်းအားအရ မြို့တော်တွင် သူတို့နှင့် ယှဉ်နိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ထိုအရာအားလုံးကို စီမံပြီးသည့်နောက် ဝမ်ချောင်က သူ၏ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းကျဉ်းလေးက ညအခါတွင် မှောင်မိုက်နေသည်။ အနီးအနားရှိ နေအိမ်များမှ နေထိုင်သူများက တစ်ခုခုဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့ပုံမသိကြပြီး သူတို့၏ မီးအိမ်များကို မီးငြှိမ်းကာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အနည်းငယ်သာ အလင်းရောင်ရှိသည်မှာ ပေရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင်ရှိသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးအိမ်တစ်လုံးမှသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်လာပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

“အရှင်...”

တံခါးသည် ကျီကျီအသံဖြင့် ပွင့်လာပြီး ဝမ်ချောင်သည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အတွင်းတွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်မှ လူများစွာက စောင့်ဆိုင်းနေပြီဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“အရှင် အားလုံးကို စီမံပြီးပြီ... လီရှောင်လီက အထဲမှာ...” အစောင့်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က အနည်းငယ်သာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ခန်းဆောင်တစ်ခုကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းမီးအောက်ရှိ ရိုးရှင်းသော စားပွဲတစ်လုံးပါဝင်သည့် အခန်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ စားပွဲအနီးတွင် လူရိပ်အနည်းငယ် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အသက် ဆယ့်ရှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့်ရှိ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဖြောင့်တန်းပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာမျိုး ပြသနေသည်။ ထိုအစောင့်များစွာဖြင့် ဝိုင်းထားခံရသော်လည်း သူက မကြောက်ရွံ့ပေ။

သူ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွှေးမရှိသလို နန်းတွင်းမှ အခြားအထိန်းတော်များနှင့် တူညီသော အငွေ့အသက်က ဖြာထွက်နေသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင် ရှာဖွေနေသည့်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဝမ်ချောင်က လူငယ်အထိန်းတော်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းက လီရှောင်လီလား...”

“ဟုတ်တယ်...”

လီရှောင်လီ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ဂုဏ်ယူပြီး ပြတ်သားလှသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းမကြည့်ဘဲ သူ၏စကားများက ယဉ်ကျေးမှု အနည်းငယ်မျှ မပါဝင်ပေ။

“အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်က ဘယ်လိုအမှားလုပ်မိလို့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က လာဖမ်းဆီးရတာလဲ... အရှင်မင်းကြီးက နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သာမန်လူတွေကို ဖမ်းဆီးနေတာက ဦးစားပေးတာ မဖြစ်သင့်ဘူးမဟုတ်လား... ဒီအကြောင်းသာ ထွက်သွားရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ဟ

ဝမ်ချောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး အထိန်းတော်၏ လှုံ့ဆော်မှုကို လက်မခံခဲ့ပေ။

“မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့ အခြေအနေကို မေးလို့ရမလား...”

"ဟူး..."

အထိန်းတော်က တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလာရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည့်နှယ် ထင်ရသည်။

အထိန်းတော်က ခေါင်းခါလျက် သေချာစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဘာကို မေးနေတာလဲ... ကျွန်တော်က နန်းတွင်းမှာ မီးအိမ်ကိုင်တဲ့ သာမန်အထိန်းတော်တစ်ယောက်ပဲ... ဒီတစ်ကြိမ် ထွက်လာတာကလည်း မီးအိမ်ဆီဝယ်ဖို့ပဲ... မိန်းမစိုးကောင်းကို တွေ့ဖူးမယ်လို့ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အရှင်မင်းကြီးက မိန်းမစိုးကောင်းကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် နန်းတွင်းကို သွားပြီးမေးတာက ပိုကောင်းမှာ...”

“ဟင်... ဟုတ်လား...”

ဝမ်ချောင်က အထိန်းတော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“မလိုအပ်ဘူး... မင်းစိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့... ငါက နှိပ်စက်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး... မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့ မကြာခင်က အခြေအနေကို သိချင်ရုံပဲ... ထပ်ပြီး မင်းက တကယ့်လီရှောင်လီ မဟုတ်လား...”

အစပိုင်းတွင် သူက ရှေ့မှအထိန်းတော်ကို ပြောနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးမေးခွန်းမှာ သူ၏ နောက်တွင် ရိုးသားသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ဦးတည်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဘာကို မေးနေတာလဲ... ဒီမှာ လီရှောင်လီတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားလိုက်တော့ ...”

‘လီရှောင်လီ’ ဟုဆိုသူက ကိုယ်ကို ဖြောင့်တန်းလျက် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က ထိုအထိန်းတော်နှင့် အငြင်းအခုံမလုပ်ဘဲ ၎င်း၏မျက်လုံးများက နောက်ကွယ်ရှိ ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်ထံတွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် စူးစိုက်နေသည်။ လီကွေ့ သို့မဟုတ် လီခွေ့က သူသည် တကယ့်သူက မည်သူဖြစ်သည်ကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။

“ပထမမင်းသားရဲ့လူတွေက ဒီလမ်းကျဉ်းထဲကို ရောက်လာနေပြီ... မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ်။ ငါက ပထမမင်းသားရဲ့လူဖြစ်နေခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် မင်းကို မကောင်းကြံရင် ငါ ဒီမှာ မင်းရှေ့မှာရပ်ပြီး စကားပြောနေမှာလား... ငါက မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့ မကြာခင်က အခြေအနေကို သိချင်ရုံပဲ... မင်းလည်း သိထားရမှာက ငါ့ရဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်ကို သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး မိန်းမစိုးကောင်းနဲ့ ငါက ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့တယ်... မင်းကို လှည့်စားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး...”

နောက်ကွယ်ရှိ အဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် မျက်လုံးများထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် ရုန်းကန်မှုများကို ဖော်ပြနေသည်။ ဝမ်ချောင်က ထပ်မံစကားမပြောဘဲ သူ၏ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော တော်ဝင်တံဆိပ်က ရွှေရောင်ထဲတွင် နီညိုရောင်ဖြစ်ပြီး တခြားဘုရင်များ မပိုင်ဆိုင်သည့် သွေးရောင်နဂါးတစ်ကောင် ပါရှိသည်။ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ဝမ်ချောင်က အင်ပါယာ၏ အကာအကွယ်ပေးသူ၊ သွေးပင်လယ်နှင့် အလောင်းတောင်ပုံထဲမှ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မဟာထန်စစ်နတ်ဘုရားဟု ဆိုလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာတွင် ၎င်းနှင့်တူသော တံဆိပ်မရှိပေ။

"ဘုန်း..."

နောက်ဆုံးတွင် အဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်သည် ဒူးထောက်လျက် ထိုင်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးထံ ဦးညွှတ်ပါတယ်... ဒီလီရှောင်လီရဲ့ မယဉ်ကျေးမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

ထိုစကားကို ပြောပြီးသည့်နောက် လီရှောင်လီသည် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ လွတ်မြောက်သွားသည့်နှယ် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲလျက် အဝတ်အစားများက စိုစွတ်သွားသည်။

ချန်းစန်းယွမ်နှင့် ကျန်းချွယ်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စကားမပြောနိုင်သည်အထိ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအထိန်းတော်ငယ်လေးက အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောဘဲ နန်းတွင်းမှ ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီး ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်နှယ် အလွန်သတိထားစွာ ပြုမူနေသည်။

“ချန်းစန်းယွမ်နဲ့ ကျန်းချွယ်ကလွဲရင် အားလုံး ပြန်ထွက်သွားကြ...”

ဝမ်ချောင်က တစ်ခုခုကို သတိပြုမိပုံရပြီး သူ၏လူများကို ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် တင်းကြပ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဝှစ်…

လူအားလုံးက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြပြီး လီရှောင်လီအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသည့် အထိန်းတော်ပင်လျှင် ထွက်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် ဝမ်ချောင်၊ ချန်းစန်းယွမ်၊ ကျန်းချွယ်နှင့် တကယ့် ‘လီရှောင်လီ’ သာလျှင် ကျန်ရှိနေသည်။

ဝမ်ချောင်က ထိုလီရှောင်လီသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ လီရှောင်လီနှင့် တူမတူကို သေချာမသိရသေးသော်လည်း ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပြားသည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ပေါက်…

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရိုးရှင်းသော သံချေးတက်နေသည့် မီးအိမ်ထဲမှ မီးတောက်များ ရံဖန်ရံခါ ဖျပ်ဖျပ်ထွက်ပေါ်နေသည့် အသံသာလျှင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ လေးဦးစလုံး၏ အရိပ်များသည် မီးတောက်နှင့်အတူ ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရှားနေသည်။ အေးစက်သော လေထုထဲတွင် မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြပေ။

"မိန်းမစိုးကောင်းက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို အရှင်မင်းကြီးကို ပြောပြခဲ့တာလား...”

လီရှောင်လီက နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်က ၎င်းကို သိရှိခဲ့ခြင်းမှာ မိန်းမစိုးကောင်းက သူ့အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်နေပုံရသည်။

“ဘာကြောင့် နန်းတွင်းကနေ ထွက်ပြေးရတာလဲ... ပထမမင်းသားရဲ့လူတွေ လိုက်ဖမ်းနေတာက မင်းကို လိုက်နေတာလား...”

ဝမ်ချောင်က မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ သူ၏မေးခွန်းများကို ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အခန်းထဲသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်းက အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လီရှောင်လီက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသာမန်လူက ထွက်ပြေးချင်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အတင်းအကြပ် ထွက်ပြေးရတာပါ... မိန်းမစိုးကောင်းက ဒီသာမန်လူကို ထွက်ပြေးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ...”

"ဘုန်း..."

ဝမ်ချောင်က ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထားတင်းမာသွားပြီး ချန်းစန်းယွမ်နှင့် ကျန်းချွယ်တို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သွားသည်။ အခြေအနေက ပို၍ပင် တင်းမာလာသည်။

မိန်းမစိုးကောင်းဆိုသည်မှာ မည်သူဖြစ်သနည်း။

အတွင်းနန်းရုံး၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နံပါတ်တစ်အရာရှိ... နန်းတွင်းတွင် မိန်းမစိုးကောင်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး အရာရှိများအားလုံး၊ နန်းတွင်းသူများနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များအားလုံးက သူ့ကို လေးစားကြသည်။

မိန်းမစိုးကောင်းက စကားပြောလျှင် မည်သူမျှ မဆန့်ကျင်ရဲပေ။ သို့သော် ယခု လီရှောင်လီက မိန်းမစိုးကောင်းသည် သူ့အား နန်းတွင်းမှ ထွက်ပြေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်ဟု ပြောနေသည်။

မိန်းမစိုးကောင်းပင်လျှင် မကိုင်တွယ်နိုင်သည့် ပြဿနာမျိုးသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“ဒီသာမန်လူက မူလက အလုပ်သာမန်ဌာနမှာ အသေးအဖွဲရောထွေးကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူတဲ့ အထိန်းတော်တစ်ယောက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မိန်းမစိုးကောင်းက ကျွန်တော့်ကို ရံဖန်ရံခါခေါ်ပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့တာဝန်တွေက အားလပ်တဲ့အချိန်မှာ စာဖတ်ရင်း မီးအိမ်ကိုင်ပေးဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့တယ်... ဒါက တစ်လမှာ ခြောက်ကြိမ်ပဲဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်ကို တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာတယ်... ကျွန်တော်က မိန်းမစိုးကောင်းအတွက် နှစ်အနည်းငယ်လောက် မီးအိမ် ကိုင်ပေးခဲ့တယ်...”

ဝမ်ချောင်က မည်သည့်အရာမျှ မမေးရသေးခင် လီရှောင်လီက ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို စတင်ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကျွန်တော်က ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ကို ပုံမှန်အတိုင်း မီးအိမ်ကိုင်ဖို့ သွားတဲ့အခါ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးမေးမြန်းခံခဲ့ရတယ်... ကျွန်တော်က မိန်းမစိုးကောင်းကို ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့ မေးခဲ့ပေမဲ့ မိန်းမစိုးကောင်းက ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ပြောတယ်... နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်က ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ကို ထပ်သွားတဲ့အခါ မိန်းမစိုးကောင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ဝန်ဆောင်မှု မလိုအပ်တော့ဘူးလို့ ပြောတယ်... ကျွန်တော်က စိတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့ပေမဲ့ အများကြီး မတွေးဘဲ မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း သွားတာကို ရပ်လိုက်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ကျွန်တော်ကို နန်းတွင်းသိုလှောင်ရုံကို တာဝန်ပေးလိုက်တယ်... အဲဒီမှာ မိန်းမစိုးကောင်းကြိုက်တဲ့ အချိုပွဲတချို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်... နန်းတွင်းမှာ မိန်းမစိုးကောင်းကလွဲရင် ဒီအချိုပွဲတွေကို ကြိုက်တဲ့သူ မရှိဘူး... အဲဒါအပြင် အဲဒီအချိုပွဲတွေက သူကြိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပုံသွင်းထားတာပဲ... ထပ်ပြီး ကျွန်တော်မှတ်မိတာက မိန်းမစိုးကောင်းကို ဒီအကြောင်းမေးတုန်းက သူက ဒီအချိုပွဲတွေကို သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့နန်းဆောင်မှာ စားတဲ့သွားရည်စာတွေလို့ ပြောခဲ့တယ်... ပုံမှန်အားဖြင့် နန်းတွင်းမှာ ဒီလိုမလုပ်ပေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တွေ့ရတာက ဒီအချိုပွဲတွေကို ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်ကို မပို့ဘူး...” လီရှောင်လီက ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး..."

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

မိန်းမစိုးကောင်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပိုင်အထိန်းတော်ဖြစ်ပြီး ‘ချူးဘုရင်’ ဘဝမှစတင်ကာ သူ့နောက်လိုက်လျက် လိုက်ပါခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက ခွဲမရနိုင်သလို သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ထာဝရယုံကြည်မှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မိန်းမစိုးကောင်းကို ရှာတွေ့ရုံဖြင့် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အခြေအနေကို သိရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော်… မိန်းမစိုးကောင်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အနီးတွင် မရှိခဲ့ပါက ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်အတွင်းရှိသူမှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်း။

ထို့ပြင် မိန်းမစိုးကောင်းသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်အား သစ္စာစောင့်သိသူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ပြိုကျလျှင်တောင် သူ့ကို စွန့်ခွာမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်နိုင်မည်နည်း။

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏နှလုံးသားက အောက်ခြေသို့ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် နန်းတွင်းအတွင်းရှိ အခြေအနေကို အတိအကျ မသိရသေးသော်လည်း တစ်ခုသာမှာ သေချာသည်။ မိန်းမစိုးကောင်းထံတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှောင်လီက ဆက်လက်ပြောနေသည်။

“ဒီနိမ့်ကျတဲ့လူက အဲဒီအချိန်ကစပြီး သတိထားစောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကိုမေးမေး အဲဒီအချိုပွဲသေတ္တာကို ဘယ်ကိုပို့လိုက်တယ်ဆိုတာ မသိကြဘူး... သိုလှောင်ရုံကနေ သေတ္တာထွက်သွားပြီးနောက် တစ်ယောက်ယောက်က ချက်ချင်းရောက်လာပြီး ယူသွားတယ်လို့ပဲ သိရတယ်... ဒါပေမဲ့ မကြာခင်ကပဲ ကျွန်တော်က ပြန်လာတဲ့ သေတ္တာထဲမှာ သွေးအိုင်တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်... အဲဒါအပြင် မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ ပိုးသားပုဝါတစ်ခုလည်း ပါလာတယ်...”

"ဘုန်း..."

ဝမ်ချောင်သည် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လာသည်။

“ဘာလဲ...”

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများ တဟုန်ထိုး တက်လာပြီး တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာကို တွေးထားခဲ့သော်လည်း မိန်းမစိုးကောင်း ဒဏ်ရာရသွားမည်ဟူသော အချက်ကို မည်သည့်အခါမှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နံပါတ်တစ်အရာရှိအဖြစ် မိန်းမစိုးကောင်းသည် တော်ဝင်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦးထက်ပင် သာလွန်သော စွမ်းအားရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မိန်းမစိုးကောင်းနှင့် သိုင်းပညာတွင် ယှဉ်နိုင်သူများကို လက်ချောင်းဖြင့် ရေတွက်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

မိန်းမစိုးကောင်း၏ စွမ်းအားအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးသည် ဒဏ်ရာရသွားနိုင်မည်ဟု ဝမ်ချောင်က မည်သည့်အခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပေ။

******

အခန်း ၁၆၂၈ - ပုန်ကန်သောနှလုံးသား

ဝမ်ချောင်တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားသည်မှာ သိသာလွန်းပြီး ချန်းစန်းယွမ်နှင့် ကျန်းချွယ်တို့ပင် အံ့အားသင့်လျက် ရပ်တန့်နေကြသည်။

သူတို့သည် အထိန်းတော်ကြီးကောင်းကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း မြို့တော်အတွင်း သူ၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုနှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီများ များစွာ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် သန့်ရှင်းသိုင်းပညာနယ်မြေ၏ အထွတ်အထိပ်ကို ကျော်လွန်ပြီး စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မထင်မှတ်နိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု အကြိမ်အနည်းငယ်ပင် ဖော်ပြခံရဖူးသည်။

သို့သော် ဤသို့သော သူတစ်ဦးက သွေးအန်နိုင်သည်လော။

ဒဏ်ရာအလွန်ပြင်းထန်မနေလျှင် ဤသို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

ထို့ပြင် အင်ပါယာနန်းတော်အတွင်း သန်မာသူများစွာ စုဝေးနေကြသည်။ ဧကရာဇ်စစ်တပ်သာမက နန်းတွင်းအမှုထမ်းများပါ ရှိသည်။ ဤသည်မှာ မဟာထန်အင်ပါယာ၏ အခိုင်မာဆုံး ကာကွယ်ထားသော နေရာဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အထိန်းတော်ကြီးကောင်းက ထူးချွန်သော သန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မည်သူက သူ့ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေနိုင်မည်နည်း။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရုတ်တရက် လီရှောင်လီသည် အင်ပါယာနန်းတော်မှ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်ချည်းထွက်ပြေးသွားသည်ကို နားလည်လိုက်ကြသည်။ ဤသတင်းကို သိရှိသူတိုင်း သိပ်ကြာရှည်နေထိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချောင်အတွက်လည်း ဤဖြစ်ရပ်က လုံးဝမထင်မှတ်ထားသော အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဒါက အမှန်ပဲ ကျွန်တော်က အထိန်းတော်ကြီးကောင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့တာမို့ ဒီပိုးသားကို ဘယ်လိုမှ မမှတ်မိနိုင်စရာအကြောင်း မရှိဘူး…” လီရှောင်လီက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လက်တစ်ဝါခန့်ရှည်သော ပိုးသားတစ်စကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ချောမွတ်တောက်ပြောင်ပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ ရက်လုပ်ထားသော ပုံစံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းသည် သာမန်ပိုးသားမဟုတ်မှန်း သိသာထင်ရှားသည်။

ထိုပိုးသား၏ အလယ်တွင် ထင်ရှားသော အနီရောင် သွေးကွက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် လီရှောင်လီထံမှ ထိုပိုးသားကို တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွားသည်။ ထိုပိုးသားက ရှုဒေသမှ ဆက်သပစ္စည်းဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော ပိုးသားပိုးမွှားတစ်မျိုး၏ ပိုးအိမ်များမှ ရက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းပေါ်ရှိ တိမ်ကဲ့သို့ပုံစံများက ပိုးအိမ်များပေါ်တွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒီဇိုင်းများ ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ပိုးသားသည် အလွန်ရှားပါးပြီး အောင်မြင်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်သော ပစ္စည်းများမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ မဟာထန်အင်ပါယာတွင် ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသူများမှာ ဘုရင်အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤသို့သော ပိုးသားတစ်စကို တစ်ခါက ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

နန်းတော်အတွင်းတွင်မူ ဤသို့သော ပစ္စည်းများကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသူမှာ နန်းတွင်း၏ အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များသာဖြစ်ပြီး ထိုသူများမှာလည်း သိပ်မများပေ။

အထိန်းတော်ကြီးကောင်းက ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

“အထိန်းတော်ကြီးကောင်းက မင်းကို ထွက်သွားဖို့ ပြောတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…” ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်လီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “အထိန်းတော်ကြီးကောင်းက ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးပြုခဲ့တာမို့ ကျွန်တော်က ဒီပိုးသားကိုတွေ့တော့ အထိန်းတော်ကြီးရဲ့အခြေအနေကို မေးမြန်းဖို့ သွားရေစာသေတ္တာထဲမှာ စာတစ်စောင်ထည့်ပြီး နည်းလမ်းရှာခဲ့ပါတယ်… နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီသေတ္တာထဲမှာ အထိန်းတော်ကြီးရဲ့ စာတစ်စောင်ကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်… ဒါပေမဲ့ စကားလုံးအနည်းငယ်ပဲ ပါပြီး ကျွန်တော့်ကို အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ပြောထားပါတယ်… မကြာခင်မှာပဲ နန်းတော်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စုံစမ်းနေတာကို သတိထားမိပါတယ်… ကျွန်တော် တစ်ခုခု မဖြစ်မနေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ခံစားမိပြီး အင်ပါယာနန်းတော်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးရှာခဲ့တာ…”

ဝမ်ချောင်က ငြိမ်သက်စွာ မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ပထမမင်းသားက လူများကို စေလွှတ်ပြီး ထိုနေရာကို အကြမ်းပတမ်း ရှာဖွေနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိပြီး လီရှောင်လီ၏ ရှိနေမှုကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

“ထ… ငါ အခြေအနေကို နားလည်ပြီ… အထိန်းတော်ကြီးကောင်းကိုကူညီဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ငါ စဉ်းစားမယ်…”

“အဲဒါအပြင် စန်းယွမ်က ဒီနေရာကိစ္စတွေကို သင်ကိုင်တွယ်ပြီး လီရှောင်လီကို မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ကို ခေါ်သွား… ယာယီအနေနဲ့ ငါတို့က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်…”

“ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်…” ချန်းစန်းယွမ်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဝမ်ချောင်က မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးများ တွန့်လျက်ရှိသည်။ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ အမှောင်ထုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲက အခြေအနေနှင့် တူညီလှသည်။

ဝမ်ချောင်က လီရှောင်လီကို ရှာတွေ့လျှင် မေးခွန်းများစွာ ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်သာ ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာနန်းတော်၏ နက်နဲသော အတိမ်အနက်များက ထူထဲသော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။ ထိုမြူခိုးထဲတွင် အလွန်များပြားလှသော အရာများ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

သူက မရှိစဉ်အတွင်း နန်းတော်ထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။ အထိန်းတော်ကြီးကောင်းက အဘယ်ကြောင့် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်တွင် မရှိတော့သနည်း။ မည်သူက သူ့ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေပြီး သွေးအန်စေနိုင်ခဲ့သနည်း။

ဝမ်ချောင်က တစ်ခုခုသော အကြံအစည်တစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားမိသည်။ ထိုအရာအားလုံးကို စုံစမ်းဖော်ထုတ်ခြင်းသည် သူ၏ နောက်ထပ်တာဝန် ဖြစ်လာသည်။

“သွားကြစို့…”

ဝမ်ချောင်က လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးရိုးရှင်းသော မြို့စွန်လမ်းကလေးမှ ထွက်ခွာလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏လူများ ထွက်ခွာပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် တခြားလူတစ်စုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုလမ်းကလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အိမ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူတို့က ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

“ခွေးကောင်”

သူတို့အားလုံးက ဒေါသတကြီး အံကြိတ်လျက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် “ဖလပ်… ဖလပ်…” ချိုးငှက်တစ်ကောင် ကောင်းကင်ထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မြို့တောင်ပိုင်းရှိ ထိုအိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အရှေ့နန်းဆောင်သို့ မကြာခင် သိရှိသွားသည်။

“ဘာ... ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး အဲဒီအထိန်းတော်လေးကို ခေါ်သွားတယ်ပေါ့…”

‘မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်’ ဟူသော အမည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ပထမမင်းသားက ဒေါသထွက်လျက် သူ၏ အော်ဟစ်သံများက နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အလကားကောင်တွေ… ဒီလောက်ကိစ္စသေးသေးလေးတောင် မလုပ်နိုင်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ဘာအတွက် ထားရမှာလဲ…”

အရှေ့နန်းဆောင်၏ အစောင့်များက နန်းဆောင်ထဲတွင် ဒူးထောက်လျက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သူတို့က အထိန်းတော်လေး၏ ပုန်းအောင်းနေရာကို ရှာတွေ့ပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဦးစွာရောက်လာပြီး အထိန်းတော်လေးကို ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ ဂုဏ်သတင်းက အဆမတန် မြင့်တက်နေသည်။ မည်သူက သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲမည်နည်း။

ထို့ပြင် ပထမမင်းသားသည် ထိုအထိန်းတော်လေးက အဘယ်ကြောင့် အရေးကြီးသည်ကို မည်သည့်အခါမှ ရှင်းပြခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ထိုအထိန်းတော်လေးကို ဖမ်းဆီးရန်သာ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

“ထွက်သွား… အားလုံး ထွက်သွားစမ်း…” ပထမမင်းသားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အစောင့်များက ကြောက်ရွံ့စွာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး တစ်ခဏမျှ နှောင့်နှေးမနေရဲကြပေ။

အစောင့်များ ထွက်သွားသည်နှင့် ပထမမင်းသားက အနည်းငယ် တည်ငြိမ်လာပုံရသည်။

“ကျူးထုံအန်း ပြောစမ်း… အဲဒီအထိန်းတော်လေးက အခြေအနေကို ဘယ်လောက်ထိ သိထားလဲ။ သူက ဝမ်ချောင်လက်ထဲ ရောက်သွားတာက ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်မှာ အဓိက အတားအဆီး ဖြစ်လာမှာလား…” ပထမမင်းသားက ကျူးထုံအန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုက ပေါ်လွင်နေသည်။

အထိန်းတော်လေးကို ဖမ်းဆီးခြင်းသည် ဒုတိယအဆင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ စိုးရိမ်နေသည်မှာ ဝမ်ချောင်သည် မည်မျှ အချက်အလက်ရရှိထားသလဲ ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။

ကျူးထုံအန်းက တခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ သုံးသပ်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား စိတ်အေးအေးထားပါ… အထိန်းတော်လေးရဲ့ အလျင်စလို ထွက်ပြေးမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ သိထားတာက သိပ်မများနိုင်ပါဘူး… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က သူ့ကို ရထားပေမဲ့ အများကြီး ရရှိလိမ့်မယ်လို့ အာမခံလို့မရဘူး… အဲဒါအပြင် သူ့မှာ သူမျှော်လင့်ထားတာတွေ ရှိရင်တောင် ခိုင်မာတဲ့ သက်သေမရှိဘူး… ဒါကြောင့် ရေတိုမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို သိသိသာသာ ထိခိုက်မှာမဟုတ်ဘူး…”

သူ၏သိုင်းပညာနှင့် အကြံအစည် ဖန်တီးနိုင်စွမ်းများသည် ထူးချွန်မနေသော်လည်း ကျူးထုံအန်းသည် သတင်းအချက်အလက်များကို သုံးသပ်ရာတွင် ထူးချွန်လှသည်။ သူသည် ရှုပ်ထွေးပွေလီသော အချက်အလက်များထဲမှ အတိမ်အနက်ဆုံး သုံးသပ်ချက်များကို အမြဲထုတ်ပေးနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ပထမမင်းသားက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် အကြောင်းအများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

“အဲဒါအပြင် ဒီနေရာက အင်ပါယာနန်းတော်ဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းသားရဲ့နယ်မြေလေ… သူက ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်နေရင်တောင် သူ့စိတ်တိုင်းကျ လှုပ်ရှားလို့မရဘူး… ဒါကြောင့် အရှင်မင်းသား အခုချိန်မှာ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး…” ကျူးထုံအန်းက နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာအရောင်က သိသိသာသာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။

“အစီရင်ခံပါတယ်…”

အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပထမမင်းသား၏ ကိုယ်ပိုင်အစောင့်တစ်ဦး မကြာခင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“အရှင်မင်းသား သတင်းကတော့ နတ်ဆရာယင်ရှန်းကို ဖမ်းဆီးထားပြီဖြစ်တယ်လို့ သိရတယ်…”

“ဟူး…” ပထမမင်းသားက ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။

“အံ့သြစရာပဲ… ဒီလောက်ကြာပြီးတော့မှပဲ နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကိုဖမ်းမိပြီ… ငါ့ကို သူ့ဆီခေါ်သွားစမ်း…”

“ကျွန်တော်မျိုး လမ်းပြပါ့မယ်…” ကျူးထုံအန်းက တစ်ခုခုကို နားလည်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ ထွက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

နတ်ဆရာယင်ရှန်းက မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နက္ခတ္တဗေဒနှင့် ဝိညာဉ်အလင်းတန်း ကြည့်ရှုခြင်းတွင် ထူးချွန်သည်။ သူသည် လူတစ်ဦး၏ အမှန်တရားနဂါးစွမ်းအင်ကို မြင်နိုင်သည်။ နတ်ဆရာယင်ရှန်း၏ ဗေဒင်ပညာက တစ္ဆေများ၊ နတ်ဘုရားများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သို့သော် နတ်ဆရာယင်ရှန်းက ဗေဒင်ဟောခြင်းနှင့် တခြားသူများအတွက် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းကြည့်ရှုခြင်းတွင် သူ၏ ထူးခြားသော အကျင့်စရိုက်များ ရှိသည်။ သူသည် တစ်နှစ်လျှင် သုံးကြိမ်သာ ဗေဒင်ဟောပေးပြီး သူက ငြင်းဆိုလိုက်လျှင် မည်သူမျှ သူ့ကို အတင်းအကြပ် မလုပ်စေနိုင်ပေ။

ပထမမင်းသားက နတ်ဆရာယင်ရှန်းကို ရှာဖွေလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ တချို့သော ကိစ္စများတွင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ပါဝင်ပတ်သက်မနေသင့်ပေ။

ပထမမင်းသား လီယင်းသည် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ပြီး အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီးနောက် စာအုပ်စင်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် လှည့်ပတ်လှေကားတစ်ခုအတိုင်း မြေအောက်နက်နက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

မီးတောက်များဖြင့် ထွန်းညှိထားသော မီးရှူးမီးတိုင်များက နံရံများတွင် ရှိနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်ပြီး ညှို့ညှို့မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အရှေ့နန်းဆောင်အောက်တွင် ထောင်တစ်ခုရှိကြောင်း လူအနည်းငယ်သာ သိသည်။ ၎င်းသည် ယခင်မင်းသားတစ်ပါး၏ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး လီယင်းသည် မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ထောင်အခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲအသုံးပြုခဲ့သည်။

ထိုနေရာက မြေပြင်အောက် မီတာသုံးဆယ်ကျော်အနက်တွင် ရှိသည်။ ရွှေရောင်အစောင့်နှစ်ဦးက မီးရှူးမီးတိုင်များ ကိုင်ဆောင်လျက် လီယင်းနောက်မှ လိုက်လာကြပြီး ထောင်အခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော အကျဉ်းသားမှာ ယင်ယန်သင်္ကေတပါသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆံပင်ဖြူသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက် ရှိသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြံ့ချိုနှင့် ဆင်စွယ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တစ်ခုခုကို ဗေဒင်တွက်နေပုံရသည်။

အကယ်၍ တခြားသူများ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပါက ၎င်းတို့သည် အံ့အားသင့်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူက ထင်ရှားကျော်ကြားသော နတ်ဆရာယင်ရှန်းမှတစ်ပါး အခြားမဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူသည် လောကီမဟုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ နတ်ဆရာယင်ရှန်း၏ ပိန်လှီပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“အားလုံး ထွက်သွားစမ်း…”

ရွှေရောင်အစောင့်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကျန်ရှိနေသူများမှာ လီယင်းနှင့် နတ်ဆရာယင်ရှန်းသာ ဖြစ်သည်။ ထောင်အခန်းထဲတွင် ဆူညံသံမရှိသလောက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"နတ်ဆရာယင်ရှန်း ငါတို့ ထပ်တွေ့ပြန်ပြီ…”

ပထမမင်းသားက ထောင်အခန်းရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သံတိုင်များကိုဖြတ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက ငါ မင်းကို မေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းက ငြင်းခဲ့တယ်… ပြီးတော့ မင်းက မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်… အခု ငါ ထပ်မေးမယ်… ဒီမင်းသားမှာ အမှန်တရားနဂါးကံဇာတာ ရှိတယ်လို့ မင်းထင်လား…”

ထောင်အခန်းထဲတွင် အခြေအနေက ရုတ်တရက် တင်းမာလာသည်။

ထိုစကားများကို အပြင်လူတစ်ဦးက ကြားခဲ့ပါက အံ့အားသင့်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

"အမှန်တရားနဂါးကံဇာတာ..."

ဧကရာဇ်သာလျှင် အမှန်တရားနဂါးဟု ခေါ်ဆိုခံရပြီး ပထမမင်းသားက ဧကရာဇ်နှင့် အင်မတန် ဝေးကွာနေသေးသည်။

******

အခန်း ၁၆၂၉ - နတ်ဆရာယင်ရှန်း၏ ဗေဒင်ဟောခြင်း

“အရှင်မင်းသား ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖွင့်ဟလို့မရဘူး။ ကံကြမ္မာရဲ့လက်ကို အတင်းအကြပ် မလုပ်နိုင်ဘူး။ ယင်ရှန်းက တစ်နှစ်မှာ သုံးကြိမ်ပဲ ဗေဒင်ဟောပြီး ဘုရင်တွေအတွက်ကိုတော့ ဘယ်သောအခါမှ ဗေဒင်မဟောဘူး။ အရှင်မင်းသား စိတ်ကို လျှော့ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ… ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းထားပေမဲ့လည်း ဒါက အလကားပဲ…” နတ်ဆရာယင်ရှန်းက ခေါင်းယမ်းလျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဟမ်း… ဘုရင်တွေအတွက် ဗေဒင်မဟောဘူးပေါ့… မင်းတို့ဂိုဏ်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ်ခေတ်တုန်းက ဘုရင်အတွက် ဗေဒင်ဟောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား…” ပထမမင်းသားက မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာယင်ရှန်း၏ မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားသည်။ အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဘုရင်အတွက် ဗေဒင်ဟောခဲ့လို့ပဲ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ဒီလောက် ကျဆင်းသွားခဲ့တာပါ… အဲဒီအချိန်ကြောင့်ပဲ ဂိုဏ်းက ဘုရင်တွေရဲ့ စိတ်သဘောထားကို မခန့်မှန်းနိုင်လို့ ဗေဒင်မဟောဖို့ စည်းကမ်း ချမှတ်ခဲ့တာပါ…”

ပထမမင်းသား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသတရားများ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်။

“ဆိုလိုတာက မင်းက ငါမင်းသားကို ပြဿနာရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီပေါ့… ငါမင်းသားက မင်းကို ငါရဲ့ကံကြမ္မာကို ဟောပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုတာကို မင်းက ခြောက်လလောက် နှောင့်နှေးနေခဲ့တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့…”

“အရှင်မင်းသား အချိန်မဖြုန်းနဲ့… ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် ငါလက်မခံဘူး…” နတ်ဆရာယင်ရှန်းက မတုန်မလှုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်း… ဟုတ်လား… မင်းက လင်နန်မှာ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ကောက်ယူခဲ့ပြီး သူမကို မင်းရဲ့အနားမှာ ထားခဲ့တယ်လို့ ငါကြားမိတယ်… သူ့ကို ရှောင်းလေးလို့တောင် နာမည်ပေးထားတယ်မဟုတ်လား… သနားစရာပဲ… အဲဒီကလေးက အသက်ခုနှစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား…” ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာယင်ရှန်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

“ဘာလဲ… ငါမင်းသားက မင်းအပ်ထားတဲ့ သူငယ်ချင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်နေလား…” ပထမမင်းသားက ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား သူက အပြစ်မဲ့ကလေးတစ်ယောက်ပါ… သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးမျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး မဟာထန်ရဲ့ ထီးနန်းဆက်ခံသူအနေနဲ့ အရှင်မင်းသားက လူထုကို သနားကရုဏာထားပြီး ကြင်နာရမယ် မဟုတ်လား… ကျွန်တော့်ကို ဗေဒင်ဟောဖို့ အတင်းအကြပ် လုပ်ဖို့အတွက် အပြစ်မဲ့သူကို တကယ်ပဲ ထိခိုက်အောင် လုပ်မှာလား…”

နတ်ဆရာယင်ရှန်းက တည်ငြိမ်နေရန် ခက်ခဲလာသည်။

“မင်းက ဗေဒင်ဆရာမဟုတ်လား… ဒီလိုမျိုး အရာတွေတောင် မတွက်ဆနိုင်ဘူးလား။ ငါ သူ့ကို သတ်မှာလား မသတ်ဘူးလားဆိုတာ ဗေဒင်ဟောကြည့်လိုက်လေ..."

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလွန်ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

“အရှင်မင်းသား ဗေဒင်ဟောခြင်းက အရှင်မင်းသားရဲ့ ပြဿနာတွေကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး… ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက နက်နဲပြီး အမြဲတမ်း နက်နဲတဲ့ လေးစားမှုနဲ့ စဉ်းစားရမယ်ဆိုတာ သိထားရမှာပါ။ ဗေဒင်ဟောခြင်းက အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတာ မဟုတ်ဘူး…” နတ်ဆရာယင်ရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါမင်းသားက ပြီးပြီးသား… အဲဒီကလေးမရဲ့ အသက်က မင်းလက်ထဲမှာ လုံးဝရှိတယ်…” ပထမမင်းသားက သူက မကြားခဲ့သလို ပြုမူပြီး သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။

နတ်ဆရာယင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများက မသေချာမရေရာဖြစ်နေပြီး အချိန်အတန်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်အိုမင်းသွားသလို ခံစားရသည်။

“အရှင်မင်းသား ကျွန်တော် အရှင်မင်းသားရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံပါမယ်… ဒါပေမဲ့ ဗေဒင်မဟောခင် ထပ်ပြီး ပြောပြရဦးမယ်… အမှန်တရားနဂါးဟာ နယ်မြေရဲ့ ချီစွမ်းအင်အားလုံးနဲ့ ဆက်နွယ်နေတယ်… ဒါကို မဆင်မခြင် စူးစမ်းကြည့်ရှုဖို့ ကြိုးစားရင် မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေနဲ့ မတော်တဆမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်… အရှင်မင်းသား ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်…” နတ်ဆရာယင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

“အမြန်လုပ်စမ်း…”

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာက ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေပြီး နောက်ပြန်လှည့်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပေ။

နတ်ဆရာယင်ရှန်းက ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ထပ်မံငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ပေ။ သူ၏ လက်ယာဖက်လက်ထဲရှိ ဆင်စွယ်များကို စုစည်းပြီး လက်ဝဲဖက်ဖြင့် ဗေဒင်ဟောသည့် လက်ဟန်များကို စတင်လုပ်ဆောင်သည်။ သူက မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ထိုထောင်အခန်းက အပြင်လောကနှင့် ကင်းကွာနေသော်လည်း နတ်ဆရာယင်ရှန်းပတ်လည်တွင် ညင်သာသော လေညှင်းတစ်ခု စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ပထမမင်းသားက အာရုံစူးစိုက်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တင်းမာမှုက ပေါ်လွင်လာသည်။ သူသည် ထိုအခိုက်အတန့်ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး ယခုမှ အရာများသည် နောက်ဆုံးတွင် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုမမျှော်လင့်ထားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက သူ့ကို မတိုင်မီက မရှိခဲ့ဖူးသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအခွင့်အရေးကို မလုပ်ဆောင်မီ သူသည် အထွတ်အမြတ်ဧကရာဇ်၏ ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလား ထီးနန်းကို တကယ်တက်နိုင်စွမ်းရှိသလားဆိုသည်ကို သိရှိရန် လိုအပ်သည်။

“ဟူး…”

ပထမမင်းသား၏ အတွေးများကို တုံ့ပြန်သလိုပင် နတ်ဆရာယင်ရှန်းပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များ စတင်ပေါ်ထွက်လာသည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်နှင့် ယင်ယန်သင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်ဆရာယင်ရှန်းကို ဗဟိုပြုကာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် လေဟာနယ်က တုန်လှုပ်သွားပြီး ယင်ယန်သင်္ကေတက ပြောင်းလဲလာသည်။

ထောင်အခန်း၏ ကြမ်းပြင်မှ တောင်များ ထိုးထွက်လာပြီး ထို့နောက် အနောက်မှ အရှေ့သို့ စီးဆင်းနေသော မြစ်နှစ်သွယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဒါက အလယ်ပြည်တွင်းပြည်ပဲ..."

ပထမမင်းသားက ၎င်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ဗေဒင်ဟောခြင်းပညာသည် နက်နဲလှပြီး ၎င်းသည် အလယ်ပြည်တွင်းပြည်၏ ပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။

အရေးကြီးသော ဗေဒင်ဟောခြင်းများအတွက် ၎င်းတို့သည် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ နေ၊ လ၊ မြေကမ္ဘာ၊ နှင့် မြစ်များကို ပုံတူဖန်တီးကာ ကောင်းကင်၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဗေဒင်ဟောနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ထူးခြားသော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နတ်ဆရာယင်ရှန်းပတ်လည်ရှိ ယင်နှင့်ယန်စွမ်းအင်များက နေ၊ လ၊ နှင့် ကြယ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။

၎င်းသည် ပထမမင်းသားကိုပင် စွဲမက်စေသည့် အံ့မခန်းလှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများက ထိုထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စဉ်များကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သဘောကျစွာ ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ကြီးထဲတွင် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသည်။

“တွေ့ပြီ...”

ခဏအကြာတွင် ပထမမင်းသားက ထိုကြယ်ကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်တောက်ပပြီး မြင့်မြတ်ကာ နတ်ဘုရားဆန်သည့် ကြယ်ဖြစ်ပြီး တခြားကြယ်များအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည့် အုပ်စိုးသူ ဖြစ်သည်။

ကျစ်ဝေ့ ဧကရာဇ်ကြယ်..."

မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များထဲတွင် ၎င်းသည် လူသားများ၏ ဧကရာဇ်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် တစ်ခုတည်းသော ကြယ်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်များနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ၎င်းသည် ကြယ်များစွာ၏ အမှန်တရားအုပ်စိုးသူဖြစ်ပြီး ဗေဒင်ဟောခြင်းတွင် အလွန်ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

ပထမမင်းသားက ကြည့်နေစဉ် ထိုကြယ်သည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး တခြားကြယ်များ၏ အလင်းတန်းများကို လုံးဝဖုံးအုပ်သွားသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။

“အရှင်မင်းသား ဒီကြယ်ပေါ်မှာ အရှင်မင်းသားရဲ့ အနှစ်သာရသွေးတစ်စက်ကို ဖြန့်ပေးလိုက်ပါ…”

နတ်ဆရာယင်ရှန်းက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး ပထမမင်းသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်နဲသော မလွှဲမရှောင်သာမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

" ကျစ်ဝေ့ ဗေဒင်ဟောခြင်း"

ဤသည်မှာ ပထမမင်းသားက ရှာဖွေခဲ့သော အရာဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ တားမြစ်ထားသော ပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုတားမြစ်ထားသော ပညာဖြင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားပြီး လောဘကြီးသော မင်းသားများက သူတို့တွင် အမှန်တရားနဂါး၏ ကံကြမ္မာရှိမရှိကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

၎င်းသည် တားမြစ်ထားသော ပညာဖြစ်ရခြင်းမှာ ၎င်းသည် လူများစွာ၏ ဘဝများတွင် ထင်ရှားပြီး လျှို့ဝှက်သော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်ရပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ တချို့သောသူများသည် ဤပညာ၏ ရလဒ်ကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်ကြပြီး တချို့မှာ ၎င်းကို လုံးဝပယ်ချကြသည်။

သို့သော်လည်း ဇီဝီးဗေဒင်ဟောခြင်းကို လုပ်ဆောင်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းသည် အမြဲတမ်း သွေးထွက်သံယို မုန်တိုင်းတစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားသည်။

ပထမမင်းသားက ဇီဝီးကြယ်ပေါ်တွင် လုံးဝအာရုံစူးစိုက်နေသည်။ သူသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီး ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုကြယ်ပေါ်တွင် အနီရောင်သွေးတစ်စက်ကို ချက်ချင်း ထည့်လိုက်သည်။

သွေးစက်သည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်နေသော နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧကရာဇ်ကြယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် နို့ဖြူရောင်ကြယ်က မကြာခင်မှာပင် အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပထမမင်းသားက မျက်လုံးများဖွင့်ဟလျက် အသက်ရှူကို ထိန်းထားရင်း စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“ဘမ်း…”

သွေးစက်သည် ၎င်းတွင် အသက်ရှိနေသလိုပင် ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကြယ်များကြားတွင် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံးများစွာ စတင်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသေးငယ်သော စာလုံးများက ကောင်းကင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထည့်သွင်းထားသလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မျက်လုံးတစ်မှိတ်အတွင်း တောင်များထဲမှ နဂါးချီစွမ်းအင်တစ်ခု ထိုးထွက်လာပြီး ဇီဝီးကြယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ၎င်းသည် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထောင်အခန်းသည် ချက်ချင်း အမှောင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး နံရံပေါ်ရှိ မီးရှူးမီးတိုင်းများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သွားသည်။ အလင်းတန်းအားလုံးက တခြားတစ်ဘုံသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။

ဧကရာဇ်ကြယ်အထက်တွင် လူသားလက်ဖြင့် ရေးသားထားပုံမရသော ဝိုးတိုးဝါးတားစာလုံးများသည် ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘာတွေ ပြောထားလဲ…” ပထမမင်းသားက တုန်လှုပ်နေသော အသံဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

ထောင်အခန်းထဲရှိ အနေအထားက တင်းမာနေသည်။ နတ်ဆရာယင်ရှန်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ကောင်းကင်၏ ဖွင့်ဟထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

“တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေက တစ်မနက်တည်းမှာ ဖျက်ဆီးခံရပြီး ထာဝရအမှန်တရားနဂါးက တစ်ညတည်းမှာပဲ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာတယ်..."

“နဂါးမှာ သားကိုးဦးရှိပေမဲ့လည်း ရေကြီးရေလျှံမှုကို ထိန်းချုပ်သူက တစ်ဦးသာဖြစ်တယ်… ကျားမှာ သားသုံးကောင်ရှိပေမဲ့လည်း အစင်းကြောင်းတွေရရှိသူက တစ်ကောင်တည်းသာဖြစ်တယ်…"

“ရှေ့မှာ နဂါးတံခါးရှိပြီး နောက်မှာ အသူရာရှိတယ်… အသက်နဲ့ သေခြင်းတရားက တစ်ခဏတာ အတွေးတစ်ခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်ခံရတယ်…"

“ဖီးနစ်ငှက်တစ်ရာက မီးထဲမှာ ရေချိုးနေပေမဲ့လည်း ပြန်လည်မွေးဖွားသူက တစ်ကောင်တည်းသာဖြစ်တယ်… ရေလွှမ်းနေတဲ့ နဂါးတစ်ထောင်က ပြိုလဲသွားပြီး အမှန်တကယ် နဂါးတစ်ကောင်တည်းသာ ပေါ်ထွက်လာတယ်…”

ပထမမင်းသားသည် နတ်ဆရာယင်ရှန်းက ကောင်းကင်၏ အလိုတော်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ရစ်ပတ်နေသော စာလုံးများကို ဖတ်ပြသည်ကို နားထောင်ရင်း သူ၏မျက်ဝန်းများက မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသည်။

“တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေက တစ်မနက်တည်းမှာ ဖျက်ဆီးခံရပြီး ထာဝရအမှန်တရားနဂါးက တစ်ညတည်းမှာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာတယ်... ဟား... ဟား... ဟား… နတ်ဆရာယင်ရှန်း ကျေးဇူးအများကြီးတင်တယ်…”

ပထမမင်းသားက တစ်ခုခုကို နားလည်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး အားရဝမ်းသာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထား… ငါမင်းသား အောင်မြင်သွားတဲ့အခါ မင်းတို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ထပ်မံထွန်းကားလာမှာပဲ… ငါမင်းသားအတွက် ဗေဒင်ဟောပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကို အပြစ်မတင်ဘူး…”

ပထမမင်းသားက စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းလာသလို ခံစားရပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျမှုများအားလုံး တစ်ဟုန်ထိုး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် လှည့်ပြီး ထွက်သွားရန် စတင်လှည့်လိုက်သည်။

ထောင်အခန်းထဲတွင် နတ်ဆရာယင်ရှန်းသည် ပထမမင်းသား၏ စကားများကို မကြားသလို ပြုမူထားသည်။ ဇီဝီးဗေဒင်ဟောခြင်းက သူ၏ အနှစ်သာရသွေးကို များစွာ သုံးစွဲခဲ့ရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က လျော့ရဲသွားသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆရာယင်ရှန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏စိတ်က လုံးဝ တစ်ခုခုပေါ်တွင် အာရုံစူးစိုက်နေသည်။

“ဟုတ်တယ်...”

ပထမမင်းသားက လှေကားထစ်များတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နတ်ဆရာယင်ရှန်းကို ကျောခိုင်းထားသည်။

“နတ်ဆရာယင်ရှန်း မင်းက တစ်နှစ်မှာ ဗေဒင်သုံးကြိမ်ပဲ ဟောတယ်ဆိုတာ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား… ဒါဆို ငါမင်းသား ဝင်လာတဲ့အခါ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ… ငါမင်းသားကို လှည့်စားချင်ရင် ဒီအကြောင်းပြချက်က သိပ်ညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်… ငါမင်းသားက ထီးနန်းကို ဆက်ခံတဲ့အခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်တာကို မမြင်ချင်ဘူး… နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းက ငါမင်းသားကို သေချာထောက်ခံရမယ်…”

သူ၏အသံက လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသားက လှေကားထစ်များကို တက်သွားပြီး ထို့နောက် လက်နက်များက အသံဖြင့် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းက ပြန်လည်ပိတ်သွားသည်။

“ဟားးး …”

ထောင်အခန်းထဲတွင် သက်ပြင်းသံရှည်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နတ်ဆရာယင်ရှန်းက လှေကားထစ်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ခေတ်သည် မည်သည်အရာ ဖြစ်နေပါစေ အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းရန် ဗေဒင်ဆရာကို အသုံးပြုလိုသူတိုင်းပညာအရှိဆုံး ဘုရင်၊ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းဆုံး အာဏာရှင်၊ ထိုက်တန်ဆုံး ဆက်ခံသူ သို့မဟုတ် အလွန်အမှတ်မထင်သော မင်းသား သို့မဟုတ် ဘုရင်များဖြစ်စေ သူတို့ ကြားလိုသည်များကိုသာ ကြားကြသည်။

ဗေဒင်ဟောချက်က အမှန်တရားအဓိပ္ပာယ်ကို တကယ် စဉ်းစားသုံးသပ်သူများမှာ မည်မျှရှိမည်နည်း။

******

အခန်း ၁၆၃၀ - ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ပုဂ္ဂိုလ်

နတ်ဆရာယင်ရှန်းက ခဏအကြာတွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ကြံ့ချိုနှင့် ဆင်စွယ်များကို ပြန်လည်ကောက်ယူလိုက်သည်။

ပထမမင်းသားက နတ်ဆရာယင်ရှန်းသည် လူတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို ဗေဒင်ဟောနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း လုံးဝမသိခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းတွင် လူတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို ဗေဒင်ဟောခြင်းက တစ်နှစ်လျှင် သုံးကြိမ်သာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟူသော စည်းကမ်းရှိပြီး ထို့ထက်ပိုပြီး မခန့်မှန်းနိုင်သော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အရာဝတ္ထုများအတွက် ဗေဒင်ဟောခြင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။

သူသည် အလယ်ပြည်တွင်း၏ ကံကြမ္မာကို ဗေဒင်ဟောနေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ဆက်ခံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်နှစ်ကျော်ခန့်ကတည်းက အလယ်ပြည်တွင်းပြည်သည် မတိုင်မီက မရှိခဲ့ဖူးသော ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု သူခံစားမိခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ၎င်းသည် သိသိသာသာ ထင်ရှားမနေခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်ကမူ ထိုခံစားချက်က ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး ဗေဒင်ဟောခြင်းကို အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ရလဒ်များမှာ အောင်မြင်မှု နည်းပါးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုလေးတင် ပထမမင်းသားအတွက် ဗေဒင်ဟောနေစဉ်အတွင်း နတ်ဆရာယင်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

“တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေက တစ်မနက်တည်းမှာ ဖျက်ဆီးခံရတယ်...” နတ်ဆရာယင်ရှန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ ပထမမင်းသားက နတ်ဆရာယင်ရှန်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုမှာ မည်သည်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။

သူ၏ အတွေးထဲတွင် နတ်ဆရာယင်ရှန်းက ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာက နီရဲလာသည်။

“ဖလူး...”

သွေးတစ်ပွက်ကြီးက သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါက်လာပြီး ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက သွေးများ စုတ်ယူခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူက တခဏမျှ ယိမ်းယိုင်နေပြီးနောက် သတိလစ်သွားသည်။

လူသားတစ်ဦးက ကမ္ဘာ၏ကံကြမ္မာကို စူးစမ်းကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ကြီးမားသော ပမာဏတစ်ခုကို ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆရာယင်ရှန်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သေးငယ်သော လှည်းတစ်စီးက အရှေ့နန်းဆောင်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ထွက်ခွာပြီး မြို့တော်၏ အနောက်မြောက်ထောင့်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တံတိုင်းများပေါ်တွင် ဝါးစိမ်းများ အုံ့အုံ့ကျွတ်ကျွတ် ပေါက်နေသည်။ အကျယ်အဝန်းအရ ထိုအိမ်ကြီးက အများစုသော မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ၏ နေအိမ်များထက် ပိုမိုကြီးမားသော်လည်း အတွင်းတွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

ဤသည်မှာ မြို့တော်၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသော သရဲအိမ် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာက ကုန်သည်တစ်ဦးသည် ဤအိမ်ကြီးကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ၎င်းကို သူ၏နေအိမ်အဖြစ် ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မကြာခင်မှာပင် ထိုကုန်သည်က ထူးဆန်းသောသေဆုံးမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏အိမ်ဖော်များနှင့် အစေခံများကလည်း နောက်ဆုံးတွင် ကွဲကွာသွားကြသည်။

ထို့နောက်၊ လူတချို့က ထိုအဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး သူတို့အားလုံးက ထူးဆန်းသော သေဆုံးမှုများဖြင့် ကွယ်လွန်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သရဲအိမ်၏ ဒဏ္ဍာရီသည် စတင်ပုံဖော်လာခဲ့သည်။

မြို့တော်ကဲ့သို့ အရေးကြီးသောနေရာတွင် သရဲတစ္ဆေများကို မယုံကြည်သူများ များစွာရှိခဲ့သည်။ အမှန်တရားကို သိလိုသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ထိုနေအိမ်ကို စုံစမ်းခဲ့ကြသည်။ တချို့သူများက ဘာမျှမတွေ့ရှိဘဲ ထိခိုက်မှုမရှိပဲ ပြန်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တခြားသူများက ထိုနေရာတွင် ထာဝရရှိနေခဲ့ကြသည်။

လူများသေဆုံးမှုက ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ လူများသည် နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်ရွံ့လာကြပြီး သရဲတစ္ဆေများကို မယုံကြည်သူများပင် ထိုနေရာကို ရှောင်ရှားလာကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာသည် လုံးဝစွန့်ပစ်ခံရသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နေ့ဘက်တွင်ပင် ထိုနေရာက မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေသည်။

မြို့တော်၏ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့သည် တစ်ခါက ထိုနေရာသို့ မြင်းသည်တပ်ဖွဲ့ကြီးတစ်ခုကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံကို ပြင်ဆင်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ထိုနေရာက လူမနေထိုင်သော သာမန်အိမ်ကြီးတစ်လုံးသာဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။

လူများ သေဆုံးရသည့် အကြောင်းအမှုကို မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့က မည်သည့် အကြောင်းပြချက်မျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ အိမ်ပိုင်ရှင်သေဆုံးသွားပြီးဖြစ်သဖြင့် အိမ်ကြီးသည် ပိုင်ရှင်မဲ့ဖြစ်နေပြီး မတော်တဆ ဝင်ရောက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် တံခါးများကို သော့ခတ်ထားပြီး ချဉ်းကပ်ခြင်းကို တားမြစ်သည့် သတိပေးဆိုင်းဘုတ်များကို တပ်ဆင်ထားသည်။

ဤအရာက သရဲအိမ်ကို ပို၍ပင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စေခဲ့ပြီး မည်သူမျှ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

“ဒီမှာ ရပ်လိုက်...”

လှည်းက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပထမမင်းသားက ပေါ့ပါးသော အဝတ်အစားများနှင့် ကြီးမားသော သားမွေးဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် လှည်းမှ ဆင်းလာပြီး မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ သတိပေးဆိုင်းဘုတ်ကိုဖြတ်ကာ လျှောက်သွားသည်။

သူ့နောက်မှ အစောင့်များက မလှုပ်မရှားရပ်နေကြသည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ထိုနေရာသို့လာခြင်း မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။

ပထမမင်းသားက တံခါးကိုဖြတ်ကာ စင်္ကြံများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး စွန့်ပစ်ထားသော ဥယျာဉ်များနှင့် ရေကန်များကိုဖြတ်ကာ အဓိကခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခန်းသည် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ပထမမင်းသားသည် ထိုနေရာ၏ အဆင်အပြင်ကို သူ၏လက်မထိပ်ကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေပုံရသည်။

သူသည် သုံးလှမ်းတိုင်း ရှေ့သို့လှမ်းလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“ကလစ်...”

မီးကျောက်ကို ထုတ်လိုက်သည့်အသံက ထွက်ပေါ်လာပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်သည် ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာသည်။ ထိုမှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ထဲတွင် မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် အရာဝတ္ထုများစွာ မြင်ရသည်။ ဆွေးမြည့်နေသော စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ပြိုလဲတော့မည့် သစ်သားကုလားထိုင်များစွာ ရှိသည်။

ဖယောင်းတိုင်၏ အလင်းရောင်က ထိုနေရာကို လင်းထိန်စေရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ထိုနေရာကို ပို၍ပင် မှောင်မိုက်စေသည်။

အခန်းထဲတွင် ပထမမင်းသားမှလွဲ၍ မည်သူမျှမရှိခဲ့ပြီး ပထမမင်းသားက ၎င်းကို အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိပေ။ မီးကျောက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီးနောက် သူက ဘေးသို့ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ပထမမင်းသားက အင်ပါယာနန်းတော်မှ ခိုးထွက်လာပြီး သရဲအိမ်ထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် အကြောင်းအရင်းကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ပေ။ ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းညှိပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရသည့် အကြောင်းအရင်းကိုလည်း မည်သူမျှ မသိခဲ့ပေ။ ထိုအရာအားလုံးသည် အလွန်ထူးဆန်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အခမ်းအနားတစ်ခု၏ အငွေ့အသက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်းရောက်လာပြီ...” အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ အက်ကျလျက် ခြစ်သံထွက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် စောင်းတစ်ခု၏ ကြိုးတစ်ချောင်း တုန်ခါနေသည့်အသံနှင့် တူသည်။ ထိုအသံပိုင်ရှင်က အမျိုးသားလား၊ အမျိုးသမီးလား၊ သက်ကြီးရွယ်အိုလား၊ ငယ်ရွယ်သူလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။

ထိုအသံ၏နူးညံ့မှုက သရဲအိမ်ထဲတွင် ပို၍ပင် ထူးဆန်းစေသည်။

သို့သော် ပထမမင်းသားက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုက ပေါ်လွင်လာသည်။

“ဆရာကြီး နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီ...”

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာထဲတွင် ရုတ်တရက် နက်နဲသော ရိုသေမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အကယ်၍ တခြားသူတစ်ဦးဦး ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါက ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ ပထမမင်းသားက သန့်ရှင်းဧကရာဇ်၏ သားတော်ဖြစ်ပြီး အမှန်တရားနဂါး၏ သွေးမျိုးနွယ်ကို ဆောင်ထားသူဖြစ်ပြီး လက်ရှိအုပ်ချုပ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် လူတိုင်းနီးပါးထက် သာလွန်နေသူ ဖြစ်သည်။ မဟာထန်အင်ပါယာတွင် သူသည် ဤသို့သော ရိုသေမှုဖြင့် ထိုက်တန်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ထို့ပြင် ပထမမင်းသား၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်သည် တခြားသူများကို ရိုသေလေးစားမှုနှင့် နှိမ့်ချမှုကို မနှစ်သက်ပေ။

သို့သော် မှောင်မိုက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ၏အသံမှ ထင်ရှားသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးက အလွန်ရင်းနှီးပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနေခဲ့ပုံ ရသည်။

“နတ်ဆရာယင်ရှန်းကိစ္စအတွက် ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်...”

“ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ… အဲဒီကလေးမလေးကို ဖမ်းမိပြီးနောက် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆရာကြီးက နောက်ဆုံးမှာ စကားပြောဖို့ ဆန္ဒရှိလာပြီလား…” အက်ကျလျက် ခြစ်သံထွက်နေသော အသံက မေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး ၎င်း၏ပိုင်ရှင်သည် တကယ်တမ်း မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။

“ဆရာကြီးပြောသလိုပဲ နတ်ဆရာယင်ရှန်းက နောက်ဆုံးမှာ သူ့ဂိုဏ်းရဲ့စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်ပြီး ဗေဒင်ဟောဖို့ ဆန္ဒရှိလာခဲ့တယ်…” ပထမမင်းသားက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဆရာယင်ရှန်းသည် ဗေဒင်ဟောခြင်းတွင် ထူးချွန်ပြီး သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မလွယ်ကူပေ။ ပထမမင်းသားပင်လျှင် သူ၏ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို လမ်းညွှန်ပြသပြီး ကူညီပေးခဲ့သော ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆရာကြီးက နတ်ဆရာယင်ရှန်းကို မည်သို့ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူ၏ဆရာကြီးသည် နတ်ဆရာယင်ရှန်း၏ ကလေးမလေးအကြောင်းကိုပင် သိရှိထားခဲ့သည်။

ယနေ့မတိုင်မီ ပထမမင်းသားက နတ်ဆရာယင်ရှန်းသည် အသက်ခုနှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ဦးအတွက် သူ့ဂိုဏ်း၏စည်းကမ်းများကို ချိုးဖောက်လိမ့်မည်ဟု မတွေးမိခဲ့ပေ။

“ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ…” ထိုအသံက မတုန်မလှုပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ...”

လီယင်းက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများက အလင်းရောင်၏ အစွန်းအထိ ဦးတည်နေသည်။

အရာကြီးများကို အောင်မြင်လိုသူများက တခြားသူများ၏ အကူအညီကို လိုအပ်သည်။ သူလုပ်ဆောင်လိုသည်မှာ သူတစ်ဦးတည်းဖြင့် အောင်မြင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

“ကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ဒီစကားတွေကို ငါ စောင့်နေခဲ့တာ… နောက်ဆုံးမှာ မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ… စိတ်အေးအေးထား… ဘာဖြစ်ဖြစ် မင်းကို အထွတ်အထိပ်ထီးနန်းကို တက်ရောက်နိုင်ဖို့ ငါ အစွမ်းကုန်ကူညီပေးမယ်...” ထိုအသံက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်း၏လေသံထဲတွင် ထူးခြားသော အသံတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

“ဆရာကြီး ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ ရန်သူတွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တဲ့ အစီအစဉ်တွေနဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ဖန်တီးပေးနိုင်တဲ့ တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာကို ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်… အခု ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ အချိန်လည်း ကြာလာပြီ… ဆရာကြီး ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါတော့..." ပထမမင်းသားက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်နေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏အသံထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများက ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"အာ၊ အဲဒါက ဝမ်ချောင်လို့ ခေါ်တဲ့ ကလေးကြောင့်လား"

ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

ပထမမင်းသား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ပထမမင်းသားက ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက မှောင်မိုက်ထဲရှိ ထိုပုဂ္ဂိုလ်အတွက် လုံလောက်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထားပါ… မင်းနဲ့ ငါရဲ့ ကတိတွေကို ဘယ်တော့မှ ဖျက်ခဲ့တာ မရှိဘူး။ အဲဒီလူက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး စောင့်နေတယ်။ သွား… မီးအိမ်တွေအတိုင်း လိုက်သွားရင် သူ့ကို တွေ့လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက နည်းနည်းထူးခြားတယ်… မင်းသူ့ကို စည်းရုံးနိုင်မလားဆိုတာ မင်းပေါ်မှာ မူတည်တယ်…”

ပထမမင်းသားနှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာမှ စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်က ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပေရှစ်ဆယ်အကွာရှိ နံရံပေါ်မှ ဆီမီးအိမ်တစ်လုံးက ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာသည်။

ပထမမင်းသားက အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ဆရာကြီးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူက ထိုနေရာသည် တွေ့ဆုံရန် အဆင်ပြေသော လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ဆရာကြီး၏ ပြောစကားအရ သူ၏ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သူသည်လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးစကားများက ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ သူ၏ဆရာကြီးက တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပေးခဲ့သော်လည်း ထိုသူသည် သူ့ဆရာကြီး၏ လက်အောက်ခံ မဟုတ်သလော။

ဤသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက အချိန်ကြာရှည်စွာ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ပထမမင်းသား၏ စူးစမ်းလိုစိတ်က ပေါက်ဖွားလာသည်။

ပထမမင်းသားက စားပွဲကို စွန့်ခွာပြီး မီးအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ပထမမင်းသားက မီးအိမ်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ထပ်မံဖြစ်ပေါ်သည်။ သူ၏အထက်ရှိ မီးအိမ်သည် ငြိမ်းသွားပြီး ပေလေးဆယ်ခန့်အကွာရှိ မီးအိမ်တစ်လုံးက တောက်လောင်လာသည်။

ပထမမင်းသားက မီးအိမ်များဖြင့် ဖြစ်ပေါ်ထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ပထမမင်းသားက တံခါးတစ်ခုရှေ့သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။ တံခါးက ဘုန်းခနဲအသံဖြင့် ပွင့်လာပြီး လျှို့ဝှက်သော မြေအောက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

မြို့တော်ထဲရှိ ကောလာဟလများက ထိုအိမ်ကြီးသည် သေဆုံးသွားသော ကုန်သည်တစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်ဟု အချိန်ကြာရှည်စွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ပထမမင်းသားက ထိုနေရာကို တစ်ခါက စုံစမ်းခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသည့်အရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ အိမ်ကြီးအောက်တွင် လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု ရှိမည်ဟု သူက မည်သည့်အခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

ပထမမင်းသားက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း လမ်းကြောင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသွားသည်။

မြေအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် ပထမမင်းသားက သူ၏ဆရာကြီးပြောခဲ့သော နေရာသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။