အခန်း (၁၆၃၁-၁၆၃၅)

အခန်း ၁၆၃၁: သေဆုံးသင့်သူ

ပထမမင်းသား လီယင်းသည် ဤနေရာသို့ အကြိမ်များစွာ ရောက်ဖူးသော်လည်း ဤအိမ်တော်အတွင်း၌ မြေအောက်အခန်းတစ်ခုရှိနေသည်ဟု မည်သည့်အခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။ အခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် အားပြင်းထန်သော ဝင်္ကပါတစ်ခုက ဤနေရာကို ဖုံးလွှမ်းထားကြောင်း သူက ခံစားမိခဲ့သည်။ ထိုဝင်္ကပါမှာ စိတ်စွမ်းအား၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လှိုင်းဂယက်များပါရှိပြီး စိတ်စွမ်းအားကို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုဝင်္ကပါသည် မြေအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုသူကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တည်ရှိပေသည်။

ပထမမင်းသားက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူရောက်နေသည်မှာ အဖြူရောင်အုတ်ခဲများဖြင့် ဆောက်ထားသော ရိုးရှင်းသော ကျောက်ခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် စတုရန်းပုံ စားပွဲတစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံအနည်းငယ်နှင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခေါက်ထားသော စောင်တစ်ထည်ရှိသည်။ အရာအားလုံးက အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။

သို့သော် ပထမမင်းသားက စားပွဲပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည့်အခါ နဂါးပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ထွင်းထုထားပြီး ရွှေဖြင့် ဖြည့်စွမ်းထားသော သိုးအဆီကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် စုတ်တံထောက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစုတ်တံထောက်များက ရှားပါးလှပြီး မြို့တစ်မြို့လုံးထက်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားသည်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် ဝန်ကြီးများပင်လျှင် ထိုစုတ်တံထောက်ကို အသုံးပြုရန် မထိုက်တန်သလို သာမန်လူများဆိုလျှင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအရာကို ပိုင်ဆိုင်ရန်ပင် အိပ်မက်မက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

စုတ်တံထောက်ပေါ်တွင် စုတ်တံအနည်းငယ်သာ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ပထမမင်းသားက စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုစုတ်တံများက သိမ်မွေ့ပြီး ထိပ်ဖျားကျဉ်းမြောင်းလှသလို သူတို့တစ်ခုချင်းစီတွင် ထူးကဲသော သမိုင်းကြောင်းများရှိသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ချောင်းက အရှေ့ဟန်မင်းဆက်မှ ဝေ့ချင်၏ စုတ်တံပင် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ချင်က ဧကရာဇ်ဝူ၏ အုပ်ချုပ်မှုကာလတွင် စစ်သူကြီးများထဲမှ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအချိန်ထိပင် သူ၏အောင်မြင်မှုများက လူတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟန်မင်းဆက်မှ ဧကရာဇ်ဝူက သူအား လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ရွှေရောင်စုတ်တံ၏ တန်ဖိုးက မဖြစ်မနေ ခန့်မှန်းကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထိုသူက မည်သူ ဖြစ်မည်နည်း။

ပထမမင်းသားက စိတ်ထဲတွင် မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။

သူက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူဖြစ်သော်လည်း ထိုသူ၏ နောက်ကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူတွင် သေးငယ်သော နိုင်ငံတစ်ခုနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာရှိသော်လည်း အလွန်ရိုးရှင်းသော အခန်းတွင် နေထိုင်ကာ သာမန်အစားအစာနှင့် လက်ဖက်ရည်ကိုသာ သုံးဆောင်သည်။ သူ၏ နေ့စဉ်ဘဝက သာမန်လူတစ်ဦး၏ ဘဝထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်သည်။

သို့သော် ဆရာကြီးက သူ့အား ထိုသူသည် မိမိ၏ ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပြီး ထီးနန်းသို့ တက်ရောက်ရန် ကူညီပေးနိုင်သူဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ကလေး... မင်းက သူတို့ရွေးချယ်ထားတဲ့သူလား...”

နက်ရှိင်းပြီး သြဇာရှိသော အသံတစ်သံက ပထမမင်းသား၏ နားထဲတွင် စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် သတ္တုချင်းထိခတ်သည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ပထမမင်းသားသည် အသံလာရာဆီသို အံအားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ အနက်‌ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သန်မာသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ဆံပင်သည် အနက်နှင့်အဖြူ ရောယှက်နေသည်။ သူသည် ပထမမင်းသားကို ကျောပေးထားပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို နံရံပေါ်ရှိ မီးအိမ်အလင်းရောင်ဖြင့် ဖတ်နေသည်။

ပထမမင်းသားက သူ၏ ရပ်နေရာမှ စာအုပ်ကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ထိုသူထံမှ ဖော်ပြမရနိုင်သော အာဏာရှိသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

"ဘယ်လောက်ပြင်းထန်လိုက်တဲ့ သတ်ဖြတ်ရေးအငွေ့အသက်လဲ..."

ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုသူသည် သူ၏ အငွေ့အသက်ကို အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ပထမမင်းသားသည် ထိုသူထံမှ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ အားပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်။

ထီးနန်းဆက်ခံသူ ပထမဦးစွာဖြစ်သူအနေဖြင့် ပထမမင်းသားက သူပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အစဉ်အမြဲခံရပြီး သာမန်လူများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူသည် အင်ပါယာ၏ ထင်ရှားသော ဗိုလ်ချုပ်များ အားလုံးနီးပါးကို တွေ့ဖူးခဲ့သော်လည်း ကော်ရှုဟန်နှင့် ကောင်းရှန်းကျစ်ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းဗိုလ်ချုပ်များပင်လျှင် ဤသူရှေ့တွင် ကလေးငယ်များနှင့်မခြားဘဲ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားနေသည်။

ပထမမင်းသားက ဤသို့သော သန့်စင်ပြီး အာဏာရှိသည့် စွမ်းအင်ကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ထံမှ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့ပေ။ အချို့သော ရှုထောင့်များတွင် ယခုဆိုလျှင် မင်းသားလေး၏ အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခံထားရသော မဟာထန်စစ်နတ်ဘုရား ဝမ်ကျုံးစစ် ပင်လျှင် ဤသူနှင့် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသူက မည်သူနည်း။

ပထမမင်းသား၏ မျက်ခုံးက တစ်ဖက်တွန့်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် သိချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုသူသည် သူ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆရာနှင့် တစ်အုပ်စုတည်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်လာသည်။ အချို့သော အရာများက သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် ဖန်တီးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ပုံထပ်နေအောင် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်။

သို့သော် မဟာထန်အင်ပါယာတွင် သူတစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

“မင်းသားလီယင်း လို့ခေါ်ပါတယ်... လီမင်းဆက်ရဲ့ ပထမမင်းသားဖြစ်တယ်... ဆရာကြီးက ဒီမင်းသားကို ကူညီလိုပါသလား...” လီယင်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... ပထမမင်းသား... ဘာ့ကြောင့် ငါက မင်းကို ကူညီရမှာလဲ... မင်းရဲ့ ဘွဲ့အမည်ကြောင့်လား...”

ထိုသူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် လှောင်ပြောင်သံများ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပထမမင်းသားက ဖော်ပြရန်ပင် မထိုက်တန်ပုံရသည်။

လီယင်းက ဤသို့သော စကားများကို ကြားရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသတစ်ချက် လှစ်ခနဲ ပေါ်လာသည်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သူသည် မဟာထန်အင်ပါယာ၏ ပထမမင်းသား ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ ခြေရင်းတွင် ဦးညွှတ်နေရသည်။ မည်သူမှ သူအား ထိုလေသံဖြင့် ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

သို့သော် ပထမမင်းသားက ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ရယူလိုသူက သေးငယ်သော အသေးအဖွဲ့များကို ဂရုမစိုက်သင့်ပေ။ အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းပြီး သည်းခံမှသာ သူ၏ ကြီးကျယ်သော ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဆရာကြီး စိတ်ချပါ... ဆရာကြီးက ကျွန်တော့ကို စိတ်ရင်းဖြင့် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် အောင်မြင်တဲ့အခါ ဆရာကြီးကို ဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်မယ်... ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကို ဘယ်တော့မှ မဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး... အာဏာရော ဂုဏ်ပကာသနရှိမှုရော... ကျွန်တော်က အားလုံးကို ဆရာကြီးကို ပေးနိုင်တယ်...” ပထမမင်းသားက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... ဒါက မင်းရဲ့ကမ်းလှမ်းချက်လား... ဒါဆိုရင် ပြန်သွားလိုက်တော့... မင်းက ငါစောင့်နေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်...”

ထိုသူက ရယ်မောလိုက်သည်။ ပထမမင်းသား၏ ဘွဲ့အမည်က သူကို မထိခိုက်စေဘဲ သူသည် သူ၏ ဧည့်သည်ကို ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်သည်။

ပထမမင်းသားပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ဆရာကြီးက သူအား ကူညီပေးမည့်သူကို ရှာတွေ့ပြီးဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ယခင်ဓလေ့အရ သူသည် အာဏာ၊ ဂုဏ်ပကာသနနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ကတိပေးရုံဖြင့် စုဆောင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ဘာမှပင် ပြောရန် မလိုခဲ့ပေ။

လီယင်းသည် စကားအနည်းငယ်သာ ဖလှယ်ပြီးနောက် ထိုသူက သူကို ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ဆရာကြီး ခဏစောင့်ပါဦး... ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကို ဘုရင်တစ်ပါးအဖြစ် ခန့်အပ်နိုင်တယ်...” ပထမမင်းသားက အလျင်စလို ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွား...”

ကျောက်အခန်းက ထိုသူ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံအောက်တွင် တုန်ခါသွားသည်။

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာက ထပ်မံဖြူဖျော့သွားသည်။ ထိုလူအိုကြီးတွင် ဤမျှ ဆိုးရွားသော စိတ်နေစိတ်ထားရှိလိမ့်မည်ဟု သူသည် မည်သည့်အခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ပထမမင်းသားအဆင့်သည်ပင် ထိုနေရာတွင် အသုံးမဝင်ပေ။

ပထမမင်းသားက ထွက်ခံရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏စိတ်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားသည်။

ထိုသူသည် ပြင်းထန်ပြီး အာဏာရှိသော စရိုက်ရှိသလို မည်သူ့ကိုမှ လေးစားခြင်းမရှိသလို မည်သည့် အဆင့်အတန်းမှလည်း သူကို ဖိစီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ပထမမင်းသားက သူကို ပိုမိုလိုချင်လာသည်။

သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ဤသို့သော လူများက အလွဲအမှားများမဟုတ်လျှင် သို့မဟုတ် အသုံးမကျသူများမဟုတ်လျှင် ထူးကဲသော စွမ်းရည်ရှိသူများဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် သူတို့ကို မိမိအတွက် ရယူရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသူသည် ဂုဏ်သတင်း၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ အာဏာတို့ကို မရှာဖွေလျှင် သူတွင် မပြည့်စုံသေးသော ဆန္ဒတစ်ခုခုရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးဖြင့် ပထမမင်းသားက သူပြောရမည့်အရာကို သိလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးက ကျွန်တော်ကို အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရဲ့ အင်အားကို စုစည်းပြီး ဆရာကြီးရဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါမယ်... ဘယ်လိုဆန္ဒပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုအတွင်းရှိရင် ကျွန်တော်က ဘယ်လိုအရာမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် သဘောတူပေးမယ်...” လီယင်းက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“အင်း... မင်းကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်တာပဲ...” ထိုသူသည် သူ၏အော်ဟစ်သံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အာဏာက ဟာသမဟုတ်ဘူး...”

ပထမမင်းသားက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဤစကားများက ထိုသူအတွက် အတိအကျ သင့်လျော်ခဲ့သည်။

“ကလေး ဒီနေ့ မင်းပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကို မှတ်ထား... မင်းအောင်မြင်တဲ့အခါ ငါက မင်းကို ကတိအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခိုင်းမယ်...” ထိုသူက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုရှိသေးတယ်... ဒါကို မင်း ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရင်တောင် ငါက မင်းကို ကူညီဖို့ထက် ဒီနေရာမှာ အိုမင်းရင့်ရော်ဖြစ်နေတာကို ပိုနှစ်သက်တယ်...”

လီယင်း၏ နှလုံးသားက တင်းမာသွားပြီး အလျင်စလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ...”

“တကယ်လို့ အဲဒီနေ့ရောက်လာပြီး ငါက မင်းကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ခိုင်းရင် မင်းတကယ် လုပ်နိုင်မလား...” ထိုသူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

လီယင်းက အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုသူပြောနေသည့်အရာကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

“ဆရာကြီး စိတ်ချပါ... နဂါးဆိုတာ သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ အရှင်ဖြစ်ပြီး နတ်သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်တယ်။ အင်အားအကြီးဆုံးသူသာ ကိုးထပ်နဲ့ငါးထပ်ပလ္လင်ကို တက်ရောက်နိုင်တယ်။ ကြင်နာသူက စစ်သည်တွေကို မညွှန်ကြားနိုင်သလို ဖြောင့်မတ်သူကလည်း အကျိုးအမြတ်ကို မရဘူး... ကျွန်တော်မှာ ဒီသန္နိဋ္ဌာန်မရှိခဲ့ရင် ဆရာကြီးကို ရှာဖွေဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး...” ပထမမင်းသားက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ကြည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... ကောင်းတယ်... မင်းက အခုမှ ငါ့ရဲ့အကူအညီကို လက်ခံဖို့ထိုက်တန်လာပြီ...”

ထိုသူက စာအုပ်ကိုချထားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လှည့်လာသည်။

ပထမမင်းသားက မီးအိမ်၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ထဲတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို အာရုံစူးစိုက်ထားရင်း တင်းမာသွားသည်။ ထိုသူတွင် အာဏာရှိသော မျက်လုံးများနှင့် ဖိနှိပ်မရသော အငွေ့အသက် ရှိသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင်ရှိနေသော အဖြူရောင်မုတ်ဆိတ်များက သံချွန်များနှင့် တူလှသည်။ သူ၏ အကျော်ကြားဆုံး အမှတ်အသားများမှာ သူ၏ ညာဘက်မျက်ခုံးပေါ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်နှင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သော မျက်လုံးများ ဖြစ်သည်။

လီယင်းက ထိုသို့သော မျက်လုံးများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ကမ္ဘာကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့်နှယ် ဉာဏ်ပညာနှင့် ထက်မြက်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြံအစည်များက အချိန်တိုင်း ဖြတ်သန်းနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

ထို့ပြင် သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ ထူထဲသော အငွေ့အသက်က သူသည် စာအသင်္ချေ သန်းပေါင်းများစွာကို လေ့လာပြီး မည်သည့် ဗျူဟာမဆို သိရှိထားသည့်နှယ် ဖြစ်စေသည်။

“ဒီလူ မရိုးရှင်းဘူးပဲ...”

လီယင်းက စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

“ဆရာကြီးရဲ့ ဂုဏ်ပြည့်စုံတဲ့အမည်ကို သိရှိခွင့်ပြုပါလား...”

“‌ကလေး မင်းက ငါ့ကို မသိဘူးလား...”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် လူအိုကြီးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

လီယင်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုလူအိုကြီးသည် လီယင်းက သူကို မှတ်မိသင့်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနေသည်။ သို့သော် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“ဆရာကြီး ကျွန်တော်တို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြပြီးပြီလား...”

ပထမမင်းသားက ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုလူအိုကြီးက အသက်ခုနစ်ဆယ် ကျော်ပုံရသော်လည်း လီယင်း၏ အကြံပေးအရာရှိများက အသက်လေးဆယ်ထက် မပိုကြပေ။ သူသည် ထိုလူအိုကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်း ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။ သို့သော် အင်အားပြင်းထန်သူများသည် သူတို့၏ စရိုက်များလည်း ထူးထူးခြားခြားဖြစ်တတ်သည်ဖြစ်ရာ လီယင်းက ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ကလေး နီးနီးကပ်ကပ် လာကြည့်လိုက်...”

ထိုလူအိုကြီးက လီယင်းကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

လီယင်းက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ထိုလူအိုက ဤသို့ပြောရန် အကြောင်းရှိသည်ကို သိသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီး ထိုသူကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ပထမအကြည့်တွင် လီယင်းက ထိုလူအိုကြီးကို လုံးဝသူစိမ်းတစ်ဦးအဖြစ် တွေ့ရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပိုင်းအသေးစိတ်နှင့် ညာဘက်မျက်ခုံးပေါ်ရှိ အမာရွတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုမျက်နှာက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မျက်နှာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

"ဘုန်း..."

ပထမမင်းသားက လျှပ်စီးဖြင့် အရိုက်ခံရသလို တုန်ခါသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လျက် ထိတ်လန့်စွာ နောက်သို့ ယိုင်သွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

လီယင်းက လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဆရာကြီးက သူအား ထူးကဲသော စွမ်းရည်ရှိသူတစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးမည်ဟု သူသိခဲ့သော်လည်း ထိုသူက သူဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းက သေသွားတာမဟုတ်ဘူးလား...”

ပထမမင်းသား၏ နှလုံးသားက ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ထိုလူအိုကြီးက အဘယ်ကြောင့် ထိုမေးခွန်းများကို မေးခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်လိုက်သည်။

“ကလေး မင်းမှာ ပြန်စဉ်းစားဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ်...”

ထိုလူအိုက မြေပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်သည်။ သူထသည်နှင့်အမျှ မြေကြီးသည် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားသော စွမ်းအင်ပင်လယ်တစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုလူအိုကြီးက လီယင်းကို လှောင်ပြောင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများက မရေရာမသေချာဖြစ်နေပြီး သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နောင်တတစ်ချက်ကို ခံစားနေရသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူသည် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ယခင်ထက်ပင် ပို၍ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်ဟု ထင်ရသည်။

“ဒီမင်းသားက ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်မလှည့်ဘူး...”

******

အခန်း ၁၆၃၂ - ဝမ်ချောင်၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု

"တပ်... တပ်..."

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်တို့က စည်းချက်ညီညီ တောက်နေသည်။ သူ၏ခေါင်းမှာ အနည်းငယ်မော့ထားပြီး မျက်လုံးများက မျက်နှာကျက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် အတွေးများက ထောင်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်က ရှောင်လီကို သူ၏ အိမ်တော်ထဲသို့ ခေါ်ယူထားပြီး ကျွမ်းကျင်သူများကို နေ့ညမပြတ် စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်တို့ရှိလင့်ကစား ဝမ်ချောင်က သိသာထင်ရှားသည့် တိုးတက်မှုမျိုး မရရှိသေးပေ။

မိန်းမစိုးကောင်းက ဒဏ်ရာရထားပြီး အရာအားလုံးသည် ဝမ်ချောင်အား ဘာကိုမှ မမြင်နိုင်စေသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု တိမ်တိုက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။

ဤသည်မှာ အင်ပါယာ၏ နှလုံးသားပိုင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး တိမ်ပုံစံထိုးထားသော ပိုးသားစကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသွေးကွက်ကို ဝမ်ချောင်က တစ်ကြိမ်မြင်ဖူးပြီးဖြစ်သော်လည်း သူကို ပြန်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“မိန်းမစိုးကောင်းက သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ဘယ်သောအခါမှ မစွန့်ခွာဘူး... သေမသွားရင်ပေါ့... ပထမမင်းသားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ... မိန်းမစိုးကောင်းက ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်မှာ မရှိဘူးဆိုရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ဘယ်သူက ပြုစုနေတာလဲ...”

ဝမ်ချောင်သည် တီးတိုးရေရွတ်ရင်း မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ပြိုလဲမှုက အင်ပါယာအတွက် မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို ဝမ်ချောင်ထက် မည်သူမျှ ပို၍နားလည်သူ မရှိပေ။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်က အကြိမ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်တွင် ထိုင်နေသရွေ့ ဤလောကတွင် နောက်ဆုံး အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

“အရှင်..”

အပြင်မှ ခြေသံများ အလျင်စလိုရောက်လာပြီး ခဏအကြာ ရွှီခဲ့ယီ ဝင်လာကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စာတစ်စောင်ကို ရိုသေစွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

“ရှောင်လီက မိန်းမစိုးကောင်း သွားလေ့ရှိတဲ့ နေရာတွေအားလုံးကို မှတ်သားပြီးပြီ...”

ရွှီခဲ့ယီက ပြောရင်း စာကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က စာကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစာတွင် မိန်းမစိုးကောင်း သွားဖူးသည့် နေရာများအားလုံး ရေးထားသည်။ ဝမ်ချောင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒီစာကို မိတ္တူအနည်းငယ် ကူးပြီး နန်းတွင်းထဲက ယန်ကျောက်၊ ကျန်းချွယ်၊ ပျန့်လင်းချန်၊ ကျောက်ဖုန်းချန်တို့ထံ ပေးလိုက်... သူတို့လေးယောက်က ဒီနေရာတွေကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ပြီး နန်းတွင်းကို ရှာဖွေခိုင်းလိုက်... မိန်းမစိုးကောင်း အကျယ်ချုပ်မခံရဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ရှိရင် ဒီနေရာတွေကို သွားမယ်... အဲဒါမှမဟုတ်ရင်တော့...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်မှု တိမ်တိုက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် သူက ဆက်မပြောတော့ပေ။ ရှောင်လီက ပေးနိုင်သည့် သတင်းအချက်အလက်များသည် အလွန်အကန့်အသတ်ရှိပြီး မိန်းမစိုးကောင်း ဘယ်မှာရှိသည်ကို သူက လုံးဝမသိပေ။ သို့သော် ရှောင်လီ၏ ပြန်ပြောပြချက်ထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် တချို့အသေးစိတ်ကိစ္စကို သတိပြုမိသည်။

ရှောင်လီသည် မိန်းမစိုးကောင်းထံသို့ စားစရာမုန့်ထဲတွင် သတင်းစကားထည့်ပေးခဲ့ပြီး မိန်းမစိုးကောင်းကလည်း သူ့ထံ စာတစ်စောင် ပြန်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်လီထံ စာပြန်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူ့ထံတွင် စုတ်တံ၊ မင်နှင့် စက္ကူရှိနေသည်ကို ဆိုလိုသည်။ ထိုအရာများသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦးထံတွင် ရှိမည့်အရာများ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မိန်းမစိုးကောင်း အသက်ရှင်နေပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ခဲ့လျှင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ရန် သွားလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင် ရင်ဆိုင်နေရသည့် ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုကိစ္စကို သူက ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

“အဲဒါအပြင်...”

ဝမ်ချောင်က ပိုးသားစကို ထပ်ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

“မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့ သိုင်းပညာအဆင့်က ထုံလုမဟာစစ်သူကြီးအားပုစီ ဒါမှဟုတ် အန်းရှီကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ကောင်းရှန်းကျစ်တို့နဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်တဲ့အဆင့်ပဲ... သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သူက အလွန်ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားရှိသူပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒီသိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲကကြီးမားပြီး ဆူဆူညံညံအသံတော့ ထွက်လာမှာပဲ... နန်းတွင်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မကြားခဲ့ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က နန်းတွင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာ တစ်ခုခုဖြစ်ပျက်ခဲ့လားဆိုတာ ငါသိရမယ်။ ဆူပူမှုတစ်ခုခု နည်းနည်းကြားရင်တောင် ငါ့ဆီ ချက်ချင်းသတင်းပို့ခိုင်းလိုက်...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဉာဏ်ပညာနှင့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အလင်းတန်းများက ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရှောင်လီက ပေးထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များက အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကို ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ရှောင်လီ ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး ထိုစကားများကို ကြားခဲ့လျှင် သူက အံ့သြသွားပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ဝမ်ချောင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားသည့် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို သူတစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီခဲ့ယီက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

"ဟူး..."

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သို့ ခဏအကြာတွင် စာပို့ခိုများ ပျံတက်သွားသည်။ ယန်ကျောက်၊ ကျန်းချွယ်၊ ပျန့်လင်းချန်နှင့် ကျောက်ဖုန်းချန်တို့က ကျောက်စိမ်းမိဖုရားရှောင်း၊ ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်နှင့် အင်ပါယာစစ်တပ်၏ အာဏာများကို အားကိုးထားသည်။ အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့လျှင် ထိုလေးဦးက ထိုဖြစ်ရပ်ကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အချိန်က ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ နန်းတွင်းသည် အပေါ်ယံတွင် အေးချမ်းနေသယောင် ထင်ရသော်လည်း အောက်တွင် လှိုင်းထန်နေသည့် အောက်ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူတို့လေးဦးက ရှောင်လီဖော်ပြခဲ့သည့် နေရာများအားလုံးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ရလဒ်များက ဝမ်ချောင်ကို လုံးဝအံ့သြစေခဲ့သည်။ မိန်းမစိုးကောင်း၏ မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မတွေ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် ထိုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယန်ကျောက်၊ ကျန်းချွယ်၊ ပျန့်လင်းချန်နှင့် ကျောက်ဖုန်းချန်တို့သည် ထိုနေရာများအားလုံးမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားပြီး၊ ပရိဘောဂများအားလုံးကို ဖယ်ရှားထားပြီး အခန်းများကို သန့်စင်လှပအောင် ပြုလုပ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာများတွင် မည်သူမျှ မနေထိုင်ဖူးသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူတို့လေးဦးရရှိသည့် သတင်းအချက်အလက်များအရ ထိုသန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းက လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။

သူတို့လေးဦးက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လှုပ်ရှားပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည့် အစေခံမိန်းကလေးများနှင့် အထိန်းတော်များကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအစေခံများက ဘာမှမသိဘဲ သူတို့က အမိန့်အတိုင်းသာ လိုက်နာခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။ သူတို့လေးဦးက အမိန့်ပေးသူ အထိန်းတော်များကို ရှာရန် အမိန့်ရင်းမြစ်ကို ခြေရာခံခဲ့သော်လည်း ထိုအထိန်း‌တော်သည် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နန်းတွင်း၏ အထိန်းတော်မှတ်တမ်းတွင် ထိုသူ၏နာမည် မရှိပေ။ ထိုသူက နန်းတွင်းတွင် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ဤသတင်းများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားသည်။

သဲလွန်စများအားလုံးက အလယ်တွင် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။ နန်းတွင်းထဲတွင် သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိပြီး သက်သေအားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည့် အင်အားတစ်ခုရှိသည်မှာ ဧကန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်က မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်လျက်ရှိသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ဒါက ပထမမင်းသားရဲ့ လက်ချက်ဖြစ်ရမယ်... သူကလွဲပြီး ဒီလိုလုပ်ဖို့ အကြောင်းရှိမဲ့သူ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး...”

ရွှီခဲ့ယီ၊ ချန်းစန်းယွမ်၊ ကျန်းချွယ်နှင့် စုရွှတ်ရွမ်းတို့သည် အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြပြီး အားလုံးက ဒေါသထွက်နေကြသည်။

ဝမ်ချောင်က ဘာမှမပြောဘဲ ပထမဦးစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စုရွှတ်ရွမ်းက သတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အရှင်... တစ်ခုခုမမှန်ဘူးလား... ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု မမှန်မကန်ပြောမိလို့လား...”

“မင်းတို့ မမှန်ကန်ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်...”

ဝမ်ချောင်သည် မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်တွန့်လျက် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ပထမမင်းသားရဲ့ လူတွေက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးစစ်ဆင်ရေးမှာ ရှောင်လီကို လိုက်ဖမ်းနေခဲ့တယ်... သူတို့က သက်သေတွေကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ စဉ်းစားမှာပဲ... ဒါကို ငါက ထူးဆန်းတယ်လို့ မမြင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်က တစ်ခုခု မတူဘူး...”

ဝမ်ချောင်က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူက စဉ်းစားနေစဉ် မည်သူမျှ သူ့ကို မဆင်မခြင် အနှောင့်အယှက် မပေးရဲပေ။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏စိတ်ထဲ၌ အကြံဉာဏ်များ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်နှင့် ပထမမင်းသား၏ ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု မဟုတ်ပေ။

ယခင်ဖြစ်ရပ်များတွင် ပထမမင်းသားက သူ၏ အစီအစဉ်များကို ကူညီပေးသည့် အကြံပေးများ များစွာရှိခဲ့ပြီး သူတို့သည် ကျောက်စိမ်းမိဖုရားရှောင်း၏ ဖြစ်ရပ်ကို သဲလွန်စမရှိအောင် သန့်ရှင်းစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ဤအဆင့်ထိ ထက်ထက်မြက်မြက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် အမိန့်ပေးပြီးခါမှ ပထမမင်းသားက သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အလား သဲလွန်စများအားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ပထမမင်းသားနှင့် ယခင်ထိပ်တိုက်တွေ့မှုများတွင် တစ်ခါမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့ပေ။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ဆံပင်တစ်မျှင်၏ ကွာခြားမှုသည် ထောင်လီခရီးလွဲမှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ တခြားသူများက ဤဖြစ်ရပ်မှ ဘာမှ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ပထမမင်းသားထံတွင် သိမ်မွေ့သည့် အသွင်ပြောင်းမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

“ငါ အတွေးလွန်နေတာလည်း ဖြစ်မယ်ထင်တယ်...”

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူသည် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

“သတင်းတင်ပြပါတယ်...”

ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်အစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဝင်လာသည်။

“အရှင်... တော်ဝင်တရားရုံးကနေ သတင်းရရှိပါတယ်... သခင်ကျောက်ဖုန်းချန်က နန်းတွင်းမှာ ဖမ်းမိခဲ့တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အဇူရာကို တစ်ယောက်ယောက်က ကယ်ထုတ်သွားပါတယ်...”

“ဘာ...”

လူအားလုံးက အံ့သြစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝမ်ချောင်က မျက်ခုံးများကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ တွန့်လျက် စားပွဲမှ ထရပ်လိုက်သည်။

“ဒီဖြစ်ရပ်တွေက ဘယ်အချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ...”

ဝမ်ချောင်က တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က အဇူရာသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ထံမှ သတင်းအချက်အလက်များ အထူးသဖြင့် ပထမမင်းသားနှင့် ပတ်သက်သည့်အရာများကို ရယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် တော်ဝင်တရားရုံးက သာမန်နေရာမဟုတ်ပေ။ နန်းတွင်းအတွင်းသည် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အင်ပါယာစစ်တပ်သားများ အလျှံအပယ်ရှိနေသည်။ တော်ဝင်တရားရုံးကိုယ်တိုင်လည်း တင်းကြပ်စွာ အစောင့်အကြပ် ခံထားရသဖြင့် ကယ်ထုတ်ခြင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရွှေရောင်အစောင့်တပ်သားက ဒူးထောက်လျက် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီအနည်းငယ်ကပါ... ကျူးကျော်လာသူက အလွန်အင်အားကြီးမားပြီး တော်ဝင်တရားရုံးက လူတချို့ကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါတယ်... အခု တပ်သားတွေ ထပ်မံရောက်လာနေပြီး အင်ပါယာစစ်တပ်လည်း ရောက်လာပြီး နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပါတယ်...”

ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အားလုံးက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ရွှီခဲ့ယီက ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းလှမ်းပြီး မေးလိုက်သည်။

“အရှင်... ဒါ ဖြစ်နိုင်မလား...”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

အဇူရာသည် နန်းတွင်းသူများ၊ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် သူတို့အစေခံများ၏ စောင့်ကြပ်မှုအောက်တွင် တော်ဝင်တရားရုံးသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ တော်ဝင်တရားရုံး၏ လက်ထောက်ဝန်ကြီးက ပထမမင်းသားနှင့် သီးသန့်ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်နေသည်ဟု ယူဆလျှင်ပင် ထိုကိစ္စတွင် သူက ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် တော်ဝင်တရားရုံး၏ တပ်သားများစွာက သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဆူပူမှုက ထိုက်တန်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အဇူရာအတွက်မူ မဟုတ်ပေ။

“ဒီအခြေအနေကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုထူးခြားတာနဲ့ ငါ့ဆီ ချက်ချင်းသတင်းပို့...”

ဝမ်ချောင်က မျက်ခုံးတွန့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ ယခင်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သည့် အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ခုခု မမှန်ကန်သည်ဟု ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဟုတ်ကဲ့...”

..... .....

“ဆရာကြီး... ခင်ဗျားက တကယ်ကို ထူးချွန်တယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တကယ် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တယ်...”

အရှေ့နန်းဆောင်ထဲတွင် လုံးဝကွဲပြားသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ကျူးထုံအန်းနှင့် တခြားအကြံပေးများက ထိုတည်ကြည်သန်မာသည့် လူအိုကြီးကို ရိုသေစွာ ကြည့်နေကြသည်။

သူ၏ထီးနန်းပေါ်တွင် ပထမမင်းသားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုလူသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသည့် အကူအညီ ဖြစ်လာမည်ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူက ယုံကြည်လာသည်။

******

အခန်း ၁၆၃၃ - သိန်းငှက်အိုကြီးအန္တရာယ်ကျရောက်ခြင်း

အရှေ့နန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ထိုလူအိုကြီးသည် ပထမမင်းသားထံမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် မေးမြန်းခဲ့သည်။

သူသည် ပထမမင်းသား၏ အကြီးမားဆုံးရန်သူဖြစ်သည့် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဝမ်ချောင်နှင့်ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များအားလုံးကိုလည်း စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် သဲလွန်စများရှာဖွေရန် သူ၏လူများကို နန်းတွင်းသို့ စေလွှတ်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် နာရီဝက်အတွင်း သက်သေအားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်ရန် လူများစေလွှတ်သင့်သည်ဟု သူက ပြောသောအခါ တခြားအကြံပေးများက သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်လွန်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အရှေ့နန်းဆောင်၏ လူများက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းပြီးဆုံးပြီးခါမှ ထိုနေရာများကို ရှာဖွေရန် လူများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အနည်းငယ်နှောင့်နှေးခဲ့လျှင် အခြေအနေက လုံးဝကွဲပြားသွားနိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အကြံပေးများအားလုံးသည် ထိုလူအိုကြီးကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ယုံကြည်လာကြသည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်နှင့် သူတို့၏ တိုက်ပွဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့ဘက်မှ ဦးဆောင်မှုရယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟမ့်... ငါက မင်းတို့ရဲ့နောက်ကျောကို သန့်ရှင်းပေးနေတာပဲ... ဒီမှာ ဂုဏ်ယူစရာ ဘာမှမရှိဘူး...”

လူအိုကြီးသည် ယဉ်ကျေးမှု သို့မဟုတ် သိမ်မွေ့မှု မပြခဲ့ပေ။ အသံများအားလုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာများက ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီရဲလာသည်။

တချို့က သဘောကျခဲ့သော်လည်း တချို့က မကျေနပ်ဖြစ်နေပြီး ခန်းမဆောင်ထဲတွင် တိုးညင်းသော ညည်းညူသံတစ်ခု ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟမ့်... သူက ဘာကောင်းနေလို့လဲ... ကြက်ကမ်းဆန်အိုး တိုးတာပဲ... တိုက်ဆိုင်မှုသပ်သပ်ပဲ... သူက ဘာမှ ကောင်းကောင်းမလုပ်ခဲ့ဘူး...”

"ဘုန်း..."

လူအိုကြီးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ ကျားမျက်လုံးများက ထက်မြက်ပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

မည်သူမျှ တုံ့ပြန်မှုမပြရသေးခင် ကြီးမားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ညည်းညူနေသည့် အရှေ့နန်းဆောင်၏ အကြံပေးတစ်ဦးက ချက်ချင်း နံရံဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခံလိုက်ရပြီး နံရံသည် သွေးနှင့် အပျက်အစီးများက ပေါက်ကွဲထွက်လာရင်း အက်ကွဲသွားသည်။

ထိုအရှေ့နန်းဆောင်၏ အကြံပေးက ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီး အရိုးများ အားလုံးနီးပါး ကျိုးပဲ့သွားသည်။ သူက မကြာမီ သေတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။

“အား...”

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကြံပေးများအားလုံးက ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများက ဖြူဖျော့လာကာ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အရှေ့နန်းဆောင်ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ဤမျှရဲရင့်စွာ ပထမမင်းသားရှေ့တွင် တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်အောင် လုပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

လီယင်း၏ မျက်လုံးများက တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ် တဖျပ်ဖျပ်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မျက်နှာမဲ့မှုတစ်ခု ထင်ရှားလာသည်။ ထိုလူအိုကြီး၏ ဤတုံ့ပြန်မှုကို သူက မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“လာကြစမ်း... သူ့ကို ခေါ်ထုတ်သွားကြ...”

ပထမမင်းသားက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်တင်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

“အဲဒါအပြင် အားလုံး နားထောင်ကြစမ်း... နောက်အခါကြရင် အရှေ့နန်းဆောင်မှာ ဘယ်သူမှ ဆရာကြီးကို မလေးမစားမလုပ်ရဘူး... အခု ငါသူ့ကို ငါ့တံဆိပ်ပြားပေးမယ်... အရှေ့နန်းဆောင်ထဲမှာ ဆရာကြီးရဲ့အမိန့်က ငါ့အမိန့်ပဲ... မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ပုံမှန်လေးစားသလို ဆရာကြီးကိုလည်း လေးစားဆက်ဆံရမယ်... ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ဆရာကြီး... အားလုံးက ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို မသိသေးဘူး... ဆရာကြီးကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ...”

“ဟမ့်...”

လူအိုကြီးသည် အခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိပြီး အခန်းထဲရှိ အကြံပေးများအားလုံးက သူ၏အကြည့်ကို ရှောင်ရှားရန် ခေါင်းငုံ့ထားရသည်။

“မင်းတို့လို လူငယ်တွေက ဒီလူအိုကြီးရဲ့ နာမည်ကို သိဖို့ အခွင့်မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ အတူလက်တွဲလုပ်ရမှာဖြစ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီလိုအပ်မှာမို့ ငါ့ကို ‘တစ္ဆေဘုရင်’ လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ဒီလူအိုကြီးက ဒီလောကမှာ မရှိသင့်တဲ့သူဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလူအိုကြီးက တစ္ဆေဖြစ်နေရင်တောင် တစ္ဆေအားလုံးရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ...”

လူအိုကြီးသည် အာဏာရှိရှိ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... ကောင်းတယ်... တစ္ဆေဘုရင်ဆရာကြီးနဲ့ဆို ငါမင်းသားက ဘာမဆို အောင်မြင်နိုင်တယ်... အားလုံးပဲ... တစ္ဆေဘုရင်ကို လေးစားကြ...”

ပထမမင်းသားသည် ‘တစ္ဆေဘုရင်’ ဟူသော နာမည်ကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ပထမမင်းသား၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် တခြားသူများလည်း သူတို့၏ လေးစားမှုကို ဖော်ပြလာကြသည်။

“ဆရာကြီးကို လေးစားပါတယ်...”

လူအားလုံးက ခဏအတွင်း ခေါင်းငုံ့လျက် ထိုလူအိုကြီးသည် ပထမမင်းသားနှင့် တူညီသော အဆင့်အတန်းရှိကြောင်း အသိအမှတ် ပြုလိုက်ကြသည်။

“ဆရာကြီး... ဝမ်ချောင်က ဒီမှာ ရပ်မသွားဘူးဆိုတာ သေချာတယ်... သူက စုံစမ်းမှုကို ဆက်လုပ်ရင် ပြဿနာတွေ ပိုများလာနိုင်တယ်... အဲဒါအပြင် အဇူရာကို အခုမှ ကယ်ထုတ်လိုက်တာဆိုတော့ စုံစမ်းမှုတွေ မကြာခင် စတင်လာနိုင်တယ်... နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲ...”

ပထမမင်းသားက ဝမ်ချောင်အကြောင်း ပြောသောအခါ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်သည်။

ပထမမင်းသားက ဝမ်ချောင်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ကြီးမားသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသည်။ တကယ်တမ်းအားဖြင့် သူမရှိခဲ့လျှင် ပဉ္စမမင်းသားသည် သူ့ကို မည်သည့်အခါမှ ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည်မဟုတ်သလို ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ဆောင်မှုများကို လုပ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

ပထမမင်းသား၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြေလျော့သွားသည်။

“ဒီလူအိုကြီးက အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ဖူးတယ်... တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို အာဏာအားလုံးပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလူအိုကြီးက မင်းအတွက် အရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်း ကိုင်တွယ်ပေးမယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ အရှင်မင်းသားက စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး... သူက မရင့်ကျက်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ... အရှင်မင်းသားက သူ့ကို အရင်က ရှုံးခဲ့တာဟာ သူ့ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမဲ့ နည်းလမ်းမမှန်ကန်တာကြောင့်ပဲ... တကယ်လို့ အရှင်မင်းသားက ဒီလူကို သတ်လိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်လအနည်းငယ်အတွက် အရှင်မင်းသားရဲ့ အခြေအနေက သိသိသာသာ ပိုကောင်းလာမယ်... အနည်းဆုံးတော့ ဒီလောက်အထိ အလျှော့ပေးနေစရာ မလိုတော့ဘူး...”

တစ္ဆေဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများက ခန်းမဆောင်ထဲရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ပြီး ပထမမင်းသားပင်လျှင် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းတဲ့လား... ဆရာကြီး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”

တစ္ဆေဘုရင်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ရိုးရှင်းစွာ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

... ...

မြို့အနောက်ဘက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် သိန်းငှက်အိုကြီးသည် ဝါးမှန်ထုပ်ထားသော ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ခရီးသွားသိုင်းသမားတစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ယူထားသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် လှေကားထောင့်ရှိ လျှောက်လှမ်းရန် လက်ရန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးများက တဖျပ်ဖျပ်လှုပ်နေသည်။

သူသည် အဇူရာ၏ ဖြစ်ရပ်နှင့်ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးကို ကြားသိပြီး ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းအားဖြင့် ဝမ်ချောင်ထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။

“တစ်ခုခု မမှန်ဘူး...”

သိန်းငှက်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်သွားသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်နောက်လိုက်လာသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ပြီး တရားရုံးထဲဖြစ်စေ စစ်မြေပြင်ပေါ်ဖြစ်စေ သူရှုံးနိမ့်သည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သို့သော် မကြာသေးမီကမူ သိန်းငှက်အိုကြီးသည် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို စတင်ခံစားလာရသည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့မမှန်ကန်တဲ့ ခံစားမှုပဲဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်...”

သိန်းငှက်အိုကြီးသည် တီးတိုးပြောရင်း အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

တခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သိန်းငှက်အိုကြီးတွင် တည်ထောင်ထားသည့် နေအိမ်တစ်ခုရှိသော်လည်း သူသည် တစ်နေရာတည်းတွင် အကြာကြီး မနေထိုင်ပေ။ ဝမ်ချောင်နှင့် အချိန်ပိုကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူက သတင်းထောက်တစ်ဦးသည် တစ်နေရာတည်းတွင် မနေသင့်ကြောင်း ပိုမိုနားလည်လာသည်။ အလွန်လျှို့ဝှက်ထားသည့် နေအိမ်ပင်လျှင် သဲလွန်စများ ချန်ထားခဲ့ပြီး သူကို သတိပြုမိစေနိုင်သည်။

ယုန်တစ်ကောင်မှာပင် မြေတွင်းသုံးခုရှိသည်။ လူသားများတွင်ကား အဘယ်ကြောင့် မရှိရမည်နည်း။

“သတင်းမရသေးဘူးလား...”

သိန်းငှက်အိုကြီးသည် သူ၏ သူလျှိုအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးထံ လှည့်မေးလိုက်သည်။ ထိုအဖွဲ့အစည်းအတွက် နာမည်ကို ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးခဲ့ပြီး ထူးချွန်သူများသာ သူတွင် ပါဝင်ခွင့်ရသည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်လည်း တော်တော်ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်တယ်... သူလျှိုအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေက အမြဲတမ်း ချက်ချင်းပြတ်သားတယ်... အထူးသဖြင့် ရှောင်ချွေ့က အသစ်စုဆောင်းထားတဲ့သူတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးတစ်ယောက်ပဲ... နောက်ဆုံးစစ်ဆင်ရေးတွေရဲ့ ပုံစံအရ သူ မမှားသင့်ဘူး... အရှင်မင်းကြီးက တော်ဝင်တရားရုံးက သတင်းကို စောင့်နေတုန်းပဲ... သူက သတင်းပို့ဖို့ပဲ လုပ်နေတာဆိုတော့ အဲဒီသတင်းက ကြာပြီးရောက်နေသင့်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါးမိနစ် နောက်ကျနေပြီ...”

ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက မျက်ခုံးတွန့်လျက် စိုးရိမ်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုနှောင့်နှေးမှုက အနည်းငယ် ပုံမမှန်သော်လည်း သူလျှိုအဖွဲ့၏ စည်းမျဉ်းအရ လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသေးသည်။

သိန်းငှက်အိုကြီးက ခဏကြာစဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“တစ်ခုခု မမှန်ဘူး... ချက်ချင်း စာပို့ခိုပို့လိုက်... အဲဒီနောက်မှာ သတင်းမရသေးရင် ငါကိုယ်တိုင် သွားမယ်... အဲဒါအပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်... ဒီထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားလို့မရဘူး... ပြင်ဆင်ပြီး စာရင်းရှင်းလိုက်... အခု ထွက်သွားမယ်...”

သူလျှိုအဖွဲ့ဝင်က အာရုံပြုလိုက်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ဟင်းချိုမုန့်ဖုတ်... ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြားနဲ့ တစ်ပန်းကန်ရတယ်...”

“လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဝက်သား... မသန့်ရင် ပိုက်ဆံပြန်အမ်းမယ်...”

“ရေခဲသကြားလုံး... ချိုချဉ်စပ်... လာကြည့်ကြပါဦး...”

သိန်းငှက်အိုကြီးသည် လမ်းဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မြို့တော်သည် အမြဲတမ်းကဲ့သို့ စည်ကားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မဟုတ်ဘူး... ငါ အရှင်မင်းကြီးထံ သွားရမယ်...”

ဤအတွေးဖြင့် သိန်းငှက်အိုကြီးက ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဝူး..."

အတောင်ပံရိုက်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သိန်းငှက်အိုကြီးက မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် စာပို့ခိုတစ်ကောင်က သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်တွင် အပြာရောင်ကွင်းတစ်ကွင်း ရှိနေသည်။

“ရှောင်ချွေ့ရဲ့ စာပို့ခိုပဲ...”

သိန်းငှက်အိုကြီးက ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ချွေ့၏ စာပို့ခိုက သတ်မှတ်အချိန်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သိန်းငှက်အိုကြီး၏ သူလျှိုအဖွဲ့တွင် အချိန်ကျော်လွန်သွားလျှင် တစ်ခုခု မတော်မတရား ဖြစ်ပျက်သွားပြီဟု ဆိုလိုပြီး အားလုံးက ထွက်ခွာရန် လိုအပ်သည်ဟူသော စည်းမျဉ်းရှိသည်။

သိန်းငှက်အိုကြီး၏ နှလုံးသားသည် ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ငှက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် စာကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖယ်ရှားပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သိန်းငှက်အိုကြီးက အာရုံစူးစိုက်နေစဉ်...

“မကောင်းတော့ဘူး...”

သူ၏မျက်ဆန်များက ချက်ချင်း ကျုံ့သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“အားလုံးပဲ... ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြစမ်း... အခုချက်ချင်း...”

‘ဆုတ်ခွာ’ ဟူသော စကားလုံးမထွက်လာမီ စားသောက်ဆိုင်၏ တံခါးဝတွင် ကြီးမားသည့် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သိန်းငှက်အိုကြီးသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် ပညာရှင်တစ်ဦးသည် ဘဝတွင် တစ်ခုခုကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အရက်မူးနေသူတစ်ဦးအဖြစ် အတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက ဝင်လာရင်း စားပွဲထိုးတစ်ဦးကို တိုက်မိပြီး သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားသူထံသို့ အရက်နှင့် တံတွေးတစ်ပွက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

“သခင်လေးကျောက်... ဝင်လို့မရဘူးဗျာ...”

“ခင်ဗျားက ဒီလောက်မူးနေပြီ... တခြားဧည့်သည်တွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ချက်ချင်းထွက်သွားလိုက်...”

“ဘာလို့ ရပ်နေတာလဲ... မြန်မြန်တားကြစမ်း...”

စားသောက်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ပရမ်းပတာဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းက သိန်းငှက်အိုကြီးကို ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

"ရွှတ်..."

သိန်းငှက်အိုကြီးက ချက်ချင်း လက်ရန်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ပျံထွက်သွားသည်။

“ထန်လူရိုင်း... မင်းအသက်ကို လာပေးစမ်း...”

ရုတ်တရက် လှေကားထောင့်ရှိ လက်ရာမြောက်စွာ ပြုလုပ်ထားသည့် ကာရံသည် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ကာရံအနောက်တွင် တိဘက်လူမျိုး ငါးဦးမှ ခြောက်ဦးခန့်ရှိနေပြီး သူတို့အားလုံးက သိန်းငှက်အိုကြီးဆီသို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်သည့် အရှိန်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ဝင်လာကြသည်။

******

အခန်း ၁၆၃၄ - သံသယနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်း

"ချွမ်... ချွမ်... ချွမ်..."

တိဘက်လူမျိုးများ၏ ခြေဖဝါးမှ ရောင်စဉ်တန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်းမှောင်သော စွမ်းအင်များ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက်၊ လက်ရှစ်ဖက် သို့မဟုတ် လက်ဆယ်ဖက်ရှိသော ဦးခေါင်းသုံးခု၊ ဦးခေါင်းခြောက်ခု သို့မဟုတ် ဦးခေါင်းရှစ်ခုရှိသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားကြီးများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာကာ သူတို့၏လက်ထဲတွင် လက်နက်အမျိုးမျိုး ကိုင်ဆောင်ထားရင်း သိန်းငှက်အိုကြီးကို တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးက ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သိန်းငှက်အိုကြီး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

... ...

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်တွင်...

ဝမ်ချောင်သည် ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ မြေပုံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ရင်း မျက်ခုံးတွန့်ကာ မျက်တောင်များ တဖျပ်ဖျပ်လှုပ်နေသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မကြာသေးမီက သူ၏ မျက်တောင်များ လှုပ်သည့်အခါတိုင်း မကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ဟူသော မသာယာသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ရှိလာသည်။

“အရှင်မင်းကြီးထံ အစီရင်ခံပါတယ်...”

ထိုအချိန်တွင် လေတိုက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ရွှေရောင်အစောင့်တစ်ဦး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“အရှင်မင်းကြီး မကောင်းတော့ဘူး... ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီ... သိန်းငှက်အိုကြီးက အနောက်ဆောင်မှာ လုပ်ကြံခံရပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတယ်... လောလောဆယ် သတိလစ်နေပြီး အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ မသေချာဘူး...”

ရွှေရောင်အစောင့်သည် တုန်လှုပ်နေသော လေသံဖြင့် ပြောကြားပြီး သူ၏မျက်နှာက သိသာစွာ ဟန်မဆောင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ဘမ်း..."

ဝမ်ချောင်က တုန်လှုပ်သွားပြီး မိုးကြိုးထိမှန်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာပြောတယ်...”

သိန်းငှက်အိုကြီးက အလွန်ထူးခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်၏ အစောဆုံး နောက်လိုက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်သစ္စာစောင့်သိသူလည်း ဖြစ်သည်။

တခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သိန်းငှက်အိုကြီးက နောက်တန်းတွင် နေထိုင်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို ရှေ့တန်းသို့ ပုံမှန်အားဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာလေ့ မရှိပေ။ ထိုအချက်က သူ့ကို အများစုထက် ပိုမိုလုံခြုံစေပြီး ဝမ်ချောင်သည် သူ့အတွက် သိပ်စိုးရိမ်နေစရာ မလိုခဲ့ပေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် သိန်းငှက်အိုကြီး လုပ်ကြံခံရလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ ထိုဖြစ်ရပ်က သူ့ကို ထိတ်လန့်စေရုံသာမက ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

“သူအခု ဘယ်မှာလဲ... ကျူးကျော်သူတွေကို စုံစမ်းပြီးပြီလား...” ဝမ်ချောင်က ရွှေရောင်အစောင့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဖြစ်ရပ်ရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို မသိရသေးဘူး... သခင်ကျန်းက သိန်းငှက်အိုကြီးကို အိမ်တော်က ပြန်ပို့လာနေပြီ...” ရွှေရောင်အစောင့်က အစီရင်ခံလိုက်သည်။

သိန်းငှက်အိုကြီးကို ခဏအကြာတွင် ထမ်းစင်တစ်ခုပေါ်တွင် သယ်ဆောင်လာသည်။ ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်သည့် စုရွှတ်ရွှမ်း၊ ချန်းစန်းယွမ်နှင့် ချန်ပင်းတို့သည် သတင်းကြားသိပြီး ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာများဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

သိန်းငှက်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများက တင်းတင်းပိတ်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာက စက္ကူဖြူတစ်ရွက်လို ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် သွေးများစွန်းထင်းနေပြီး အရိုးများစွာ ကျိုးပဲ့ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရေးပါသော အဆစ်များစွာက ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရထားပြီး ရွှေရောင်ဆံညှပ်ပုံစံ လက်နက်များက သူ၏ သွေးကြောထဲသို့ ထိုးစိုက်ထားသည်။

တိုက်ခိုက်သူများက သနားကရုဏာမပြခဲ့ဘဲ သိန်းငှက်အိုကြီး၏ အသက်ကိုယူရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“သခင်ချန်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေက အလွန်ပြင်းထန်တယ်... နေရာ နှစ်ဆယ့်ကိုးခုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားပြီး တကယ်တမ်း သူ အသက်ရှင်နေသေးတာက အံ့ဩစရာပဲ... ကျွန်တော်က သူ့ကို ဆေးပြားတွေ မျိုချခိုင်းပြီး ဒဏ်ရာတွေပေါ်မှာ ဆေးလိမ်းပေးထားပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ လုပ်ကြံရေးလက်နက်တွေမှာ အဆိပ်သုတ်ထားတာပဲ... အဲဒီအဆိပ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီ... သခင်ချန်အနေနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...”

ဆံပင်ဖြူနေသော သမားတော်တစ်ဦးက သိန်းငှက်အိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လတ်တလော ထုတ်ယူထားသော မည်းမှောင်နေသည့် ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးသေတ္တာကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်မှ သမားတော်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖိနှိပ်ထားသော လေဟာနယ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ... သိန်းငှက်အိုကြီး ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ...”

ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး သိန်းငှက်အိုကြီးဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေသော သူလျှိုအဖွဲ့ဝင်ထံ လှည့်မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့လည်း ဘာဖြစ်နေလဲ မသိခဲ့ဘူး... အဲဒီတိဘက်လူတွေက နေရာကို ကြိုတင်စူးစမ်းထားပုံပဲ... သူတို့က ဧည့်သည်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ကျွန်တော်တို့မရောက်ခင် စားသောက်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာခဲ့တာ... သခင်ကြီးက သတိလျှော့ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပြီး ‘တာ့လွမ်ရော့ထျန်းအတွက် လက်စားချေမယ်...’ လို့ အော်ဟစ်ရင်း ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့တယ်...” သူလျှိုအဖွဲ့ဝင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး..."

‘တာ့လွမ်ရော့ထျန်း’ ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုစကားက တာလာ့တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားသော ယွီစန်း၏ မဟာဝန်ကြီးတာ့လွမ် ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

သူလျှိုအဖွဲ့ဝင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလူတွေက အလွန်ရက်စက်ပြီး လက်မရွံ့တွေဖြစ်နေကြတယ်... ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး... မြို့စောင့်တပ်နဲ့ အင်ပါယာစစ်တပ် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတောင် သူတို့က မပြေးဘူး... နောက်ဆုံးမှာ သခင်ကြီးက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ခလုတ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မြေအောက်ဥမင်ထဲကို ထွက်ပြေးပြီးမှ သူတို့လက်က လွတ်နိုင်ခဲ့တယ်...”

သူလျှိုအဖွဲ့ဝင်၏ မျက်လုံးများက သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူလျှိုအဖွဲ့ဝင်များအားလုံးက သိန်းငှက်အိုကြီးကို အလွန်လေးစားကြပြီး သူတို့ထဲမှ အများစုက သူ့ထံမှ ကိုယ်တိုင်လမ်းညွှန်မှု ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုသဘောအရ သိန်းငှက်အိုကြီးသည် သူတို့၏ အထက်အရာရှိသာမက ဆရာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

လုပ်ကြံရေးကြိုးပမ်းမှုက သူလျှိုအဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

သိန်းငှက်အိုကြီးကို ထမ်းတင်ပေါ်တွင် သယ်ဆောင်လာသူများမှာ သူလျှိုအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲမှ အများအပြားသည် သူ့ကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ချောင်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လူတိုင်းသည် သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာသော ဒေါသမီးလျှံများကို ခံစားမိကြသည်။

ဝမ်ချောင်သည် တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ အထင်ရှားဆုံး စစ်နတ်ဘုရားဖြစ်လာပြီးနောက် မည်သူမျှ ဤကဲ့သို့ သူ့ကို စိန်ခေါ်ရဲခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ ဒေါသထွက်နေသော အားရှီသယ်ပင်လျှင် ဝမ်ချောင်၏ ထက်ထက်မြက်မြက် ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နောက်ဆုတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကို ထိုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခံရသည့်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ထို့ပြင် ဧကရာဇ်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် နေ့အခါအလင်းရောင်ထဲတွင်ပင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းသိသည်မှာ သိန်းငှက်အိုကြီး၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများက ဝမ်ချောင်၏ ဒေါသမီးကို လှုံ့ဆော်ပြီးဖြစ်ပြီး ထိုသူများသည် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ဒါ နဂါးမျိုးနွယ်က လူတွေ ဖြစ်နိုင်မလား...” ရွှီခဲ့ယီက အဆိုပြုလိုက်သည်။

တာလာ့တိုက်ပွဲတွင် ယွီစန်းက ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှစ်ဦး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ တာ့လွမ်ရော့ထျန်း နှင့် ဟော့ရှုဟွေ့ကန်းတို့က သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း မုထာရီမြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဟော့ပါးစန်းရီသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တာ့လွမ်ရော့ထျန်းသည် ယွီစန်းတစ်ခုလုံးတွင် အလွန်လေးစားခံရသူဖြစ်ပြီး သူသေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ကုန်းမြင့်ပြည်နယ်တွင် အောက်ခြေရေစီးကြောင်းတစ်ခု စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

တာ့လွမ်ရော့ထျန်းနှင့်ဟော့ရှုဟွေ့ကန်းတို့အား သစ္စာစောင့်သိသူများက တာ့လွမ်ရော့ထျန်းအတွက် လက်စားချေရန် အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ “စစ်မြေပြင်ပေါ်မှာ ရန်သူကို မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် စစ်မြေပြင်အပြင်မှာ သတ်မယ်...” ဟူသော အော်ဟစ်သံများက ယွီစန်းအတွင်း ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူတို့က အကြိမ်များစွာ ဟန့်တားခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသူများက တာ့လွမ်ရော့ထျန်းအတွက် လာခဲ့သည်ဆိုပါက သူတို့တွင် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက် ရှိသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအဆိုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပယ်ချလိုက်သည်။

“ဒီအရာက ဒီလောက်ရိုးရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... တာ့လွမ်ရော့ထျန်းက ငါတို့လက်ထဲမှာ သေသွားတာဆိုတော့ သူတို့က တကယ်ပဲ တာ့လွမ်ရော့ထျန်းအတွက် လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ဆီကို လာသင့်တယ်... ဒါက သိန်းငှက်အိုကြီးနဲ့ ဘာမှဆိုင်တာမဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သိန်းငှက်အိုကြီးက တာလာ့တိုက်ပွဲမှာ တစ်ခါမှ မပါဝင်ခဲ့သလို တိုက်ပွဲအတွင်း သတင်းစုဆောင်းတာလည်း သူတာဝန်မယူခဲ့ဘူး...”

“သူလျှိုအဖွဲ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ချမှတ်ခဲ့တာ... သိန်းငှက်အိုကြီးက မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်လအတွင်း ပြောင်းလဲပြီး နေထိုင်တဲ့ နေရာ ငါးဆယ့်ခုနှစ်ခုရှိတယ်... မြို့တော်ထဲကို လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်လာတဲ့ တိဘက်လူတချို့က ဒီနေရာတွေကို မသိနိုင်ဘူး... ဒါဆို သူတို့က သိန်းငှက်အိုကြီးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တိတိကျကျ သိနိုင်မှာလဲ... အဲဒါအပြင် သိန်းငှက်အိုကြီးက အသွင်ယူထားပြီး သူ့မျက်နှာကို ဘယ်သောအခါမှ အပြင်လူတွေကို မဖော်ပြခဲ့ဘူး...”

ထိုစကားများက တခြားသူများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး ခန်းမဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကျရောက်လာသည်။

သူတို့အားလုံးက ထိုဖြစ်ရပ်သည် တိဘက်လူမျိုးများ၏ လက်စားချေမှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ထားကြပြီး တိုက်ခိုက်သူများက အမှန်တကယ်ပင် တိဘက်လူမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူသည် အလွန်ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသဖြင့် မည်သူမျှ သံသယဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ စကားများက သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စေခဲ့ပြီး ထိုဖြစ်ရပ်သည် မည်မျှ သံသယဖြစ်စရာရှိကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က သတိပြုမိလာသည်။

တိဘက်လူမျိုးများသည် လက်စားချေလိုပါက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော် သို့မဟုတ် ဝမ်မိသားစုအိမ်တော်ကဲ့သို့ ထင်ရှားပြီး ကြီးမားသော ပစ်မှတ်များရှိသည်။ ပိုမိုဒုက္ခရောက်စရာ မလိုအပ်ပေ။

သူတို့သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သိန်းငှက်အိုကြီးက အခြေစိုက်စခန်းများအကြား အဆက်မပြတ်ပြောင်းရွှေ့နေပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်းများပင်လျှင် သူ၏တိကျသော တည်နေရာကို မသိကြပေ။

ထိုအရာသည် ထင်ရသလောက် ရိုးရှင်းမှု မရှိပေ။

“အရှင်မင်းကြီး... ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...”

ထိုဖြစ်ရပ်က မည်မျှ သံသယဖြစ်စရာရှိကြောင်း သူတို့အားလုံး သတိပြုမိပြီးနောက် အားလုံးက မဟန်စွာ ဝမ်ချောင်ထံ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သိန်းငှက်အိုကြီးကို ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသထွက်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။ မည်သူမျှ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဤကဲ့သို့ လုပ်ကြံတိုက်ခိုက်ပြီး ပြစ်ဒဏ်မခံရဘဲ လွတ်မြောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ရန်သူက မည်သူဖြစ်စေကာမူ သူတို့ကို နောင်တရစေမည်ဟု ဝမ်ချောင်က ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားရင်း အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ငါ့အမိန့်ကို ပို့ဆောင်လိုက်... ငါတို့ရဲ့ လူအားလုံးကို စုစည်းလိုက်... မြို့စောင့်တပ်နဲ့ မြို့တွင်းထိန်းသိမ်းရေးတပ်တွေကို လှုပ်ရှားခိုင်းလိုက်... မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ပြန်လှန်ရှာဖွေပြီး အဲဒီတိဘက်လူတွေကို ဖမ်းဆီးရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

လူအားလုံးက တပြိုင်နက်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြပြီး ခဏအကြာတွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးက လှုပ်ရှားလာသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များက ထိုတိဘက်လူမျိုးများကို ဖမ်းဆီးရန် မြို့တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေစတင်လိုက်ကြပြီး သူတို့ထဲတွင် ကျန်းချွယ်ထက် ပိုမိုဒေါသထွက်နေသူ မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းချွယ်က သိန်းငှက်အိုကြီး၏ တပည့်ဖြစ်ပြီး သိန်းငှက်အိုကြီးသည် သူ့အတွက် ဆရာတစ်ဦးသာမက ဖခင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သိန်းငှက်အိုကြီးက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး သတိလစ်နေကာ အသက်ရှင်နိုင်ဖွယ်ရာ မသေချာကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ ကျန်းချွယ်က ချက်ချင်း ထိတ်လန့်နေသော သတင်းထောက်ကွန်ရက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ဒေါသမီးကို ဖိနှိပ်ထားရင်း မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသည့် ကျယ်ပြန့်သော ကွန်ယက်တစ်ခုကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

ကျန်းချွယ်က တစ်ရက်အကြာတွင် သူတို့ကို ခြေရာခံ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူတို့က တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ကုန်သည်တန်းတစ်ခုတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုတိဘက်ကျွမ်းကျင်သူများက သူတို့ရင်ဆိုင်နေရသော အန္တရာယ်ကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိပြီး မြို့တော်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အနောက်ဘက်ဒေသမှ ကုန်သည်များ ပုံမှန်အသုံးပြုလေ့ရှိသော အနောက်မြို့တံခါးကို ရွေးချယ်မထားဘဲ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ကုန်သည်တန်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မြို့တော်မှ လုံခြုံသော အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် သူတို့သည် ကုန်သည်တန်းမှ ထွက်ခွာပြီး ယွီစန်းသို့ ပြန်လည်ဝိုက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ ကျွမ်းကျင်သူများက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး မြို့စောင့်တပ်၊ အများပြည်သူလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့နှင့် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သော မြားပစ်ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဦးကျော်တို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ ဖမ်းဆီးရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

တိုတောင်းပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုပြီးနောက် တိဘက်ကျွမ်းကျင်သူ ရှစ်ဦးအနက် ထက်ဝက်က သေဆုံးသွားပြီး ကျန်ရှိသော လေးဦးအနက် နှစ်ဦးသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်အောက်ရှိ အကျဉ်းထောင်သို့ ဖမ်းဆီးပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

******

အခန်း ၁၆၃၅: ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးနှင့် စစ်နတ်ဘုရား

"ဖျန်း..."

မှောင်မိုက်နေသော အကျဉ်းထောင်အတွင်း ကြာပွတ်တစ်ချက်က တိဘက်လူသတ်သမားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ကြာပွတ်၏ ကြီးမားသော အားနှင့် နာကျင်ဖွယ်ရိုက်ချက်က တိဘက်လူသတ်သမားဝတ်ထားသော သားမွေးအင်္ကျီကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှည်လျားပြီး သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

“ပြော... ဒီလုပ်ရပ်ကို ဘယ်သူက ခိုင်းတာလဲ...”

ကျန်းချွယ်က ကြိုးဖြင့်ချည်နှောင်ထားသော တိဘက်လူသတ်သမားကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သွေးကြောများ ထင်ဟပ်နေပြီး ဒေါသတကြီး တောက်လောင်နေသည်။

“ ဆက်ရိုက်လေ... ငါ့ကို သေအောင်ရိုက်ရင်တောင် ငါဘာမှ မပြောဘူး... ဒါက ငါတို့ရဲ့ မဟာဝန်ကြီးအတွက် ကလဲ့စားချေတာ... အခုမှ မင်းတို့ နည်းနည်းလောက် နာကျင်မှုကို ခံစားလာပြီမဟုတ်လား...”

လူသတ်သမား၏ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများက ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ဆူးရှနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကြာပွတ်ရိုက်ချက်များက သူ့ကို ပို၍ရက်စက်ပြီး ဆန့်ကျင်မှုကို ပြည့်စေခဲ့သည်။ ရိုက်ချက်များက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်နေသလို ခံစားရစေသည်။

“ဟမ့်... ဘယ်လိုကလဲ့စားချေမှုလဲ။ မင်းတို့က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်အောက်ခံလေးတွေပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့နဲ့ မပူးပေါင်းရင်... ငါ့သခင်ဘယ်မှာ ပေါ်လာမလဲဆိုတာ မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ... မင်းတို့ မသိဘူးလား... ငါ့သခင်က တာလာ့တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မပါဝင်ခဲ့ဘူး... တာ့လွမ်ရော့ကျန်းရဲ့ သေဆုံးမှုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ သူ့ကို မင်းတို့သတ်လိုက်ရင်တောင် ဘာမှ ကလဲ့စားမချေမိဘူး... တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသုံးခံလိုက်ရတဲ့ သနားစရာကောင်တွေပဲ...”

တိဘက်လူသတ်သမား၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

“ဟမ့်... မင်းဘာပြောပြော... မင်းတို့ကို ထိမှန်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါဘာမဆို လုပ်မယ်...”

တိဘက်လူသတ်သမားက ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လေသံသည် ယခင်ကလောက် ပြင်းထန်မှုဘမရှိတော့ပေ။

“ဟမ့်... ခေါင်းမာနေသေးတယ်... လာ... သူ့ကို ကောင်းကောင်းဆုံးမထားကြ... သတိထား... သူ့ကို မသေစေနဲ့...”

ကျန်းချွယ်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ကြာပွတ်ကို သူလျှိုတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးထံ လွှဲပေးပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

“အား...”

အကျဉ်းခန်းထဲမှ အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရန်သူများအတွက် သနားညှာတာမှု မရှိခဲ့ပေ။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမအတွင်း ဝမ်ချောင်၊ ရွှီခဲ့ယီ၊ စုရွှတ်ရွှမ်းနှင့် ချန်ပင်းတို့က ကျန်းချွယ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... အရှင်ပြောတာ မမှားဘူး... တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ကူညီပေးနေတယ်... အဲဒီတိဘက်တွေကို တစ်ယောက်ယောက်က အသုံးချလိုက်တာ...”

ကျန်းချွယ်က ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက မှိန်ဖျော့နေသည်။

ဖမ်းဆီးခံထားရသော တိဘက်လူသတ်သမားက တိုက်ရိုက်မပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက အရာအားလုံးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် တာ့လွမ်ရော့ကျန်းအတွက် ကလဲ့စားချေရန် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။

“ငါသိပြီ... မင်းရဲ့တာဝန်‌ကျေမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်... ဘာဖြစ်နေလဲ ငါသိပြီ...”

ဝမ်ချောင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းမော့လိုက်စဉ် မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြေးလွှားနေသည်။

တိဘက်လူသတ်သမားထံမှ တရားခံအမည်ကို မရရှိခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်အနေနှင့် ထိုသို့သော မေးခွန်းများကို မေးရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ မြို့တော်အတွင်း ထိုလုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် အကြောင်းရင်းနှင့် အစွမ်းအစ ရှိသူများက လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်နိုင်လောက်အောင် နည်းပါးသည်။

“ပထမမင်းသား... ထပ်ပြီး မင်းပဲလား...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မြို့တော်အတွင်း ထိုလုပ်ရပ်အတွက် အကြောင်းရင်းရှိသူသုံးဦးမှာ ချီဘုရင်၊ ကျန်းချွယ်နှင့် ပထမမင်းသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီဘုရင်အိမ်တော်က ဝမ်ချောင်ကိုသာ သိထားပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုများက ဝမ်ချောင်ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သိမ်းငှက်အိုကို ချီဘုရင်က ဂရုစိုက်ရန် မာနကြီးလွန်းသည်။

ကျန်းချွယ်နှင့်ပတ်သက်လျှင် သူနှင့် ဝမ်ချောင်က မီးနှင့်ရေကဲ့သို့ ဆန့်ကျင်နေသော်လည်း ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသည် ထိုသို့သော အဆင့်နိမ့်နည်းလမ်းများသို့ အသုံးပြုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့က အလွန်မာနကြီးသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သင့်လျော်သော အကြောင်းရင်းရှိသူတစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထို့ပြင် မကြာသေးမီက ဧကရာဇ်နန်းတော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် အဖြေက ထင်ရှားသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်က ပထမမင်းသားသည် တိဘက်နှင့် ပူးပေါင်းလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“တရားခံက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်... တိဘက်နဲ့ ဆက်စပ်နေတာကတော့ အမှန်ပဲ... ဒီလူတွေကို လှုပ်ရှားခိုင်းနိုင်တဲ့သူက တိဘက်ရဲ့ အထက်တန်းလွှာထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်... ကျန်းချွယ်... ငါ့အတွက် ဒီဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို ရေးသားပြီး တိဘက်ဧကရာဇ်ဝန်ကြီး တာ့လုံထင်းလင်ထံ စာတစ်စောင်ပို့လိုက်... ဒီဘုရင်က သူ့ရဲ့အာဘော်ကို စောင့်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်...”

"တာ့လုံထင်းလင်..."

ဝမ်ချောင်က ထိုအမည်ကို ကြာရှည်သိထားခဲ့သည်။ နာမည်ဂုဏ်သတင်း၊ ရာထူးနှင့် စွမ်းရည်အရ ထိုလူသည် သေဆုံးသွားသော တာ့လွမ်ရော့ကျန်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။

တာ့လွမ်ရော့ကျန်းသည် နာ့ရိတော်ဝင်မျိုးနွယ်၏ မဟာဝန်ကြီးသာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တာ့လုံထင်းလင်သည် ထိုအင်ပါယာ၏ အမှန်တကယ်သော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက မဟာထန်အား ဆန့်ကျင်သော အဓိကအောင်ပွဲများဖြင့် နာမည်ကြီးခဲ့သည်။ မင်းသားလေးစောင့်ရှောက်သူ ဝမ်ကျုံးစစ်က သူ၏ အထွတ်အထိပ်ကာလတွင်ပင် ယွီစန်းတော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းရှိ ဧကရာဇ်ဝန်ကြီးကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

စစ်ရေးနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းပဋိပက္ခတွင် ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသည် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ ညှိနှိုင်းမှုများနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးမှုများသည် ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် ချောမွေ့စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က ထိုဖြစ်ရပ်များကို နောက်ကွယ်မှ တွန်းအားပေးနေသူတစ်ဦးရှိသည်ဟု ခံစားသိရှိခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားများတွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းကို ထွန်းကားစေပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် ကူညီပေးနေသူတစ်ဦး ရှိရမည်။ သက်သေမရှိသော်လည်း ဝမ်ချောင်က ထိုသူသည် ယွီစန်းတော်ဝင်ဝန်ကြီး တာ့လုံထင်းလင်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထိုလုပ်ကြံမှုအကြောင်း သူဘာမှမသိသည်ဟု မည်သည့်အခန်းကဏ္ဍမှ မပါဝင်ခဲ့သည်ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလျှင် ဝမ်ချောင်က မည်သည့်အခါမျှ မယုံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဝူး..."

ဝမ်ချောင်၏ ဒေါသတရားဖြင့် ရေးသားထားသော စာတစ်စောင်သည် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကုန်းမြင့်ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိကာ ယွီစန်းတော်ဝင်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ဝန်ကြီး... မဟာထန်က လွှတ်လိုက်တဲ့ စာတစ်စောင်...”

တော်ဝင်မြို့တော်အစောင့်တစ်ဦးက စာရွက်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်ကိုကြည့်ပြီး တောင့်တင်းသွားသည်။

“ဒါ... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဆီကပဲ...”

ယွီစန်းအင်ပါယာအတွင်း ဝမ်ချောင်၏ အမည်သည် တားမြစ်ထားသော အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘွဲ့အမည်ကိုပင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖော်ပြရန် သတ္တိရှိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ထို့ပြင် ယွီစန်းအင်ပါယာက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နှင့် ဆက်သွယ်မှုမရှိခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ရန်သူများသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ထံမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တရားဝင်စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

“အို့...”

ယွီစန်း၊ မဟာထန်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများ၏ မြေပုံကို လေ့လာနေသော တာ့လုံထင်းလင်က ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

“ပေးစမ်း... ငါကြည့်ချင်တယ်...”

စာကို လက်ခံပြီး ဖတ်ရှုပြီးနောက် တာ့လုံထင်းလင်က မျက်ခုံးတွန့်လိုက်သည်။

တာ့လုံထင်းလင်သည် ဝမ်ချောင်ထက် များစွာစောပြီး ဝမ်ကျုံးစစ်ထက်ပင် စောသော အချိန်ကတည်းက နာမည်ကြီးခဲ့သည်။ သူသည် ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် အထင်ကြီးလောက်စရာ ဝန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က အသက်ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်တွင် လူငယ်အမတ်ဖြစ်လာပြီး အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်တွင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ဖြစ်လာကာ ဤမျိုးဆက်၏ စစ်နတ်ဘုရားအသစ် ဖြစ်လာသည်။

တာ့လုံထင်းလင်က ဆယ်စုနှစ်များစွာအကြာက ယွီစန်းအတွက် ‘ဝမ်ချောင်’ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ နာမည်ကြီးမှုသည် ဝမ်ချောင်၏ အသက်အရွယ်ထက် မနည်းခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က သူ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ဝမ်ချောင်၏ ဂုဏ်သတင်းထက် မလျော့ပါးခဲ့ပေ။

‘ရန်သူကို သိထားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိထားလျှင် ဘယ်သောအခါမျှ ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်’ ဟူသော စကားသည် အလယ်ပြည်မှ စစ်ရေးကျမ်းစာတစ်ခုမှ ကိုးကားချက် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး လုံးဝယုံကြည်မှုရှိမလာမချင်း တာ့လုံထင်းလင်သည် သူ့ကို မဆင်မခြင် တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... သူ ဘာလုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်...”

တာ့လုံထင်းလင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလိုက်ရင်း စာကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

မြို့တော်ထဲက ထိုလူငယ်သည် နုံအလွန်းသည်။ သူသည် မဟာထန်၏ စစ်နတ်ဘုရားအသစ်သာဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်ကို မဆိုထားနှင့် မင်းသားလေးစောင့်ရှောက်သူ ဝမ်ကျုံးစစ် အနိုင်မရနိုင်သော စစ်နတ်ဘုရားပင်လျှင် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် စာတစ်စောင်ကို သူက ကြောက်ရွံ့စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

တိဘက်ကုန်းမြင့်ပြည်နယ်က တာ့ခ်မြက်ခင်းလွင်ပြင် မဟုတ်သလို သူသည် အာပုရာခါကန်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချောင်၏ ခြိမ်းခြောက်စာသည် သူ့အတွက် အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။

“ဂရုမစိုက်နဲ့... မင်းတို့အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်ထားကြ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာ့လုံထင်းလင်သည် မြေပုံဆီသို့ အာရုံပြန်လှည့်သွားသည်။

ငှက်တောင်ပံရိုက်သံဖြင့် စာတစ်စောင်ရောက်ရှိလာပြီး မကြာမီတွင် ရွှေရောင်အစောင့်တစ်ဦးက စာ၏ အကြောင်းအရာကို အစီရင်ခံလာသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ယွီစန်းက ပြန်စာပြန်ပို့လာပါပြီ... တာ့လုံထင်းလင်က မြို့တော်မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်အကြောင်း သူတို့ဘာမှ မသိဘူးလို့ ပြောတယ်... အဲဒီလူတွေက တကယ့်တိဘက်တွေဖြစ်ပေမဲ့... မဟာထန်လိုပဲ ယွီစန်းကလည်း သူတို့ရဲ့ လူအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိဘူးလို့ ပြောပါတယ်... အဲဒီလူတွေကြောင့် ယွီစန်းကို အထင်လွဲမှားမှု မဖြစ်ပေါ်စေဖို့ အရှင့်ကို တောင်းဆိုထားတယ်...”

“ဒါလား...”

ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“သက်သေမရှိလို့ ယွီစန်းက မပတ်သက်ဘူးတဲ့လား... တာ့လုံထင်းလင်... ဒါက မင်းရဲ့ ပြန်စာပဲ... ဒါက ညှိနှိုင်းမှုမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းနားမလည်ဘူးလား... မင်း လက်ခံတာ ငါ မလိုအပ်ဘူး... ငါ့မှာ လိုအပ်တာက တန်ဖိုးတစ်ခုပဲ...”

“မင်းက မင်းရင်ဆိုင်နေရတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ လုံးဝမသိဘူး...”

ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တာ့လုံထင်းလင်၏ တိဘက်အတွင်းရှိ ဂုဏ်သတင်းသည် သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။ သူသည် ဤလောကတွင် အခက်ခဲဆုံး ဝန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်က လောကသမိုင်းတွင် အကြီးမြတ်ဆုံး စစ်နတ်ဘုရားဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် သူရင်ဆိုင်နေရသူကို သိထားသော်လည်း တာ့လုံထင်းလင်သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို အမှန်တကယ် မသိပေ။

“တြိဂံနယ်မြေကို အကြောင်းကြားလိုက်... ကျန်းချွယ်နဲ့ စုဟန်ရှန်းကို ပြင်ဆင်ထားဖို့ ပြောလိုက်... ဒီလောက်လေ့ကျင့်ထားပြီးပြီ... အခုအချိန်ကျတော့ အလုပ်နည်းနည်း လုပ်ရတော့မယ်... အဲဒါအပြင်... ငါ့အတွက် ကြယ်စုံမြို့တော်က မဟာဗိုလ်ချုပ် ကော်ရှုဟန်ထံ စာတစ်စောင်ရေးပေးလိုက်... ငါ့အတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်...”

ဝမ်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ကြောက်မက်ဖွယ် အေးစက်နေသည်။

"ဘမ်း..."

ယွီစန်း၏ အရှေ့မြောက်ထောင့်တွင်ရှိသော တြိဂံနယ်မြေတွင် မြင်းခြေသံများ မိုးမျှော်မြည်ဟည်းကာ ဖုန်မှုန့်များ တလူလူ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဖာဂါနာမြင်းတစ်ကောင်ပေါ်တွင် စီးနင်းနေသော ကျန်းချွယ်က ဝမ်ချောင်၏စာကို ခေါက်သိမ်းပြီး ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျယ်ပြန့်သော လွင်ပြင်ကို အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များက မိုးကြိုးပစ်သံမျှအားဖြင့် လွင်ပြင်ပေါ်တွင် ဝဲပျံလှုပ်ရှားနေကြသည်။

“အားလုံး... ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ... ချက်ချင်းထွက်ခွာမယ်... ပစ်မှတ်က ယွီစန်းပဲ...”

ကျန်းချွယ်က သူ၏ဧရာမဓားရှည်ကို ထုတ်ယူပြီး လေထဲသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မိုးမျှော်သံက စွမ်းအင်ပြည့်လျှံလျက် ယွီစန်းကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မြည်ဟည်းသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်များက မိုးမျှော်ပြန်ဖြေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တို့သည် လေထုထဲသို့ ထိုးတက်သွားကာ ထိုသို့ သိပ်သည်းလွန်းသဖြင့် အာကာသပင်လျှင် လိမ်ကျည်း၍ ဝေဝါးသွားသည်။

"ခလွပ်... ခွပ်... ခလွပ်... ခွပ်... ခလွပ်... ခွပ်..."

မြင်းခွာသံများ တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာပြီး မြင်းသည်တပ်ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သံမဏိရေလှိုင်းတစ်ခုက တိဘက်အလယ်ဗဟိုသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားသည်။ မြင်းသည်တပ်နောက်တွင် ထန်မင်းဆက်၏ လက်နက်ကြီးများက အသစ်ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော ရထားများပေါ်တွင် တဂျွမ်းဂျွမ်း တဂျိဂျိဖြင့် ရွေ့လျားလာသည်။

တာလာ့တိုက်ပွဲအပြီးတွင် စုဟန်ရှန်းက လက်နက်ကြီးများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားနိုင်ရန်နှင့် ပစ်ခတ်နိုင်ရန် ထို့ပြင် ၎င်းတို့၏ ပစ်ခတ်မှုထောင့်များကို ချဲ့ထွင်နိုင်ရန် လက်သမားများစွာကို စုစည်းပြီး ပစ်ခတ်စင်များကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့သည်။