အခန်း (၁၆၄၆-၁၆၅၀)

အခန်း ၁၆၄၆: ညအခါ အင်ပါယာနန်းတော်ထဲ ထောက်လှမ်းခြင်း (၁)

“ထပ်ပြီးပြောရရင် အင်ပါယာစစ်သည်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ပြောပြချက်အရ အဲဒီလူတွေရဲ့ ဦးခေါင်းတွေကို အင်မတန်အားပြင်းတဲ့ ရိုက်ချက်နဲ့ ရိုက်ဖွင့်ခံထားရတာတွေ့ရတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့အဝတ်အစားတွေကလည်း ထူးဆန်းတယ်... နန်းတွင်းအစေခံတွေရဲ့အဝတ် မဟုတ်သလို အင်ပါယာစစ်တပ်ရဲ့အဝတ်လည်း မဟုတ်ဘူး... သူတို့က နန်းတွင်းသားတွေလို့ လုံးဝမထင်ရဘူး... ပိုပြီး တူတာက...”

မိန်းမစိုးက စကားရပ်တန့်လိုက်သည်။

“လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေလို့လား...” ဝမ်ချောင်က သူ့စကားကိုဆက်ပြီး ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်...” မိန်းမစိုးက ဦးညွှတ်လျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထန်မင်းဆက်ရဲ့ အင်ပါယာနန်းတော်က နိုင်ငံတွင်းမှာ အခိုင်အမာဆုံး ကာကွယ်ထားတဲ့နေရာဖြစ်ပြီး ပြင်ပလူတွေ ဝင်ရောက်ဖို့ဆိုတာ အတော်လေး ခက်ခဲတယ်... ဒါ့အပြင် ဒီလူတွေက သာမန်လူတွေ မခံစားရတတ်တဲ့ အင်မတန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သေဆုံးမှုတွေနဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတာပဲ... အစေခံမိန်းကလေးတွေ၊ မိန်းမစိုးတွေ၊ ဧကရာဇ်တပ်သားတွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ ဒီလူတွက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေလို့ပဲ ယူဆရမယ်..."

“ဒါတင် မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းမှုအရ အဲဒီအချိန်ကာလမှာ ထိုင်ဝူနန်းဆောင်အနီးက နန်းဆောင်တချို့ ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ပြင်ပမှာ လက်သမားတွေကို ခေါ်ယူပြီး ပြုပြင်ခဲ့ရတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက နန်းတွင်းကပေးတဲ့ ရှင်းပြချက်ကတော့ ဒီနန်းဆောင်တွေက သက်တမ်းကြာပြီး အိုမင်းလာတာကြောင့် ဖြစ်တယ်လို့ပြောပြီး ဒါ့အပြင် မိုးကြိုးပစ်ခံရတယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်...”

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် မိန်းမစိုးတစ်ယောက်က ဦးညွှတ်လျက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လအတွင်း မိုးမရွာခဲ့ဘူးဆိုတော့ မိုးကြိုးဆိုတာလည်း မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဘူး...”

မိန်းမစိုးက ဆက်မပြောတော့ပေမဲ့ သူပြောလိုက်သည်က လုံလောက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုင်ဝူနန်းဆောင်အနီးမှာ သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုတည်းဆိုလျှင် တစ်မျိုးသော်လည်း သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုသုံးခု တပြိုင်နက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းက ထိုနေရာအား သေချာစဉ်းစားရန် ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးသွားပြီး မျက်နှာထားက သိမ်မွေ့လေးလံလာသည်။ ယန်ကျောက်တို့ စုဆောင်းထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များက မှန်ကန်သည်ဆိုလျှင် ထိုင်ဝူနန်းဆောင်အနီးတွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့မှုက အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ပြင် ထိုအချက်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုင်ဝူနန်းဆောင်က သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်င်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်။ ထိုနန်းဆောင်က အဆင့်အတန်းမြင့်မားသည့် နေရာဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းသူများနှင့် မင်းသားတွေသာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသည်။ ဒါ့အပြင် ရှောင်လီက ပြောပြခဲ့သလို မိန်းမစိုးချုပ်ကောင်းလီရှီ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်သည့် နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် အရာအားလုံးက ထင်ရှားလာပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက ဒီလောက်ထိ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲတယ်လား..."

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာထားက သိမ်မွေ့လေးလံလာပြီး စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ရှောင်လီနှင့် တွေ့ဆုံချိန်ကတည်းက ထိုခံစားချက်ကို ဝမ်ချောင်က ခံစားခဲ့ရပြီး ယခုတော့ သူ၏စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ သီအိုရီကို သက်သေပြသည့် အထောက်အထားများ ရရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာနန်းတော်တွင် သိုင်းပညာရှင်များ ထူထပ်နေသည့်နေရာတွင် မိန်းမစိုးကောင်းကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ တကယ်ပင် ဒီလောက်အထိ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲတဲ့သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်က တစ်ခါမျှ မထင်ခဲ့ဖူးပေ။ ထို့နောက် အဆုံးတွင် လုပ်ကြံသူများက သူတို့၏အသက်နှင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော်လည်း ကောင်းလီရှီကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုလုပ်ကြံသူများ၏ သိုင်းပညာအဆင့်က မည်မျှထိ မြင့်မားနေ၍ ကောင်းလီရှီအား ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သနည်း။

သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ စိုးရိမ်မှုများက ထိုနေရာ၌ ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ ကောင်းလီရှီက သူတော်စင်ဧကရာဇ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသူဖြစ်ပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူ့အနားက ဖယ်ခွာထွက်သွားမည်ဆိုလျှင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မလွှဲမရှောင်သာ အကြောင်းတစ်ခုခုမရှိလျှင် သူက ထိုင်ဝူနန်းဆောင်ကို မည်သည့်အခါမှ ရောက်မသွားပေ။

ထို့ပြင် တခြားနန်းဆောင်တချို့က ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ထိုမျှ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက နန်းတွင်းထဲတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်မသွားခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ကြည့်လျှင်လည်း အနီးအနားက ဧကရာဇ်တပ်သားများကို ထိုဖြစ်ရပ်မဖြစ်ခင် အပြောင်းအရွှေ့ လုပ်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် သတင်းအချက်အလက်များက ထိုမျှလောက် နည်းပါးနေမည် မဟုတ်ပေ။ အင်ပါယာနန်းတော်ထဲတွင် ထိုသို့ လုပ်နိုင်သူက တစ်ယောက်တည်းပင် ရှိသည်။

“ပထမမင်းသား... မင်းက ရာဇပလ္လင်အတွက် ဒီလောက်ထိ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘူးလား...” ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အချိန်များက တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဝမ်ချောင်၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၊ အရှေ့နန်းဆောင် အားလုံးတို့က အချိန်တစ်ခုအထိ စိတ်အေးအေးထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ပိုကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများ စုစည်းလာနေသည်။

*** ***

“အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ညအခါတွင် အင်ပါယာနန်းတော်၏ အနောက်တောင်ထောင့်မှ အမှောင်ထုထဲတွင် လေသံတိုးတိုးတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အဲဒီလူတွေ အခုလေးတင် ဖြတ်သွားတယ်... အခုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့အခွင့်အရေးပဲ... အမှားအယွင်းမရှိရဘူး... သူက ဒီအကြောင်းကို သိပ်ကိုအလေးထားတယ်...” နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထား... သူတို့ ဘယ်လိုမှ မပြေးနိုင်ဘူး... အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးရှေ့မှာ ဘယ်သူမှမပြေးနိုင်ဘူး...” ပထမအသံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုလူများသည် ဝမ်ချောင်က အင်ပါယာနန်းတော်ထဲသို့ ထောက်လှမ်းရန် စေလွှတ်ခဲ့သည့် နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးပေါင်းပြီး သုံးသည့် ‘ကောင်းကင်မြင်မြေကြားသိုင်း’ သည် အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး ဧရိယာကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ပြီး မြေအောက်နက်ရှိုင်းမှာ ပိုးကောင်တစ်ကောင်၏ တွားသွားမှုနှင့် ကိုက်စားသံကိုတောင် ကြားနိုင်သည့်အထိ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူတို့၏ သိုင်းပညာအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် အင်ပါယာနန်းတော်တစ်ခုလုံးက အကြံအစည်ရှာဖွေသူများအနေနှင့် အတော်ဆုံးဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

“သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို သတိမထားမိသေးဘူး... သွားမယ်...”

အမှောင်ထဲမှ အေးစက်သည့် အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်ပြီး ခဏအကြာတွင် အမိုးတစ်ခု၏ အရိပ်ထဲက ပုံရိပ်နှစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့၏ရှေ့တွင် လူနှစ်ယောက်က လေထဲမှ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။ ထိုလူများက အင်ပါယာစစ်တပ်ရဲ့ သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်စစ်သားများနှင့်မတူဘဲ လမ်းမကြီးများမှ ကင်းလှည့်မနေဘဲ အမိုးများပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သူတို့က ဦးခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး အင်ပါယာစစ်တပ်၏ တခြားကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့များနှင့် မတွေ့ရအောင် အမြဲရှောင်ရှားနေကြသည်။ သူတို့ကို မည်သူမှ မတွေ့စေချင်ပေ။

သူတို့ အံ့သြဖွယ်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး အနီးအနားတွင် မည်သူမှမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည့်အခါ ‘အင်ပါယာစစ်သည်တော်’ တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူရဲ့စွမ်းအင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လည်ရလာတာလဲ... ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို အားနည်းသွားအောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားပြီးပြီ... ဆေးမှာ ပြဿနာရှိနေတာလား...”

တခြား ‘အင်ပါယာစစ်သည်တော်’ က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... အဲဒီဆေးတွေကို အရင်ကတည်းက စမ်းသပ်ပြီးသားပဲ... သူတို့ကလည်း ဆေးမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့ ဧကရာဇ်ထောင်ထဲက သန်မာပြီး အားကောင်းတဲ့ သေဒဏ်ကျခံရသူတစ်ယောက်ကို ဆေးနည်းနည်းပဲ ပေးလိုက်ပေမဲ့ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို အားနည်းလာခဲ့တယ်... နေ့ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့အခြေအနေက ပိုဆိုးလာပြီး ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ အသက်ရှစ်ဆယ်အရွယ် လူအိုတစ်ယောက်လို အားမရှိတော့ဘဲ မတ်တတ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးက အလွန်ပြင်းထန်ပေမဲ့ သေစေတဲ့အဆိပ်မဟုတ်တာကြောင့် အဲဒီအကျဉ်းသားက အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ... ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ဒီဆေးက အတုမဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“ဒါဆိုရင်... ငါတို့က သူ့ရဲ့အစားအသောက်နဲ့ ရေထဲမှာ ဒီလောက်ထည့်ပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ့အပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်တာလဲ... ဒီလိုဆက်သွားရင် သူလုံးဝပြန်လည်သန်စွမ်းလာရင် သူ့ကို ဘယ်လိုဆက်ထိန်းထားနိုင်မှာလဲ...” ပထမစစ်သားက စိတ်ပူပန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထား... ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး... သခင်ကြီး... အဲဒီလူက ပိုပြင်းထန်တဲ့ဆေးတစ်မျိုးကို ပြောင်းသုံးဖို့ ပြောထားပြီးသားပဲ... လိုအပ်ရင် သူ့ရဲ့သွေးကြောတွေနဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေကို ထိခိုက်စေမဲ့ အဆိပ်တစ်မျိုးကိုတောင် သုံးနိုင်တယ်... အဲဒီအခါကျရင် သူက ဘာမှလုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...” သူ့အဖော်က စိတ်ခံစားမှုတချို့ရောယှက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ သူက ဧကရာဇ်ရဲ့မိန်းမစိုးချုပ်ဖြစ်နေတာက မဆန်းပါဘူး... သူပြသခဲ့တဲ့ စွမ်းရည်တွေကြည့်ရင် သူက အဆိပ်ဒဏ်ကို လုံးဝမခံရတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်... အဲဒီလူတွေက သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်...”

သူတို့နှစ်ဦးက စကားပြောရင်း လျင်မြန်စွာ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့က သူတို့၏ ဦးတည်ရာနေရာကို ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။ သံချပ်ကာများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ပြီး မတ်မတ်ရပ်လိုက်ကာ သူတို့က ပုံမှန်အင်ပါယာစစ်သည်တော်များအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး နန်းဆောင်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးဝင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် အမှောင်ထဲမှ နောက်ထပ် အတွဲတစ်တွဲက ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မိန်းမစိုးကောင်း... အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိပါသလဲ... သင့်ကို ပြန်လည်သန်စွမ်းလာအောင် ကူညီပေးနိုင်မဲ့ ဆေးတချို့ ယူလာခဲ့ပါတယ်...”

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

နန်းဆောင်ထဲမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးအိမ်တစ်လုံး၏ အလင်းရောင်နှင့် အလှမ်းဝေးသည့်နေရာတွင် စစ်သားနှစ်ဦး၏ အသံများနှင့် ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုနန်းဆောင်ကနေ မီတာ သုံးရာကျော်အကွာတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲ တောက်ပလာသည်။

“မိန်းမစိုးကြီးကောင်းလီရှီကို ဒီနေရာမှာ ဖွက်ထားတယ်တဲ့...” သူတို့နှစ်ဦးက တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ကောင်းကင်မြင်မြေကြားသိုင်းနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းက အလွန်ထက်မြက်ပြီး သူတို့၏စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည့်အခါ ထိုနန်းဆောင်တဝိုက်မှ သိုင်းပညာရှင်အများအပြား ဖုံးကွယ်နေသည်ကို အာရုံခံစားမိခဲ့သည်။ ထိုနေရာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးတောင်မှ ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူတို့ မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားမှုများ မလုပ်ရဲကြပေ။

“ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်... လာ... ဘုရင်ဆီ သတင်းပို့မယ်...”

သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် အချိန်များက လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး ဒုတိယညသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ညအခါ ဟိုင်းအချိန်ပိုင်း (ည ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီအထိ) ကျော်လွန်သွားသည့်အခါ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်မှ အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုက သိန်းငှက်တစ်ကောင်လို ကောင်းကင်ထဲသို့ တဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုလူက ခမ်းနားထည်ဝါသော တော်ဝင်နန်းတော်၏ ခြေရင်းမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒီဖြစ်ရပ်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ထဲ ခုန်ဆင်းရမှာပဲ...” ဝမ်ချောင်က မီတာပေါင်းဆယ်ချီမြင့်မားသည့် နံရံများကို မော့ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အင်ပါယာနန်းတော်ထဲမှ တိုးတက်မှုများက သူထင်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုမြန်ဆန်လာသည်။ အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံနှင့ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးတို့က သိုင်းပညာလောကတွင် ထောက်လှမ်းရေးမှာ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့က ထိုမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရလဒ်ထုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်တောင်မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ စစ်ပွဲမှ မြန်ဆန်မှုက အဓိကဖြစ်ပြီး ညတစ်ညက အိပ်မက်ဆိုးတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ဝမ်ချောင်က အင်ပါယာနန်းတော်ကို ကိုယ်တိုင်လာရောက်ရန် ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က သူ့၏အဝတ်အစားများကို လုံးဝပြောင်းလဲထားသည်။ နဂါးဝတ်ရုံကို မဝတ်ထားသလို သူထုံးစံဝတ်လေ့ရှိသည့် ပေါ့ပါးသည့် အဝတ်အစားများလည်း မဟုတ်ချေ။ ထိုအစား သူသည် အနက်ရောင်လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးသာ ဖွင့်ထားသည်။

“ကျားကိုက်မှာကြောက်ရင် ကျားဂူထဲမဝင်ရဘူး...” ဝမ်ချောင်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းလီရှီကို ရှာတွေ့ဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။

အင်ပါယာနန်းတော်၏ နံရံများက အလွန်မြင့်မားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်ထားသည် တောင်ထိပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မြင့်မားပြီး ထောင်မတ်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်အတွက်တော့ ထိုအရာက မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိချေ။

"ရွှတ်..."

ဝမ်ချောင်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနှင့် ရင်ညှာငှက်တစ်ကောင်လို လေထဲသို့ တဟုန်ထိုးပျံတက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ နံရံထိပ်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ နံရံအထက်က လေများက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ ဝမ်ချောင်အတွက် အင်ပါယာနန်းတော်ထဲ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဖူးခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ နန်းတော်ထဲရှိ အမှတ်အသားတချို့နှင့် သူရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော်လည်း နံရံထိပ်မှနေ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ညအခါမှ အင်ပါယာနန်းတော်က လုံးဝကွဲပြားသည့် ခံစားမှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

သံချပ်ကာများ တဂျွမ်းဂျွမ်း မြည်သံများက အင်ပါယာနန်းတော်၏ နေရာအနှံ့က ထွက်ပေါ်လာပြီး ငါးလှမ်းတိုင်း ကင်းစောင့်များ ရှိနေသည်။ ဧကရာဇ်တပ်သားများ၏ ကင်းလှည့်အဖွဲ့များက မမြင်ရသည့် ထောင့်များကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ထားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝမ်ချောင်က ကောင်းကင်ထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအင်စီးကြောင်းများစွာကို အာရုံခံစားမိသည်။ ထင်ရှားတဲ့နေရာနှင့် အရိပ်ထဲတွင်ပင် သိုင်းပညာရှင်များ အများအပြား ရှိနေသည်။ ထိုနေရာက တကယ်ပင် နဂါးဂူတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

******

အခန်း ၁၆၄၇: ညအခါ အင်ပါယာနန်းတော်ထဲ ထောက်လှမ်းခြင်း (၂)

အင်ပါယာနန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် အန္တရာယ်အများဆုံးနေရာမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နေထိုင်ရာ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်င်ပင်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ထဲသို့ တဟုန်ထိုးတက်နေသည့် ကြီးမားသော စွမ်းအင်များသည် အစိမ်းရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေပြီး သန့်စင်ပြီး အကန့်အသတ်မရှိသည့် အသွင်ဖြင့် ကောင်းကင်ထဲသို့ ဆန့်တန်းထွက်နေသည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ နဂါးအစောင့်တပ်ဖွဲ့...” ဝမ်ချောင်သည် ထိုအင်အားကြီးမားသည့် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

ထိုအစောင့်များသည် အပြည့်အဝ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသူများဖြစ်ပြီး အေးစက်ပြီး စကားနည်းတတ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အံ့သြဖွယ်အင်အားသည် မည်သူ့ကိုမဆို ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သည်။

တာ့လာစစ်ပွဲတွင် နဝမနဂါးသွေးစစ်တိုက်ရေးအလံကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့သည့် အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ် ဗိုလ်ချုပ်လီသည် ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်ကို ကျော်လွန်သည့် အင်အားသည် မည်သူမဆို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်သည်။

သို့သော် နဂါးအစောင့်တပ်ဖွဲ့များက ဝိုင်းထားသည့် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်သည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ဖြစ်နေပြီး နိုင်ငံ၏ အမြင့်မားဆုံး ဖြစ်တည်မှုတွင် စွမ်းအင်တစ်စက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်င်သည် အထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မမြင်နိုင်စေသည့် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။

“သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ...” ဝမ်ချောင်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်င်ထဲ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားကြည့်ရန်ဖြစ်သော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုအကြံကို ဖယ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် သိမ်မွေ့သော သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားပြီဖြစ်သော်လည်း အစောင့်များကို ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ပေ။

အင်ပါယာနန်းတော်သည် မင်းဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု သိုင်းပညာရှင်များ စုဝေးရာနေရာဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်သည်လည်း သန့်စင်သိုင်းအဆင့်နီးပါး ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုထားပြီး နန်းတော်ထဲတွင် သိမ်မွေ့အဆင့်ရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်ကြီးများ ဖုံးကွယ်နေနိုင်သည်ဟု မည်သူမျှ အာမမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ နဂါးအစောင့်တပ်ဖွဲ့က ၎င်းကို ရှာတွေ့သွားခဲ့လျှင်၊ အခြေအနေသည် ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားနိုင်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် မိမိကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့လျှင်၊ ဝမ်မျိုးနွယ်အတွက် စိုးရိမ်ရမည်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် ထိုက်ဟယ်နန်းဆောင်င်ပေါ်တွင် ခဏရပ်တန့်နေပြီးနောက်၊ အခြားနေရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းသားရဲ့ အရှေ့နန်းဆောင်...”

အရှေ့နန်းဆောင်သည် အမြဲတမ်း မင်းသားအတည်ပြုခံရသူ၏ နေထိုင်ရာနေရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ပထမမင်းသားသည် တရားဝင် ထိုရာထူးကို မခံယူရသေးသော်လည်း သူသည် အရှေ့နန်းဆောင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းလိုအပ်နေသည်မှာ ရာထူးအမည်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင်၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ထိုမင်းသား မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသတိထားမိသည်မှာ အရှေ့နန်းဆောင်ထဲတွင် အလွန်မှောင်မိုက်ပြီး ရှင်းပြ၍မရှိနိုင်သော စွမ်းအင်အစုတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းအင်အစုသည် သိပ်ပြင်းထန်ပုံမပေါ်သော်လည်း အထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အန္တရာယ်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ နဂါးအစောင့်တပ်ဖွဲ့ထက်ပင် ပို၍ကြောက်စရာကောင်းသည်။

“ဒီစွမ်းအင်က မိန်းမစိုးရင် ဖြစ်ရမယ်...” ဝမ်ချောင်သည် သတိပြုမိသည်။

ဧကရာဇ်ကိစ္စအတွင်းမှ ဝမ်ချောင်သည် မိန်းမစိုးကောင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင်ကို အလွန်ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အတွင်းနန်းတော်မှ မိန်းမစိုးချုပ်အဆင့်ထိ ရောက်ရှိနိုင်သူသည် သာမန်လူဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကောင်းလီရှီဖြစ်စေ၊ မိန်းမစိုးရင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့သည် သာမန်သိုင်းပညာရှင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော အင်အားကြီးမားပြီး ထူးခြားသည့် သိုင်းပညာများကို ကျင့်ကြံထားပုံရသည်။

ထို့နောက် အင်ပါယာနန်းတော်ထဲသို့ ခိုးဝင်လာသော ခရီးတွင် မိန်းမစိုးကောင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်လားဟု ပြောရခက်သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် ၎င်း၏ စွမ်းအင်တစ်စက်မျှ မယိုစိမ့်ကြောင်း သေချာအောင် ထိန်းထားခဲ့သည်။

သိုင်းပညာရှင်ကြီးများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုကို အလွန်အာရုံခံစားနိုင်ကြသည်။

“အရှင် ဒီနားမှာပါ...” နံရံအောက်ခြေမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမှောင်ထဲမှ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပြီး သူတို့သည် ဝမ်ချောင်ကို စောင့်နေပုံရသည်။

“ရွှတ်...”

ဝမ်ချောင်သည် နံရံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်က ၎င်းကို ကြိုဆိုလိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်... အင်ပါယာနန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ မိန်းမစိုးကောင်း ရှိနိုင်တဲ့ နေရာက ဒီနေရာပဲ... ဒါ့အပြင် သဲလွန်စတွေအရ သူဟာ ယာယီအနေနဲ့ ဒီနားမှာ ပိတ်မိနေတယ်လို့ ထင်ရတယ်...”

သူတို့သည် ‘ပိတ်မိ’ ဆိုသည့်စကားလုံးကို ‘အကျဉ်းချ’ အစား အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ ၎င်းတို့ စုဆောင်းထားသော သတင်းအချက်အလက်အားလုံးပြီးနောက် မိန်းမစိုးကောင်းကို တစ်ဦးတစ်ယောက်က အကျဉ်းချနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန် အခြေအနေသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

“အဲ့ဒီနေရာကို ခေါ်သွားပါ...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများသည် လက်ခနဲ တောက်ပလာပြီး ကြယ်စွမ်းအင်တစ်ခုက အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးကို ဆွဲယူလိုက်ကာ သူတို့သည် နန်းတော်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလိုက်ကြသည်။

အင်ပါယာနန်းတော်သည် အစောင့်အကြပ် တင်းကျပ်ထားပြီး ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့များက အမြဲလှည့်လည်နေသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်၏ လမ်းပြမှုနှင့်ဆိုလျှင် ဝမ်ချောင်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်သည့်နှယ် လျှောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် အင်ပါယာစစ်တပ်သားများထက် အများကြီး ပိုသန်မာသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် သတိထားလှုပ်ရှားနေပြီး မပေါ့ဆရဲခဲ့ပေ။ အင်ပါယာစစ်တပ်သားများကို မကြောက်ရွံ့သော်လည်း အကယ်၍ ၎င်းတို့က ၎င်းကို ရှာတွေ့ပြီး အချက်ပြလိုက်လျှင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

အင်ပါယာစစ်တပ်နှင့် အစေခံများသည် တစ်စုတစည်းတည်း စနစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အချက်ပြသံတစ်ခုတည်းနှင့် အားလုံးကို လှုပ်ရှားစေနိုင်သည်။

ထန်မင်းဆက်အင်ပါယာနန်းတော်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် နာမည်ကြီးနေသော အကြောင်းအရင်း ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်တို့အဖွဲ့၏ အတွေ့အကြုံသည် အန္တရာယ်ထက် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ပို၍ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မိန်းမစိုးကြီးကောင်းကို ဖမ်းထားသည့်နေရာဆီသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။

“အရှင် ရှေ့မှာပါ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေရာက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အစောင့်အကြပ်ခံထားရပြီး အထဲဝင်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး ခက်ခဲမှာပါ...” ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်က သတိပေးလိုက်ကြသည်။

အင်ပါယာနန်းတော်၏ အဆောက်အအုံဖွဲ့စည်းပုံသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်သည့်နှယ် လမ်းပြများမရှိလျှင် လမ်းလွဲသွားရန် လွယ်ကူနိုင်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားကာ ကိုယ်ဟန်ကို အနည်းငယ်မျှဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ထိုနေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

နံရံအနည်းငယ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် မိန်းမစိုးကောင်းကို အကျဉ်းချထားသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုအကျဉ်းစံအိမ်တော်သည် မည်သို့ပုံစံဖြစ်မည်ကို အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ကူးပုံဖော်ခဲ့ဖူးသော်လည်း တကယ်တမ်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီနေရာက သေချာရဲ့လား...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများသည် တွန့်ချိုးသွားပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...” ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်က ထိတ်လန့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့၏ စောင့်ကြည့်မှုအရ ထိုနေအိမ်သည် မီးထွန်းထားပြီး သိုင်းပညာရှင်များစွာက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အစောင့်အကြပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေအိမ်သည် လုံးဝမှောင်မိုက်နေပြီး အစောင့်တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအရာသည် သိသာထင်ရှားစွာ ဗလာနတ္တိဖြစ်နေသည့် နန်းဆောင်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး...” အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပြီး သိသာစွာ ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ “ဒီနေရာကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ကြည့်ထားခဲ့တာပါ... နေ့အချိန်မှာတောင် ဒီနားမှာ လူတွေ အများကြီး အစောင့်အကြပ်လုပ်နေခဲ့တာ... ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ခံရမှာကို စိုးရိမ်လို့ ပိုနီးကပ်စွာ စောင့်ကြည့်ဖို့ မသွားခဲ့ဘူး...”

၎င်းတို့သည် စောင့်ကြည့်ရေးသိုင်းပညာဖြင့် နာမည်ကျော်ကြားပြီး ထိုမျှကြီးမားသည့် အမှားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကျူးလွန်ခဲ့ဖူးချေ။

“နေရာမှားသွားတာလား...” မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သိုင်းပညာလောကမှ အကောင်းဆုံး ခြေရာခံသူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်ကို တစ်ခါမျှ သံသယမရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုအခြေအနေသည် ၎င်းတို့ သတင်းပို့ထားသည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

“မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာပဲဖြစ်ရမယ်...” ဝမ်ချောင်သည် အံ့သြဖွယ်သန္နိဋ္ဌာန်ဖြင့် ကြေညာလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲမှ တွေးတောမှုအလင်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်ပေါ်လာသည်။ “ဒီနားမှာ ဆေးနံ့ရှိတယ်... ဒါ့အပြင် တံခါးရှေ့မှာ ကြေးဝါတိုင်တွေရှိတယ်လို့ မင်းတို့မပြောခဲ့ဘူးလား... ဒီနေရာပဲ...”

တံခါးရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ကြေးဝါတိုင်တချို့ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုကြေးဝါတိုင်များကို ‘မြင်းတိုင်များ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။

ထိုမင်းဆက်သည် သိုင်းပညာကို အလေးထားသည့် မင်းဆက်ဖြစ်ပြီး မြင်းစီးမြားပစ်ပညာသည် အခြေခံစွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အင်ပါယာနန်းတော်ထဲမှ မင်းသားများနှင့် ဘုရင်များအတွက် သီးသန့်မွေးမြူထားသည့် မြင်းများရှိသော နေရာတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ မြင်းများရှိလျှင် မြင်းတိုင်များလည်း ရှိရမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုမြင်းတိုင်များအားလုံးကို ထိုက်ကျုံး၏ ခေတ်မှ ထားရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မြင်းစီးမြားပစ်ကို ထိုက်ကျုံးထက် ပိုပြီး နှစ်သက်သူ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုမင်းဆက်သည် သူ့ကို ‘မြင်းပေါ်ကဧကရာဇ်’ ဟု နာမည်ပြောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ယခုမင်းဆက်သည် ထိုမြင်းတိုင်များကို သိပ်မသုံးကြတော့ပေ။

အင်ပါယာနန်းတော်၏ မြင်းတိုင်များသည် တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ကွဲပြားပြီး မြင်းတိုင်များပေါ်က တောတီးဒီဇိုင်းများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်၏ သတင်းပို့ချက်ထဲကအတိုင်း တူညီခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်တို့ တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားပြီ... သူတို့က မိန်းမစိုးကြီးကောင်းကို တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့သွားပြီ...” ဝမ်ချောင်သည် လေးလံစွာ ပြောလိုက်သည်။

၎င်း၏ ရန်သူသည် ၎င်းထင်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုသတိထားသည်။ မိန်းမစိုးကြီးကောင်း၏ နေရာကို ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ပြောင်းလဲပုံရသည်။

မိန်းမစိုးကြီးကောင်းကို သိသာထင်ရှားစွာ နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်၊ ဝမ်ချောင်သည် မည်သည့်အခါမျှ ထိုမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့သည့် အရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

“ရွှတ်...”

ဝမ်ချောင်သည် မီးပုံးပျံတစ်ခုသည့်နှယ် လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်သွားပြီး အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“မင်းကြီး ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ပါဦး...”

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်က ထိတ်လန့်စွာ လိုက်သွားကြသည်။

အဆောက်အအုဉထဲတွင် ဝမ်ချောင် မျှော်လင့်ထားသည့်နှယ် လုံးဝဗလာနတ္တိဖြစ်နေသည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်က ပရိဘောဂများအပါအဝင် အရာအားလုံးကို ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးဖြစ်သည်။

မိန်းမစိုးကြီးကောင်းဆိုသော မည်သည့်လက္ခဏာတစ်ခုမှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

“ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျသွားပြီ...”

ဝမ်ချောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ် ထပ်မံတွန့်ချိုးသွားသည်။

ထို့ကြောင့် အခန်းထဲတွင် မကြာသေးခင်ကမှ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားသည့် လက္ခဏာတချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း တစ်ဖက်လူက မိန်းမစိုးကြီးကောင်းကို ပြောင်းရွှေ့သည့်အခါ သင့်လျော်သော ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ထားခဲ့သည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

“မင်းကြီး၊ တောင်းပန်ပါတယ်... နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးပါ... ကျွန်တော်တို့ မိန်းမစိုးကြီးကောင်းကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပါ...”

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်သည် ဗလာနတ္တိဖြစ်နေသည့်အခန်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ တောင်းပန်စကားကို မပြောဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

သို့သော် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိန်းမစိုးကြီးကောင်းကို ထပ်မံရှာတွေ့ရန်ဆိုလျှင် ပို၍ခက်ခဲလိမ့်မည်ကို သိထားကြသည်။

ယခင်က မိန်းမစိုးကြီးကောင်းကို ရှာတွေ့ရန် အချိန်အများကြီး သုံးစွဲခဲ့ရပြီး သဲလွန်စများစွာကို လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ရသည်။ သို့သော်�، ယခုတော့ ၎င်းကို ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ မိန်းမစိုးကြီးကောင်းကို ရှာတွေ့ရန်ဆိုလျှင် ပြောရသည်ထက် လုပ်ရသည်က ပို၍ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

“ရပါတယ်... မင်းတို့တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ပြီးပြီ...”

ဝမ်ချောင်သည် လက်ဝှေ့ရမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် မဖြစ်မနေ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ကို သိထားသည်။

မိန်းမစိုးကြီးကောင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသူဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသားသည် ထိုမျှ ရဲတင်းသောအကြံအစည်များကို လုပ်ရဲခဲ့သည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် သဲလွန်စတစ်ခုမှ မကျန်ရစ်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ထားမည်ဖြစ်သည်။

“မြန်မြန်၊ ရှေ့မှာ...” ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်ကို စကားပြောနေစဉ်၊ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားသည် တဒိန်းဒိန်းခုန်လာပြီး ချက်ချင်းပင် စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်သည်လည်း ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာထားကို သတိထားမိပြီး စကားပြောနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် အမှောင်ထဲမှ ဒုတိယအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မင်းကြီးက သိပ်သတိထားလွန်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား... နေရာကို အမြဲတမ်း ပြောင်းနေဖို့ လိုလို့လား... ဒါ့အပြင်၊ ငါတို့ နေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ မင်းကြီးက သဲလွန်စတွေ ကျန်ခဲ့မလားဆိုတာကို ထပ်စစ်ဆေးဖို့ ပြောနေတာ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သဲလွန်စမျိုးကျန်နေနိုင်မှာလဲ...”

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောနေရင်း ပေါ့ပါးသည့် ခြေသံများသည် ပို၍နီးကပ်လာသည်။

အခန်း (၁၆၄၇) ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၆၄၈: ထောင်ချောက်

“အရှင်…”

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသလို ဝမ်ချောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံလိုက်ရသည်။

“စကားမပြောနဲ့… သူတို့ကို အထဲဝင်လာခွင့်ပေးလိုက်...”

ထို့နောက် ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံက သူတို့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ဝမ်ချောင်ပြောနေရင်း သူတို့နှစ်ဦးကို အခန်းထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ သူ၏ စွမ်းအင်ကို အဆုံးထိ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် ခန်းမဆောင်၏ ပင်မတံခါးပွင့်လာပြီး လူရိပ်နှစ်ခု ဝင်လာသည်။ အခန်းထဲက မှောင်မည်းနေသော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးသည် နေရာနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေပုံရပြီး ကျန်ရှိနေသော စားပွဲအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။ တစ်ဦးက စားပွဲပေါ်မှ မီးကျောက်တစ်ခုကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး 'ခလတ်ခနဲ' အသံနှင့်အတူ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်က အခန်းကို လင်းထိန်စေသည်။

“သေချာရှာကြည့် ယူသွားနိုင်တဲ့ အရာသေးသေးလေးတွေကို ယူသွားရမယ်... သဲလွန်စတစ်ခုမှ ချန်မထားရဘူး... ပြီးတော့ မနက်ဖြန်မှာ နန်းတွင်းသူတွေကိုခေါ်ပြီး ဒီနေရာကို ထပ်သန့်ရှင်းခိုင်းရမယ်... ဒီကနေ ယူမသွားနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူတို့ရွှေ့ခိုင်းရမယ်...”

အလင်းရောင်ထဲတွင် ‘ဧကရာဇ်တပ်သား’ တစ်ဦးက စားပွဲပေါ်မှ စုတ်တံထောက်တစ်ခုကို ယူရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစစ်ဆေးနေသည်။

“အင်း... သနားစရာပဲ... အချိန်ကျရင် ထပ်ပြီး ရက်စက်ကြမှာပဲ...” နောက်ထပ် ဧကရာဇ်တပ်သားတစ်ဦးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ရွှတ်..."

ထိုအခိုက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဒုတိယစစ်သားက ပြန်ဖြေရန် အချိန်မရသေးခင်မှာပင် သွယ်လျသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက်က သူ၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ထိုစစ်သားသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသည် ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပေ။ ထိုနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်းလိုလိုပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်က ထွက်လာပြီး နောက်ထပ် စစ်သားတစ်ဦးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း တင်းမာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဖြေလိုက်... မဟုတ်ရင် သေရမယ်...” ဝမ်ချောင်က လည်ပင်းကို ဆွဲမြှောက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစစ်သားက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် ဝမ်ချောင်က လက်ကို ဖြေလျှော့ပြီး သူ၏ လည်ပင်းရှိ သွေးကြောအချက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“အော်ဟစ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့... သူတို့ ဒီကို မရောက်ခင် မင်း သေနေလိမ့်မယ်...”

“ဘယ်… ဘယ်သူတွေလဲ...”

ဧကရာဇ်တပ်သားသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒါက မင်းစိုးရိမ်စရာမဟုတ်ဘူး... မိန်းမစိုးကောင်းကို ဘယ်မှာ ဖမ်းထားလဲ...” ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရင်း သူ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ဖွင့်ထားပြီး မျက်လုံးတစ်စုံတည်းဖြင့် သူ၏ အထောက်အထားကို သိရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“မိန်းမစိုးကောင်း... ဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲ မသိဘူး... မိန်းမစိုးကောင်းကို ဘယ်မှာ ဖမ်းထားတယ်ဆိုတာလည်း မသိဘူး...” ဧကရာဇ်တပ်သားက ခေါင်းခါရင်း ဘာမှမသိသလို ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်း ငါက မိန်းမစိုးကောင်းလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ မပြောခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ အလျင်အမြန် ငြင်းနေတာလဲ... ဒီမှာ ငွေထည် သုံးစရာမရှိဘူးလို့ ပြောနေသလိုပဲ...”

နန်းတွင်း၌ ‘ကောင်း’ မျိုးရိုးနာမည်ရှိသော မိန်းမစိုးများစွာ ရှိပြီး ‘မိန်းမစိုးကောင်း’ ဟူသော ရာထူးအမည်တစ်ခုတည်းဖြင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို ခွဲခြားရန် မလုံလောက်ပေ။ သို့သော် ထိုစစ်သားက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းနေသည့်ပုံစံမှာ ဝမ်ချောင်ပြောနေသည့် သူကို သိထားပုံရသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်၏ ပြောဆိုချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် မိန်းမစိုးကောင်းကို ဖမ်းထားခဲ့သည့်နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင် ဖမ်းထားသော စစ်သားသည် ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ ဖြေကြားချက်က ဝမ်ချောင်အား ဤမျှလောက် အချက်အလက်များ ဖော်ထုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူက မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ခလွပ်..."

ဝမ်ချောင်က လက်ကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်လိုက်သဖြင့် ထိုစစ်သား၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ပြောမယ်… ပြောမယ်... မိန်းမစိုးကောင်းကို ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်ကို ရွှေ့ထားပြီးပြီ... ကျွန်တော်တို့က အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ... တခြားဘာမှ မသိပါဘူး...”

ဝမ်ချောင်က လက်ကို ထပ်မံဖြေလျှော့လိုက်သောအခါ ထိုစစ်သားက သူသိသမျှကို ချက်ချင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား သူ လိမ်မပြောဘူး...” ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်က ထိုစစ်သားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ကြေညာလိုက်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဖုံးကွယ်ခြင်းနှင့် လိုက်လံခြင်းတွင် အလွန်မြင့်မားသော ကျွမ်းကျင်မှုရှိပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းရာတွင်လည်း ထူးခြားထင်ရှားသည်။ သူတို့တွင် တစ်ဖက်လူ၏ ပြောဆိုချက်သည် အမှန်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ လိမ်ညာနေသည်ဖြစ်စေ ဆုံးဖြတ်ရန် စနစ်ကျပြီး ပြည့်စုံသော နည်းလမ်း ရှိသည်။ ထိုစစ်သား ဖြေကြားနေစဉ် သူ၏ နှလုံးခုန်သံ သွေးစီးဆင်းမှုနှင့် စိတ်စွမ်းအားတို့သည် မလှုပ်ရှားခဲ့သဖြင့် သူသည် အမှန်ပြောနေသည်ဟု ညွှန်ပြလျက် ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ထိုစစ်သား၏ စိတ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲဖြတ်သွားပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ ထိုစစ်သားသည် ပြိုလဲကျသွားပြီး ဝမ်ချောင်က တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှပ်စီးတစ်ခုလို ထွက်သွားသည်။

“သူတို့က ဧကရာဇ်တပ်သားအစစ်တွေ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပါ... နောက်ထပ်ကိစ္စတွေကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်...”

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးနှုတ်ဆိတ်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ အရိပ်အယောင်မှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်သည်။

အင်ပါယာနန်းတော်၏ အနောက်မြောက်ထောင့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ‘ဧကရာဇ်တပ်သား’ ပြောခဲ့သော နန်းဆောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

"ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်..."

ဤသည်မှာ အင်ပါယာနန်းတော်အတွင်း အလွန်အရေးပါသော အဆောက်အအုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နန်းဆောင်သည် မီးရောင်ဖျော့ဖျော့ဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။

“အားလုံး သတိထားကြ... ပစ္စည်းတွေကိုချပြီး ချက်ချင်းထွက်သွားကြ...”

“ပေးထားတဲ့အမိန့်အတိုင်း လုပ်ကြပြီး မကြည့်သင့်တဲ့အရာတွေကို မကြည့်နဲ့... မြန်မြန်... မြန်မြန်...”

“မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း... ဒီကနေ ထွက်သွားကြ...”

နန်းဆောင်တံခါးဝတွင် နန်းတွင်းသူများက စောင်နှင့် ခွက်များကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို နန်းဆောင်အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်လာရင်း နောက်ထပ်နန်းတွင်းသူတစ်စုကမူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာနေကြသည်။ ထိုနန်းတွင်းသူများက ခြေဖဝါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်ယင်နေကြသည်။

ထိုအခါ အင်ပါယာစစ်တပ်အရာရှိတစ်ဦးက သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်။

အနည်းငယ်ဝေးရာတွင်မူ ဧကရာဇ်တပ်သားများစွာသည် နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းထားသည်။

ထိုသူများသည် အင်ပါယာစစ်တပ်၏ သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဝမ်ချောင်ဖမ်းဆီးခဲ့သော လူနှစ်ဦးနှင့် တူညီသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူတို့သည် ဧကရာဇ်တပ်သားများ မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့က ညအချိန်ရောက်မှ မိန်းမစိုးကောင်းကို ဤနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ပြီး အရာများစွာ ပြင်ဆင်မှု မပြည့်စုံသေးမှန်း ထင်ရှားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် အလျင်မလိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် နန်းတွင်းသူများအားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီး ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်က ငြိမ်သက်သွားသည်။

နန်းဆောင်သည် မီးရောင်ဖြင့် လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်ပြီး စစ်သားများစွာသည် ဆက်လက်ကင်းလှည့်နေကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သူမဆို အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင်အတွက်မူ မိန်းမစိုးကောင်း၏ တည်နေရာကို ရှာတွေ့သရွေ့ မည်မျှပင် လုံခြုံရေးတင်းကြပ်နေစေကာမူ မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရွှစ်..."

ထို့နောက် အချိန်ကိုက်သောအခါ ဝမ်ချောင်သည် အမှောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ ရွေ့လျားမှုသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်ပြီး မကြာမီမှာပင် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤအစောင့်များထံမှ သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

“ဘယ်သူလဲ...”

တံခါးဝရှိ အစောင့်များက ထိတ်လန့်စွာ စကားပြောရန် စတင်လိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများသည် ထုံကျဉ်သွားပြီး မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ ဝမ်ချောင်သည် သိမ်မွေ့နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိထားပြီး အင်ပါယာစစ်တပ်၏ ကျွမ်းကျင်သူများကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ လက်ဖဝါးတစ်ဖက် လှန်လိုက်သလို လွယ်ကူသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤစစ်သားများကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို နေရာတွင် အေးခဲစေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် စွမ်းရည် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအရာများ ပြီးစီးသွားသောအခါ ဝမ်ချောင်သည် နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

တစ်စက္ကန့်မျှ မပြည့်မီတွင် လေပြည်တစ်ချက်သာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို ညွှန်ပြလျက် ရှိသည်။

နန်းဆောင်အတွင်းရှိ မီးရောင်များသည် နေရာတစ်ခုလုံးကို တောက်ပလင်းထိန်စေသည်။ ဝမ်ချောင်သည် အစောင့်နှစ်ဦးကို ထပ်မံမူးမေ့စေလျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားပြီး မကြာမီမှာပင် နန်းဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အပြင်တွင် အစောင့်များစွာ ရှိနေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် ငြိမ်သက်နေသည်။

နံရံပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်များ၏ ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်သည် စာအုပ်စင်များကို ထွန်းလင်းပေးနေပြီး စာအုပ်စင်တစ်ခုအနီးတွင် အနည်းငယ် ဖောင်းနေသော လူရိပ်တစ်ခုသည် ဝမ်ချောင်ကို ကျောပေးရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖတ်ရှုနေသည်။

ထိုနေရာသည် ငြိမ်သက်အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မိန်းမစိုးကောင်း..."

ဝမ်ချောင်သည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အဝတ်အစား၊ အငွေ့အသက်နှင့် အနည်းငယ် ဖောင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံသည် မိန်းမစိုးကောင်းနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီလျက် ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်တွင် မိန်းမစိုးကောင်းအား မေးလိုသည့် မေးခွန်းများစွာ ရှိသည်။ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ အခြေအနေမှာ မည်သို့ရှိသနည်း။ မိန်းမစိုးကောင်းသည် အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ခံရသနည်း။ ပထမမင်းသားက သူ့ကို အကျဉ်းချထားသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူ့တွင် ထိန်းချုပ်မှုများ မရှိသလို စာအုပ်ဖတ်နေနိုင်သေးသနည်း။

ဤအရာများကို မိန်းမစိုးကောင်းတစ်ဦးတည်းသာ ဖြေကြားနိုင်သည်။

“မိန်းမစိုးကောင်း...” ဝမ်ချောင်က ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရင်း ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟူး..."

ထိုအချိန်သည် ရပ်တန့်သွားသလိုပင် ဖြစ်၏။ ဝမ်ချောင်သည် မိန်းမစိုးကောင်းမှ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ‘မိန်းမစိုးကောင်း’ ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

ထိုသူသည် နောက်ကွယ်မှ မိန်းမစိုးကောင်းနှင့် အတိအကျ တူညီသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာသည် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“အရှင်ဘုရင် ပထမမင်းသားက ကျွန်တော်မျိုးကို စကားတစ်ခွန်းပြောဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်… ကျွန်တော်မျိုးတို့က အရှင်ဘုရင်ကို ကြာရှည်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာပါ...”

ထိုသူက ရယ်မောရင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည့် စကားလုံးတစ်စုံကို ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောရင်း သူက စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

သူ၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ သူသည် သတင်းပို့သူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး တခြားမည်သည့်အရာနှင့်မှ မသက်ဆိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

"ရှူး... ရှူး..."

မီးရှူးတိုင်များစွာ ထွန်းညှိလိုက်သည့် နူးညံ့သော အသံများသည် အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းသံများက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် မင်းက ဒီလောက် ရဲတင်းလွန်းတာပဲ... ညအချိန်မှာ အင်ပါယာနန်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်ရဲတယ်ပေါ့...” ထူးထူးခြားခြား ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အမှောင်ထဲတွင် မြှားသမားကျွမ်းကျင်သူများစွာက မြားများကိုတင်ပြီး ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

ဤ ‘ဧကရာဇ်တပ်သားများ’ သည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏ မူရင်းပုံစံအမှန်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ တိတ်ဆိတ်မှုက နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး နံရံပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်များ၏ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားသံသာ ကျန်ရှိသည်။

ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးက နိမ့်ကျသွားသည်။ အဆိုးဆုံးလူပင်လျှင် ယခုဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာကို နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ထောင်ချောက်ပဲ..."

ဤသည်မှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားသည့် ထောင်ချောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာအားလုံးက သူ့ကို ဤနေရာသို့ ဆွဲဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

ညအချိန်တွင် အင်ပါယာနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် ပြင်းထန်သော ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူသည် အရေးပါသော အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် စွဲချက်များက ပို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။ သူ့ကို သစ္စာဖောက်ရန် စိတ်ကူးထားသည်ဟု စွပ်စွဲခံရနိုင်ပြီး ပုန်ကန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟုပင် စွပ်စွဲခံရနိုင်သည်။

******

အခန်း ၁၆၄၉ လီဟန်၏ ကယ်တင်ခြင်း

“အရှင်ဘုရင် ထွက်ပြေးလို့ မရနိုင်ပါ…” မိန်းမစိုးကောင်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “ပထမမင်းသားက ဒီနေရာကို လုံးဝဝိုင်းထားပြီးပါပြီ… အသာတကြည် အပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံလိုက်ပါ…”

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သနားကရုဏာသက်ဝင်နေသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသော ဖားတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ ထင်ရှားကျော်ကြားသော စစ်နတ်ဘုရားပင်လျှင် ပထမမင်းသားရှေ့တွင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

သာမန်လူတစ်ဦးသည် အနာဂတ်ဧကရာဇ်သားနှင့် မည်သို့ဆန့်ကျင်နိုင်မည်နည်း…။

ဤသည်က သေရန်ကြိုးစားနေသည်နှင့် မတူပါလား…။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သနားကရုဏာသက်ဝင်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အရာအားလုံးကို စေ့စပ်သေချာစွာ စဉ်းစားတွေးတောသူ ပညာရှိတစ်ဦးပင်လျှင် တစ်ချိန်မဟုတ်တစ်ချိန်တွင် အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိတတ်သည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်… ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ…။

ဝမ်ချောင်က ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ မျက်နှာသည် မသာယာလှသော အမူအရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် မီးရှူးတိုင်များ တောက်လောင်နေပြီး ယခု စစ်သားထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဝိုင်းထားခံထားရသည်။ တင်းမာနေသော အခြေအနေသည် ယနေ့ညသည် အေးချမ်းမည်မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ပထမမင်းသားသည် သူ၏ နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ နောက်တွင် ကျူးထုံအန်းနှင့် အခြားအရှေ့နန်းဆောင်အကြံပေးများ ရှိနေသည်။

အရှေ့နန်းဆောင်သည် ဝမ်ချောင်ကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် အင်အားအားလုံးနီးပါးကို စုစည်းထားပြီး ဤနေရာကို တင်းကြပ်စွာ ဝိုင်းထားသည်။

“ဟမ်း… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်း ဘယ်လိုထွက်ပြေးမလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်…” ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း၊ သူ၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်လျက်ရှိသည်။

ကြာရှည်ကတည်းက ဝမ်ချောင်သည် သူနှင့် ရာဇပလ္လင်ကြားတွင် ရပ်တည်နေသော အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်သည် အလွန်သတိရှိပြီး လိမ္မာပါးနပ်လွန်းသဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

ပထမမင်းသားသည် သူ့အား ဘာမျှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာ မတူပေ။ ထန်မင်းဆက်ဧကရာဇ်၏ အရေးပါသော အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဘုရင်တစ်ပါးသည် ညအချိန်တွင် နန်းတော်ထဲသို့ ခိုးဝင်ပြီး မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်မှာ၊ ပထမမင်းသားအား သူ၏ ဘုရင်ဘွဲ့ရာထူးကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် သူ့ကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးရန် လုံလောက်သည်။ ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးကိုပင် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

“တစ္ဆေဘုရင်… ဒီတစ်ကြိမ် မင်းကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်… ဒီမင်းသားက မင်းကို ကြီးကြီးမားမား ဆုချမယ်…” ပထမမင်းသားက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်ကဲ့သို့ လိမ္မာပါးနပ်သူကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။ တစ္ဆေဘုရင်မှလွဲ၍ ဤအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်သူ မည်သူမျှ မရှိပေ။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်… မင်းအခုထိ မထွက်လာသေးဘူးလား… ဒီမင်းသားကိုယ်တိုင် အထဲဝင်ပြီး ဖိတ်ခေါ်ရမှာလား… ဒါမှမဟုတ် မင်းမှာ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်လို့… မင်းထင်နေတာလား...”

ပထမမင်းသားသည် ရှေ့ရှိ နန်းဆောင်ကို ပြက်ယယ်ပြုလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် မီးရှူးတိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာရှိပြီး နေ့အချိန်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသည်။ အနည်းငယ်ဝေးရာတွင်၊ သတင်းကြားသည်နှင့် ဧကရာဇ်တပ်သားများ ထပ်မံရောက်ရှိလာသဖြင့် ဆူညံသံကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဝမ်ချောင်တွင် အတောင်ပံများ ပေါက်လာသည်ပင်ဖြစ်စေ ထွက်ပြေးရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

တိတ်ဆိတ်မှု…

မီးရှူးတိုင်များ ဖျတ်လတ်လှုပ်ရှားနေရင်း၊ ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်ထဲရှိ လူတစ်ဦးက သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြုလုပ်ရန် လူတိုင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်၏ တံခါးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး ရွှေရောင်ဖိနပ်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးဝတ်စုံကို ချွတ်ထားပြီး ယခုအခါ ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားရင်း မျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး ခန့်ညားထင်ရှားစွာ ထွက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ဝမ်ချောင်ပင်။

သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ပထမမင်းသားနှင့် သူ၏ အကြံပေးများသည် ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ဤည၏ လှုပ်ရှားမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယခု ဝမ်ချောင်ကို သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်သည်။ မျက်နှာမသာမယာဖြစ်နေသော ဝမ်ချောင်သည် ခုတ်ထစ်ရန်ပြင်ဆင်ထားသော ငါးတစ်ကောင်နှင့် တူလျက်ရှိသည်။

“ဝမ်ချောင်… မင်းက ဒီမင်းသားကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်… ဒီမင်းသားက ဒီသတင်းကို ပထမဆုံးကြားလိုက်ရတဲ့အခါ၊ ဒါဟာ မင်းဖြစ်မယ်လို့ မယုံရဲခဲ့ဘူး… ထန်မင်းဆက်ဧကရာဇ်၏ အရေးပါတဲ့ အရာရှိတစ်ဦးအနေနဲ့ မင်းက ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ ရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ရဲတယ်ပေါ့…”

ပထမမင်းသားက ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်မသက်မသာနှင့် ရွံရှာဖွယ်ရာ အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဝမ်ချောင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဝမ်ချောင်က ဘာမှမပြောဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထူထပ်သော လူအုပ်နှင့် မီးရှူးတိုင်များစွာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤဖြစ်ရပ်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာဖြင့် ဆိုးရွားစွာ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ကို သူ သိလိုက်သည်။

ပထမမင်းသားသည် သူ့ကို ဤနေရာသို့ ဆွဲဆောင်ရန် အလွန်အမင်း ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ့ကို အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

“ဝမ်ချောင်က အရှင်မင်းသား ပြောနေတာကို နားမလည်ပါဘူး…” ဝမ်ချောင်က အလွန်တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်… ဒီအဆင့်ထိရောက်နေပြီး ဒီလောက်များတဲ့လူတွေက ကြည့်နေတာတောင် မင်းက ဒီမင်းသားရှေ့မှာ ငြင်းဆိုဖို့ ကြိုးစားနေသေးတယ်ပေါ့…”

ပထမမင်းသားရဲ့ မျက်လုံးများသည် ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေရင်း သရော်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က ဘာကိုကြိုးစားနေပါစေ သူ၏ ယခုလုပ်ရပ်များသည် အလွန်ကလေးဆန်နေသည်။ သူသည် အပြစ်ပြောင်းရန် ဟန်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်နေသည်လား… သူသည် လီရင်ကို အလွန်အထင်သေးနေသည်။

သူ ဘာပြောပြော၊ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ပေ။

“လာကြ… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်… ပြီးတော့ ဧကရာဇ်တရားရုံးနဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ကို ချက်ချင်း နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်… ထန်မင်းဆက်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးက ဒီလို ဥပဒေကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချိုးဖောက်ရဲတယ်ဆိုရင် သူ့မှာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိရမယ်… သုံးဌာနကို သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စစ်ဆေးမေးမြန်းခိုင်းပြီး ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်က လူတွေအားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်…”

ပထမမင်းသားက ဝမ်ချောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်တစ်ချက်ပို့လိုက်သည်။

အတိအကျဆုံး ပညာရှိပင်လျှင် အမှားတစ်ခုကို ပြုလုပ်တတ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပထမမင်းသားထံသို့ ပေးအပ်လိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် ပထမမင်းသားသည် ဤအခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝ အသုံးချမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အခြားအင်အားစုများစွာကို စုစည်းထားပြီး ကြီးမားသော ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ချောင်ကို အကျဉ်းချပြီး ဤခြိမ်းခြောက်မှုကို လုံးဝဖယ်ရှားရုံသာမက ဝမ်ချောင်၏ ဂိုဏ်းထဲရှိ လူအားလုံးနှင့် ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုသည်။ ဝမ်ရန်၊ ဝမ်ကျန်း၊ ဝမ်မီ အပါအဝင် အခြားသူအားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုသည်။

ဝမ်မိသားစုမရှိလျှင် တရားရုံးအတွင်းအပြင် မည်သူမျှ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့… အရှင်မင်းသား…”

ဧကရာဇ်တပ်သားအနည်းငယ်သည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာများဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို ဖမ်းဆီးရန် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။ သို့သော် သူတို့ အနားသို့မရောက်မီ အော်သံတစ်သံ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ခဏစောင့်ပါ… အရှင်မင်းသားက ဖမ်းဆီးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်ဆိုရင် ဝမ်ချောင်က ခုခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ဒီဝမ်ချောင်က တစ်ခုပဲ မေးချင်ပါတယ်… ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်မှာ တစ်ညတာ အိပ်စက်တာကလည်း သုံးဌာနရဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို လိုအပ်တာပဲလား…” ဝမ်ချောင်က ဖမ်းဆီးခံရမည့်သူတစ်ဦးနှင့်မတူသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟား… ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်မှာ တစ်ညအိပ်နေတယ်ပေါ့… ဝမ်ချောင်… ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နေတာတောင် မင်းက လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေသေးတယ်ပေါ့…”

ဝမ်ချောင်က ဟန်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသားသည် ဒေါသထွက်စွာ ပြုံးလိုက်ရသည်။

သူက ဝမ်ချောင်ကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်ဟု ထင်ရသည်။ ဝမ်ချောင်က ဤကဲ့သို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုနှင့် လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု ထင်နေလျှင် သူသည် အလွန်ဆိုးရွားသော အမှားတစ်ခုကို လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“ဝမ်ချောင်… ထန်မင်းဆက်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ မင်းက ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ခဲ့တယ်… ဟမ်း… အခု အဲဒါတွေကို ချွတ်လိုက်တာက ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား… ဒီလောက်များတဲ့လူတွေက ကြည့်နေပြီး သက်သေတွေက ခိုင်မာတယ်… မင်းက ဒီစွပ်စွဲချက်တွေကို ခုခံကာကွယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား…”

ပထမမင်းသားသည် စကားလယ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မကြာမီတုန်းက သူရရှိခဲ့သော သတင်းအစီရင်ခံစာတွင် ဝမ်ချောင်သည် အနက်ရောင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး အင်ပါယာနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ဝမ်ချောင်ကို အပြစ်ပေးရန် လုံလောက်သည်။ ဘုရင်တစ်ပါးသည် ဤသို့သော လုပ်ရပ်များတွင် ပါဝင်နေသည်ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အပြုအမူမျိုးဖြစ်မည်နည်း…။

သို့သော် ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ချောင်ကို သူ၏ ထောင်ချောက်ထဲတွင် မြင်ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာပြီး ဝမ်ချောင်ကို ဖမ်းဆီးရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးဝတ်စုံကို ဖျက်ဆီးပြီး ပိုးသားဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူသည် အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဝမ်ချောင်က ထိုဝတ်စုံများကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံဖြင့် ဤအရာကို ကျော်လွှားနိုင်မည်ဟု ထင်နေလျှင် သူသည် အလွန်အလွယ်တကူ တွေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

“လာကြစမ်း… သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်…” ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “မင်းမှာ ပြောစရာရှိတာတွေကို အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ပြောလို့ရတယ်…”

အစောင့်များသည် ဝမ်ချောင်ကို မတွန့်မဆုတ် ပြေးဝင်ဖမ်းဆီးလာသည်။

ဝမ်ချောင်သည် အင်ပါယာစစ်တပ်မှ ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ထဲသို့ ပစ်ချခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ အရုဏ်ဦးတွင် ဤဖြစ်ရပ်သည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးနှင့် ထန်မင်းဆက် အင်ပါယာနိုင်ငံတစ်ဝှမ်းကို လွှမ်းခြုံသွားမည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကိုတော်… ခဏစောင့်ပါ…”

ဤရှင်းလင်းသော အော်သံနှင့်အတူ ခြေလှမ်းသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပထမမင်းသားက ဤအသံကို လျစ်လျူရှုလိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် အုပ်စုကို ဦးဆောင်လာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။

လီဟန်…

ပထမမင်းသားသည် လီဟန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လီဟန်၏ နန်းဆောင်သည် ဤနေရာမှ အလွန်ဝေးကွာပြီး သူသည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပထမမင်းသားသည် တစ်စုံတစ်ခု မမှန်ကန်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်လှုပ်လာသည်။

ပဉ္စမမင်းသားလီဟန်သည် ပထမမင်းသား မျှော်လင့်ထားသူများစာရင်းတွင် နောက်ဆုံးနေရာတွင် ရှိသည်။

ကျူးထုံအန်းနှင့် အခြားအရှေ့နန်းဆောင်အကြံပေးများအားလုံး ပထမမင်းသားနောက်တွင် ရပ်နေသော ထိုသူပင်လျှင် ရုတ်တရက် မျက်နှာမသာမယာ ဖြစ်သွားသည်။

“လီဟန်… ညဥ့်နက်နေပြီ… မင်းက မင်းရဲ့နန်းဆောင်မှာ မနေဘဲ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ…”

ပထမမင်းသား၏ အမူအရာသည် အေးစက်သွားပြီး ချဉ်းကပ်လာသော လီဟန်ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီး အဖရာဆိုသည့်အရာသည် သာမန်လူများကြားတွင်ရော အင်ပါယာနန်းတော်အတွင်းတွင်ပါ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုကြီးအနေဖြင့် ပထမမင်းသားသည် လီဟန်ထက် အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်း အဆမတန် ပိုမိုရှိပြီး သူသည် နန်းတော်ယာယီအုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်ကိုပင် ထည့်မတွက်ရသေးပေ။

လီဟန်က ချဉ်းကပ်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုတော်… လီဟန်က ဂါရဝပြုပါတယ်…”

အတိတ်ကာလတွင် လီဟန်သည် ပထမမင်းသား၏ ဤသို့သော ပြင်းထန်သော စကားများကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် နောက်ဆုတ်သွားတတ်သော်လည်း ယခု သူပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် နှိမ့်ချမှုလည်းမဟုတ် မာန်ထောင်လွှားမှုလည်း မဟုတ်ဘဲ ပထမမင်းသား၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို လုံးဝမတုန်လှုပ်ပုံရသည်။

“ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်မှာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုရှိတယ်လို့ ကြားလိုက်ရလို့ လီဟန်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အတွက် လာခဲ့တာပါ…”

လီဟန်သည် ကိုယ်ကို ဖြောင့်တန်းစွာ ရပ်ထားရင်း ချက်ချင်း လိုရင်းကိစ္စကို ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ ပတ်သက်တယ်လို့ ကြားလိုက်ရတော့ အစ်ကိုတော်က တစ်ခုခု နားလည်မှု လွဲမှားမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ညီတော်ရဲ့ ဖိတ်ကြားမှုနဲ့ပဲ နန်းတော်ထဲကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် စကားပြောရင်း အချိန်ကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး နန်းတော်က ထွက်ခွာဖို့ အချိန်လင့်သွားခဲ့ပါတယ်… ဒါကြောင့် ညီတော်က အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီး မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်မှာ တစ်ညတာအိပ်ခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ…”

အခြေအနေသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပထမမင်းသား၏ လူများအားလုံး မျက်နှာမသာမယာဖြစ်သွားပြီး ပထမမင်းသားနောက်တွင် ရပ်နေသော ထိုသူသည် ရုတ်တရက် သူ၏ မူလတည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။

ပဉ္စမမင်းသားသည် ညဥ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ဤမျှအချိန်ကိုက်ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် အံ့အားသင့်စရာဖြစ်ပြီး ပိုမိုအံ့အားသင့်စရာမှာ ပဉ္စမမင်းသားက ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏ အကြံအစည်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ပဉ္စမမင်းသားက ဝမ်ချောင်ကို နန်းတော်တွင် တစ်ညအိပ်ခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်သည် ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ပြီး ညအချိန်တွင် နန်းတော်ထဲသို့ ခိုးဝင်ခဲ့သည်ဟူသော အဆိုနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။

******

အခန်း ၁၆၅၀ မင်းသားများကြား အငြင်းပွားမှု

“ခွေးကောင်…”

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး အင်္ကျီလက်မောင်းထဲတွင် ဝှက်ထားသော လက်များသည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သွေးကြောများ ထင်ရှားလာသည်။ အကြည့်ဖြင့် သတ်နိုင်လျှင် လီဟန်သည် သေဆုံးသွားပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။

“လီဟန်… မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား…”

ပထမမင်းသားသည် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ခဲထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းသည် သွားများကြားမှ အတင်းထွက်လာသလို ဖြစ်နေသည်။

ပထမမင်းသားသည် ပဉ္စမမင်းသားကို အမြဲတမ်း အကြောက်တရားနှင့် နောက်ဆုတ်တတ်သူအဖြစ် မှတ်မိထားသည်။ ပြဿနာတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အမြဲပြန်လှည့်ပြေးတတ်သူဖြစ်ပြီး ကွန်းဝူလေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ အသွင်ဖုံးကာ ဝင်ရောက်ကာ သာမန်လူထုနှင့် ရောနှောနေထိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏စရိုက်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲလာပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နည်းကို သင်ယူကာ တတိယမင်းသား လီဂျူးကို ထောင်ထဲသို့ ပို့လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အဆုံးသတ်တွင် သူသည် ရိုက်နှက်ခံရလျှင် များသောအားဖြင့် ပြုံးပြရင်း သည်းခံတတ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်မှာ မတူပေ။ သူသည် လူအများရှေ့တွင် သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရဲခဲ့သည်။

“အစ်ကိုတော်… လီဟန်က ဒီကိစ္စကို ရှင်းပြရုံသက်သက်ပါ… ကျွန်တော်ပြောတာတွေထဲမှာ မသင့်လျော်တာ တစ်ခုခုရှိလို့လား…”

လီဟန်သည် ခေါင်းမော့ကာ ပထမမင်းသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်… ဘာမှမသင့်လျော်တာမရှိဘူး…” ပထမမင်းသားက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကို ငါမေးမယ်… မင်းက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်လာတယ်လို့ ပြောတယ်… ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် တစ်ယောက်က မင်းသား… ဖခင်မင်းမြတ်က နန်းတော်မင်းသားတွေကို တရားရုံးရဲ့ အရေးပါတဲ့အရာရှိတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဂိုဏ်းဖွဲ့တာကို တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားတယ်… ဒီစည်းကမ်းကို မင်းမသိဘူးလား… ဒီမှာ လူတွေအများကြီးရှိတယ် ညီငယ်… မင်းရဲ့အဖြေကို သေချာစဉ်းစားဖို့ လိုတယ်…”

“အာ… အစ်ကိုတော်… မကြာသေးခင်က နန်းတော်ထဲမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ များမနေဘူးလား… ကျွန်တော်နေတဲ့ ကျင်းယန်နန်းဆောင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူယုတ်မာတွေက အနည်းငယ်ညံ့ဖျင်းလို့သာ တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့တာ…” ပဉ္စမမင်းသားက ပထမမင်းသားကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

“လီဟန်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်မှာ ထူးကဲတဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှိတယ်ဆိုတာ မှတ်မိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ အတတ်ပညာအနည်းငယ် သင်ယူချင်ခဲ့လို့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို နန်းတော်ထဲ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပါ… အစ်ကိုတော်… ဒါက မလွန်ကျူးဘူး မဟုတ်လား…”

လီဟန်သည် နှိမ့်ချမှုလည်းမဟုတ် မာန်ထောင်လွှားမှုလည်းမဟုတ်ဘဲ ဖြေကြားလိုက်သည်။ ပထမမင်းသားရှေ့တွင် သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုရော နှိမ့်ချမှုရော မပြသပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူ၏အသံထဲတွင် ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်သည် ပဉ္စမမင်းသား၏စကားများကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ပဉ္စမမင်းသားသည် ယခင်လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုဖြစ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး အရှေ့နန်းဆောင်ကလည်း အကျိုးဆက်တစ်ခုကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ လုပ်ကြံသူများအားလုံးနီးပါး ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။

ပဉ္စမမင်းသား၏ အကြောင်းပြချက်သည် ယုတ္တိတန်နေသည်။ အကယ်၍ သူပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်ခဲ့ပါက ဝမ်ချောင်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ကိုင်တွယ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

“အစ်ကိုတော်… မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ ဒီကိစ္စဟာ ကျွန်တော်ကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာပါ… လီဟန်က ကိုယ့်အမှားကိုယ် သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုတော်၊ ကျွန်တော့ကို အပြစ်ပေးပါ…”

လီဟန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

လေထုသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ စကားပြောရဲခြင်းမရှိပေ။ မင်းသားနှစ်ဦး အငြင်းအခုံဖြစ်နေစဉ် မည်သူက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောရဲမည်နည်း…။

ပထမမင်းသားသည် လီဟန်ကို မရေရာစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီဟန် ပြောင်းလဲသွားပြီ…

ဤသည်မှာ သူမှတ်မိထားသော လီဟန်နှင့် လုံးဝမတူပေ။ အတိတ်ကာလတွင် လီဟန်သည် ‘အပြစ်ပေးပါ’ ဟူသော စကားမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မပြောခဲ့ပေ။ လီဟန်က ဤစကားများကို မပြောခဲ့လျှင် ပထမမင်းသားသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး လီဟန်ကို ပြင်းထန်စွာ သင်ခန်းစာပေးနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။ သို့သော် အပြစ်ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် လီဟန်သည် ပထမမင်းသားကို အပြည့်အဝထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှ တားဆီးလိုက်သည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ကိုင်တွယ်ရန်လိုအပ်သော်လည်း လီဟန်သည် ယခု မကြုံစဖူး ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်…

“ကောင်းတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်…”

ပထမမင်းသားသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်လာသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ ပိုမိုထိန်းမရဖြစ်လာသည်။

“အားလုံးပြန်ကြစမ်း…” ပထမမင်းသားက ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် ငြင်းဆန်မှုကို လက်မခံပေ။ လရုတ်တရက် အမိန့်က လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသော်လည်း မည်သူမျှ ဆန့်ကျင်ရဲခြင်းမရှိပေ။

“ဟုတ်ကဲ့…”

ခဏအကြာတွင် လူအုပ်ကြီးနှင့် မီးရှူးတိုင်များသည် ဒီရေကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသည်။

“ညီငယ်… မင်းအပြစ်ပေးဖို့ မေးနေတာလား… ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့…”

ပထမမင်းသားသည် မျက်နှာမသာမယာဖြစ်နေရင်း လီဟန်ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်ထဲသို့ ခြေတံဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။

လီဟန်၏မျက်လုံးများ လှစ်ခနဲဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုတ်သည့် အရိပ်အယောင်မပြပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပထမမင်းသားနောက်သို့ ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်ထဲ လိုက်သွားသည်။

ဖြတ်…

တံခါးများ ပိတ်သွားပြီး ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်သည် အမှောင်ထုထဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည့်နှယ် တစ်ဖက်ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။ မင်းသားနှစ်ဦး ဘာပြောနေသည် ဘာလုပ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း လူတိုင်းသည် တင်းမာမှုတစ်ခုကို ခံစားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်သားများနှင့် အရှေ့နန်းဆောင်အကြံပေးများအားလုံးသည် ပထမမင်းသား၏အမိန့်အတိုင်း သူတို့၏ရာထူးများသို့ ပြန်လည်သွားနေကြသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန်မာသူတစ်ဦးသည် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝမ်ချောင်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးရင်း ရှေ့သို့လှမ်းလာသည်။

“အကြီးအကဲ… ဒီကိုရောက်လာပြီးမှ ဘာလို့ ဒီလောက်အလျင်အမြန် ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ… ခဏလောက်နေပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောကြရင် မကောင်းဘူးလား…”

ထိုခန္ဓာကိုယ်သန်မာသူသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာသည်။ ဤသူတွင် ဆံပင်ဖြူများရှိသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ချောက်ကမ်းပါးမှ ပေါက်ရောက်သော ခိုင်ခံ့သော ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်နှင့်တူသည်။

သူသည် တစ္ဆေဘုရင်မှလွဲ၍ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း…

“အားလုံးပြန်ကြစမ်း…”

တစ္ဆေဘုရင်က ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ဝမ်ချောင်ကို မသိမသာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်… တကယ်ပဲ ငါတို့ ကောင်းကောင်းစကားပြောရမဲ့အချိန် ရောက်ပြီ…”

……

ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်အတွင်း ဖယောင်းတိုင်များသည် မသိမသာ လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း အခြေအနေသည် တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။ တံခါးများ ပိတ်သွားပြီး မည်သူမျှမရှိတော့သည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကန့်လန့်ကာသည် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး သူတို့သည် မီးနှင့်ရေသဖွယ် ဆက်ဆံလာကြသည်။ ဤဆက်ဆံရေးတွင် နွေးထွေးမှု ဘယ်သောအခါမှ မရှိတော့ပေ။

တိတ်ဆိတ်မှု…

ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် ဖော်ပြမရသော ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုကို ယူဆောင်လာသည်။

“ညီငယ်… မင်းတကယ်ပဲ ကြီးပြင်းလာပြီ… အခု မင်းအစ်ကိုနဲ့ ထီးနန်းအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီ…”

ပထမမင်းသားသည် လီဟန်ကို မျက်စိကျဉ်းကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လီဟန်က အစ်ကိုတော်ပြောတာကို နားမလည်ပါဘူး…”

လီဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် နှိမ့်ချမှု မပြသပေ။

“ဟမ်း… ဟန်ဆောင်စရာမလိုဘူး… ဒီမှာ ပြင်ပလူတွေ မရှိဘူး… ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ… မင်းအစ်ကိုရှေ့မှာ အမှိုက်လို ဟန်ဆောင်နေချင်သေးလား…”

ပထမမင်းသားက ပြစ်တင်ရှုတ်ချစွာ ဟားတိုက်လိုက်သည်။

“အဟင်း… အစ်ကိုတော်… ထီးနန်းဆိုတာ မင်းသားတစ်ဦးချင်းရဲ့ အားထုတ်မှုနဲ့ အရည်အချင်းပေါ်မှာ မူတည်တာပဲ… ထီးနန်းက ဗလာဖြစ်နေပြီး အစ်ကိုတော်က ဒီအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တယ်ဆိုရင် လီဟန်လည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တယ်… တကယ်လို့ ထီးနန်းက အစ်ကိုတော်ပိုင်တယ်ဆိုရင် ခမည်းတော်က အစ်ကိုတော်ကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တာကြာပြီ မဟုတ်လား…”

လီဟန်က မသိမသာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ရဲရင့်တာကိုး…”

ပထမမင်းသား၏မျက်နှာသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားပြီး ဒေါသမီးလျှံများ ပြည့်လျှံလာသည်။

“အစ်ကိုတော်ကမှ ဒီစကားတွေကို ပြောခိုင်းတာမဟုတ်လား…”

လီဟန်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိပေ။

“ကျွန်တော် ထီးနန်းအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး… ဘယ်တုန်းကမှ မလိုချင်ခဲ့ဘူး… ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုတော်က ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖိအားပေးခဲ့တယ်… မင်းသားတစ်ဦးဆိုတာ ထီးနန်းအတွက် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပြိုင်ဘက်၊ ဒါမှမဟုတ် ခြိမ်းခြောက်မှုလို့ ကျန်တဲ့သူတွေက ထင်နေကြလို့ ငါ့ကို ဖိအားပေးပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် ကွန်းဝူလေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ ပုန်းနေခဲ့တာတောင် အဲဒီလုပ်ကြံသူတွေက ကျွန်တော့်နောက်ကို မဆုတ်မနစ် လိုက်လာခဲ့ကြတယ်…”

“ပြင်ပလူတွေကတော့ အဲဒီလုပ်ကြံသူတွေကို တတိယအစ်ကိုတော်က ပို့ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာ အဲဒီလူတွေကို ပို့ခဲ့တာက အစ်ကိုတော်ပဲ… အစကနေ အဆုံးထိ ငါ့ကို သတ်ဖို့လိုလားနေခဲ့တာက အစ်ကိုတော်ပဲမဟုတ်လား…” လီဟန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပထမမင်းသား၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲပြီး အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီဟန်က သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ဒီလိုစကားမျိုးပြောလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

“ဘယ်သူက မင်းကိုပြောပြတာလဲ…”

ပထမမင်းသားက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ဟမ်း… ငါ အမြဲသိခဲ့တယ်… ဒါကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ရုံပဲ… အစ်ကိုတော်… တစ်ခဏတာ နောက်ဆုတ်တာက တစ်သက်လုံး နောက်ဆုတ်နေမယ်လို့ ပြောလို့မရဘူး… အစ်ကိုတော်က ကျောက်စိမ်းမိဖုရားရှောင်းကို သတ်ဖြတ်တာ မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး…” လီဟန်က အေးစက်စွာ ဖြေလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ချောင်ဤနေရာတွင်ရှိနေခဲ့လျှင် သူ အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည်။ လီဟန်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ တကယ်ပြောင်းလဲသွားပြီ။ နန်းတွင်းဖြစ်ရပ်၊ ထောင်ကျခဲ့ရသည့်အချိန်၊ မိန်းမစိုးကောင်း၏သေဆုံးမှုတို့က သူ့ကို တကယ့်အဖြစ်မှန်ကို နားလည်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သန့်စင်ခြင်း၊ ပြောင်းလဲခြင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုတ်ခြင်းသည် ဘယ်သောအခါမှ ငြိမ်းချမ်းမှုကို မရရှိစေပေ။

လီဟန်သည် ဧကရာဇ်မင်းဆက်တရားရုံးမှ ထွက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် ဤအမဲလိုက်ခံရမှု၏ ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်လိုလျှင်၊ လေးစားမှုကို လိုချင်လျှင်၊ သူကိုယ်တိုင် ယူဆောင်ရမည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။

“ဟမ်း… မင်းကို ငါ တကယ်အထင်သေးခဲ့တာပဲ…” ပထမမင်းသားက အေးစက်စွာ ဖြေလိုက်သည်။

လီဟန်၏စကားများသည် သူ၏ယုံကြည်ချက်များကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မိသားစုတွင် မင်းသားတစ်ဦးသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လာသော လီဟန်သည် သူ၏သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပိုမိုလှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

“မင်းသိပြီးသားဆိုတော့ ငါဘာမှဖုံးကွယ်စရာမလိုတော့ဘူး… ငါ တကယ်ပဲ အဲဒီလူတွေကို ပို့ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြမယ်… မင်းငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရင်၊ မင်းအသက်ငယ်ပေမဲ့ နောက်နှစ်ထိ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”

ပထမမင်းသား၏မျက်လုံးများသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှမရှိသည့်အခါ မင်းသားနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

……

ထျန်ရှင်းနန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။ ဝမ်ချောင်သည် တစ္ဆေဘုရင်ကို စစ်ဆေးနေပြီး တစ္ဆေဘုရင်က ဝမ်ချောင်ကို စစ်ဆေးနေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုမှသာ ၎င်းတို့သည် တကယ်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုကို ပထမဆုံးဖျက်ခဲ့သူသည် အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာ တစ္ဆေဘုရင်ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို… ပဉ္စမမင်းသားက မင်းကို ခေါ်ခဲ့တာပေါ့… မင်းက အစကတည်းက အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့တာလား…”

“ဟုတ်တယ်…”

ဝမ်ချောင်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီလိုမလုပ်ခဲ့ရင်၊ အကြီးအကဲကို ဘယ်လိုဆွဲထုတ်ပြီး ထုတ်ဖော်စေနိုင်မှာလဲ…”

“ဒီအစီအစဉ်က သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခုသာဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလူအိုက အမှားများစွာရှိတယ်လို့ မထင်ဘူး… မင်း ဘယ်အချိန်မှာ တစ်ခုခုမမှန်ကြောင်း သတိထားမိတာလဲ…”

လေညင်းတစ်ခုက တစ္ဆေဘုရင်၏ဆံပင်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး သူသည် ရှေ့တွင်ရပ်နေသော လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ ငါက အစကတည်းက ဘယ်တုန်းကမှ မယုံခဲ့ဘူး…”

ဝမ်ချောင်က မသိမသာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီအစီအစဉ်မှာ အမှားတွေ အများကြီးရှိတယ်... မိန်းမစိုးကောင်းအကြောင်း သတင်းကို ငါ အချိန်အကြာကြီး ရှာနေခဲ့ရပေမဲ့၊ ရုတ်တရက် သဲလွန်စတွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်… ငါ့လူတွေက ဒီသဲလွန်စတွေကို ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ရှာဖွေခဲ့ရတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့၊ နန်းဆောင်အစေခံတွေ၊ ဧကရာဇ်တပ်သားတွေ၊ လက်သမားတွေ… ဒီလောက်များတဲ့ အခွင့်အရေးတွေနဲ့၊ အကြီးအကဲက မင်းထားခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေက သိပ်ကို သိသာလွန်းတယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူးလား… ဒီလောက်သိသာတဲ့ အကွက်တွေကို မမြင်နိုင်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲရမှာလဲ…”

အကယ်၍ ယန်ကျောက်၊ လီကျင်းကျုံး၊ ပျန့်လင်းချန်၊ ကျောက်ဖုန်းချန်တို့ ဤနေရာတွင်ရှိနေခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ထိုသဲလွန်စများကို သူတို့၏ ကြီးမားသော အားထုတ်မှုဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း ဝမ်ချောင်မှန်ကန်ပါက သူတို့သည် တစ္ဆေဘုရင်၏ အသုံးချခံများ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သူတို့ ကြီးမားသော အားထုတ်မှုဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သော သဲလွန်စများသည် ဤသူက တမင်တကာ ထားခဲ့သော အရာများဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်က စောစီးစွာ ထိုးထွင်းသိမြင်မထားခဲ့လျှင် သူသည် ပထမမင်းသား၏ထောင်ချောက်ထဲသို့ တကယ်ကျရောက်သွားလိမ့်မည်။

“ဘယ်လောက် အံ့သြစရာကောင်းလဲ… နှစ်တစ်ရာကျော်လာတဲ့အခါ ထန်မင်းဆက်ရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲမှာ မင်းလိုလူ တစ်ယောက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး… ဒီလူအိုက မင်းကို အထင်သေးခဲ့တာကို ဝန်ခံရမယ်… ဒါပေမဲ့ ထင်ရှားတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ မင်းသိပြီးသားဖြစ်နေတာတောင် ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အန္တရာယ်ထဲ ထည့်လိုက်တာလဲ… အချိန်ရှိသေးရင် ပြန်ဆုတ်သွားတာ ပိုမကောင်းဘူးလား…”

တစ္ဆေဘုရင်က ဝမ်ချောင်ကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။ ဤလိုအပြုအမူသည် ဗျူဟာသမားတစ်ဦးအတွက် အလွန်ဉာဏ်မမီပေ…။

******

ဒီအခန်း ၅ ထဲမှာပါတဲ့ နာမည်သစ်တွေပါ။

1. ဟော့ဟောက်

2. ကျန်းဟွမ်

3. Guangdong

4. Guangxi