အခန်း (၁၆၅၁-၁၆၅၅)

အခန်း ၁၆၅၁: ဝမ်ချောင်နှင့် တစ္ဆေဘုရင်

“အဟက်... ငါဒီလိုမှ မလုပ်ရင် မင်းကို ဘယ်လိုလှည့်ဖျားထုတ်နိုင်မှာလဲ...”

ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ကြာရှည်ကတည်းက တစ်ခုခု မမှန်ကြောင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။ ပထမမင်းသား၏ လှုပ်ရှားပုံများက ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ အနားတွင် အကြံပေးတစ်ဦး ထပ်တိုးရှိနေသည့်နှယ် ထင်ရသည်။ မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းဖြစ်ရပ်က သူ၏ သံသယကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ယခု စဉ်းစားကြည့်လျှင် မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားစဉ်က ဝမ်ချောင်သည် မြို့တော်ပြင်ပတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး အသေးစိတ် အချက်များကို မသိရသော်လည်း အရှေ့နန်းဆောင်အကြံပေးများ ကွပ်မျက်ခံရသည့်အပြင် ပထမမင်းသားထံတွင် နောက်ထပ် အရေးပါသော အကြံပေးတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်ဟု သူက မှတ်မိနေသည်။ သို့သော် ထိုသူ၏ အချက်အလက်များကို မည်သည့်အခါကမှ မသိရခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားမှုများကြောင့် ဖြစ်ရပ်များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း ထိုဘဝတွင် ပထမမင်းသားထံတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အဓိကရာဇဝတ်ကောင်သည် ဤဘဝတွင်လည်း ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပုံရသည်။

ခြင်္သေ့ဂူထဲဝင်မှသာ ခြင်္သေ့သားကို ရမည် ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော လုပ်ဆောင်မှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ရန်သူသည် အလွန်သတိရှိပြီး မဆင်မခြင် မိမိကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်မည် မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ကို သိပြီး ရန်သူကိုလည်း သိမှသာ တိုက်ပွဲတစ်ရာတွင် အနိုင်ရနိုင်သည်။ ထိုရန်သူကို တားဆီးရန် သူက မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိရန် လိုအပ်သည်။

ထိုသူ၏ သတိရှိမှုကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါ်မှသာ သူ့ကို လှည့်ဖျားထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဝမ်ချောင်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အန္တရာယ်ခံရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

ထျန်းရှင်နန်းဆောင်မှ ထွက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ ဝမ်ချောင်သည် ပထမမင်းသားကို အာရုံမထားခဲ့ပေ။ သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုအားလုံးက ပထမမင်းသား၏နောက်တွင် ရပ်နေသော လူအိုကြီးထံသို့သာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုလူအိုကြီး၏ ဆံပင်များတွင် နဖူးနားရှိ ဆံဖြူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ အနက်ရောင်ဆံပင်များ များစွာရှိနေသေးသည်။ ထို့ပြင် သူ၏မျက်လုံးများက ထက်ထက်ရှရှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး သာမန်လူအိုတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူပေ။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ယဉ်ကျေးပြီး သိမ်မွေ့ညင်သာသလိုဖြစ်နေပြီး သူသည် မြို့တော်အတွင်းရှိ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များထက်ပင် မြင့်မြတ်သော အမူအရာကို သဘာဝကျကျ ပြသနေသည်။ ထိုမင်းမျိုးမင်းနွယ်များသည် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင်သာ ထိုသိမ်မွေ့မှုကို ပြသနိုင်သော်လည်း ဤလူအိုကြီး၏ မြင့်မြတ်မှုသည် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသည့်နှယ် ထင်ရ၏။

ဝမ်ချောင်သည် ဘဝများစွာတွင် အရာများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ မဟာထန်မင်းဆက်၏ ထင်ရှားသည့် စုန့်ဘုရင်ပင်လျှင် ဤသူနှင့် နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်ပေ။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် လုံးဝအမည်မသိသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ခေါင်းထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ဤလူအိုကြီး၏ ဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီသူတစ်ဦးကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဤသူသည် ဘယ်ကလာသနည်း။ သူသည် လုံးဝထူးထူးဆန်းဆန်း ပေါ်ထွက်လာသူ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသူ့ကို သိရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်အစဉ်သည် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မထင်ဟပ်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် တစ္ဆေဘုရင်သည် ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော အတွေးများကို လုံးဝမသိရှိခဲ့ပေ။

သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာပြုံးနေသော အပြုံးတစ်ခု ရှိခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ ပြန်ပြောမှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်ခွံများက အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားပြီး အပြုံးကလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် ဤလုပ်ရပ်အားလုံးကို မိန်းမစိုးကောင်းအတွက် မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို လှည့်ဖျားထုတ်ရန်အတွက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်းကို ငါနည်းနည်းပဲ အကဲဖြတ်ခဲ့မိပုံရတယ်...” တစ္ဆေဘုရင်က အသံခပ်လေးလေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကိုငါ အင်အား သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ သုံးရင်လုံလောက်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သုံးရမယ်ထင်တယ်...”

“ဟုတ်လား...” ဝမ်ချောင်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသူသည် ထူးကဲသော ယုံကြည်မှုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“မင်းက မင်းရဲ့အင်အား သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ သုံးနေတယ်လို့ ထင်နေတယ်... ဒါဆို ငါကရော ငါ့အင်အားအကုန်လုံးကို သုံးနေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား...”

ဝမ်ချောင်သည် ရန်သူများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပြီး သူတို့အားလုံးသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဉာဏ်ရည်နှင့် ဗျူဟာတွင် ဝမ်ချောင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။

တစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဝမ်ချောင်ကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အခြေအနေက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်လုံးလေးခုသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆုံတွေ့သွားကြ၏။

ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး စကားဖလှယ်မှုဖြစ်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စမ်းသပ်စူးစမ်းမှုကို စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် တစ္ဆေဘုရင် နှစ်ဦးစလုံးသည် နောက်မဆုတ်နိုင်သော စူးစူးရှရှ အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ပြသနေသည်။

အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

“မင်းဘာအစီအစဉ်ဆွဲနေလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ မင်းအောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဖုံးကွယ်ထားသမျှ အလုံးစုံ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖြတ်ထိုးပြောဆိုမှုများ စတင်လာသည်။ သူ့ရှေ့မှ ဤသူသည် နက်ရှိုင်းစွာ ကြံစည်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပထမမင်းသားသည် မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှု၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရှေ့တန်းမှ ရပ်တည်နေသော်လည်း သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ဤသူသည်သာ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ အမှန်တရား ရာဇဝတ်ကောင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ချောင်ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်အဖြစ်ခံပြီး ဤသူကို ထွက်ပေါ်လာအောင် မလုပ်ခဲ့ပါက မည်သူမျှ ၎င်း၏ စစ်မှန်သော အထောက်အထားကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

ပထမဆုံး ထန်ဧကရာဇ်များ၏ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး တက်ကြွသော အုပ်ချုပ်မှုကြောင့်သာ အလယ်ပြည်သည် ဆူးမင်းဆက်၏ သောင်းကျန်းမှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး ယခုလက်ရှိ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် လွယ်ကူစွာ ရရှိလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် လာမည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးလည်း ရှိသေးသည်။ ဝမ်ချောင်သည် ဤခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားသော အရာကို မည်သူ့ကိုမျှ ဖျက်ဆီးခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ သူဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်း၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်လား...” တစ္ဆေဘုရင်က မထိမ်းမသိမ်း ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... လူငယ်တွေရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လူငယ်စိတ်ဓာတ်က သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိအောင် တားဆီးထားတယ်... မင်းရဲ့ လက်ရှိအဆင့်မှာဆိုရင် မင်းက နည်းနည်းလိုအပ်နေသေးတယ်...”

တစ္ဆေဘုရင်သည် ပြုံးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး စူးစူးရှရှ ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် နိုင်ငံများစွာက ကြောက်ရွံ့သော မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ္ဆေဘုရင်ထံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုဟူ၍ မတွေ့ရပေ။ သို့မဟုတ် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တစ္ဆေဘုရင်သည် ဝမ်ချောင်၏ စစ်မြေပြင်ထက်မှ အောင်မြင်မှုများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဟု ဆိုနိုင်၏။

သူသည် သဘာဝကျကျ အင်အားကြီးမားသော မာနတစ်ခုကို ပြသနေပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသော မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကို ထုတ်ဖော်နေသည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သည့်ရန်သူမှ သူနှင့် ဉာဏ်နှီးဉာဏ်နှောဖလှယ်ရန် မစဉ်းစားနိုင်သည့်နှယ် ထင်ရသည်။

“အကြီးအကဲရဲ့ သတိပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အကြီးအကဲတွေဟာ သူတို့ရဲ့အတွေ့အကြုံပြည့်ဝမှုကြောင့် လေးစားခံရတာပါ... လူငယ်တွေက ဒီအချက်မှာ တကယ်ကို နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူးဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲလည်း ဒီစကားကို ကြားဖူးမှာပါ... ယန်ဇီမြစ်ပေါ်မှာ နောက်လှိုင်းတွေက ရှေ့လှိုင်းတွေကို တွန်းပို့တယ်... လှိုင်းတစ်ခုစီက ရှေ့လှိုင်းထက် ပိုပြီးသန်မာတယ်... မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တာက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်နိုင်ဘူး...” ဝမ်ချောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

တစ္ဆေဘုရင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်ထံမှ ထက်ထက်ရှရှဖြစ်နေသော အငွေ့အသက်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဝမ်ချောင်ကို ဂရုတစိုက် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် နားလည်ရခက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“လူငယ်လေး... ငါတို့အလောင်းအစားတစ်ခုလုပ်ကြမလား...” တစ္ဆေဘုရင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “ရှေးယခင်ကတည်းက လူကြီးတွေကို လူငယ်တွေထက် သာလွန်တယ်လို သတ်မှတ်ထားကြတယ်... ပဏာမဇနီးရဲ့သားကို ကိုယ်လုပ်တော်ရဲ့သားထက် သာလွန်တယ်လို သတ်မှတ်ထားတယ်... မင်းက ပဉ္စမမင်းသားကို ထောက်ခံတယ်... ငါက ပထမမင်းသားကို ထောက်ခံတယ်... နောက်ဆုံးမှာ နဂါးနန်းပလ္လင်ထက်မှာ ဘယ်သူထိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်... မင်းရဲ့ ပဉ္စမမင်းသားလား... ငါ့ရဲ့ ပထမမင်းသားလား...”

“ကောင်းပြီ...”

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါက စည်းမျဉ်းကို နည်းနည်းပြောင်းချင်တယ်... ဒါဟာ အလောင်းအစားတစ်ခု သက်သက်သာဆိုရင် အရမ်းပျင်းစရာကောင်းလွန်းတယ်... ငါတို့ ဘဝတွေကို အလောင်းအစားလုပ်ကြရင်ရော... ရှုံးသူက အသက်နဲ့ ပေးဆပ်ရမယ်...”

“ဟား... ဟား... ဟား... ဒါက ဒီလူအိုကြီးပြောမဲ့စကားပဲ...” တစ္ဆေဘုရင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။

ရယ်သံများက စတင်သလောက် လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး အခြေအနေက ယခင်ကထက် တင်းမာလျက် ရှိသည်။ မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က လေထဲတွင် တလူလူထနေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဤလူအိုကြီးကို ကြည့်ရင်း ၎င်းအောင်မြင်သွားပါက မြို့တော်တွင် ဘာဖြစ်လာမည်ကို မည်သူထက်မဆို နားလည်သဘောပေါက်သည်။

နယ်စပ်တွင် အောင်ပွဲတစ်ထောင် ရရှိသည်ပင်ဖြစ်စေ နန်းတွင်းတွင် တစ်ကြိမ်သောင်းကျန်းမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်ပေ။

လူထု၏ စိတ်နှလုံးများ ကွဲလွဲသွားသည့်အခါ စစ်မှန်သော သောင်းကျန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

ဝမ်ချောင်သည် မည်သည့် ပေးဆပ်မှုမျိုးကိုမဆို ပေးဆပ်ရသည်ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ သစ္စာဖောက်အစီအစဉ်ကို အောင်မြင်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွီ..."

သူတို့နှစ်ဦး တင်းမာသော အကြပ်အတည်းထဲတွင် ရှိနေစဉ် ထျန်းရှင်နန်းဆောင်၏ တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။ မျက်နှာမသာမယာဖြစ်နေသော ပထမမင်းသားက ပထမဆုံး ထွက်လာခဲ့၏။

ပဉ္စမမင်းသား လီဟန်က နောက်မှလိုက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။

နန်းဆောင်အပြင်ဘက်ရှိ သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“သွားစို့...”

ပထမမင်းသားက တစ္ဆေဘုရင်အား စကားပြောခွင့်မပေးဘဲ လျင်မြန်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အရှေ့နန်းဆောင်သို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ၏နောက်တွင် တစ္ဆေဘုရင်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်... ငါတို့ထပ်ဆုံရဦးမယ်...”

တစ္ဆေဘုရင်က အနီးရှိ လီဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမမင်းသားနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

“အရှင်မင်းသား...”

အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့သည့်အခါ ဝမ်ချောင်က ပဉ္စမမင်းသားထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ... စိတ်လှုပ်ရှားနေတာမဟုတ်ဘူးမလား...”

ဝမ်ချောင်သည် ပဉ္စမမင်းသား၏ အာရုံစူးစိုက်မှု မရှိသည်ကို တွေ့မြင်ပြီး စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများစွာ ရှိနေပုံရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထျန်းရှင်နန်းဆောင်တွင် ဘာများပြောဆိုခဲ့ကြသည်ကို မသိရသော်လည်း ပထမမင်းသား၏ပုံစံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကောင်းသောအရာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပဉ္စမမင်းသား၏ စရိုက်သဘာဝအရ ဝမ်ချောင်၏ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံပြီး ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ ထွက်လာကာ ထျန်းရှင်နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ထူးကဲသော သတ္တိလိုအပ်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် ပဉ္စမမင်းသားသည် ရှေ့တန်းသို့ထွက်လာပြီး ပထမမင်းသားကို မလွှဲမရှောင် ရင်ဆိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ပဉ္စမမင်းသား၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းဘက်ကရော ဘာသတင်းတွေ ရထားလဲ...”

ပဉ္စမမင်းသားက သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဝမ်ချောင်၏ အခြေအနေကို မေးလိုက်သည်။

ပထမမင်းသား၏ လုပ်ဆောင်မှုများက ပိုမိုများပြားလာပြီး ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပဉ္စမမင်းသား၏ အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး ဖိအားများ ပိုမိုများပြားလာသည်။

ပထမမင်းသား အောင်မြင်သွားပါက ပဉ္စမမင်းသားသည် နန်းတွင်းတွင် မည်သည့် ခြေကုပ်နေရာမျှ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ကျော်လွှားပြီး အရေးကြီးသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျောက်စိမ်းကိုယ်လုပ်တော်ရှောင်၏ ဖြစ်ရပ်က သူ၏နောက်ဆုံး အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

“အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်နေတယ်... ငါလိုချင်တဲ့အရာကိုလည်း ရလာပြီ... မိန်းမစိုးကောင်းရဲ့ တည်နေရာကို မသိရသေးပေမဲ့ ဒီညဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအရ သူက အိမ်အကျယ်ချထားခံရဆဲဖြစ်ပြီး သူ့အသက်က အန္တရာယ်မရှိသေးဘူးဆိုတာ သေချာတယ်...” ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာက တည်တည်ကြည်ကြည် ဖြစ်သွားသည်။

ပိုးကောင်သည် ဆောင်းဦးမတိုင်မီ လေညင်းမတိုက်ခင် သတိပြုမိသည်။ အရွက်တစ်ရွက် ကျဆင်းခြင်းက အခြားအရွက်များ ကျဆင်းမည့်အရိပ်အမြွက် ဖြစ်သည်။ အပြည့်အစုံမမြင်ရသည်ပင်ဖြစ်စေ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူတစ်ဦးသည် အသေးအမွှား အချက်များမှ အချက်အလက်များစွာကို ထုတ်ယူနိုင်သည်။

ဤအကြိမ် ဧကရာဇ်နန်းတော်သို့ လာရောက်မှုတွင် မိန်းမစိုးကောင်းကို မတွေ့ရသော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် သူလိုချင်သော အချက်အလက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့... မိန်းမစိုးကောင်း အဆင်ပြေနေသေးရင် အခြေအနေက အရမ်းဆိုးရွားမသွားသေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ...” ပဉ္စမမင်းသားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာက ပြေလျော့သွားသည်။

“အခုတော့ ငါတို့အနေနဲ့ ပထမမင်းသားဘက်က ‘ဆရာကြီး’ကို စုံစမ်းရမယ်...” ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ပဉ္စမမင်းသား၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

******

အခန်း ၁၆၅၂: ကစားပွဲစတင်ပါပြီ

ပဉ္စမမင်းသားသည် ပထမမင်းသားဘက်မှ လူအိုကြီးကို အလွန်စိတ်ဝင်တစားရှိနေသည်။ ဝမ်ချောင်ကို ဤကဲ့သို့ တွန်းအားပေးနိုင်ပြီး သူ့ထံမှ အလေးအနက်ထားမှုကို တောင်းဆိုနိုင်သည့် မည်သူမဆို သာမန်လူ မဟုတ်နိုင်ပေ။ ထိုသူသည် ထူးကဲသော နောက်ခံတစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်၏။

“သွားကြရအောင်... ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့...”

ထိုအချိန်တွင် ထျန်းရှင်နန်းဆောင်မှ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် ပထမမင်းသားက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

“နန်းတွင်းကိစ္စမှာ အရှင်တောင်းဆိုခဲ့သမျှ အားလုံးကို ငါလုပ်ခဲ့တယ်... အခု အရှင်မှာ ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ...”

ပထမမင်းသားသည် တစ္ဆေဘုရင်ကို ကျောပေးလျက်ရှိနေပြီး သူ၏အသံထဲတွင် ဒေါသများ အရိပ်အမြွက် ပါနေသည်။ သူသည် ရန်သူကို တစ်ဆင့်ချင်း ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး အဆုံးသတ်ချက်ကို ပေးမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လုပ်ဆောင်ချက်က ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်မှာ သံသယ မရှိနိုင်ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ပထမမှစ၍ တစ္ဆေဘုရင်၏ အစီအစဉ်ကို ထိုးထွင်းမြင်ခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းသားက အရမ်းဒေါသထွက်နေတာပဲ...”

အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ တစ္ဆေဘုရင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပထမမင်းသား၏ အသံပုံစံကို လုံးဝထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ပထမမင်းသားက စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ္ဆေဘုရင်က လုံးဝမှန်ကန်သည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

“အဲ့ဒီလူယုတ်မာ... လူယုတ်မာက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲတယ်... နန်းပလ္လင်အတွက် ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်ဆိုပြီး ပြောရဲတယ်... အရဲစွန့်လွန်းရာကျ‌နေတယ်...”

ပထမမင်းသား၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ဒေါသစိတ်ဖြင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေသည်။

“အဟက်... အဲဒါ ကောင်းတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးလား...”

တစ္ဆေဘုရင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ပဉ္စမမင်းသားက မတိုက်ခိုက်ဘဲ အရင်အတိုင်း ကျုံ့နေရင် အရှင်မင်းသားက သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မှာလဲ... ကျောက်စိမ်းကိုယ်လုပ်တော်ရှောင်ကိစ္စကို တစ်ခါပဲ လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်လား...”

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ဤဖြစ်ပေါ်မှုအပေါ် သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ဒေါသဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခု စဉ်းစားကြည့်လျှင် တစ္ဆေဘုရင်၏ ငြင်းခုံချက်က အကြောင်းအကျိုး ဆီလျော်နေသည်။ ဒေါသထွက်နေသော လီဟန်၊ နန်းပလ္လင်အတွက် ယှဉ်ပြိုင်လိုသော လီဟန်က အစီအစဉ်များစွာ ကြိုးစားမည်မှာ သံသယ မရှိနိုင်ပေ။ ထိုအရာများကို လုပ်ဆောင်နေသရွေ့ သူသည် အခွင့်အရေး ဖန်တီးနိုင်သော ချို့ယွင်းချက်များကို မလွဲမရှောင် ချန်ရစ်ခဲ့မည်ဖြစ်၏။ ထိုရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ တကယ့်ကောင်းသောအရာ ဖြစ်သည်။

ပထမမင်းသားက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချောင်က စေ့စေ့စပ်စပ်လုပ်ခဲ့တဲ့နောက် ငါတို့ အရမ်းကြီးကြိုးစားခဲ့တာ အချည်းအနီးဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့ရဲ့ အဓိက လုပ်ဆောင်ချက်က လုံးဝ အသီးအပွင့်မရဘဲနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...” ပထမမင်းသားက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“အသီးအပွင့်မရခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ...”

တစ္ဆေဘုရင်က ဤမေးခွန်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပုံရသည်။ သူသည် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဉာဏ်ပညာအလင်းတန်း လက်ခနဲ ဖြတ်သွားသည်။

“ငါတို့ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မြှူဆွယ်ရေးဟာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့တာပဲ... ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းမှာ သူ့ရဲ့သူလျှိုတွေ အများကြီးမရှိရင် အဲ့ဒီသိမ်မွေ့တဲ့ အရိပ်အမြွက်တွေကို ဘယ်လို ရှာတွေ့နိုင်မလဲ... ဒီည ငါတို့စုဆောင်းခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေကို အသုံးပြုပြီး အင်ပါယာစစ်တပ်၊ မိန်းမစိုးတွေနဲ့ အစေခံမိန်းကလေးတွေကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ရှင်းလင်းနိုင်တယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ရဲ့ သူလျှိုတွေကို ရှင်းပစ်နိုင်တယ်...”

“အဲ့ဒီသူလျှိုတွေကို မရှင်းပစ်ရင် အရှင်မင်းသားက နန်းတွင်းထဲမှာရှိနေရင်တောင် အရှင်မင်းသားရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က စောင့်ကြည့်နေမှာပဲ... အဲ့ဒီနောက် အရှင်မင်းသားက ဘာကိုများ လုပ်နိုင်မှာလဲ... အဲဒါကြောင့် အရှင်မင်းသားက ဒီလုပ်ဆောင်ချက်က အသီးအပွင့်မရခဲ့ဘူးလို့ ဘယ်လိုပြောနိုင်မှာလဲ...”

ပထမမင်းသားက အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး တစ္ဆေဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူသည် မသိမသာ ပြုံးနေပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပလျက် ရှိနေသည်။

“အဲဒါကြောင့် အရှင်က အဲ့ဒါကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခဲ့တာပဲ...”

ပထမမင်းသားက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် တစ္ဆေဘုရင်က မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ဆန့်ကျင်ရန် လုပ်ဆောင်ချက်တွင် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်နှင့် ယှဉ်မရနိုင်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးက ထင်ရှားသည့်အတိုင်း ထိန်းချုပ်မှု မပျက်ခဲ့ပေ။

“ဒါဆို ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို အရှင့်လက်ထဲအပ်ခဲ့မယ်...”

ပထမမင်းသားက လက်ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လွတ်မြောက်သလို ခံစားရလျက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် အခြားနေရာတစ်ခုတွင် စာပို့ငှက်တစ်ကောင်က နန်းတွင်းမှ ပျံထွက်လာပြီး ကျန်းချွယ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ကျန်းချွယ် အရှင်ဘုရင်က ဘာပြောလိုက်လဲ...” ရွှီခဲ့ယီက ကျန်းချွယ်၏နောက်မှ မေးလိုက်သည်။

“အရှင်က နန်းတွင်းထဲက ငါတို့ သူလျှိုတွေအားလုံးကို အမြန်ဆုံး ရုပ်သိမ်းဖို့ပြောတယ်... အမှောင်ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကမ္ဘာနတ်ဆိုးပါ ပါတယ်... အရာအားလုံး မျှော်မှန်းထားသလို ဖြစ်ရင် ပထမမင်းသားက နန်းတွင်းထဲက ငါတို့ သူလျှိုတွေကို ရှင်းလင်းပစ်မှာသေချာတယ်...”

ကျန်းချွယ်၏ မျက်ခုံးများက တွန့်လိမ်သွားသည်။ ဤသည်က သူ မမျှော်မှန်းခဲ့သော အမိန့်ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်များကို မည်သူမျှ မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။

စာကို ခေါက်ချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချွယ်သည် ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်များကို နန်းတွင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် အချိန်များက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နန်းတွင်းထဲမှ ပဋိပက္ခသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး အင်ပါယာစစ်တပ်မှ စစ်သည်များစွာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း နန်းတွင်းအပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်လှိုင်းလုံးမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

နန်းတံခါးများ ပြန်ပွင့်လာသည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အရာအားလုံးက သူ မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးပြီးနောက် မကြာမီ နန်းတွင်းတွင် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ရှင်းလင်းမှုတစ်ခု စတင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည့်အတွက် သိပ်ပြီးအကြီးအကျယ်ထိခိုက်မှု မဖြစ်ခဲ့ပေ။

လီကျင်းကျုံး၊ ယန်ကျောက်တို့နှင့် ပတ်သက်လျှင် ပထမမင်းသားက သူတို့ကို သိခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ပဉ္စမမင်းသားနှင့် ကြင်ရာတော်ထိုက်ကျန်းတို့၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ပျန့်လင်းချန်၊ ကျောက်ဖုန်းချန်တို့နှင့် ပတ်သက်လျှင် ပြဿနာအနည်းငယ် ရှိခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ပျန့်လင်းချန်က နန်းတွင်းတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး ကောင်းရှန်းကျစ်ကဲ့သို့ လူကို အနိုင်ကျင့်နိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်း ရှိခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ပျန့်လင်းချန်က မည်သို့ လုပ်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း သူသည် သန့်ရှင်းစွာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး အရှေ့နန်းဆောင်က သူနှင့် ဝမ်ချောင်ကို ဆက်စပ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သော အချက်အလက်များကို မချန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း သိခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ ထူးကဲသော ရှင်သန်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုအတွက် ချီးကျူးမှုကို ဖော်ပြခဲ့ရသည်။

ကျောက်ဖုန်းချန်နှင့် ပတ်သက်လျှင် သူသည် အင်ပါယာစစ်တပ်မှ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး အဆင့်အမြင့်ဆုံး မဟုတ်ခဲ့သော်လည်း တာလာ့စစ်ပွဲတွင် အောင်မြင်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ အထောက်အထား မရှိလျှင် ပထမမင်းသားပင်လျှင် သူ့ကို ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဝမ်ချောင်က အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ပိုမိုအာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဝမ်ချောင်သည် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်မှိတ်ထားကာ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်အစဉ်သည် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တစ္ဆေဘုရင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော အသေးစိတ် အချက်များအားလုံးက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မည်သူမျှ လုံးဝ ဘယ်နေရာကမှ မပေါ်ထွက်လာနိုင်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးက လုံးဝ အမည်မသိ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများက သူ၏စိတ်ထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ဤဘဝရော ရှေ့ဘဝမှာပါ မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှု နောက်ကွယ်မှ ဖုံးကွယ်နေသော ကျွမ်းကျင်သူသည် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှောင်နက်ရှိုင်းပြီး မထိုးဖောက်နိုင်သော မြူခိုးလုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှု မတိုင်မီနှင့် ပြီးနောက်မှာ အမည်မသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ တည်ရှိခဲ့ပြီး ထိုနည်းတူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ်သိပြီး ရန်သူကိုလည်း သိမှသာ တိုက်ပွဲများအားလုံးတွင် အနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် ပတ်သက်သော အရာအားလုံးသည် ပွင့်လင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ ရန်သူသည် အလွန်အသေးစိတ်သော အစီရင်ခံစာ ရှိနေခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖန် ဝမ်ချောင်ဘက်မှ လုံးဝ အမှောင်ထုထဲ ရောက်နေခဲ့သည်။ အမှောင်ထဲမှ ရန်သူနှင့် အလင်းထဲတွင် ရပ်တည်ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် စစ်ပွဲ၏ မူလတရားများနှင့် ဆန့်ကျင်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင်သည် တစ္ဆေဘုရင်က လှည့်ပတ်စဉ် မရည်ရွယ်ဘဲ ထုတ်ဖော်ခဲ့သော ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ရှစ်လက်မခန့်ရှည်ပြီး အလွန်ရိုးရှင်းသည်။ ကျောက်စိမ်းက တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေသော်လည်း အစွန်းများက မှိန်ဝါရောင်ရှိနေပြီး အလွန်ရှေးကျသော ကျောက်စိမ်းများတွင်သာ ရှိနေသော လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် တံဆိပ်ပြားပေါ်မှ စကားလုံးများနှင့် အလှဆင်မှုများကို ပိုမိုဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

လူကြီးလူကောင်းများက သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ကျောက်စိမ်းနှင့် တူညီကြောင်း ညွှန်ပြရန် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားများကို မကြာခဏ ဆင်မြန်းခဲ့ကြပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် ကျော်ကြားသော မျိုးရိုးများမှ လူများအားလုံး ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားများကို ဆင်မြန်းခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ဓလေ့ထုံးစံ ဖြစ်ခဲ့ပြီး အသေးစား မျိုးရိုးများမှ အဖွဲ့ဝင်များပင်လျှင် ခါးတွင် ပိုးချည်မျှင်များဖြင့် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားများကို ချိတ်ဆွဲခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဝန်ကြီးများနှင့် ဗိုလ်ချုပ်မျိုးရိုးတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော အရာများကို အလွန်ရင်းနှီးခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆင့်အမြင့်ဆုံး မင်းမျိုးမင်းနွယ်များနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး မျိုးရိုးများမှ ဆင်မြန်းခဲ့သော ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားများက အလွန်နိမ့်ကျနေခဲ့သည်။ သာမန်လူ မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ဤကဲ့သို့ ရှေးကျသော ကျောက်စိမ်းမျိုး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အမိန့်များ ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

“မြို့တော်ထဲက အသက်ခုနှစ်ဆယ်နဲ့အထက် ကျောက်စိမ်းပညာရှင်တွေအားလုံးကို ငါ့ဆီ ဆင့်ခေါ်လိုက်... ငါ စုံစမ်းစရာ တစ်ခုရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်...”

ဝမ်ချောင်သည် စုတ်တံကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်ကာ သူ မြင်ခဲ့သော ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အရှင်...”

ရွှေရောင်အစောင့်တစ်ဦးက ပုံကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီ မြို့တော်ရှိ ကျောက်စိမ်းပညာရှင်များအားလုံးထံ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျောက်စိမ်းပညာရှင်များ အများအပြား ရှိနေသော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဤကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားကို မမှတ်မိခဲ့ပေ။

ထိုအစီရင်ခံစာ ရရှိခဲ့သည့်အခါ ဝမ်ချောင်က အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးများကို တွန့်လိမ်ခဲ့ရသည်။ ဝမ်ချောင်၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုက ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ရွှေရောင်အစောင့်တစ်ဦးက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ရှိ အဓိကနန်းဆောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“အရှင်ဘုရင် သတင်းဆိုးပဲ... အရမ်းကြီးတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်...”

ရွှေရောင်အစောင့်သည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ “အခုပဲ သတင်းရရှိခဲ့ပါတယ်... တော်ဝင်တရားရုံးက ရုတ်တရက် အဆိုပြုချက်တစ်ခု အတည်ပြုခဲ့တယ်... ကောင်းရှန်းကျစ်၊ ချန်းချန်လီနဲ့ ဖုန်းချန်ချင်းတို့ကို မြို့တော်ဆီ ပြန်ခေါ်ယူမယ်ဆိုတဲ့ အဆိုပြုချက်ပဲ... သူတို့ရဲ့ အစားထိုးသူတွေကို တော်ဝင်တရားရုံးက ရွေးချယ်ပြီး နောက်မှ စေလွှတ်မယ်လို့ဆိုပါတယ်...”

“ဘာ...”

ဝမ်ချောင်က လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စာ ဖတ်နေခဲ့သော်လည်း အစီရင်ခံစာ ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်သွားသည်။

ရုတ်တရက်...

"သိပ်ကို ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းတယ်..."

ကောင်းရှန်းကျစ်သည် မဟာထန်၏ အနောက်မြောက်တံခါး အန်းရှီကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ဆယ်နှစ်ကျော် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ အန်းရှီကာကွယ်ရေးက အင်ပါယာတွင် အရေးပါသော အဆင့်အတန်း ရှိခဲ့သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် အနောက်ဒေသများ စည်ကားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကောင်းရှန်းကျစ်က အာရေးဗီးယားမှ တိုက်ရိုက်နှင့် သွယ်ဝိုက်သော စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်မှုများစွာကို တွန်းလှန်ခဲ့သည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်သည် အနောက်ဒေသများ၏ လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍ ပါဝင်ခဲ့၏။

သူတော်စင်ဧကရာဇ်သည် ကောင်းရှန်းကျစ်ကို လွှဲပြောင်းရန် တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ အားဖြည့်ရန်သာ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ချီရှီ၌ ကြီးမားသော လက်နက်တိုက်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် တော်ဝင်တရားရုံးက ကောင်းရှန်းကျစ်ကို ဖယ်ရှားမည်ဟု တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ အန်းရှီ စစ်နတ်ဘုရားကို သူ၏နယ်မြေမှ ဖယ်ရှားမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

တောင်ကုန်းများ အနောက်ဘက်သည် အာရေးဗီးယားအင်ပါယာ၏ နယ်မြေဖြစ်ခဲ့ပြီး မဟာထန်ကို လောဘကြီးစွာ မျက်စိကျနေခဲ့သော အင်ပါယာလည်း ဖြစ်သည်။ တာလာ့နှင့် ခိုရာစန်းစစ်ပွဲများတွင် ဝမ်ချောင်သည် ဆက်တိုက် အောင်ပွဲများ ရရှိခဲ့ပြီး အာရေးဗီးယား မြင်းစစ်သည် လူတစ်သန်းကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ အာရေးဗီးယားတစ်ခုလုံးက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခဲ့ရ၏။ သို့သော် ဤသည်မှာ တိုက်ခိုက်မှုကို လိုလားသော အင်ပါယာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရှုံးနိမ့်မှု နှစ်ကြိမ်သည် အရှုံးပေးရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

ဤအင်ပါယာက သိုင်းပညာကို လေးစားသော ဓလေ့ရှိခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများမှ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်ခဲ့သည်။ မကြာမီ အလွန်ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်သော စစ်တပ်တစ်ခု လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ် မရှိလျှင် အာရေးဗီးယားသည် စစ်ပွဲ စတင်လာခဲ့ပါက အနောက်ဒေသများတစ်ခုလုံး အလွန်အန္တရာယ်ရှိလာမည် ဖြစ်၏။

******

အခန်း ၁၆၅၃ - လင်နန်ဖြစ်ရပ်

“ဒီဖြစ်ရပ်က ဘယ်အချိန်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...” ဝမ်ချောင်က အောက်ဘက်ရှိ ရွှေရောင်အစောင့်တပ်သားထံ အံ့အားသင့်မှုကို ဖိနှိပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဒီနေ့မှ တရားဝင် ကြေညာခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ လွှဲပြောင်းအမိန့်ကို သုံးရက်လောက်က အန်းရှီကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ထံ ပို့ပြီးပါပြီ... မဟာဗိုလ်ချုပ် ကောင်းရှန်းကျစ်ကတော့ အခုဆိုရင် မြို့တော်ကို ပြန်လာနေတဲ့ လမ်းမှာ ရှိနေလောက်ပါပြီ... တခြားအသေးစိတ်တွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အတိအကျ မသိရသေးပါဘူး...” ရွှေရောင်အစောင့်တပ်သားက အစီအရင်ခံလိုက်သည်။

ဤသတင်းက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဆူပူရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်စေမည်မှာ သေချာ၏။ မဟာထန်တွင် ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ခြောက်ဦးရှိပြီး မဟာဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုက သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ကျန်းရှိကွေ့မှလွဲ၍ အခြားကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်များက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ရာထူးပြောင်းလဲမှု မရှိခဲ့ပေ။

စစ်ဝါဒီနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းပဋိပက္ခအထွတ်အထိပ်ကာလတွင်ပင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းက ဤမဟာဗိုလ်ချုပ်များကို လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ယခုမူ အန်းရှီကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ် ကောင်းရှန်းကျစ်က ရာထူးမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤဥပမာအားဖြင့် အခြားမဟာဗိုလ်ချုပ်များလည်း ပြန်လည်ခေါ်ယူခံရနိုင်သည်။

ဤစစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုအဆင့်က လုံးဝကွဲပြားသော အဓိပ္ပါယ်ကို ဆောင်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်၏ လွှဲပြောင်းမှုက မြို့တော်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရရှိထားပြီး နောက်ထပ်အချက်အလက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပထမမင်းသားကိုယ်တိုင်က ဤလွှဲပြောင်းအမိန့်ကို ထောက်ခံခဲ့ပြီး တော်ဝင်တရားရုံးက သဘောတူညီခဲ့ကာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို အမိန့်စာပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသည်။

မဟာဗိုလ်ချုပ်များသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ လှုပ်ရှားမှုမရှိခဲ့ဘဲ လူတိုင်းက ၎င်းတို့ကို မည်သည့်အခါမှ လွှဲပြောင်းမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။ ထိုသို့သော ကြိုးပမ်းမှုများက ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ခံရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။ သို့သော် ပထမမင်းသားက နိုင်ငံတော်ကိုယ်စား တာဝန်ယူထားပြီး သူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ကောင်းရှန်းကျစ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် ၎င်းတွင် အာဏာအပြည့်အဝရှိ၏။ ထို့ပြင် ပထမမင်းသားက ကောင်းရှန်းကျစ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် သာမန်အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

ပထမမင်းသားက နယ်စပ်တွင် တိုက်ပွဲများမရှိသဖြင့် ကောင်းရှန်းကျစ်ကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူပြီး ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးရန် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကောင်းရှန်းကျစ်သည် တာလာ့၏တိုက်ပွဲတွင် အောင်မြင်မှုများကြောင့် အဆင့်တစ်နယ်စားအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရပြီး ပထမမင်းသားက ဆောက်လုပ်ရေးဌာနအား ကောင်းရှန်းကျစ်၏ နယ်စားအိမ်တော်ကို တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းရှန်းကျစ်အား မြို့တော်တွင် ရေရှည်နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကောင်းရှန်းကျစ်အား အန်းရှီကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးစဉ်ကပင် သူတော်စင်ဧကရာဇ်က ၎င်းအား အင်ပါယာစစ်တပ်၏ လက်ဝဲမဟာဗိုလ်ချုပ်အဖြစ်လည်း ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ မြို့တော်သို့ ပြန်လာခြင်းဖြင့် ၎င်းသည် ရာထူးအမည်နှင့်အတူ တာဝန်များကို တရားဝင်ထမ်းဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီထိုင်လျက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

“အန်းရှီကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်နေရာမှာ ကောင်းရှန်းကျစ်ကို အစားထိုးမဲ့သူကို သိရှိပြီးပြီလား...” ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ခန်းမအတွင်း စုဝေးနေကြပြီး ချန်းစန်းယွမ်က ရှေ့သို့ထွက်လာကာ အစီအရင်ခံလိုက်သည်။

“စစ်ငြိမ်းချမ်းရေးဗိုလ်ချုပ်ပါ... သူ့ရဲ့ ရာထူးအသစ်ကို ကြေညာပြီးသွားပါပြီ... စစ်ငြိမ်းချမ်းရေးဗိုလ်ချုပ်ကတော့ မကြာခင်မှာ အန်းရှီကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ထံ ရောက်ရှိလောက်ပါပြီ...”

“စစ်ငြိမ်းချမ်းရေးဗိုလ်ချုပ်...”

ဝမ်ချောင်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ စစ်ငြိမ်းချမ်းရေးဗိုလ်ချုပ် ဟော့ဟောက်က မဟာထန်၏ဘွဲ့အမည်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်များထဲတွင် ထိပ်တန်းတစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ သံသယမရှိပေ။

၎င်းသည် ကောင်းရှန်းကျစ်နှင့် အင်အားပိုင်းတွင် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်ပြီး မဟာဗိုလ်ချုပ်အဆင့်အောက်တွင် အင်အားအကြီးဆုံး တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ နားလည်မှုအရ၊ ဟော့ဟောက်က ထူးချွန်သော အရည်အချင်းနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသူဖြစ်ပြီး ထူးချွန်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလတွင် ၎င်းသည် ပေထင်ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်ရာထူးအတွက် အန်းစီရှန်းနှင့် အင်အားပြိုင်ဆိုင်သူ အများဆုံးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဟော့ဟောက်က အနည်းငယ် အစွမ်းမပြည့်မီခဲ့ပဲ အန်းစီရှန်းထံ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းသည် စစ်တပ်အတွင်း ကြီးမားသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆက်လက်ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်စိုးရိမ်နေသည့်အရာမဟုတ်ပေ။ ဟော့ဟောက်က ပထမမင်းသား၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ၎င်းထက် မည်သူမျှ ပိုမိုနားလည်သူ မရှိပေ။ ၎င်းသည် ပထမမင်းသားထံ သစ္စာခံယူထားသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်ကို ဟော့ဟောက် ဖြင့် အစားထိုးခြင်းဖြင့် ပထမမင်းသားက မဟာထန်၏ အကောင်းဆုံးတိုက်ခိုက်ရေးအင်အား အနောက်မြောက်ပိုင်း၏ ထိပ်တန်းစစ်သည်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာ၏ ကာကွယ်ရေးစစ်တပ်ခြောက်ခုက အလွန်အရေးကြီးပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ စောင့်ကြည့်မှုကို ခံရသည်။ အတိတ်ကာလတွင် ပထမမင်းသားက ဤသို့သော အကြံအစည်များ ရှိခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် မည်သည့်အခါမှ အကောင်အထည်ဖော်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ပထမမင်းသားက ၎င်း၏ စိုးရိမ်မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပုံရသည်။

“စတင်လိုက်ပြီလား...”

ဝမ်ချောင်သည် သတင်းစာရွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

မုန်တိုင်းမလာမီ လေတိုက်သံများ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပြ၏။ ပထမဦးစွာ မဟာဗုဒ္ဓဘာသာဗိမာန်ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ယခုမူ အနောက်မြောက်ပိုင်းတွင် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်သည်။ အဓိကဖြစ်ရပ်မစတင်မီ ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းကို အနံ့ခံမိပြီး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်က ဤသည်မှာ အစပိုင်းသာဖြစ်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းက အလွန်ရှည်လျားနေသေးကြောင်း ခံစားမိ၏။

ဝမ်ချောင်၏ ခန့်မှန်းချက်များကို တုံ့ပြန်သည့်အလား ကောင်းရှန်းကျစ်၏ လွှဲပြောင်းမှုသတင်းကြောင့် လူတိုင်းထိတ်လန့်နေစဉ် နှစ်ရက်အကြာတွင် မာန်တက်ကြွသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးက ဧကရာဇ်အမိန့်စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဝမ်ချောင် အမိန့်စာကို လက်ခံပါ... ကောင်းကင်အလိုတော်ကို လိုက်နာပြီး နိုင်ငံတော်ကိုယာယီအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် တာဝန်ယူထားတဲ့ ပထမမင်းသားက ဖော်ပြသည်မှာ လင်းနန်ဒေသမှာရှိတဲ့ ယွဲ့ လူမျိုးတွေက လယ်ယာမြေအရေးကိစ္စတွေကြောင့် ထပ်မံအုံကြွမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်... အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဝမ်ဟူက အသတ်ခံခဲ့ရပြီး တော်ဝင်တရားရုံးရဲ့ ဆွေးနွေးမှုအပြီးမှာ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ကို ယွဲ့ လူမျိုးတွေထံ အထူးသံတမန်အဖြစ်စေလွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... ယွဲ့လူမျိုးတွေက ရန်လိုတဲ့စရိုက်ရှိပြီး သက်ဆိုင်တဲ့အာဏာပိုင်တွေတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဝန်ကြီးနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာထူးချွန်မှုနဲ့ နာမည်ကျော်ကြားသူ ဖြစ်တယ်... အဲဒါအပြင် သူတို့က ဆောက်လုပ်ရေးဌာနအတွင်း အဆင့်ခုနစ်လယ်ယာကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူထားပြီး အလေးချိန်နဲ့ အတိုင်းအထွာတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ တာဝန်ရှိတယ်... စစ်ရေးနဲ့ အာဏာပိုင်ရေးရာနှစ်မျိုးလုံးမှာ ထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး ဒီကိစ္စအတွက် အကောင်းဆုံးလူရွေးချယ်မှု ဖြစ်တယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ယွဲ့ လူမျိုးများထံ အဆင့်ငါးအထူးလယ်ယာသံတမန်အဖြစ် ခန့်အပ်တယ်... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ချက်ချင်းထွက်ခွာပြီး တော်ဝင်တရားရုံးရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ဖြေရှင်းပြီး ယွဲ့ လူမျိုးတွေရဲ့ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... မျိူးနွယ်ခြားဘုရင် အမိန့်စာကို လက်ခံပါ...”

မိန်းမစိုးက မြင်းမြီးတံမျှင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဝမ်ချောင် အမိန့်စာကို လက်ခံပါတယ်...”

ဝမ်ချောင်သည် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး မိန်းမစိုးထံမှ အမိန့်စာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

“အရှင်ဘုရင် တော်ဝင်တရားရုံးက သုံးရက်အတွင်း ထွက်ခွာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်.... ကြာကြာမနှောင့်နှေးပါနဲ့...”

မိန်းမစိုးက ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်။

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးက တင်းမာသွားသည်။ ရွှီခဲ့ယီ၊ စုဟန်ရှင်း၊ ကျန်းချွယ်၊ ချန်းစန်းယွမ်နှင့် အခြားလက်အောက်ငယ်သားများက ဝမ်ချောင်နှင့် အမိန့်စာကို မျက်နှာမသာမယာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းရှန်းကျစ်၏ ကိစ္စက မကြာသေးမီကမှ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း တော်ဝင်တရားရုံးက သူတို့၏အရှင်အား တိုက်ခိုက်ရန် စတင်လာပြီဖြစ်သည်။

“အရှင် သွားလို့မရဘူး... ပထမမင်းသားမှာ နောက်ကွယ်ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိရမယ်...”

“ဟုတ်တယ်... သူက ကျားကို တောင်ပေါ်က ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာ... အရှင်မရှိရင် မြို့တော်မှာ ပထမမင်းသားကို တားနိုင်မဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး...”

“ယွဲ့လူမျိုးတွေရဲ့ နယ်မြေက အမြဲတမ်း ပရမ်းပတာဖြစ်နေတာ... တော်ဝင်တရားရုံးက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေကို အကြိမ်ကြိမ်ပို့ခဲ့ပြီးပြီ... အရှင်က တကယ်လို့ လင်းနန်ကို သွားလိုက်ရင် ပြန်လာဖို့ တစ်နှစ်နှစ်နှစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်... ပထမမင်းသားက အရှင်ကို လင်းနန်မှာ အကျဉ်းချဖို့ လုပ်နေတာ...”

“ပထမမင်းသားက အရှင့်ကို မနိုင်တာမို့ ဒီဖြစ်စဉ်ကို စဉ်းစားထားတာ... အရှင်၊ သူ့ရည်မှန်းချက်တွေ အောင်မြင်အောင် မလုပ်ပေးလိုက်ပါနဲ့...”

ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးသည့်အခါ အသေးစိတ် ရှင်းပြမှုများကို ရှားရှားပါးပါးသာ ပြုလုပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီခဲ့ယီနှင့် အခြားလက်အောက်ငယ်သားများက ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်မှုများစွာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မဟာဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ ပြန်လည်ခေါ်ယူမှုနှင့် ဝမ်ချောင်ကို မြို့တော်မှ လွှဲပြောင်းထုတ်ပယ်မှုက သူတို့အားလုံးကို ကြံစည်မှုတစ်ခုရှိကြောင်း ခံစားမိစေသည်။

သူတို့အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ဤကြံစည်မှုနောက်ကွယ်တွင် နန်းတွင်းအတွင်းရှိ ထိုသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ ကြီးမားသော ဖိအားလှိုင်းတစ်ခုသည် ဖုံးလွှမ်းလာပြီး အကယ်၍ အရာအားလုံးသည် မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာပါက ဧကရာဇ်နန်းတော်အတွင်းရှိ ထိုသူသည်...

မည်သူမျှ ထိုပိတ်ပင်ထားသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကြပြီး ထိုအတွေးသည်ပင် သူတို့ကို တုန်လှုပ်စေသည်။

မုန်တိုင်းတစ်ခုက မြို့တော်ကို လွှမ်းခြုံရန် ခြိမ်းခြောက်နေပြီး လူတိုင်းက အင်ပါယာတစ်ခုလုံးသည် အကြီးမားဆုံးသော ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် စိန်ခေါ်မှုကာလသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်ဟု ခံစားမိကြသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချောင်ပင် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပါက နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမည့် အရာများကို သူတို့ မစဉ်းစားရဲကြပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ခန်းမတံခါးဝတွင် ရပ်တည်လျက် အမိန့်စာကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးများက နက်နဲစွာ တောက်ပနေသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်က နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာက ပိုမိုပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာသည်။

“ငါ နားလည်ပြီ။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ အကြံရှိတယ်...”

တစ်ရက်အကြာတွင် စာပို့ခိုတစ်ကောင်က ဝမ်ချောင်၏ အကြောင်းပြန်စာကို နန်းတွင်းအတွင်းသို့ ယူဆောင်လာသည်။

အရှေ့နန်းဆောင်အစောင့်တစ်ဦးက နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အစီအရင်ခံလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်ထံက အကြောင်းပြန်စာရောက်လာပါပြီ... သူက မကြာသေးခင်က အနည်းငယ် ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူးလို့ ပြောပါတယ်... ထို့အပြင် လင်းနန်ဒေသရဲ့ကိစ္စက အလွန်အရေးကြီးတာမို့ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ရမယ်လို့ ဆိုပါတယ်...”

လီယင်းသည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်တည်လျက်ရှိပြီး အနီးရှိ နဂါးပုလ္လင်နောက်တွင် တစ္ဆေဘုရင်သည် ၎င်း၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု မရှိပေ။

“ဝမ်ချောင်ဆိုတဲ့ သူကတော့ မမျှော်လင့်ထားသလိုပဲ။ ကျားကို တောင်ပေါ်က ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတာက လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ပထမမင်းသားက ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး စာကို အနီးရှိ စာစုပုံပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဒါက ငါတို့ ခန့်မှန်းထားသလိုပဲ ဖြစ်လာတာဆိုတော့ အရှင်မင်းသား ဘာလို့ စိတ်ပူနေရမှာလဲ... သူ့ရဲ့အကြောင်းပြန်စာက ငါတို့ ခန့်မှန်းထားသလိုပဲ မဟုတ်လား...” တစ္ဆေဘုရင်က စာအုပ်ထဲမှ မျက်လုံးမော့ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါအပြင် သူသွားသည်ဖြစ်စေ မသွားသည်ဖြစ်စေ ယွဲ့လူမျိုးတွေရဲ့ နယ်မြေမှာ နောက်ထပ် အုံကြွမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရင် အရှင်မင်းသားက သူ့ကို ဧကရာဇ်အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး တော်ဝင်တရားရုံးကို လျစ်လျူရှုတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲပြီး ဖမ်းဆီးနိုင်ပါတယ်...”

ကြံစည်မှုများတွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရာများနှင့် ထင်ရှားသော အရာများရှိပြီး ဤကြံစည်မှုက နောက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်သည် သွားလိုစိတ်မရှိသည်ပင်ဖြစ်စေ သွားရမည် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော လများစွာက ပထမမင်းသားသည် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဝမ်ချောင်အား တရားဝင်ရာထူးတစ်ခု ပေးအပ်ရန် အတင်းအကြပ် လုပ်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်အား ဆောက်လုပ်ရေးဌာနအတွင်း အဆင့်ခုနစ်အရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ၎င်းသည် ယွဲ့လူမျိုးများ၏ မကြာသေးမီက အုံကြွမှုကို ဝမ်ချောင်အား ဆန့်ကျင်ရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် အလွန်သတိကြီးသူဖြစ်ပြီး အသုံးချနိုင်သော အားနည်းချက်များကို မည်သည့်အခါမှ မချန်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူသည် ကြံစည်မှုနှင့် ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိသူဖြစ်ပြီး အစီအစဉ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်ပြယ်စေသည်။ ထိုသို့သော လူတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရန်သည် အလွန်စိန်ခေါ်မှုဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို မအောင်မြင်နိုင်ပါက သူ့အား မြို့တော်မှ ထွက်ခွာစေပြီး အင်ပါယာ၏ နိုင်ငံရေးအာဏာဗဟိုချက်မှ ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချောင်ပျောက်ဆုံးနေသည့် တစ်လတာကာလတွင်ကဲ့သို့ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ထွက်ခွာသွားပါက ပထမမင်းသားသည် ၎င်း၏ အစီအစဉ်များကို ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဒါလောက်နဲ့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး...”

ပထမမင်းသားတွင် အကြံအစည်များစွာ ရှိပြီး ဤနေရာတွင် တစ္ဆေဘုရင်က လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်ပေ။

“သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုရင် မီးထဲ ထင်းထပ်ထည့်လိုက်ရအောင်... ကျူးထုံအန်း၊ ငါမမှားရင် လင်းနန်ဒေသရဲ့ဒုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျန်းဟွမ်က လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ငါတို့ဘက်ကို ပူးပေါင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား... သူ့ကို စာပို့ပြီး ယွဲ့ လူမျိုးတွေကြားမှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပေါ်အောင် လှုံ့ဆော်ပြီး ဒီအုံကြွမှုကို ပိုပြီး ဆိုးရွားလာအောင် လုပ်ဖို့ ပြောလိုက်... ဝမ်ချောင်က ဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

******

အခန်း ၁၆၅၄ - ရှန်နန်ဒေသမှ သတင်း

"ရွှတ်..."

စာပို့ခိုတစ်ကောင်က ဝမ်ချောင်၏ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သို့ မကြာမီ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။

“အရှင် ပထမမင်းသားထံက စာတစ်စောင်ပါ...”

ကျန်းချွယ်သည် ခိုငှက်ထံမှ စာကို ဖယ်ရှားယူလိုက်ပြီး စာပေါ်ရှိ တံဆိပ်ကို မြင်သည်နှင့် ခန်းမထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်ကာ စာကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ခန်းမထဲတွင် စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းနန်ဒေသ၏ ကိစ္စသည် အလွန်အရေးကြီး၏။ အကယ်၍ တော်ဝင်တရားရုံးက ဝမ်ချောင်အား ထွက်ခွာရန် အတင်းအကြပ် ပြုလုပ်ပါက မြို့တော်၏ တည်ဆောက်ပုံတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်က အကြောင်းပြန်စာ ပို့ပြီးနောက် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်မှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် တော်ဝင်တရားရုံး၏ အကြောင်းပြန်စာကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ဖတ်ပြီးနောက် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။

“ကြည့်ကြည့်လိုက်...”

ထို့နောက် ထပ်မံစကားမပြောဘဲ ၎င်းက စာကို ရွှီခဲ့ယီထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုစာသည် လူတိုင်း၏ လက်ထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူတို့ဖတ်ပြီးသည့်နောက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ရင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

ပထမမင်းသား၏ စရိုက်အရ သူတို့အားလုံးက ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ချောင်အား တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်ရန် သို့မဟုတ် အမြန်ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ပထမမင်းသားက ဝမ်ချောင်အား ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းရုံသာမက သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်၏ ကျန်းမာရေးနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်သော စကားလုံးများကိုပါ ထည့်သွင်းထားသည်။ ၎င်းသည် သိပ်အလျင်စလို ဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။

သို့သော် စာနောက်ဆုံးတွင် ပထမမင်းသားက လင်းနန်ကိစ္စသည် ယွဲ့လူမျိုးပေါင်းရာနှင့်ချီ၏ ဘဝများနှင့် တော်ဝင်တရားရုံး၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး ဝမ်ချောင်သည် သိပ်ကြာကြာ နှောင့်နှေးမနေရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောထားသည်။

ထို့ပြင် စာထဲတွင် ဝမ်ချောင်က တရားရုံး၏ မဏ္ဍိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မဟာထန်တွင် ထိုသို့သော ထူးချွန်သူများ မရှိသလောက် ဖြစ်နေသဖြင့် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဤစိုးရိမ်မှုကို အမြန်ဖြေရှင်းပေးရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

စုဟန်ရှင်းသည် စာကို နောက်ဆုံးဖတ်သူဖြစ်ပြီး ခဏကြာ တွေးတောပြီးနောက် သူ၏ စိုးရိမ်မှုများကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

“ဒါ... သခင် ပထမမင်းသားရဲ့ စကားလုံးတွေက သိပ်ကို နူးညံ့လွန်းတယ်... သူ့ရဲ့ ယခင်လုပ်ရပ်တွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ ဒီမှာ ကြံစည်မှုတစ်ခုရှိမှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်...”

ပထမမင်းသားက မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း နားလည်သည်။ အထူးသဖြင့် မြို့တွင်းလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်ရပ်နှင့် နယ်စပ်ဖြစ်ရပ်များအပြီးတွင် အကယ်၍ ပထမမင်းသားက တကယ်ပဲ လူများကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး အုပ်ချုပ်ရေးတွင် စိတ်အားထက်သန်သူဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုဖြစ်ရပ်နှစ်ခုအတွက် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲပြီး ဝမ်ချောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးမေးမြန်းမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ပဉ္စမမင်းသားကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် သူသည် နန်းတွင်းရှိ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စရိုက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤသို့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂရုစိုက်သော စကားလုံးများဖြင့် စာပို့လိုက်ခြင်းက အမှန်တကယ် ပုံမမှန်ပေ။

ဤအချိန်တွင်က ရွှီခဲ့ယီက တွေးတောနေရာမှ နိုးထလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အရှင် ကျွန်တော်စိုးရိမ်တာက တစ်ခုပဲရှိပါတယ်... လက်ရှိအခြေအနေမှာ ပထမမင်းသားက ယွဲ့လူမျိုးတွေကြားမှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပေါ်အောင် လှုံ့ဆော်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်... တစ်ခုခုမတော်မတရားဖြစ်သွားရင် ပထမမင်းသားက ဒါကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး အရှင့်ကို အပြစ်တင်နိုင်ပါတယ်... အရှင် သွားသည်ဖြစ်စေ မသွားသည်ဖြစ်စေ အခြေအနေက ဆုတ်ယုတ်သွားမှာပါ...”

သူ၏ စကားများက လူတိုင်းကို မျက်နှာမသာမယာဖြစ်စေသည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် အချိန်ကြာရှည် လုပ်ကိုင်လာခဲ့ပြီး တော်ဝင်တရားရုံး၏ အမှောင်ရိပ်များနှင့် ပထမမင်းသား၏ လုပ်ရပ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ရွှီခဲ့ယီသည် ယခင်ကဲ့သို့ အသိဉာဏ်မရှိသူ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် အခြေအနေများကို ပိုမိုခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

ဝမ်ချောင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ်ပင့်မြှောက်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရွှီခဲ့ယီ၏ နိဂုံးသည် ၎င်း၏ နိဂုံးနှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။

“ဖြစ်နိုင်ရုံသာမဟုတ်ဘူး... ပထမမင်းသားက အတိအကျ ဒီလိုလုပ်မှာ...”

ဝမ်ချောင်က မျက်နှာမထောက်ဘဲ ပြောလိုက်ပြီး ရွှီခဲ့ယီ၏ နိဂုံးကို အတည်ပြုလိုက်သဖြင့် ခန်းမထဲတွင် အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းချွယ်သည် ခေါင်းမော့ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “အရှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဒီလိုဆက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်သည်ဖြစ်စေ ပထမမင်းသားရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားမှာပဲ မဟုတ်လား...”

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် သတင်းအချက်အလက်များကို တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုရရှိလာသည်။

ပထမမင်းသား၏ဘေးတွင် အကြံပေးအဖြစ် ရှိနေသူကို ‘တစ္ဆေဘုရင်’ ဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဤဘွဲ့အမည်မှလွဲ၍ သူအကြောင်း ဘာမှမသိကြပေ။ ထိုသူသည် ပထမမင်းသားထံ ပူးပေါင်းလိုက်သည့်နောက်ပိုင်း ၎င်း၏ လုပ်ဟန်ပုံစံက ပြောင်းလဲသွားသည်။

အတိတ်ကာလတွင် ပထမမင်းသားသည် ဝမ်ချောင်အား ရှေ့သို့ဖြစ်စေ နောက်သို့ဖြစ်စေ ဆုတ်ယုတ်အောင် ဖိအားပေးနိုင်သည့် ဤသို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကြံစည်မှုမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ စဉ်းစားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ပထမဦးစွာ ဖြေရှင်းရမည့်ပြဿနာမှာ ဤကိစ္စကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်နည်း။

ဝမ်ချောင်သည် တစ်နှစ်ခွဲခန့် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာရမည်ဆိုပါက ဘာဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ စဉ်းစားရဲခြင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် ပထမမင်းသားက အင်ပါယာကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်ပါက အင်ပါယာသည် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကိုလည်း မတွေးရဲကြပေ။

ထို့ပြင် ကျန်းချွယ်သည် လင်းနန်မှ သတင်းအချက်အလက်များကို စေ့စပ်စွာ စစ်ဆေးပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထူးချွန်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိသော တရားရုံးအရာရှိများစွာက ရှန်နန်သို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်က ဤသို့သော အချိန်တိုအတွင်း ဤပြဿနာကို မည်သို့ ဖြေရှင်းနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် ဝမ်ချောင်သည် စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး တကယ့်အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိ မဟုတ်ပေ။

ပထမမင်းသားက အမှန်တကယ် ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ခုကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်းက ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်နေကာ သူ၏အဖြေကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ဝမ်ချောင်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

မည်သူမျှ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကြပြီး သူတို့က စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ နားလည်ပြီ...”

ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်၏။

“ရှီရွှမ်း ငါ့ရဲ့တံဆိပ်ပြားကိုယူပြီး ဒီညမှာ လင်းနန်ကိုထွက်သွား...”

ဝမ်ချောင်သည် ၎င်း၏ခါးမှ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်စားပြုသော တံဆိပ်ပြားကို ဖြုတ်ယူကာ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး စုရှီရွှမ်းက အထူးသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့... အရှင် လင်းနန်ကိစ္စက... ကျွန်တော် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးထင်တယ်...”

စုရှီရွှမ်းသည် ဝမ်ချောင်က သူ့ကို လင်းနန်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် စေလွှတ်မည်ဟု မည်သည့်အခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ ထိုသို့သော ထူးချွန်သော တရားရုံးအရာရှိများစွာက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းသည် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“လင်းနန်အတွက် ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်...”

ဝမ်ချောင်က အမူအရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အဲဒီကိုရောက်ရင် ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ရုံပဲ...”

“ကောင်းပါပြီ...”

စုရှီရွှမ်းသည် ယုံကြည်မှုမရှိခဲ့သော်လည်း ဤစကားများကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် လင်းနန်နှင့် မည်သည့်အခါမှ မပတ်သက်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်တွင် အစီအစဉ်ရှိသမျှ စုရှီရွှမ်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။

“လင်းနန်ရဲ့ပြဿနာက ရှည်လျားပြီး အပေါ်ယံမှာ အဲ့ဒါက ယွဲ့လူမျိုးတွေရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ဆက်ဆံရေးကြောင့် ဖြစ်ပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာ သူတို့က လယ်ယာမြေတွေကို အညီအမျှခွဲဝေမထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်တယ်... ဒါကြောင့် သူတို့ကလည်း လက္ခဏာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဖြေရှင်းခြင်း အကြောင်းရင်းခံကို မဖြေရှင်းနိုင်လို့ပဲ... ဒါကြောင့် တရားရုံးက စေလွှတ်ခဲ့တဲ့ ထူးချွန်သူတွေက ဒီပြဿနာကို ဘယ်သောအခါမှ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိဘူး...”

ဝမ်ချောင်က တဖြည်းဖြည်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ယွဲ့လူမျိုးတွေရဲ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့က တကယ်တော့ အရမ်းလွယ်ကူတယ်...”

ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ မင်ရည်ထဲ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနှစ်ပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် စာလုံးများ ရေးလိုက်သည်။

‘စားနပ်ရိက္ခာ’

၎င်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ၎င်းရေးထားသည်ကို မြင်သည့်အခါ အချို့က မျက်ခုံးများကို တွန့်လျက် အချို့သည် တွေးတောနေသည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။

“လယ်ယာမြေက သီးနှံစိုက်ပျိုးဖို့အတွက်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အဲ့ဒါက စားနပ်ရိက္ခာ မလုံလောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်တယ်... အဲဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်သရွှေ့က လယ်ယာမြေကို ဘယ်လိုခွဲဝေသည်ဖြစ်စေ ယွဲ့လူမျိုးတွေက ဘယ်သောအခါမှ ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင် ထူးချွန်သူ‌တွေ အားလုံးက ယွဲ့လူမျိုးတွေရဲ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ မအောင်မြင်ခဲ့ကြဘူး...”

“ငါ မင်းကို လင်းနန်မှာ အပြည့်အ ဝအာဏာပေးထားတယ်... အဲဒါအပြင် ငါက ကျန်းမုနျန်ကို ယွဲ့ လူမျိုးတွေရဲ့နယ်မြေကို စားနပ်ရိက္ခာပို့ဖို့ ညွှန်ကြားထားတယ်... မင်းက ယွဲ့လူမျိုးတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး မျိုးစပ်ဆန်စိုက်ပျိုးနည်းကို သင်ပေးရမယ်... စားနပ်ရိက္ခာပြဿနာ ဖြေရှင်းပြီးသွားရင် လင်းနန်က သဘာဝအလျောက် ငြိမ်းချမ်းလာလိမ့်မယ်...”

ဝမ်ချောင်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် သူ့ကို စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကြည့်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ လင်းနန်ကို ဖိနှိပ်ထားသော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးသည် ၎င်းကို ဖြေရှင်းရန် အလွန်ခက်ခဲမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် ပြဿနာကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ၎င်း၏ အကြောင်းရင်းခံနှင့် ဖြေရှင်းနည်းကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများသည် စစ်မှန်သော လေးစားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ချောင်တွင် အပေါ်ယံကို ကျော်လွန်ပြီး ပြဿနာ၏ အနှစ်သာရကို ရှာဖွေနိုင်သော စွမ်းအားရှိပြီး မည်မျှခက်ခဲပုံပေါ်သည်ဖြစ်စေ သူသည် အမြဲတမ်း ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်သည်။ ပထမမင်းသားက ရှန်နန်ကိစ္စဖြင့် ဝမ်ချောင်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒုက္ခပေးရန် ကြိုးစားနေပုံရသော်လည်း ယခုအခါ ဝမ်ချောင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ၎င်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောဘဲ စုရှီရွှမ်းက ဝမ်ချောင်၏ တံဆိပ်ပြားကိုယူပြီး လင်းနန်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောင်းကျီတွင် ကျန်းမုနျန်သည်လည်း လှုပ်ရှားလာပြီး မျိုးစပ်ဆန်ကို လင်းနန်သို့ ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် လင်းနန်ပြဿနာကို လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက သတိပြုမိခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မျိုးစပ်ဆန်အစီအစဉ်က စတင်ခါစဖြစ်ပြီး အကြီးစား မဟုတ်သေးပေ။ သို့သော် အချိန်တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ယခုအခါ ၎င်းသည် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး လင်းနန်၏ စိုးရိမ်မှုများကို ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။ အချို့သော အင်အားစုများက လင်းနန်ကိစ္စနှင့် ဝမ်ချောင်၏ ခန့်အပ်မှုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပိုမိုဆူညံအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံး သိရှိလာသည်အထိ ဆူညံသံများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်ရော ပထမမင်းသားပါ သိပ်အလျင်စလို ဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် မသွားသလို ပထမမင်းသားကလည်း မတိုက်တွန်းပေ။

သို့သော် လင်းနန်ဒေသနှင့် ယွဲ့လူမျိုးများတဝိုက်တွင် အမှောင်ရိပ်တစ်ခု စီးဆင်းနေသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အရှေ့နန်းဆောင်မှ စာပို့ခိုများစွာကို လင်းနန်သို့ ပို့လွှတ်နေသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲ... ကျန်းဟွမ်ဆီက သတင်းရပြီလား... သူ့ကို ယွဲ့လူမျိုးတွေကြားမှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပေါ်အောင် လှုံ့ဆော်နိုင်ရင် ငါက သူ့ကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးမယ်... လင်းနန်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတောင်ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောလိုက်...”

ပထမမင်းသားက သူ၏ပလ္လင်‌ပေါ်မှနေ၍ ကျူးထုံအန်းထံ ပြောလိုက်သည်။

“အစီအရင်ခံပါတယ်...”

ဤအချိန်တွင် ရွှေရောင်အစောင့်တစ်ဦးက ၎င်း၏ သံချပ်ကာများ တဖျတ်ဖျတ်မြည်လျက် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။

“အရှင်မင်းသား လင်းနန်ရဲ့သခင် ကျန်းဟွမ်ဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်...”

“ဘာပြောလဲ... ယူလာခဲ့...”

ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... အမှန်ပဲ ကျန်းဟွမ်ကို ပြောလိုက်ရင် ကျန်းဟွမ် က ရောက်လာတာပဲ... မင်းကိုငါ အရွေးမှန်ခဲ့တာပဲ... ဝမ်ချောင်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ရင် ငါက မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးမယ်...”

ပထမမင်းသားက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

၎င်းသည် လင်းနန်ကိစ္စအပေါ် အလွန်မျှော်လင့်ထားသည်။ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးထိတွေ့မှုသာ လိုအပ်နေသည်။ ကျန်းဟွမ်၏စာဖြင့် ၎င်းသည် တရားရုံးအရာရှိများနှင့် ပူးပေါင်းပြီး ဝမ်ချောင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်သည်။

ထို့နောက် အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ၎င်းတို့က ဝမ်ချောင်၏ လူထုကြားထဲတွင် ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ၎င်းတို့က ဝမ်ချောင်ကို လင်းနန်သို့ ပြောင်းရွှေ့စေပြီး ယွဲ့လူမျိုးများ၏ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်မချင်း ပြန်လာခွင့်မပြုဟု အမိန့်ထုတ်နိုင်သည်။

ဤနည်းဖြင့် ဝမ်ချောင်၏ ထူးချွန်သော စွမ်းရည်များအားလုံးပင်ဖြစ်စေ ၎င်း၏ လက်ဖဝါးထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရွှတ်..."

ပထမမင်းသားက စိတ်မရှည်စွာ စာကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး ၎င်းရှာဖွေနေသော သတင်းအချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ၎င်း၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုက အေးစက်သွားပြီး မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း မဲ့မှုန်ကုပ်သွားသည်။

******

အခန်း ၁၆၅၅ - စုန့်ယွမ်ကျန်းဒုက္ခရောက်နေသည်

ဘမ်း...

“ဒါ... ဒါ... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ပထမမင်းသားသည် သွားများကို ကြိတ်လျက် မျက်နှာအမူအရာသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။

“အရှင်မင်းသား ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...” ကျူးထုံအန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟွမ်၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် လင်းနန်ကိစ္စသည် ချောမွေ့စွာ ပြီးမြောက်သင့်သည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်သည် မြို့တော်တွင် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကျန်းဟွမ်၏စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ပထမမင်းသားသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်သွားပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ကျူးထုံအန်းသည် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

ရွှတ်...

ကျူးထုံအန်းသည် စကားပင်မဆုံးသေးခင် စာရွက်များ ဖျတ်ဖျတ်မြည်သံနှင့်အတူ ပထမမင်းသားသည် စာကို သူ့ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် စာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်က ဒီအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်ရတယ်...”

ကျူးထုံအန်းသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာမဲ့မှုန်ကုပ်နေပုံကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

ကျန်းဟွမ် သည် ပထမမင်းသား၏ အမိန့်များကို အမှန်တကယ် လိုက်နာခဲ့ပြီး ယွဲ့လူမျိုးများကြားတွင် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပေါ်အောင် လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် အံ့အားသင့်စရာမှာ လူတစ်စုသည် ယွဲ့ နယ်မြေထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး စပါးများစွာကို ယူဆောင်လာကာ ယွဲ့ လူမျိုးများကို ဖျောင်းဖျရန် စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ယွဲ့လူမျိုးများသည် စားနပ်ရိက္ခာထုတ်လုပ်ရန် လယ်ယာမြေ မလုံလောက်မှုကြောင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပဋိပက္ခဖြစ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တန်ရာနှင့်ချီသော စပါးများသည် ၎င်းတို့ကို ရန်သူမှ မဟာမိတ်များအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ထို့အပြင် ရောက်ရှိလာသူများသည် ၎င်းသည် ပထမဆုံးပို့ဆောင်မှုသာဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်စပါးများ ထပ်မံရောက်ရှိလာမည်ဟု ပြောကြသည်။

ဤအခြေအနေသည် ပထမမင်းသားနှင့် ကျန်းဟွမ် တို့လိုချင်သည့်အရာ မဟုတ်သဖြင့် ကျန်းဟွမ်သည် သတင်းကြားသည်နှင့် ထိုလူစုကို တားဆီးရန် သူ၏လူများကို ချက်ချင်းစေလွှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းဟွမ် အံ့အားသင့်စရာမှာ ထိုအဖွဲ့သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြပြီး ၎င်းတို့သည် ရှန်နန်သို့ အထူးသံတမန်အဖြစ် တရားဝင်စွာ လာရောက်ပြီး ယွဲ့ လူမျိုးများကို ဖျောင်းဖျရန်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းဟွမ်သည် ရှန်နန်၏ ဒုတိယအုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်အားနည်းနေသည်။ မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်၏ နာမည်ကိုပင် သူသည် လေးစားရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤအဖွဲ့သည် ရှန်နန်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးမကြာမီ စစ်သည်များ လယ်ယာမြေစစ်ဆေးရေး ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် သီးနှံစိုက်ပျိုးရေးကျွမ်းကျင်သူများစွာကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ စစ်သည်များသည် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြီး အခြားသူများက ယွဲ့လူမျိုးများကို စပါးစိုက်ပျိုးနည်းကို သင်ကြားပေးသည်။ အာဏာနှင့် ကရုဏာပြသမှုဖြင့် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်သည် ယွဲ့လူမျိုးများ၏ နာခံမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်သည် ယွဲ့လူမျိုးများ၏ မြေများကို ထပ်မံခွဲဝေခဲ့သည်။ ဟယ်မြစ်နှင့် ဂွီမြစ်ဆုံရာ အလယ်ဗဟိုကို အခြေပြုပြီး လင်းနန်ကို ‘ကွမ်တုံးနဲ့ကွမ်ရှီးဟူ၍ ခွဲထားသည်။ ယွဲ့လူမျိုးများသည် မျိုးနွယ်အလိုက် လယ်ယာမြေများကို ခွဲဝေမခံရတော့ဘဲ ဒေသအလိုက် ခွဲဝေခံရသည်။

ယွဲ့လူမျိုးများသည် ၎င်းကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဤအဆိုတစ်ခုတည်းကပင် ပဋိပက္ခများစွာကို လျော့ပါးသွားစေသည်။

“ဒါ...”

ဤနောက်ဆုံးမှတ်ချက်ကို မြင်သည့်အခါ ကျူးထုံအန်းသည် အတွင်းစိတ်မှ လေးစားအားကျမှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် လင်းနန်ရှိ ယွဲ့ လူမျိုးများ၏ ပြဿနာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့ပြီး ၎င်းသည် မည်သူမျှ ဖြေရှင်းနိုင်မည်မဟုတ်သော မဖြစ်နိုင်သော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချောင်သည် စပါးများဖြင့် လူထု၏ နှလုံးသားကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး လင်းနန်ကို ကွမ်တုံးနဲ့ကွမ်ရှီး ဟူ၍ ခွဲဝေရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကာ ယွဲ့ လူမျိုးများ၏ အတွင်းပဋိပက္ခများကို ဤနှစ်ဒေသအကြား ပဋိပက္ခများအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ချောင်သည် ဟယ်မြစ်နှင့် ကွေမြစ်ကို အသုံးပြုပြီး နယ်မြေနှစ်ခုကို ခွဲခြားရန် ဉာဏ်ပညာရှိစွာ ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ကြားတွင် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

မဟာထန်သည် ဒေသပေါင်း ၁၅ ခုအဖြစ် ခွဲထားပြီး ၎င်းတို့အားလုံးနီးပါးသည် ယခင်မင်းဆက်များမှ ခွဲဝေမှုများကို အခြေခံထားပြီး ထပ်မံပြုပြင်မွမ်းမံထားသည်။ ထပ်မံခွဲဝေမှုများ ပြုလုပ်ရန်မှာ ရှားပါးသည်။

ဝမ်ချောင်သည် လင်းနန်ဒေသကို ကွမ်တုံးနဲ့ကွမ်ရှီးအဖြစ် ခွဲဝေခြင်းသည် ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရာတွင် အပြောလောက် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ မည်သူမဆို ဤသို့သော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် နားလည်မှုရှိရန် မလွယ်ကူပေ။

ဤသို့သော လူတစ်ဦးသည် ပထမမင်းသားကို ဆန့်ကျင်ဖို့ အခိုင်အမာ ရွေးချယ်ထားခြင်းက အမှန်တကယ် ဝမ်းနည်းဖွယ်ပင်။

ကျူးထုံအန်းသည် အတွင်းစိတ်မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ခွေးကောင်... ဒီမှာ ငါအဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

အရှေ့နန်းဆောင်သည် ပထမမင်းသား၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

……

ရွှတ်...

အရှေ့နန်းဆောင်တွင် သတင်းရရှိနေချိန်တွင် စာပို့ချိုးတစ်ကောင်သည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်သို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စုဟန်ရှင်းထံမှ စာကို ဖတ်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး... စုရှီရွှမ်းရှိနေတာနဲ့ ယွဲ့ လူမျိုးတွေရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာပဲ...”

ဝမ်ချောင်သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေ၏။

စုရှီရွှမ်းသည် ထူးခြားသော အကောင်အထည် ဖော်နိုင်စွမ်းရှိပြီး သူသည် ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်များကို အနီးစပ်ဆုံး ပြီးပြည့်စုံစွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခြင်းပင်။ စုရှီရွှမ်းသည် ယွဲ့လူမျိုးများကို ဖျောင်းဖျရုံသာမက ၎င်းတို့၏ နယ်မြေများကို မြစ်များဖြင့် ခွဲခြားထားသော ကွမ်တုံးနှင့်ကွမ်ရှီးအဖြစ် ခွဲဝေရန် အကြံအစည်ကို လက်ခံစေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းခေတ်တစ်ခုတွင် ရှန်နန်ဒေသသည် ကွမ်တုံးနှင့်ကွမ်ရှီးအဖြစ် ခွဲဝေခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိ မဟာထန်တွင် ၎င်းသည် မဖြစ်ပေါ်သေးပေ။

(မှတ်ချက်။ ။ လင်းနန်ကို ကွမ်တုံးနှင့်ကွမ်ရှီးအဖြစ် ခွဲဝေခြင်းသည် စုန့်မင်းဆက်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ကွမ်နန်တုံးနှင့်ကွမ်နန်ရှီးဟူ၍ လူသိများခဲ့သည် ဆိုလိုသည်မှာ ကျယ်ပြန့်သော တောင်ပိုင်းရဲ့ အရှေ့ပိုင်းနှင့် အနောက်ပိုင်းဟု အသီးသီး ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။)

“စုရှီရွှမ်းကို လယ်ယာမြေစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ခွဲဝေခြင်းကိုပါ ဆက်လက်ဂရုစိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်...”

ဝမ်ချောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

……

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပြီး အရာအားလုံးသည် မျှတသောလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး လင်းနန်ကိစ္စများသည် ချောမွေ့စွာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။ သို့သော် စကြဝဠာ၏ တရားမျှတမှုတစ်ခုအရ အရာအားလုံးသည် အစီအစဉ်အတိုင်း ထာဝရ ဖြစ်ပေါ်မည်မဟုတ်ပေ။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ဝမ်ချောင်သည် လင်းနန်မှ အစီရင်ခံစာအသစ်တစ်ခုကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကံကြမ္မာကျောက်စာသည် ထပ်မံစကားပြောလာသည်။

“သတိပေးချက်။ အထူးဖြစ်ရပ်။ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သေဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုတွင် မအောင်မြင်နိုင်မှု ရာနှုန်းပြည့် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာသည်။”

ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသည် အံ့အားသင့်စွာ ခုန်လှုပ်သွားပြီး စာထံမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းတယ်...

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်ထဲတွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဝမ်ချောင်သည် ထူးဆန်းသည့်အရာများ မခံစားရပေ။ ကံကြမ္မာကျောက်စာက ရည်ညွှန်းနေသည့် ဤအရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သူနည်း။

ကံကြမ္မာကျောက်စာ၏ ဤသတိပေးချက်သည် ဘာကိုဆိုလိုသနည်း...။

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်။

ကံကြမ္မာကျောက်စာ၏ ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ကို ထည့်မတွက်သည့်တိုင် ဤအချိန်တွင် မင်းသားသုံးပါးပုန်ကန်မှုနှင့် သက်ဆိုင်သော မည်သည့်ဖြစ်ရပ်မဆို သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ဤအရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာကျောက်စာသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သတိပေးချက်များ ထုတ်ပြန်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

ဤအရာအားလုံးသည် ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်သော မသက်မသာဖြစ်မှုဖြင့် ခုန်လှုပ်စေသည်။

ဝမ်ချောင်သည် စဉ်းစားရန် အချိန်မရသေးခင် ခြေသံများ အလျင်စလို ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် မကောင်းတော့ဘူး... တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီ...”

စိုးရိမ်တကြီးသော အသံတစ်ခုသည် ခန်းမပြင်ပမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။

“ဆရာလု...”

ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို မှတ်မိသွားသည်နှင့် ဝမ်ချောင်သည် အံ့အားသင့်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။

“ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ...”

အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာသူသည် လက်ရှည်သော ဝတ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ပညာရှင်ဆန်သော အသွင်အပြင်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ဝမ်ချောင်က အချိန်အတန်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော လုထင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာအမူအရာရှိပြီး ဆံပင်များသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ပုံမှန်ကျက်သရေနှင့် ယုံကြည်မှုများကို လုံးဝဆုံးရှုံးထားသည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

“မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် ဆိုးရွားလိုက်တာ... လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေက စုန့်ဘုရင်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူ သတိလစ်နေတယ်...”

လုထင်သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာပြောတယ်...”

ဝမ်ချောင်သည် လျှပ်စီးထိခံရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မျက်နှာသည် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တွန့်လျက်သွားသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး...

ဤသည်မှာ ဝမ်ချောင်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။

ကံကြမ္မာကျောက်စာက သတိပေးချက်ပေးခဲ့သည့်အခါ ဝမ်ချောင်သည် ၎င်းသည် စုန့်ဘုရင်ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

စုန့်ဘုရင်သည် သူ၏ စွမ်းအားကို ရှားရှားပါးပါး ပြသခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ချီဘုရင်နှင့် ညီမျှသော အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိပြီး ကောင်းရှန်းကျစ်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များကိုပင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော လူတစ်ဦးထံတွင် ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လုထင်၏ ဖြူဖျော့လျက်ရှိသော မျက်နှာသည် ဝမ်ချောင်၏ နှလုံးသားကို အောက်သို့ နိမ့်ကျသွားစေသည်။

……

ခဏအကြာတွင် မြင်းလှည်းတစ်စီးသည် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်အိမ်တော်မှ ထွက်လာသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”

ဝမ်ချောင်သည် လုထင်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး အငွေ့အသက်သည် တင်းမာနေသည်။

စုန့်ဘုရင်၏ နာမည်သည် အင်ပါယာအတွင်း သြဇာကြီးမားသော အဆင့်အတန်းရှိသည်။ သူသည် နှစ်ဆယ်နှစ်နီးပါး နိုင်ငံကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သော မဏ္ဍိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အင်ပါယာ၏ သာယာဝပြောမှုတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။

အင်ပါယာတွင် စုန့်ဘုရင်ကို မသိသူ မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ ကျန်းချိုးကျန်ချုံး၊ အန်းစီရှန်း နှင့် ကော်ရှုဟန်ကဲ့သို့သော ထူးချွန်သော ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်များပင် သူ့ကို အလွန်လေးစားကြသည်။

စုန့်ဘုရင်ကြောင့်ပင် ကာကွယ်ရေးဗိုလ်ချုပ်များသည် အတွင်းရေးကိစ္စများကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ နယ်စပ်ကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ စုန့်ဘုရင်ပြိုလဲသွားပါက အင်ပါယာ၏ စစ်တပ်သည် ငလျင်တစ်ခုနှင့် ညီမျှသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်။

“…ဖြစ်ရပ်ကို ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းနေဆဲပါ... သတင်းရတော့ စုန့်ဘုရင်က သတိလစ်နေပြီး... ထပ်မံမေးမြန်းပြီးတော့လည်း ဖြစ်ရပ်မဖြစ်ခင် စုန့်ဘုရင်က အပြင်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ အဆိပ်သင့်နေတာ အချိန်အတန် ကြာပြီးသားဖြစ်နေတယ်ဆိုတာပဲ သိရတယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ့်ဖြစ်ရပ်အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိရသေးဘူး...”

လုထင်သည် သတင်းကြောင့် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး အစီအရင်ခံလိုက်သည်။

သူသည် စုန့်ယွမ်ကျန်းကို ဆယ်နှစ်ကျော် သိခဲ့ပြီး တလျှောက်လုံး သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤသို့သော အဓိကဖြစ်ရပ်တစ်ခုသည် သူ့ကို လုံးဝအံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အိမ်တော်ထိန်းကြီးကလည်း မသိဘူးလား...”

ဝမ်ချောင်က မေးလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးနှင့် စုန့်ဘုရင်သည် မခွဲမခွာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်တွင် အသေးစိတ်အားလုံးကို သိသူတစ်ဦးရှိခဲ့ပါက ထိုသူသည် အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဖြစ်ရမည်။

“အိမ်တော်ထိန်းကြီးက စုန့်ဘုရင်ပြိုလဲသွားတာကို အားလုံးထက် ပိုစိုးရိမ်နေတယ်... အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီးကတည်းက စုန့်ဘုရင်ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ စောင့်ကြပ်နေပြီး မလှုပ်မယှက်နဲ့ ဘယ်မေးခွန်းကိုမှ မဖြေဘူး... အိမ်တော်ထိန်းကြီးက စုန့်ဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စုန့်ဘုရင်ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ရှုခဲ့ရသူမို့ ဒီဖြစ်ရပ်က ကျွန်တော်တို့ထက် သူ့ကို ပိုပြီး ထိခိုက်စေခဲ့မယ်ထင်တယ်...”

လုထင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် အိမ်တော်ထိန်းကြီးကို မေးမြန်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် ဖြေကြားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု မရှိခဲ့ပေ။

မြင်းလှည်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်ရော လုထင်ပါ စကားမပြောတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စုန့်ယွမ်ကျန်း၏ ဘက်တွင် ရှိနေကြပြီး ဤဖြစ်ရပ်သည် သူတို့အတွက် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

မြင်းလှည်းသည် မကြာမီ စုန့်ဘုရင်အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်း၏ တံခါးဝတွင် မြင်းလှည်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မြင်းလှည်းမှ ထွက်လာသည့်အခါ လေထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိပြီး လူများသည် တံခါးဝမှ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည့် ဖရိုဖရဲမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည်။