အခန် (၄၅)

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ကီးဘုတ်ရိုက်သံ ကလစ်ကလစ်ကလစ်ကလစ်သာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မြောင်ဟွန်းသည် သူ၏စိုးရိမ်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ သူ၏အကြည့်က ကွန်ပျူတာစခရင်ပေါ်၌ နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင် စွဲကပ်နေသည်။

မြောင်ဆော့ စာကို နှစ်နာရီဆက်တိုက် ဖတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မြောင်ဟွန်း ရေးသားထားသော ဝတ္ထုမူကြမ်း ဖြစ်၏။ မိမိညီဖြစ်သူ၏ ဝတ္ထုဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍အာရုံစိုက်ကာ ဖတ်ရှုပေးနေသည်။

ယခုဆိုလျှင် အချိန်မှာ မွန်းတည့် ၁၂ နာရီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

မြောင်ဆော့ စာဖတ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသော မြောင်ဟွန်းက ချက်ချင်းပင်လိုက်ပြီးထရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ ကောင်းရဲ့လား။”

“ဟင်း... ‘ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ အတွက်ဆိုရင်တော့ နည်းနည်းခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်။”

မြောင်ဆော့က သူ၏ကျောကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

မြောင်ဟွန်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ သူသည် ဤပြိုင်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးစာမူပေးပို့ရမည့်ရက်မှာ သန်ဘက်ခါပင် ဖြစ်သည်။

ခက်ခဲလိမ့်မည် ဆိုပါလား...

သူသည် ချီးကျူးစကားကို မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ‘အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကောင်းမွန်ပါသည်’ ဟူသော စကားမျိုးကို ကြားချင်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘... . . ’

သူ့စိတ်အာရုံတို့ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြိုကွဲသွားရသည်။

“ဝါကျတွေကတော့ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ အတော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ငါ အမြဲပြောသလိုပဲ၊ မင်းရဲ့ စကားလုံးအသုံးအနှုန်းနဲ့ ဝါကျဖွဲ့ထုံးတွေက ထူးချွန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းကတော့ အပေါ်ယံဆန်ပြီး လေးနက်မှု မရှိဘူး။”

မြောင်ဆော့က ယခင်အတိုင်းပင် ထပ်မံပြောကြားသည်။

“ဝါကျကောင်းရုံနဲ့တင် ဆုရနိုင်တဲ့ခေတ်က ကုန်သွားပြီ။ မင်းအနေနဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံစဉ်းစားရမယ်။ ဒီပြိုင်ပွဲက ရွေးချယ်မှာက တစ်ယောက်တည်းပဲလေ။ ပြီးတော့ စံနှုန်းကလည်း အလွန်မြင့်မားလွန်းတယ်။”

မြောင်ဆော့က သူ၏ညီဖြစ်သူ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ထပ်လောင်းပြောဆို၏။

“‘ဂါအွန်နူလီ ပြိုင်ပွဲ’ ရှိတယ်၊ အဲဒါကို စမ်းကြည့်ပါလား။ အဲဒီမှာက ဆုပေးတာ တစ်ခုထက်မကရှိတော့ အခွင့်အလမ်း ပိုများလိမ့်မယ်။”

မြောင်ဟွန်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

မြောင်ဆော့ ယခုပြောလိုက်သော ပြိုင်ပွဲသည်လည်း ‘ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စံနှုန်းအားဖြင့် အလွန်အမင်း ကွာခြားလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ အဓိကဆုကြေးငွေမှာ ဒေါ်လာ ၁ သန်း (ဝမ် ၁ ဘီလီယံ) ခန့်ရှိပြီး ‘ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ ထက်ပင် ပိုမိုများပြားသေးသည်။

သို့သော် မြောင်ဟွန်းအတွက် ဆုကြေးငွေမှာ အရေးမကြီးချေ။ သူ၏မိသားစုတွင် ငွေကြေးမှာ သုံးမကုန်အောင်ပင် ပေါများလှသည်။ သူသည် ‘ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ ကိုသာ သီးသန့်ဝင်ပြိုင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းရှိ၏။

သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှ ဆုရရှိခြင်းဖြင့် သူ၏ဖခင်ထံမှ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆူဟီးထံမှလည်း အသိအမှတ်ပြုမှု ရလိုသေးသည်။

၎င်းသည် စံနှုန်းမြင့်မားသော ပြိုင်ပွဲဖြစ်သော်လည်း သူယုံကြည်ကိုးစားထားသော အချက်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုအချက်မှာ ဒိုင်လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သူ ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ်သည် မြောင်ဆော့နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်နေခြင်းပင်။

‘အစ်ကိုသာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်...!’

မြောင်ဟွန်းသည် သူ၏အစ်ကို၌ မည်မျှကျယ်ပြန့်သော လူမှုကွန်ရက်နှင့် အဆက်အသွယ်များ ရှိသည်ကို ကောင်းစွာသိထားသည်။ မြောင်ဆော့သည် သူ၏အဆက်အသွယ်များကို အသုံးချကာ မိမိအား ‘ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ တွင် အောင်မြင်မှု ဂုဏ်သတင်း ရရှိစေလိမ့်မည်ဟု သူက မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မြောင်ဟွန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုလေ... ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ်က...”

ဝီ... ဝီ...!

စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းတုန်ခါသံက သူ၏စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

မြောင်ဆော့က ချက်ချင်းပင် ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ပရော်ဖက်ဆာ၊ မင်္ဂလာပါ။ နေကောင်းရဲ့လားခင်ဗျာ။ ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်လည်း နေကောင်းပါတယ်။ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးရတာနဲ့တင် ပင်ပန်းနေလောက်ပြီထင်တယ်နော်။”

“... . !! ”

‘အကဲဖြတ်ခြင်း’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မြောင်ဟွန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရ၏။

၎င်းမှာ ပြိုင်ပွဲတွင် ဒိုင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဖြစ်ရမည်။

“ဪ... ဟုတ်ကဲ့ ပရော်ဖက်ဆာ၊ အာ... တကယ်လား။”

မြောင်ဆော့က ပြန်လည်ဖြေကြားရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မြောင်ဟွန်း၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားကာ ဘေးကပ်လျက်ရှိ စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။

‘ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။’

တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။ အရေးကြီးသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမျိုး မဟုတ်လျှင် မြောင်ဆော့သည် ရှောင်ထွက်သွားမည့်သူမျိုး မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် ခေါ်ဆိုသူမှာလည်း ဒိုင်လူကြီး ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ် ဖြစ်နေသည်။

မြောင်ဟွန်းသည် အပြင်သို့ထွက်ကာ သူ၏အစ်ကို ဝင်သွားသော တံခါးဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။ တံခါးတွင် နားကပ်၍ နားစွင့်လိုက်သောအခါ မြောင်ဆော့၏ အသံကို အနည်းငယ် ကြားလိုက်ရသည်။

“ဪ... ‘ဒစ်ဂျစ်တယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ မှာ ဆုရခဲ့တဲ့ အဲဒီစာရေးဆရာလား။ ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့၊ နာမည်က... အာ... ဟာဂျယ်ဂန်း။”

မြောင်ဟွန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ပို၍ အနီးကပ် နားစွင့်လိုက်လေသည်။ သူ ကြားလိုက်သည်မှာ မမှားနိုင်ပေ။

မြောင်ဆော့သည် ‘ဟာဂျယ်ဂန်း’ ဟူသော အမည်ကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအမည်မှာ သူ၏သွေးများကို ဆူပွက်စေသော အမည်ပင်။

သို့သော် ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ်နှင့် ဖုန်းပြောနေစဉ်အတွင်း အဘယ်ကြောင့် ထိုအမည် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

မြောင်ဆော့က ဆက်ပြောလေသည်။

“သူက စာရေးတာ တကယ်တော်တဲ့လူပဲ။ ‘တုံးအသောအမျိုးသမီး’ တဲ့။ ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာလည်း ဖတ်ကြည့်ပြီးပြီလား။ ဟားဟား... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အဲဒီလူက ‘ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ ကိုပါ ဝင်ပြိုင်တာလား။ သူက စာရေးတာကို တကယ့်ကို စိတ်အားထက်သန်တဲ့ စာရေးဆရာ ဖြစ်ရမယ်။”

“... ?!”

မြောင်ဟွန်း အသက်ရှူသံများ မြန်လာ၏။ ၎င်းမှာ မလှုပ်ရှားနိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှု ဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားရ၏။

“ဟုတ်ကဲ့ ပရော်ဖက်ဆာ၊ ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်။ ဟုတ်ကဲ့... အဲဒီမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။ ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ။ ဟုတ်ကဲ့။”

မြောင်ဆော့ ဖုန်းချလိုက်သည်။

မြောင်ဟွန်း သူ၏နေရာသို့ အမြန်ပြန်သွားလိုက်၏။ ထို့နောက် တံခါးပွင့်လာကာ မြောင်ဆော့ ပြန်ဝင်လာလေသည်။

“ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ်လား။”

မြောင်ဟွန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ့အား မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းကို အားသွင်းကြိုးတွင် တပ်လိုက်ရင်း မြောင်ဆော့က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

“အင်း၊ ညစာစားဖို့ ချိန်းထားတာပါ။ ငါ စာအုပ်ထုတ်ဝေရေးဆီ သွားမယ့်ကိစ္စ မင်းသိတယ်မလား။ ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ်က ငါ့အတွက် အဲဒီအခွင့်အရေးကို ဖန်တီးပေးတာလေ။”

မြောင်ဟွန်းသည် လေးလံသောခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ‘ဟာဂျယ်ဂန်း’ ဟူသော အမည်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာများကို သူ စိတ်မဝင်စားပေ။

“ပရော်ဖက်ဆာ ဟန်ဟဲဆန်လည်း လာလိမ့်မယ်။ မင်း ကြားဖူးတယ်မလား။ သူက တကယ်ကို တော်တဲ့သူလေ။ သူ့ဆီကနေ သင်ယူကြည့်ဦး။”

မြောင်ဟွန်းမှာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်ကော်ဇောကိုသာ ခက်ထန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

မြောင်ဆော့က ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ သူ၏ဂျာကင်ကို ကောက်ယူရင်း မေးလိုက်၏။

“မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဖိစီးနေရတာလဲ။ ပြန်ရေးလို့ ရတာပဲကို။ ကဲ... သွားစားကြစို့။ နေ့လယ်စာလေ။”

“ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ။”

“ဘာ?”

မြောင်ဟွန်းက သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းအစုံမှာ ငလျင်လှုပ်နေသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေ၏။

“ကျွန်တော့်စာကို ပြန်ပြင်ပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး။”

“... တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားစားလိုက်တော့မယ်။”

မြောင်ဆော့သည် မဆိုင်းမတွပင် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ မြောင်ဟွန်းက အမြန်ပြေး၍ သူ့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

မြောင်ဆော့၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်ရှုံ့သွား၏။

“ဖယ်စမ်း။”

“ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက်ပဲ ကူညီပေးပါဦး။ တောင်းပန်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး။”

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က နောက်ဆုံးပဲလို့ ငါပြောပြီးသား။ အဖေ့ကို လိမ်ညာတဲ့ သားတစ်ယောက် ထပ်မဖြစ်ချင်ဘူး။ ဖယ်စမ်း။”

မြောင်ဆော့က သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သို့သော် မြောင်ဟွန်း အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဂျယ်ဂန်းပါ ထိုပြိုင်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်သည်ဟူသောအချက်ကို သိလိုက်ရပြီးနောက် သူ ပို၍ပင် အရှုံးမပေးနိုင်တော့ချေ။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး။”

မြောင်ဟွန်းသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူအကိုးစားဆုံးဖြစ်သော လူ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်၍ တားဆီးလိုက်သည်။ မြောင်ဆော့ ကိုင်ထားသော ဂျာကင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ဒါက လွယ်ကူတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲလေ။ အစ်ကို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ ပြင်ဆင်မှုစွမ်းရည်တွေကိုသာ သုံးလိုက်ရင် ဒါက အေးဆေးပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ စာအုပ်တုန်းကလိုမျိုး ကူညီပေးပါဦး။ ပြီးတော့... ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ်ကိုလည်း စကားလေး တစ်ခွန်းလောက်ပဲ ပြောပေးပါနော်။ ဟုတ်တယ်မလား။”

“ဒီကောင်ကတော့...!”

မြောင်ဆော့၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။ သူ့ညီက ဤမျှအထိ တောင်းပန်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ့ညီ တောင်းဆိုနေသည်မှာ စာမူကို ပြင်ဆင်ပေးရုံသာမက၊ ဒိုင်လူကြီးကိုပါ လာဘ်ထိုးခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အိုမြောင်ဟွန်း၊ လူတစ်ယောက်မှာ မကျော်ရမယ့် စည်းဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒီစကားမျိုး ငါ့ရှေ့မှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောမိစေနဲ့။”

မြောင်ဆော့က သူ့ညီ၏ နှာခေါင်းရှေ့တွင် လက်ညှိုးကို မြှောက်၍ သတိပေးလိုက်သည်။

မြောင်ဆော့ တကယ် စိတ်ဆိုးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် မြောင်ဟွန်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူသည် အသက်ရှူသံကိုပင်ရဲရဲမရှုပဲ မြိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။

မြောင်ဆော့က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အိမ်ဖော်မလေးနှစ်ယောက်မှာ ပြတင်းပေါက်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေကြသည်။

မြောင်ဆော့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

တုန်ယင်နေသော မြောင်ဟွန်းက သူ့နောက်သို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်၏။

“ဟာဂျယ်ဂန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆိုတာ အစ်ကိုသိသားပဲ!”

မြောင်ဆော့ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဆက်လက်လျှောက်သွားပြန်သည်။

“ဘာလို့ လူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ ခံစားချက်ဆိုးအောင် လုပ်ရတာလဲ! ကျွန်တော့်ရှေ့မှာပဲ ဖုန်းခေါ်ပြလိုက်လေ! ဘယ်သူက အစ်ကို့ကို ရှောင်ထွက်သွားခိုင်းလို့လဲ! ကူညီမှာဆိုရင်လည်း ကူညီလိုက်လေ!”

သူ၏အော်ဟစ်သံမှာ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ မြောင်ဆော့မှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ၏အော်ဟစ်သံများမှာ မရပ်တန့်သေးပေ။

“အဲဒီကောင်က သူ့စာအုပ်တွေ ဆိုင်တင်ဖို့တောင် မလွယ်တဲ့ကောင်ဗျ! အဲဒီလိုကောင်ကိုမှ ကျွန်တော်က ရှုံးရမှာလား! အဲဒီကောင်က ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရဖို့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ရေးနေတဲ့ကောင်! အစ်ကို့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိဘူးလား! ပြောစမ်းပါဦး!”

မြောင်ဟွန်းသည် တံခါးကို အားကုန်လွှဲ၍ ထုလိုက်သည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော အိမ်ဖော်မလေးများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသော်လည်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ရဲကြပေ။ မြောင်ဟွန်း၏ စရိုက်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိထားကြသည်။

“တောက်! သွားစမ်း!”

မြောင်ဟွန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့၏။ တံခါးဘေး၌ မြောင်ဆော့၏ ဂျာကင် ပြုတ်ကျနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အစ်ကိုအပေါ် ထားရှိသော အမုန်းတရားကြောင့် ထိုဂျာကင်ကို ဒေါသတကြီး ကန်ပစ်လိုက်၏။

အတိအကျ အဲဒီအချိန်မှာပင်...

ဂျာကင်အတွင်းမှ စာရွက်တစ်ရွက် ပြုတ်ထွက်လာသည်။

‘ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။’

စာရွက်ပေါ်တွင် ‘ပရော်ဖက်ဆာ ကင်မ်’ ဟူသော အမည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

‘ဒါ ဒိုင်လူကြီးတွေရဲ့ အမည်စာရင်းလား။’

မြောင်ဟွန်းသည် အမည်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ‘ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ ၏ ဒိုင်လူကြီးစာရင်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် သက်ဆိုင်ရာ စာပေကဏ္ဍအလိုက် ထင်ရှားကျော်ကြားသော စာပေပညာရှင်ကြီးများ၏ အမည်များနှင့် ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာများ ပါရှိနေ၏။

မကြာမီမှာပင် မြောင်ဟွန်းသည် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားကာ ၎င်းစာရွက်ကို ပစ်ချလိုက်လေတော့သည်။

စာရွက်ကလေးသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မြောင်ဟွန်း၏ ခေါင်းထဲ၌ ကောင်းမွန်သော အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

‘အာ... !’

မြောင်ဟွန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ပွင့်သွားသည်။

သူသည် စာရွက်ကို ကောက်ယူကာ ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စာစီစာရိုက်ဖိုင် တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

‘ဟာဂျယ်ဂန်းနဲ့ ပျမ်ချွမ်ယုက တစ်ဦးတည်းပဲဆိုတာ ငါပြောပြရမယ်။ ဒါကိုသာ စာပေပညာရှင်တွေ သိသွားရင် ဘာများပြောကြမလဲ သိချင်မိတယ်...’

ဂျယ်ဂန်းသည် သူကလောင်အမည်တစ်ခုဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုများ ရေးသားနေသည်ကို မည်သည့်စာဖတ်ပရိသတ်ကိုမျှ အသိပေးထားခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့လုပ်ရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို သိရန် မလိုချေ။

သူကတော့ လူတွေကို ဒါကို အသိပေးလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

မြောင်ဟွန်း၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ပျံလွှားနေတော့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် ဤသို့ရေးသားခြင်းမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဝတ္ထု ရေးသားခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ မြန်ဆန်နေလေသည်။

“တို့ဟူး နှစ်ပွဲ ပေးပါဦး။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

ဆိုမီက လှည့်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီဆိုင်က အရသာ တကယ်ကောင်းတယ်။ ဆရာဟာ လည်း ကြိုက်မှာပါ။”

“သိပါတယ်ဗျ။”

ဂျယ်ဂန်းက အချိုရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

အချိန်မှာ နေ့လယ် ၁ နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။

အလုပ်သမားများ၏ ထမင်းစားချိန် ကျော်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဆိုင်ထဲတွင် လူ သိပ်မရှုပ်တော့ချေ။

“အလုပ်ရှုပ်နေတာကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ အားနာလိုက်တာ။”

“မဟုတ်တာ၊ မရှုပ်ပါဘူး။ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။”

ဂျယ်ဂန်းသည် နေ့လယ်စာ ဝယ်ကျွေးမည်ဟုဆိုသော ဆိုမီ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူလည်း စိတ်ထဲတွင် သိပ်တော့ နေရထိုင်ရ မအေးလှပါ။

ဆိုမီသည် ကြယ်ပွင့်စာပေ ၏ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဆိုမီက သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် အကြောင်းမရှိချေ။

‘နောက်ဆက်တွဲဝတ္ထုအတွက်လား မသိဘူး။’

အခုအချိန်ကတော့ စာရေးဖို့ အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ ရေးလက်စ ဝတ္ထုအားလုံးကို အပြီးသတ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ‘ခေတ်သစ်အဆင့်များ’ စီးရီးနှင့် ‘ပီဂယ်လွန်’ စီးရီးတို့မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။

‘ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ’ အတွက် စာအုပ်မှာလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရလဒ်ထွက်ရန် အနည်းဆုံး ၂ လခန့် စောင့်ရဦးမည်။

‘ငါ ဘာမှ ဆက်မရေးချင်သေးဘူး...’

ဒါက ဂျယ်ဂန်း၏ ပြဿနာပင်။

သူသည် သိုင်းဝတ္ထု သို့မဟုတ် ဖန်တစီဝတ္ထုများကို ထပ်မံ မရေးလိုတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ဆိုမီ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို မည်သို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းပယ်ရမည်နည်းဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

“တို့ဟူးက တကယ်ကောင်းတာ၊ အဓိကဟင်းပွဲမလာခင် ဒါလေး မြည်းကြည့်ဦး။”

ဆိုမီက သူ့ကို ဟင်းပွဲ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဂျယ်ဂန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဆိုမီနှင့် တွေ့ဆုံရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူမသည် အတူရှိနေလျှင် သူများ၏စိတ်ကိုအေးချမ်းစေသူဖြစ်ပြီး သူ့ကိုလည်း အကြိမ်အနည်းငယ် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပါလား။

‘သူမ ပိုလှလာတာပဲ။’ (T/N နင်အရမ်းပဲလှလာတယ်)

ဂျယ်ဂန်း၏ အမြင်တွင် ဆိုမီသည် ပို၍ ရင့်ကျက်လာပြီး အမျိုးသမီးဆန်သော အလှတရားများ ပိုမိုပေါ်လွင်လာသည်။

လည်ကတုံး ဆွယ်တာနှင့် အညိုရောင် ဘောင်းဘီတို၊ ၎င်းနှင့်အတူ အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည်နှင့် စနီကာဖိနပ်တို့က ဆောင်းဦးရာသီ ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို ပြသနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သူ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းလည်းဖြစ်မိ၏။

ကောလိပ်ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်ရန် နီးကပ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတာ တကယ်ကို မြန်လှသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာတွေ အဲလောက်တောင် တွေးနေတာလဲ။”

“ဪ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အယ်ဒီတာကြီးကော အလုပ်ရှုပ်နေလားလို့ပါ။”

“ရှုပ်တာပေါ့၊ တကယ်ကို ရှုပ်နေတာ။”

ဆိုမီက ထိုမျှသာ ပြောလိုက်၏။

တဲဝမ်သည် အလုပ်ကိစ္စ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကြယ်ပွင့်စာပေ တွင် ခဏတာ ဆက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အလုပ်ထွက်မည့်နေ့မှသာ ဂျယ်ဂန်းကို အသိပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။

“ဒါနဲ့ စာရေးဆရာ၊ ကျွန်မ ပြောစရာရှိလို့။”

“ပြောလေ။”

ဂျယ်ဂန်းက သူ၏ထမင်းစားတူကို ချလိုက်သည်။ နောက်ဆက်တွဲဝတ္ထုအကြောင်း ပြောတော့မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

သို့သော် သူ မှားသွားခဲ့၏။

ပြုံးရွှင်နေသော ဆိုမီ၏ နှုတ်ဖျားမှ သူ မမျှော်လင့်ထားသော စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှင့်ရဲ့ ဝတ္ထုကို ဝက်ဘ်တွန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ဘယ်လိုထင်လဲ။”

“ဝက်ဘ်တွန်း?”

“Comic KT က ကမ်းလှမ်းလာတာ။ ရှင့်ရဲ့ ‘ခေတ်သစ်အဆင့်များ’ စီးရီးကို ဝက်ဘ်တွန်းအဖြစ် ပြန်ဖန်တီးချင်လို့တဲ့။ Comic KT ကိုတော့ ရှင် သိတယ်မလား။”

“အာ... ဟုတ်ကဲ့၊ သိတာပေါ့...”

ဂျယ်ဂန်း သိပါသည်။ ၎င်းမှာ ဝက်ဘ်တွန်း သီးသန့်ထုတ်လုပ်သော နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

၎င်းတို့မှာ နိုင်ငံအတွင်းရှိ ဝက်ဘ်တွန်းလောကတွင် ထိပ်တန်း ၅ ခုစာရင်းဝင်ဖြစ်ပြီး ပရိသတ်အင်အားနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုနှုန်းမှာလည်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။

“ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ သဘောထားကို မေးဖို့အတွက် အခုလို တွေ့ရတာပါ။”

ဂျယ်ဂန်း ဆိုမီကို ငေးကြည့်နေမိ၏။

ဆိုမီကမူ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းကာ ပြုံးနေလေသည်။

သူမအနေဖြင့် ဂျယ်ဂန်း၏ အဖြေကို မေးနေရန်ပင် မလိုတော့သည်ကို သူမ ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။