အခန်း (၅၁)

“မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ!”

ကြယ်ပွင့်စာပေ ရဲ့ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်ရုံးခန်းအတွင်း။

ပတ်ဂျီဂုသည် အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ရင်း အော်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့က ဆိုဖာပေါ်တွင် သားဖြစ်သူ အယ်ဒီတာချုပ်အသစ် ဂျောင်ဂုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုင်နေပြီး လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဂိုကတော့ နောက်နားတွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရပ်နေသည်။

“ကျွန်တော် သူ့ဆီကို ၁၀ ကြိမ်မက ဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်၊ မန်နေဂျာဂိုကိုလည်း သူ့အိမ်အထိ လွှတ်ခဲ့တာပဲ အဖေ။ ကျွန်တော့်ဘက်က လုပ်နိုင်တာ ဒါအကုန်ပဲ။”

“ဘာ! ဖုန်းနှစ်ခေါက်လောက်ခေါ်ပြီး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်ရုံနဲ့ ပြီးပြီလား။ ဂွမ်တဲဝမ်တုန်းက ဒီထက် အဆရာပေါင်းများစွာ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ဘူး။ မင်းကတော့ ဒီလောက်လေးနဲ့တင် သိက္ခာကျတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အယ်ဒီတာလုပ်ဖို့ဆိုတာ ဒီလောက်တော့ သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိရတယ်ကွ!”

ဂျောင်ဂုလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူ့ကို ဘာလို့ ဆွဲမထားခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို အလုပ်ထွက်ခွင့်ပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာ ထည့်ထားရတာလဲ။”

“မင်း!! မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ မင်းကို ကောလိပ်တက်ဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်အကျခံခဲ့တာ၊ အခုတော့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလား။”

“အာ... တကယ်ပဲ! အခုချိန်မှာ ကောလိပ်အကြောင်းက ဘာလို့ ပါလာရပြန်တာလဲ!”

“ဘာပြောတယ်?!”

ဂျီဂုက လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။ ဂျောင်ဂုက ပုန်ကန်လိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်၏။

“ပြောစရာမရှိတော့ရင် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။”

“ဟေ့... ဟေ့ကောင်! ပြန်လာခဲ့စမ်း!”

ဂျောင်ဂုက သူ့အဖေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ထွက်သွားသည်။ ဂျီဂု ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်ထိုင်လိုက်၏။ ဂိုမှာတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ တုန်ရင်နေဆဲပင်။

“မင်းမှာ စီးကရက်ရှိရင် တစ်လိပ်ပေးစမ်း။”

“အာ... ဟုတ်ကဲ့၊ ဥက္ကဌ... ဒီမှာ... ဒီမှာပါ။”

ဂျီဂုသည် စီးကရက်ကို ယူပြီး ပါးစပ်တွင် တပ်လိုက်သည်။ မီးညှိပေးနေသော ဂို၏ လက်များမှာ တုန်ခါနေ၏။ စိတ်မရှည်သဖြင့် ဂျီဂုက မီးခြစ်ကို လုယူပြီး သူ့ဘာသာသူ ညှိလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူတို့နှစ်ယောက်က ပေါင်းမိသွားကြပြီပေါ့။ ဟွန့်... သူတို့ ဘယ်လောက် အောင်မြင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။”

ဂိုသည် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူတို့ဆိုသည်မှာ ဂျယ်ဂန်းနှင့် တဲဝမ်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။

ဂျီဂုသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို အဆုံးထိ ဖွာလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

“ပြဿနာတွေ လျှောက်မရှုပ်နဲ့။”

“ဗျာ?”

“ထွက်သွားတဲ့ ဘတ်စ်ကားကို လိုက်မဖမ်းနဲ့တော့။ သူတို့ရဲ့ ဘီးတွေကို လိုက်ဖျက်ဆီးဖို့လည်း မကြိုးစားနဲ့။ သူတို့က ပြီးသွားပြီ။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါစေတော့။”

“နားလည်ပါပြီ ခင်ဗျာ။”

“အဲဒီ လူအ (ဂျောင်ဂု) ကိုလည်း သွားပြောလိုက်ဦး။ သွားတော့။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဥက္ကဌ။”

ဂို တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသည်။

“ဟူး...”

ဂျီဂုသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် အရာများအတွက် နောင်တမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လာရောက် ဖိနှိပ်နေပါတော့သည်။

Munpia

စာရေးဆရာ ၉,၀၀၀ ကျော်နှင့် ဇာတ်လမ်းပေါင်း ၃၆,၀၀၀ ကျော်ရှိသည့် အခန်းလိုက် ဝယ်ယူဖတ်ရှုရသော ဝက်ဘ်ဆိုက်ကြီးတစ်ခု။ ယခင်နှစ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ၁၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးတက်လာသော ကိုရီးယား ဝက်ဘ်ဝတ္ထုလောက၏ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အေးစက်သော ဒီဇင်ဘာလ တစ်ရက်တွင်။

ယနေ့တွင် Munpia ၌ ဝတ္ထုသစ်များ ထွက်ရှိလာသည်။ စာရေးဆရာ ပျမ်ချွမ်ယု ၏ ဝတ္ထုသစ်ဖြစ်သော ‘အသက်ရှူသံ’ သည်လည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်၏။

‘ဟူး... ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။’

ဒုံမီသည် ‘အသက်ရှူသံ’ ၏ အပ်ဒိတ်ကို တင်ပေးပြီးနောက် သမ်းဝေလိုက်သည်။ ပထမဆုံးနေ့ ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အခန်း ၁၀ ခန်းကို ဆက်တိုက် တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

‘ခေါင်းစဉ်က ကောင်းတယ်၊ အားလုံး အဆင်ပြေတယ်...’

‘အသက်ရှူသံ’ ဆိုသည်မှာ နဂါးစီးသူရဲကောင်း ၏ အမည်သစ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဇာတ်လမ်းထဲရှိ နဂါး၏ အသက်ရှူသံနှင့် အစွမ်းထက်သော လက်နက်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအမည်ကို ပေးခဲ့သူမှာ ဒုံမီ ကိုယ်တိုင်ပင်။

သူမသည် ဤအမည်က ဇာတ်လမ်း၏ အငွေ့အသက်နှင့် ကိုက်ညီမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် ဂျယ်ဂန်းတို့ကလည်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။

‘ဒီဝတ္ထုလေး အောင်မြင်ပါစေ။’

သူမသည် ဂျယ်ဂန်း၏ ယခင်လက်ရာအားလုံးကို အသေးစိတ် လေ့လာဆန်းစစ်ဖူးသည်။ အဆင့်များ စီးရီး ၃ အုပ်နှင့် ပီဂယ်လွန် စီးရီး ၂ အုပ်တို့ကို ဖတ်ပြီးနောက် သူမ၏ မှတ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ မအောင်မြင်ဘဲ နေဖို့ မဖြစ်နိုင်သော စာအုပ်များ ဖြစ်သည်။ မြန်ဆန်သော ဇာတ်လမ်းအသွားအလာနှင့် ကောင်းမွန်သော အရေးအသားများက ဖတ်ရသည်မှာ အမှန်ကို စွဲမက်စရာ ကောင်းလှသည်။

‘အောင်မြင်မှာပါ။ ဖန်တစီစစ်စစ်က လူကြိုက်များတဲ့ အမျိုးအစားနဲ့ နည်းနည်း ဝေးပေမဲ့ ဒါက စာရေးဆရာဟာ ပဲလေ။’

ဒုံမီ၏ စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်များမှာ မော်နီတာမှ မခွာနိုင်သေးချေ။ သူတို့တွင် ငွေလိုနေသော နေရာများစွာ ရှိနေသည်။ အိမ်လခအတွက်လည်း စိတ်ပူနေရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤဝတ္ထုသစ်အပေါ် သူမ အကြီးအကျယ် မျှော်လင့်ထားရ၏။

အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တဲဝမ်မှာလည်း တခြားသော စီးပွားဖက်များနှင့် တွေ့ဆုံရန် ထွက်သွားသဖြင့် အိမ်မှာ လူမရှိပေ။ ဒုံမီသည် ကော်ဖီပူပူတစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်သည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ရယ်မောခြင်းစာပေ တွင် စာရေးဆရာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသေးသည်၊ ၎င်းမှာ စာရေးဆရာဟာ ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ထံမှ အခန်းပေါင်း ၁၀၀ ခန့်ကို ရရှိထားပြီး သေသေသပ်သပ် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

‘အိမ်ခဏ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ဦးမယ်။’

အတွေးများကို ရှင်းထုတ်ပစ်ရန် ဒုံမီ အိမ်သန့်ရှင်းရေး စလုပ်တော့သည်။

“ဟူး... ပြီးပြီ...”

၂ နာရီခန့် ကြာသွားသည်။ သူမ ပင်ပန်းနေသဖြင့် သမ်းဝေမိသော်လည်း အိပ်ရာထဲသို့ မသွားဘဲ ကွန်ပျူတာဆီသို့သာ တန်းသွားလိုက်သည်။

‘ကြည့်ရှုနှုန်း ဘယ်လောက် ရှိသွားပြီလဲ မသိဘူး။’

တင်လိုက်သည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် အများကြီးတော့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဒုံမီသည် ကော်ဖီတစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့လိုက်ပြီး Refresh ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

“ဟင်...?”

ဒုံမီ မော်နီတာကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါနေ၏။

“ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ၃,၀၀၀ တောင် ရှိသွားပြီလား!”

ဒုံမီ လုံးဝကို အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီကမှ ကြည့်ရှုနှုန်း က သုည ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၃,၀၀၀ ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။

မှတ်ချက် ပေးသူများကလည်း ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေပြီဖြစ်၏။

Hyunseung: အား... မယုံနိုင်စရာပဲ။ (ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုနေတဲ့အီမိုဂျီ)

Deserter: ဒါပေမဲ့ ပီဂယ်လွန် နဲ့ အဆင့်များ စီးရီးတွေတောင် အကုန်မထွက်သေးဘူးလေ၊ ဒါကို ဘယ်အချိန်မှာ ရေးလိုက်တာလဲ။

Han Jehi: တစ်ယောက်တည်း ရေးတာမဟုတ်ဘဲ ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုကများ ရေးတာလား????

Mister H: စာရေးဆရာတွေ တွေ့ဆုံပွဲမှာ ရှင့်ကို တွေ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် သိမယ်တော့ မထင်ဘူး။ စောင့်ဖတ်ပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပါ။

Pamo: နဂါးတွေ ပါမှ ဖန်တစီစစ်စစ်ပဲ။

Eun Eun Seo: ပျမ်ချွမ်ယု ရဲ့ လက်ရာဆိုတော့ ပြောစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။

Lee Mehwa: နာမည်ကို မြင်ပြီး ဇာတ်လမ်းနဲ့ အံဝင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဖတ်ကြည့်ပြီးတော့ အံ့ဩသွားရတယ်။ တကယ်ကောင်းတယ်ဗျာ။ အကြံပြုချက် တစ်ခါပဲ ပို့ပေးလို့ရတာ စိတ်မကောင်းဘူး။

Horse: ဟားဟားဟား... တကယ်ကို အားရစရာပဲ။ ဟေး...!!

Sapchi: အခန်းလိုက် ဝယ်ယူရတဲ့ စနစ်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပေါ့! နာမည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ တကယ် အံ့ဩသွားတယ်။ ပျမ်ချွမ်ယု! အဆုံးထိ လိုက်ဖတ်မှာပါ။

Invader: တိုလွန်းတယ်ဗျာ...။

Orange Back: အား... နောက်ထပ် အခန်းတွေ ထပ်တင်ပေးပါဦး။

Pdel: နောက်ထပ် အခန်း ၁၀ ခန်းလောက် ထပ်ဖတ်ချင်ပါတယ်။

Yeong: ဝါး... ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။

စခရင်တစ်ခုလုံး မှတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒုံမီသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စာများကို ဖတ်နေမိ၏။ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

‘အဆင့် ၂၀ တောင် ရောက်သွားပြီလား?’

ဒုံမီ Refresh ထပ်နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ ယနေ့၏ လူကြိုက်အများဆုံး စာရင်း တွင် ‘အသက်ရှူသံ’ က အဆင့် ၂၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၂၀ အတွင်း ရောက်ရှိသွားလျှင် ဝတ္ထုသည် ပင်မစာမျက်နှာ တွင် ဖော်ပြခြင်း ခံရမည် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် စာဖတ်သူများ ပိုမို ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

‘ပထမဆုံးနေ့မှာတင် အဆင့် ၂၀ တဲ့!’

ဒုံမီ အလျင်အမြန်ပင် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဤဝမ်းသာစရာ သတင်းကို မျှဝေချင်လှပြီ။ ဖုန်းတစ်ခါ နှစ်ခါ မြည်ပြီးနောက် တဲဝမ် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“တဲဝမ်! ‘အသက်ရှူသံ’ က အဆင့် ၂၀ ကို ရောက်နေပြီ!”

“၂၀? အခုချက်ချင်းကြီးလား?”

တဲဝမ်က မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ပြန်မေးသည်။ ဒုံမီက Refresh ထပ်နှိပ်ရင်း ဖြေလိုက်၏။

“ဒါပေါ့၊ ငါက ဒါမျိုးကို နောက်စရာလား။ ငါ အိမ်သန့်ရှင်းရေး ခဏလုပ်နေတုန်းမှာ အခုလို ဖြစ်သွားတာ။ ငါ စကားပြောနေတုန်းမှာတောင် ထပ်တက်လာသေးတယ်။ နောက်ဆုံး အခန်းဆိုရင် ကြည့်ရှုနှုန်း ၃,၅၀၀ ကျော်နေပြီ။ ဒါ တကယ့်ကို ရူးချင်စရာပဲနော်။”

“ဒါက စာရေးဆရာဟာရဲ့ နာမည်ကြောင့်လည်း ပါမှာပေါ့။ အဆင့် ၃၀ လောက်ကနေ စပြီးတော့ ငါတို့ ငွေရှာလို့ ရပြီ။ ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း စစ်ကြည့်ချင်ပေမဲ့ ကားမောင်းနေလို့၊ သိချင်လိုက်တာကွာ။”

“အေးပါ၊ ကားမောင်းနေတာဆိုရင် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်။ စောစောပြန်လာခဲ့နော်၊ ငါတို့ အောင်ပွဲခံကြမယ်လေ။”

“အိုကေ၊ ငါ စောစောပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။”

“အင်း။”

ဒုံမီသည် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် လေကို ဝဝရှူလိုက်သော်လည်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသော နှလုံးသားက ငြိမ်သက်မသွားချေ။

“ဒီအတိုင်းလေးပဲ ဆက်သွားပါစေ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... အရှိန်မသေပါစေနဲ့။ နောက်စာအုပ်တွေလည်း အခုလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ။ အား... စာရေးဆရာဟာ၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”

ဒုံမီ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ယခင်က စာရေးဆရာများ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုများကို ပြန်တွေးမိသောကြောင့်ပင်။

‘အသက်ရှူသံ’ ၏ အောင်မြင်မှုက သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော နာကျင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို တိုက်ရိုက် ကုသပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

အခန်းလိုက် ဝယ်ယူရမယ့်စနစ် စတင်တဲ့အထိ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ဆက်ရှိပါစေ။

ဒုံမီသည် ဆုတောင်းနေသည့်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိပါတော့သည်။