မင်းက ရှန်ရှောင်ပဲ

နောက်ဆုံးမှာတော့ လီချန်ဟာ လုလင်းရှန်းကျွင်းကို မသတ်ဘဲ အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်ကနေ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ကို ကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားစဉ်းစားစရာတွေ ရှိလို့ပါ။

ဟွန်တွန်အဖွဲ့အစည်းက သူ့အကြောင်း သိပြီးသားပဲ။ ဒီလုလင်းရှန်းကျွင်းကို သတ်လိုက်လည်း သိပ်ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလူကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ဘက်က ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ဘက်က တုံ့ပြန်လာမယ့် အခြေအနေအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

.....

မဟာဟွန်တွန်ကမ္ဘာ။

လီချန် ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး၊ လုလင်းရှန်းကျွင်းက နတ်ဘုရားယဇ်ပလ္လင်ကနေတဆင့် အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်ကနေ ထွက်ခွာသွားတာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

သိသာတာက ဒီယဇ်ပလ္လင်ဟာ နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်တစ်ခုလိုပါပဲ။

ဒါကြောင့် လီချန် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ယဇ်ပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက် နဲ့ နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟွန်တွန်အဖွဲ့အစည်းကလူတွေ ကြောက်လွန်းလို့ တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ဝူရှန်နတ်ဘုရားတောင်မှ နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ဆီ အမြီးကုပ် ပြန်ပြေးသွားရပြီလေ။ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်တောင် မရှိတဲ့ သူတို့လို ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေက သားကောင်ဖြစ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာ။

ဆက်လက်ပြီး လီချန်က ယွီဟွာနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို မဟာဟွန်တွန်ကမ္ဘာထဲ ဝင်ရောက် သိမ်းပိုက်ခိုင်းလိုက်ပြီး၊ ဟွန်တွန်အဖွဲ့အစည်းက လူတွေကို နတ်ဘုရားပျက်စီးနယ်မြေထဲ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့တွေ နတ်ဘုရားပျက်စီးနယ်မြေထဲမှာ ဘယ်လိုအသက်ဆက်မလဲဆိုတာကတော့... သူတို့ ကိုးကွယ်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေ လာကယ်မလား စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။

ဟွန်တွန်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးကို အပြတ်မရှင်းလိုက်တာကတင် လီချန်ရဲ့ မေတ္တာတရား ကြီးမားလွန်းနေပါပြီ။

ဒါက အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်ထဲက နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ရဲ့ အင်အားစုတွေကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းလိုက်တာပါပဲ။

ဒါ့အပြင် သူက ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းနည်းလမ်းကို သုံးပြီး၊ အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက် အနှံ့ ဖြန့်ကြက်ထားတဲ့ ဟွန်တွန်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ သူလျှိုတွေ၊ အတွင်းလူတွေကိုပါ တစ်ယောက်မကျန် ရှင်းထုတ်ပစ်လိုက်သေးတယ်။

ဒီအချိန်ကစပြီး ဟွန်တွန်အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ အတိတ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်က ယွီဟွာနတ်ဘုရားနန်းတော်ပိုင်နက်သက်သက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

.....

နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့)။

ထျန်းချူနတ်ဘုရားနန်းတော်။

လျှို့ဝှက်ခန်းမဆောင် တစ်ခုအတွင်း။

"ဧကရာဇ်မင်း... ကျွန်တော်မျိုး အသုံးမကျလို့ လူကို ခေါ်မလာနိုင်ခဲ့ပါဘူး" လုလင်းရှန်းကျွင်း မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"မခေါ်လာနိုင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့" ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်း... အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်မှာ ရုတ်တရက် အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါး ပေါ်လာတာက ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်စီမံကိန်းဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်။ ဘယ်လိုစီရင်ရင် ကောင်းမလဲ" လုလင်းရှန်းကျွင်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"မသေမျိုးဧကရာဇ်ဆိုတာ လိမ်ညာလေ့ မရှိဘူး။ သူက အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက် ဇာတိလို့ ပြောမှတော့ ဟုတ်မှာပေါ့... ဒါဆိုရင် အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်ကို သူ့ဆီ ပေးလိုက်ပါစေ" ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက် တစ်ခုလောက်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပုံမှန်အချိန်တုန်းကလည်း စည်းမျဉ်းတွေ အများကြီး ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။

လုလင်းရှန်းကျွင်း ကြောင်သွားသည်။ မသေမျိုးဧကရာဇ် ဒေါသထွက်ပြီး နတ်ဘုရားအမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ကာ စစ်သည်တွေနဲ့ အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်ကို သွားတိုက်မယ် ထင်ထားတာ။

နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) နဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော်က ဟွေ့ယွမ် ပေါင်းများစွာ မတည့်ကြဘဲ သတ်ဖြတ်နေကြတာလေ။

အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်က သိပ်အရေးမပါရင်တောင်၊ ထျန်းချူနတ်ဘုရားနန်းတော် ရဲ့ ပိုင်နက်လေ... အခု ဒီတိုင်းကြီး အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဆီ ပေးလိုက်မယ် ဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက သူ့အတွေးထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ ထုတ်မပြောရဲပါဘူး။

ဧကရာဇ်မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်ရှိမှာပါလေ။

"ကောင်းပြီ... မင်း သွားလို့ရပြီ" ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် လက်ကာပြလိုက်သည်။

လုလင်းရှန်းကျွင်း အရိုအသေပြုပြီး ခန်းမထဲက ထွက်သွားသည်။

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းလုပ်လိုက်ပြီး၊ ပေါင်လင်းမယ်တော်ကို ဖမ်းချုပ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက် ခန်းမဆောင်ဆီ ရောက်သွားသည်။

"ရှင် အားရို့ကို ခေါ်လာခဲ့ပြီလား" ပေါင်လင်းမယ်တော် စိတ်ပူစွာ မေးလိုက်သည်။

သူမ အပူဆုံးက သမီးလေး အားရို့ ပဲ။

အားရို့က ရူလိုင် (ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်) ရဲ့ သမီး ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဒီထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် က အကောင်းနဲ့ အဆိုးကို ခုတ်ပိုင်းပြီးသား။ အခု အတ္တကို ခုတ်ပိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ။

အတ္တကို ခုတ်ပိုင်းချင်ရင်၊ အတိတ်က အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။

ဒါကြောင့် လက်ရှိ ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်က အတိတ်ဘဝ၊ လက်ရှိဘဝ၊ တာအိုအဖော်၊ သမီး... ဘာကိုမှ ထည့်စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘူး။

တကယ်လို့ ထည့်စဉ်းစားမိရင် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ် ပျက်စီးသွားပြီး အစကနေ ပြန်စရလိမ့်မယ်။

"မခေါ်လာခဲ့ဘူး" ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်ထဲမှာ အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါး ရှိနေတယ်။ ငါ့လူက အားရို့ကို ခေါ်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ ပေါင်လင်း... မင်းက အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်က လာတာဆိုတော့၊ အဲဒီမသေမျိုးဧကရာဇ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိမှာပါ"

"အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်?" ပေါင်လင်းမယ်တော် အံ့သြသွားသည်။

အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ် ရှိနိုင်မှာလဲ။ အများဆုံး ကျန်းရှန်းလောက်ပဲ ရှိတာ။

သူမ လီချန် ကို ပြေးမြင်မိလိုက်သည်။ ရှန်ရှောင်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူပေမဲ့၊ ရှန်ရှောင် ရဲ့ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက် တစ်စက်မှ မရှိသူ။

ဒါပေမဲ့ လီချန်ဟာ ရှန်ရှောင်ရဲ့ ဝင်စားတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်မယ်လို့ သူမ သေချာသလောက် တွက်ဆထားတယ်။ ရှန်ရှောင်ရဲ့ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက် မရှိတာက... ရှန်ရှောင်က အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို အောင်မြင်သွားလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒီနည်းလမ်းတစ်ခုပဲရှိတယ်။

ထျန်းချူပြောတဲ့ အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဆိုတာ လီချန် များလား။

ဒါဆို အဓိပ္ပာယ် ရှိသွားပြီ။

တကယ်လို့ ရှန်ရှောင်က ဝင်စားပြီး၊ အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို အောင်မြင်သွားရင်၊ အချိန်တိုအတွင်း အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဖြစ်လာဖို့က လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စပဲ။

"ရူလိုင်... တကယ်လို့ ရှန်ရှောင်က အောင်မြင်သွားပြီလို့ ကျွန်မ ပြောရင်၊ ရှင် ဘယ်လို ခံစားရမလဲ" ပေါင်လင်းမယ်တော် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

"သူ အောင်မြင်သွားပြီ ဟုတ်လား" ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် ကြောင်သွားပြီး၊ မျက်နှာထား ရုတ်ချည်း မာထန်သွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါတောင် မအောင်မြင်သေးတာ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်မှာလဲ"

"ကြည့်ပါဦး... ရှင်က အတ္တကို ခုတ်ပိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့၊ အတ္တကို စွဲလမ်းနေတုန်းပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်မှာလဲ" ပေါင်လင်းမယ်တော်က ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုတော့... အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်က အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဆိုတာ ရှန်ရှောင် ပေါ့လေ" ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါ သွားကြည့်ရမယ်... သူ တကယ် အောင်မြင်လား မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာ"

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ပေါင်လင်းမယ်တော်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

.....

အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်။

သန်မာလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ဆင်းသက်လာသည်။

လူရိပ် ၂ ခု ပေါ်လာသည်။

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်နှင့် ပေါင်လင်းမယ်တော်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်က အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး၊ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုနဲ့ တစ်ခု မိုင်ပေါင်း ကုဋေချီ ဝေးကွာပေမဲ့... ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်ကတော့ ဟင်းလင်းပြင်ခုန်ပျံခြင်းလုပ်သလိုမျိုး ကမ္ဘာတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး၊ အချိန်တိုအတွင်း ၃၃ ဘုံ ထဲ ဝင်ရောက်ကာ၊ မြေနတ်ဘုရားကမ္ဘာရှိ ကောင်းကင်တာအိုနယ်ပယ်အပြင်ဘက်ကို ရောက်ရှိလာသည်။

"ကောင်းကင်တာအို အငွေ့အသက်တွေပါလား"

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် က အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီး၊ အကောင်း အဆိုး အလောင်းတွေကို ခုတ်ပိုင်းထားကာ၊ အတ္တ အလောင်းကို ခုတ်ပိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေသူမို့... ရှေ့က နယ်ပယ်မှာ ကောင်းကင်တာအို အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေတာကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် မြေနတ်ဘုရားကမ္ဘာဆိုတာ ပျက်စီးသွားတဲ့ နတ်ဘုရားကမ္ဘာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ ကောင်းကင်တာအိုက မရှိတော့တာကြာပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ပေါ်လာတာလဲ။

.....

တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အချိန်ခေါင်းလောင်း လှိုဏ်ဂူကောင်းကင်ဘုံအတွင်း၌။

လီချန် ကျင့်ကြံနေရင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

"နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ... အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်အဆင့် ရောက်နေပြီ"

တစ်ဖက်လူက ကောင်းကင်တာအိုနယ်ပယ်ထဲ မဝင်ရသေးပေမဲ့၊ အလွန်အားကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံ နဲ့ စောင့်ကြည့်နေတာကို လီချန် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

သူ လုလင်းရှန်းကျွင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တာက၊ နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ရဲ့ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကို ဆွဲဆောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။

သူ သိသလောက် နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ဆိုတာ ကောင်းကင်တာရာ ၃၆တိုက်၊ မြေကမ္ဘာမိစ္ဆာ ၇၂ တိုက် တွေနဲ့ မတူဘူး။ ပြင်ပဟင်းလင်းပြင်မှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခု။

ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဗဟိုချက်မက ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားပဲ။

ဆိုလိုတာက နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) တစ်ခုလုံးက ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ကပ်ပါးရပ်တည်နေတာ။

နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) က ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားဟာ ပြင်ပဟင်းလင်းပြင်ကနေ ရောက်လာပြီး၊ မူလ နတ်ဘုရားကမ္ဘာအပြင်ဘက်ကို ရောက်လာကာ... နောက်ဆုံးမှာ နတ်ဘုရားကမ္ဘာ ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့တာ။

သေချာတာကတော့ ဒီဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ လီချန် မသိဘူး။

အဲဒါကို သိချင်ရင် ပြင်ပဟင်းလင်းပြင်ထဲ ထွက်ကြည့်မှရမယ်။

လီချန် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ပြီး အချိန်ခေါင်းလောင်း လှိုဏ်ဂူကောင်းကင်ဘုံထဲက ထွက်ကာ ကောင်းကင်တာအိုနယ်ပယ် အစွန်းဖျားတွင် ပေါ်လာသည်။

မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။

"ရှန်ရှောင်... တကယ်ပဲ မင်းကိုး"

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်က လီချန်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက် မတူပေမဲ့၊ ရုပ်ရည်နဲ့ အရှိန်အဝါအရ ရှန်ရှောင်ဆိုတာ သူ အတိအကျ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အရင်တုန်းက သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြိုင်ဘက်လေ။

လီချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီလူက သူ့ကို ရှန်ရှောင်မသေမျိုးဧကရာဇ်လို့ ထင်နေပြန်ပြီ။

ပေါင်လင်းမယ်တော် ပြောဖူးတာ သူ မှတ်မိတယ်။ သူက ရှန်ရှောင်မသေမျိုးဧကရာဇ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတယ်တဲ့။

ဒါပေမဲ့ သူက ရှန်ရှောင် မဟုတ်မှန်း သူ သိတယ်လေ။

သူက ကမ္ဘာမြေကနေ ကူးပြောင်းလာပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်ကို ရရှိကာ တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းလာတာ။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှန်ရှောင် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"မယ်တော်... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ" လီချန် ပေါင်လင်းမယ်တော်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ပေါင်လင်းမယ်တော်ရဲ့ အရှိန်အဝါက သူမ ထွက်သွားတုန်းကထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းလာတာ တွေ့ရတယ်။ အဆင့် ၇ ရှန်းကျွင်းအဆင့်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ။

ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာလို့ နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) က အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ် တစ်ပါးနဲ့ အတူ ရှိနေရတာလဲ။

"နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ရဲ့ ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်... ဒါပေမဲ့ ရူလိုင်ရဲ့ ဝင်စားတဲ့ ခန္ဓာပါပဲ" ပေါင်လင်းမယ်တော် တဲ့တိုးကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရူလိုင်?" လီချန် အံ့သြသွားပြီး ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနောက်ဘက်စွန်းရူလိုင်မသေမျိုးဧကရာဇ်က နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ဘက် ဝင်စားပြီး၊ ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ... တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။

"ရှန်ရှောင်... မင်း ငါ့ကို တကယ် မမှတ်မိဘူးလား" ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်က လီချန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

လီချန် တကယ် မမှတ်မိတာ သူ သိလိုက်တယ်။

သူက အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း မအောင်မြင်သေးလို့ ရူလိုင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ကျန်နေသေးတာ... ရှန်ရှောင်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် သေချာပေါက် မှတ်မိရမှာ။

"ထားလိုက်တော့... ပေါင်လင်း ပြောတာတော့ မင်းက အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း အောင်မြင်သွားပြီး၊ အချိန်နယ်ပယ်ကို ထိတွေ့နိုင်ပြီတဲ့။ ငါကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ရတာပေါ့"

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် လေသံပြောင်းသွားပြီး၊ အရှိန်အဝါ ရုတ်ချည်း မြင့်တက်လာသည်။ နတ်ဘုရားအာဏာစက်တွေ လွှမ်းခြုံလာပြီး၊ လီချန်ဆီသို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထိုးလိုက်သည်။

သာမန် လက်ညှိုးထိုးတာလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားအာဏာစက် နဲ့ ဧကရာဇ်အာဏာစက်တွေ ပါဝင်နေသည်။

အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး စွမ်းအား။

သာမန် အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးတောင်မှ ဒီလက်ညှိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ မလွယ်ဘူး။ သေဆုံးသွားနိုင်တယ်။

လီချန် ရင်ထဲ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ရူလိုင်ရဲ့ ဝင်စားတဲ့ခန္ဓာက တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီရိုးရှင်းတဲ့ လက်ညှိုးထိုးချက်က တခြားတိုက်ခိုက်မှုတွေထက် သာလွန်ပြီး၊ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွင်းပစ်နိုင်မယ့်ပုံ ပေါက်နေတယ်။

သူ အစွမ်းကုန် မထုတ်ရင်၊ ဒီလက်ညှိုးအောက်မှာ သေသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။

"ငါ တကယ် ရှန်ရှောင် မဟုတ်ပါဘူးကွာ" လီချန် စိတ်ထဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ ရုပ်ချင်းတူနေတာကိုး။

သူ ချက်ချင်း အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်းစည်းမျဉ်းကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အကောင်း၊ အဆိုး၊ အတ္တ အလောင်းသုံးကောင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ အချိန်ခေါင်းလောင်း လှိုဏ်ဂူကောင်းကင်ဘုံထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အလောင်းသုံးကောင်ဆိုတာ အားနည်းချက်ပဲ။

အလောင်းသုံးကောင်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရင် အားနည်းချက် မရှိတော့ဘူး။

ထိုးလာတဲ့ နတ်ဘုရားလက်ညှိုးကို ကြည့်ရင်း၊ လီချန်ရဲ့ အသိစိတ်က အချိန်မြစ်ကို သွားရောက် ထိတွေ့လိုက်သည်။ ရုတ်ချည်းပင် အံ့မခန်း မြန်ဆန်နေတဲ့ လက်ညှိုးထိုးချက်က နှေးကွေးသွားသည်။

ဒီအချိန်ကျမှ လီချန် အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်းရဲ့ အစွမ်းကို သဘောပေါက်သွားတာပင်။

လီချန် ရွေ့လျားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အချိန်မြစ်ထဲမှာ ရပ်တည်နေရတာမို့ ခုခံအားက အလွန် ကြီးမားတယ်။

ဒါက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်သေးလို့ပဲ။

လုံလောက်ရင် အချိန်မြစ်ထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်မှာ။

သူ ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် ရှေ့ ရောက်သွားသည်။ လက်ထဲမှာ ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်။

လုရှန်ဓား။

ဓားတစ်ချက် ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

အချိန်ကို ဖြတ်တောက်ခြင်း။

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်ခုံးပေါ်မှာ အစင်းရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အစင်းရာတစ်ခုလေးပါပဲ။

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးက အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်။ အချိန်ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့ ဓားချက်တောင်မှ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ဘဲ၊ အစင်းရာလေးတစ်ခုလောက်ပဲ ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။

မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကွာခြားချက်ရှိနေသေးတာကိုး။

ဒါတွေ လုပ်ပြီးတာနဲ့ လီချန် မူလနေရာကို ပြန်ရောက်သွားသည်။

အချိန်စီးဆင်းမှု ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားလက်ညှိုး ရုတ်တရက် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည်။

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် သူ့မျက်ခုံးကို လက်နဲ့ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတဲ့ လီချန်ကိုကြည့်ပြီး အတွေးနက်သွားသည်။

"မင်း... အချိန်မြစ်ကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီလား"

သူ မေးလိုက်သည့်အသံက အက်ရှရှ ဖြစ်နေသည်။

သူက အချိန်နယ်ပယ်ကို အပြည့်အဝ မထိတွေ့နိုင်သေးပေမဲ့၊ အတ္တအလောင်းကို ခုတ်ပိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေသူမို့ အာရုံခံစားမှုက အလွန်မြင့်မားတယ်။

စောစောက လီချန်က သူ့မျက်ခုံးကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာ။

အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။

အချိန်ကို ကျော်လွန်သွားသလိုမျိုး မြန်လွန်းတယ်။

ဆိုလိုတာက... တစ်ဖက်လူသာ သူ့ကို သတ်ချင်ရင်၊ စောစောက သူ သေသွားလောက်ပြီ။

ဘေးနားက ပေါင်လင်းမယ်တော်ကတော့ ဘာမှ သတိမထားမိဘဲ နားမလည်ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက ခက်ခဲလို့လား" လီချန် ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်ကို သူ ဟန့်တားနိုင်လိုက်ပြီမှန်း သိလိုက်ပြီ။

"မင်း ငါ့ရှေ့ကို တကယ် ရောက်သွားပြီပဲ..." ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ "ရူလိုင်... နန်းတော်သခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဒီအရိုအသေပြုမှုက အရင်တုန်းကရှိခဲ့တဲ့ မသေမျိုးဧကရာဇ် အရှိန်အဝါတွေကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

လီချန် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်သွားသည်။

ဘာဖြစ်တာလဲဟ။

သူ့ကို ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်ပိုင်ရှင်လို့ ထင်သွားတာလား။

"ရူလိုင်... ရှင်..." ပေါင်လင်းမယ်တော် လည်း ကြောင်သွားသည်။

ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အငွေ့အသက်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မူလ ရူလိုင်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြန်ဖြစ်လာတာ သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမ သဘောပေါက်လိုက်ပြီ။ ရူလိုင်က ယှဉ်ပြိုင်ချင်စိတ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ မူလ ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ပြန်ရောက်လာတာ။

ရူလိုင် ပြန်ရောက်လာပြီ။

"ပေါင်လင်း... မင်း ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ" ရူလိုင် (ထျန်းချူ) ၏ အကြည့်များ နူးညံ့သွားသည်။

"မပင်ပန်းပါဘူး... ရှင် ပြန်လာရင် ပြီးတာပါပဲ" ပေါင်လင်းမယ်တော် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသည်။

သူမ နတ်ဘုရားကမ္ဘာ (ရှင်းကျဲ့) ဆီ စွန့်စားသွားခဲ့တာ စစ်မှန်တဲ့ ရူလိုင်ကို ပြန်ရှာချင်လို့လေ။

အခု ရူလိုင် တကယ် ပြန်ရောက်လာပြီ။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ... ငါက ရှန်ရှောင် မဟုတ်ပါဘူးလို့" လီချန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

သူက မူလကတည်းက ရှန်ရှောင် မဟုတ်တော့ ဝန်ခံစရာအကြောင်း မရှိဘူး။

ပြီးတော့ ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်အကြောင်း သူ ဘာမှမသိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရှန်ရှောင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်မလဲ။

"မင်းက ရှန်ရှောင် ပါ" ရူလိုင် ပြုံးလိုက်သည်။

လီချန်က ရှန်ရှောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ ပိုပြီး သေချာသွားသည်။

သူ ဘာလို့ အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း မအောင်မြင်ခဲ့လဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။

အတိတ်က အရာတွေကို အပြီးတိုင် မမေ့ပျောက်နိုင်ရင်၊ ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်မှာလဲ။

အခု ရှန်ရှောင်ကို ကြည့်ပါဦး။ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်တွေ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ သူ့ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။

ဒါမှ စစ်မှန်တဲ့ အတ္တကို ခုတ်ပိုင်းခြင်းပဲ။

အရင်တုန်းက သူက သူသည် ရှန်ရှောင်ထက် သာတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပြီး၊ နန်းတော်သခင်ဟောင်း က ရှန်ရှောင်ကို ဆက်ခံသူအဖြစ် ရွေးချယ်တာကို မကျေနပ်ခဲ့ဘူး။

အခုမှ နန်းတော်သခင်ဟောင်းရဲ့အမြင်ကို သူ နားလည်တော့တယ်။

သူက တကယ်ပဲ ရှန်ရှောင်ကို မမီပါဘူး။

"ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လာရှာတာ၊ ကျွန်တော့်ကို ရှန်ရှောင် လို့ ထင်လို့ပဲလား" လီချန် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူ အလောင်းသုံးကောင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲပြန်ထည့်ပြီး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ပုံမှန် လူသားအခြေအနေကိုပဲ သူ သဘောကျတာကိုး။

"ဟားဟား... ရှန်ရှောင်၊ မင်း အောင်မြင်သွားပြီဆိုပေမဲ့၊ အတိတ်တွေကို မေ့သွားပြီ။ မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကိုလည်း မေ့သွားပြီ... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါက မင်းရဲ့ လမ်းပြသူလုပ်ပေးပါ့မယ်" ထျန်းချူမသေမျိုးဧကရာဇ် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ ရုတ်တရက် ခံစားမိတာက... မအောင်မြင်တာ (အတိတ်မေ့သွားတာ) ကလည်း ကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အတိတ်က အရာတွေကို မှတ်မိနေသေးတယ် (သူ့အမြင်မှာ လီချန်က ဟန်ဆောင်နေတယ်လို့ မထင်ဘဲ တကယ်မေ့နေတယ်လို့ ထင်သွားတာ)။ ပေါင်လင်း နဲ့ အားရို့ ကို မှတ်မိနေသေးတယ်။ သူ မတွေးရဲတာက... တကယ်လို့ သူသာ ရှန်ရှောင်လို အောင်မြင်သွားရင် (အတ္တပျောက်သွားရင်)၊ ပေါင်လင်းနဲ့ အားရို့ကို သူစိမ်းတွေလို သဘောထားမိမှာကိုပဲ။

ဒါကို တွေးမိတော့ သူ ကျောချမ်းသွားသည်။

"လူစကား ပြောစမ်းပါ" လီချန် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ရှန်ရှောင်... မင်းက အိမ်ရှင်ဆိုတော့၊ ငါတို့ကို အထဲခေါ်ပြီး ဧည့်ခံသင့်တယ် မဟုတ်လား" ရူလိုင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို လီချန်လို့ ခေါ်ပါ" လီချန် ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို မင်းကို လီချန်လို့ပဲ ခေါ်တာပေါ့" ရူလိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နာမည်တစ်ခုပဲလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီချန်က ရှန်ရှောင်၊ ရှန်ရှောင်က လီချန်ပဲလို့ သူကတော့ တထစ်ချ မှတ်ယူထားလိုက်ပြီ။

***