ကျွန်မ… ကျွန်မ… ကျွန်မ အိပ်ချင်ပြီ။
Vol. 15 Ch. 232
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့၊ အစ်ကို ညီမကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။”
လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့၏ စိတ်ပူပန်နေသောအမူအရာကိုကြည့်ရင်း ကျီကျောက်သည် ရယ်ရမလား ငိုရမလားပင် မသိတော့ပေ။
“ညီမရဲ့ ပန်းချီစွမ်းရည်က ပျမ်းမျှပဲဆိုတာ ညီမ သိပါတယ်။”
ပြောရရင်တော့ ထူးဆန်းတယ်။ ကျီကျောက်သည် သူမကို မုန်လာဥနီတစ်လုံး ပေးပြီး ပန်းတစ်ပွင့် ထွင်းထုခိုင်းမယ်ဆိုရင် ပန်းတစ်ပွင့် ထွင်းထုနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။
ဒါပေမယ့် ဒီမီးဖိုချောင်သုံးဓားနေရာမှာ စုတ်တံအဖြစ် ပြောင်းသွားရင်တော့ သူမရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အလွန်သမားရိုးကျဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။
“အာ့ထောင်၊ နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီဘူးသီးကို ဆွဲတာလဲ… မှားလို့ မြေပဲကိုပြောတာ” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့သည် ပန်းချီကား ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးသည်၊ “ညီမတို့ ဆီထုတ်လုပ်တဲ့အလုပ်ရုံအတွက် ထုတ်ကုန်အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ရေးဆွဲချင်လို့လေ။”
“ထုတ်ကုန်အမှတ်တံဆိပ်ဟုတ်လား။ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
“ထုတ်ကုန်အမှတ်တံဆိပ်က ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုရဲ့ လိုဂိုလေ” ကျီကျောက်က အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြသည်၊ “ညီမတို့ ဆီထုတ်လုပ်တဲ့အလုပ်ရုံကနေ ထုတ်လုပ်တဲ့ မြေပဲဆီမှာ လိုဂိုပါမယ်ဆိုရင် အခြားသော မြေပဲဆီတွေက ညီမတို့လို အယောင်ဆောင်ခြင်းကနေ ထိရောက်စွာ ဟန့်တားနိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ညီမတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်အမှတ်တံဆိပ်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”
“အာ့ထောင်သာ ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ဆိုရင် စီးပွားရေးလောကမှာ သူ့နာမည်ကို ရေးထိုးနိုင်မှာ သေချာတယ်” ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသော ချင်မင်ဟုန်က သူမကို ရက်ရက်ရောရော ချီးကျူးခဲ့သည်။
“အစ်ကိုချင်” ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်က လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ အကြည့်တွေက မရည်ရွယ်ဘဲ ရှန်းယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်သာ အခြေချမိသည်၊ “ရှင်တို့တွေ စကားပြောလို့ ပြီးသွားပြီလား။”
“ပြီးသွားပြီ။”
ရှန်းယောင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် သူမ၏ နံဘေးနားသို့ လျှောက်သွားသည်။ ကျီကျောက် ရေးဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားကို မြင်ပြီးနောက်မှာ အကြံတစ်ခုရပြီး သူ့ဘေးနားက စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ စုတ်ချက် အနည်းငယ် အမြန်ထည့်လိုက်သည်။
“ရှန်းယောင် ရှင်က အရမ်းတော်တာပဲ။”
ရှန်းယောင်၏ ပြုပြင်မွမ်းမံမှုပြီးနောက်၊ ကျီကျောက်မှ ပြုလုပ်ထားသော ကုန်အမှတ်တံဆိပ်သည် ပို၍ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။
ရှန်းယောင်သည် မြေပဲလုံံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေကို ပုံဖော်ထားပြီး အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ရေစက်ပုံစံတချို့ ထပ်ထည့်ကာ ချစ်စရာ နေမင်း ပုံစံလေး ဖန်တီးထားသည်။
“ကျင်းယန်မြေပဲဆီ” ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်၏ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်၊ “ရှန်းယောင်၊ ဒီစကားလုံး ငါးလုံးကိုလည်း ထပ်ရေးပေးပါလား။”
ရွှေရောင်နေရောင်ခြည်က လူတွေကို အရမ်းကျန်းမာတဲ့ခံစားချက်ကိုပေးစွမ်းတယ်။
ဒါက သူတို့ရဲ့ မြေပဲဆီသည် အထူးသဖြင့် ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သည်ဟုလည်း ဆိုလိုပါသည်။
“ကောင်းပြီလေ။”
မှင်ခြောက်သွားပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ဒီဇိုင်းပန်းချီကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူပြီး ချင်မင်ဟုန်အား အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “အစ်ကိုချင်၊ ဒီပုံစံကို ကူးယူပြီး ညီမတို့ ထုတ်လုပ်တဲ့ မြေပဲဆီပေါ်မှာ ကပ်ပေးပါ။”
“ကောင်းပြီ” ချင်မင်ဟုန်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ဒါက နာမည်ကောင်းပဲ။”
အချိန်တွေက အကုန်မြန်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေဝင်ရီတရော ရောက်နေခဲ့ပြီ။
ကျီကျောက်သည် ရထားလုံးပေါ်၌ ငိုက်မျဉ်းနေ၏။
ရှန်းယောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “အာ့ထောင်၊ တကယ်လို့ မင်း ပင်ပန်းနေတယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ တစ်ရေးတစ်မော မအိပ်တာလဲ။”
ရှန်းယောင်သည် ကျီကျောက် သူ့ပခုံးပေါ် သက်တောင့်သက်သာ မှီနိုင်စေရန် သူ့ကျောကို ချက်ချင်း မတ်ပေးလိုက်သည်။
“ရှန်းယောင်၊ အစ်ကိုချင်က မနက်ဖြန် အလည်လာမယ်လို့ပြောတယ်” ကျီကျောက်သည် အသာလေး မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်၊ “သူတို့ကို ဧည့်ခံဖို့ ကျွန်မတို့ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ရှင်ထင်လဲ။”
“ဘာမဆို အဆင်ပြေတယ်” ရှန်းယောင်က ညင်ညင်သာသာ ပြောသည်၊ “ပြီးတော့ ကိုယ့်အာ့ထောင်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက တုနှိုင်းမဲ့ဖြစ်ပြီး ချက်တဲ့ ဟင်းပွဲတိုင်းက အရသာရှိတယ်လေ။”
ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်၊ “ရှင်ကျွန်မကို ချီးကျူးနေတာ ရပ်ပါဦး…”
“အာ့ထောင်က ဒီလိုပြောတာ မကြိုက်ဘူးလား” ရှန်းယောင်က ကျီကျောက်၏ နှာခေါင်းလေးကို ချစ်စနိုး ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်၊ “ဒါပေမယ့် ကိုယ် အခုနက ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတိုင်းက စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာတွေပါ။”
“အပြောကောင်းလွန်းတယ်။”
ရှန်းယောင်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးကို ဆွဲယူပြီး သူမကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
လျှပ်တပြတ် တိုက်ခိုက်မှုကို သတိမမူမိသော ကျီကျောက်သည် မှင်တက်စွာ မျက်တောင်ခတ်သွားသည်။
“ရှင်…”
“ကိုယ်က ဒီအချိန်မှာ လျှာသွက်တဲ့သူမဟုတ်ဘူးလို့ သက်သေပြနေတယ်” ရှန်းယောင်သည် သူမ၏ နားရွက်နားသို့ကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
အဆိုပါ နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံသည် သူမ၏ နားရွက်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ခံစားချက်က တုန်ယင် ထုံနေ၏။
“ကျွန်မ… ကျွန်မ… ကျွန်မ အိပ်ချင်ပြီ။”
ကျီကျောက်သည် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံ အကြမ်းပတမ်း ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကို အမြန်မှိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အာ့ထောင်” ရှန်းယောင်၏ လက်သည် သူမ၏ သွယ်လျသောခါးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး သူ့အသံမှာ ပို၍ပင် နူးညံ့လာခဲ့သည်၊ “မင်းက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။”
မင်းက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။
ကျီကျောက်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပျော်ရွှင်မြူးစွာ ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ သူ့လက်မောင်းပေါ်မှီရင်း ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ညနေစောင်းသွားခဲ့ပြီ။ ရှန်းတာ့ရှန်သည် ပင်မခန်းထဲကို အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့သည်။
“လန်ဟွာ၊ ဒီအသီးအရွက်တွေက ဘာလို့ အစိမ်းဖြစ်နေတာလဲ” ရှန်းတာ့ရှန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ တို့ဟူးနှင့် ဟင်းနုနွယ်ရွက်ကိုမြင်တော့ မေးခွန်းကို ပထမဆုံးထုတ်လာသူ ဖြစ်သည်။
“ဒီည ကျွန်မတို့ ငါးခေါင်းဟော့ပေါ့ လုပ်စားကြမယ်” ကျောက်လန်ဟွာက အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊ “စိတ်မပူပါနဲ့။ အာ့ထောင်က ငါးခေါင်းကို ခဏနေကျရင် ရပြီလို့ပြောတယ်။”
လွန်ခဲ့သောနှစ်နာရီက ရှန်းမိသားစု၏ မီးဖိုချောင်တွင်။
“အာ့ထောင် ကြည့်ပေးဦး။ ဒီလောက်ဆို ရပြီလား” မီးဖိုရှေ့မှာထိုင်ပြီး မီးကြည့်နေတဲ့ ရှန်းအာ့လန်က သူ့လက်ထဲက သစ်သားချောင်းတွေကို မြှောက်ပြပြီး ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။
“အဲ့လောက်ဆို ရပြီ။”
“အကြီးဆုံးမရီး၊ ဒုတိယမရီး၊ ညီမပြောတဲ့အတိုင်း သိုးသားကို သစ်သားချောင်းတွေနဲ့ တံကျင်လျှိုပေးပါ။ အရမ်းစိတ်မပူနဲ့။ အစ်မတို့လက်တွေကို မထိခိုက်စေဖို့ သတိထားနော်” ကျီကျောက်က သူတို့ကို အပြုံးလေးနှင့် သတိပေးပြီး နောက်လှည့်ကာ မီးသွေးကို စတင်ပြင်ဆင်သည်။
“သစ်သီးထင်းမီးသွေးနဲ့ ကင်တဲ့ သိုးသားတွေက အရသာရှိရုံတင်မကဘဲ အနံ့လည်း အရမ်းမွှေးတယ်။”
ကျီကျောက်သည် အထူးပြုလုပ်ထားသည့် အသားကင်မီးဖိုပေါ်တွင် မီးသွေးမီးကို အညီအမျှ ချခင်းထားပြီးနောက် သံဇကာကွက်ကို အပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။ ကျီကျောက်သည် သူမဘေးရှိ ရှန်းယောင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရှန်းယောင် ကျွန်မ ဒါကို ရှင့်လက်ထဲ အပ်ခဲ့လိုက်မယ်။”
“ကောင်းပြီ”
ရှစ်နာရီခွဲလောက်မှာ ငါးခေါင်းဟော့ပေါ့ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာ အရသာရှိတဲ့ သိုးသားကင်သီတံတွေ ရှိတယ်။
“အဖေ၊ အမေ၊ ပူတုန်းလေး စားကြည့်ပါလား” ကျီကျောက်သည် သိုးသားကင်သီတံကို ကောက်ယူပြီး သူတို့ကို အပြုံးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်၊ “ဒီသိုးသားကင်သီတံတွေကို ပူတဲ့အချိန်မှာ စားရင် အရမ်း အရသာရှိတယ်။”
“ဒီစားသောက်နည်းက အတော်လေး ဆန်းကြယ်တာပဲ” ရှန်းတာ့ရှန်က ကျီကျောက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အတုယူပြီး သိုးသားကင်သီတံကို အမြန်စားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
“အရမ်းစားကောင်းတယ်။”
“ဒုတိယအစ်ကိုယို့က သမီးတို့ကို သိုးသား ကတ်တီ ( ၃၀ ) ပေးလိုက်တယ်” ကျီကျောက်က သိုးသားကင်သီတံကို စားသောက်ရင်း ပြောခဲ့သည်။
“အာ့ထောင်၊ သခင်လေးချင်နဲ့ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က မနက်ဖြန် အမေတို့အိမ်ကို အလည်လာလိမ့်မယ်လို့ စန်းလန်ဆီကနေ ကြားခဲ့တယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ “အမေ အစတုန်းက မနက်ဖြန်ကျရင် ထျန်းကျားရွာကိုပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ မနက်ဖြန်ကျ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာဖို့ရှိမှတော့ သဘက်ခါကျမှ ရွာကို သွားကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပါ အမေ” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။
“အာ့ထောင်၊ မင်း ကိုယ်ပိုင်စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလား” ရှန်းတာ့လန်သည် သိုးသားကင်သီတံ တစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့်ကို စားသောက်ပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်စွာ လေတက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျီကျောက်ကိုကြည့်ပြီး သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်၊ “နင့်ဟင်းချက်လက်ရာက အရမ်းကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ နင် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုရင် နင့်စီးပွားရေးက သေချာပေါက် ကောင်းလိမ့်မယ်။”
“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ညီမ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်” ကျီကျောက်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “ညီမတို့ ဘာမှ အလျင်စလို မလုပ်သင့်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ ဆီထုတ်လုပ်တဲ့အလုပ်ရုံနဲ့ အကြော်ဆိုင်လုပ်ငန်းက လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် မရောက်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် ညီမ စားသောက်ဆိုင်မဖွင့်ခင် နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ချင်သေးတယ်။”
တကယ်တော့၊ ပိုအရေးကြီးတာက ခရိုင်မြို့မှာ ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်ရှိပြီးသားပါ။ ကျီကျောက်က ချင်မင်ဟုန်နှင့် အချိန်အကြာကြီး သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေ ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် တင်းယွမ်ကောင်တီမှာ ဆိုင်မဖွင့်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ထင်တယ်။ ဤနည်းဖြင့်၊ သူမသည် ချင်မင်ဟုန်၏ အကျိုးစီးပွားကို ထိပါးမိမည် မဟုတ်ပေ။
အရေးကြီးဆုံးကတော့ ကျီကျောက်ဟာ ရည်မှန်းချက်ကြီးသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငွေကို အရင်ဆုံး ချွေတာသုံးစွဲပြီး အချိန်တန်ရင် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စီရင်စုမြို့တော်ကို သွားချင်ပေသည်။
“အဲ့တာတော့ ဟုတ်တယ်” ရှန်းတာ့လန်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူသည်၊ “တကယ်တော့ ရှန်းကျီးအစာသွပ်မုန့်ဆိုင်ကို တိုးချဲ့ဖို့ ငါစဉ်းစားနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ဘာစိတ်ကူးမှ မရှိသေးဘူး။ အရှေ့လမ်းမှာ နေရာအနေအထားကောင်းတဲ့ ဆိုင်တချို့ရှိတယ်။ အာ့ထောင် နင် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဆိုင်ခန်းငှားရမ်းခကို ငါတို့ အတူတူ ဈေးညှိုနှိုင်းလို့ရတယ်။”
***