မြေအိုးထမင်း
Vol. 15 Ch. 235
ရှန်းယောင်ကား လှည့်၍ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သက်ပြင်းကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်သည်။
စွင်းမိသားစုသည် ယခုအခါတွင် အလွန် အင်အားကြီးမားပြီး သူတို့ကို စာရင်းစာအုပ် တစ်ခုမျှဖြင့် တရားစွဲဆိုရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
ရှန်းယောင်က တစ်ခုခုကို တွေးနေသလိုမျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းထိပ်များက စားပွဲပေါ်ကို တတောက်တောက်ဖြင့် စည်းချက်ကျကျ ခေါက်၍ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။
သူသည် ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီး စာရင်းစာအုပ်၏ မူလဇစ်မြစ်ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဖုန်ယွဲ့အပျော်ဂေဟာက မိန်းမပျိုဖန့်တျဲရဲ့ သေဆုံးမှုက မတော်တဆမှု မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။”
ရှန်းယောင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး တိတ်ဆိတ်နေမြဲ ဖြစ်တဲ့ ချင်မင်ဟုန်ကို စကားပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေးချင် ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် တစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလားလို့ တွေးမိတယ်။”
“ဘာလဲ။ မိန်းမပျိုဖန့်တျဲရဲ့ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို တရားရုံးက ဘယ်လို ထုတ်ပြန်ထားတယ်ဆိုတာကို မင်းသိချင်တာလား။”
ချင်မင်ဟုန်က သူ့အတွေးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်” ရှန်းယောင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ “လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အတွက် လက်စားချေဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ နောက်မကျဘူး။ ဒါ့အပြင် စွင်းမိသားစုရဲ့ ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားတွေကို ရှာဖွေဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်အများကြီးရှိတယ်။ အချိန်တန်ရင် ကျွန်တော် စွင်းမိသားစုရဲ့ ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားအားလုံးကို စာရင်းပြုစုဖို့ နည်းလမ်းရှာလိုက်မယ်။”
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ချင်မင်ဟုန်၏ မျက်လုံးများသည် ပို၍ လေးနက်လာခဲ့သည်။
ရှန်းယောင်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ရှိ၏။
“ကောကျန့်က ထင်းပုံမှာ အိပ်၊ ဆေးခါးကို မြည်းပြီး သည်းခံခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အားကိုးပြီး ကလဲ့စားချေမှုကို အောင်မြင်ခဲ့တယ်။” ချင်မင်ဟုန်က ရှန်းယောင်ကို ကြည့်ပြီး “ရှန်းယောင် မင်းက တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်” ဟု ချီးမွမ်းလိုက်ပါသည်။
“သခင်လေးချင် ခင်ဗျားက သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ” ရှန်းယောင်က သက်ပြင်းချကာ စကားဆက်သည်။ “ကျွန်တော် ဒါကို ဆက်မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျွန်တော်ကောင်းကောင်းသိတယ်။”
သူ၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် စွင်းမိသားစုကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကြက်ဥတစ်လုံးနှင့် ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းမိသားစုမီးဖိုချောင်တွင်။
ကျီကျောက်သည် အရံဟင်းလျာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များက သူမ စိတ်ကြိုက် ပြုလုပ်ထားခဲ့သော ဗီရိုထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။
“အာ့ထောင် မြေအိုးတွေ အများကြီးနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို မေးလာခဲ့သည်။ “နင် မြေအိုးတွေ အများကြီးဝယ်တုန်းကတည်းက အမေ မေးချင်နေတာ၊ အမေတို့ အိမ်မှာ မြေအိုးတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲကို။”
“အမေ၊ သမီး ဒီ မြေအိုးတွေ အများကြီးကို ပြင်ဆင်ထားရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက မြေအိုးထမင်းချက်ဖို့ စီစဉ်ထားလို့ပါ။”
ကျီကျောက်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမြေအိုးကို သေးသေးလေးဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့။ ဒါက နောက်ဆို အဆင်ပြေလာပါလိမ့်မယ်။”
“အမေ သမီးကို ဆန်ကို ရေစိမ်ပေးပါလား။”
ကျီကျောက်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောပြီး သူ့အင်္ကျီလက်တွေကို ခေါက်တင်ကာ စတင်ပြင်ဆင်ပါတော့သည်။
ကျီကျောက်သည် ယုန်ရိုင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်သည်။ ယုန်ခေါင်းကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ယုန်သားအားလုံးကို အတုံးများဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
“အာ့ထောင် နင်ကတော့ အမြဲကံကောင်းနေတာပဲ။”
ထင်းမီးကြည့်ရာမှာ ကူညီပေးနေတဲ့ ဒုတိယမရီးရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အာ့ထောင် နင် တောင်ပေါ်တက်သွားတိုင်း ဘယ်တော့မှ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်မလာဘူး။”
ကျီကျောက်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သော်လည်း မြေအိုးထမင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် မြေကမ္ဘာဘုရားကို ပူဇော်ရန် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို သွားမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးထားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ကံကောင်းခြင်းများကို မြေကမ္ဘာဘုရားက ယူဆောင်လာပေးခြင်း ဖြစ်လေ၏။
လူသားတစ်ယောက်အနေနှင့် အရေးကြီးဆုံးအရာက ရရှိထားတဲ့ ကြင်နာမှုကို ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ပါပဲ။
မြေအိုးထမင်းအပြင် ကျီကျောက်သည် ယုန်သားအစပ်ဟင်း၏ အရသာကို ပေါ်လွင်ထင်ရှားစေမည့် အရံဟင်းအနည်းငယ်ကိုလည်း ချက်ပြုတ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
ယုန်သားကို သေးသေးတုံးပြီး ငရုတ်သီးခြောက်ကို နုတ်နုတ်စဉ်းကာ ချင်းနှင့် ကြက်သွန်နီများကို ရေဆေးထားသည်။
ဒယ်အိုးအတွင်းမှ ဆီ အပူချိန် အနေတော်ရလာသောအခါတွင် ယုန်သားများကို အပေါ်ယံ ရွှေညိုရောင်သမ်းလာသည်အထိ ကြော်ပြီးနောက် ချက်ချင်းဖယ်ထုတ်ကာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ထည့်၍ စတင်ကြော်လှော်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် မီးဖိုခန်းထဲမှ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဟင်းပွဲ၏ အရောင်ကို ပိုမို ပြည့်စုံစေရန် ကျီကျောက်သည် ကျောက်လန်ဟွာ လုပ်ထားသော ငရုတ်သီးဆော့စ် ဇွန်းတစ်ဝက်ကို ထည့်လိုက်သည်။
မွှေးပျံ့သော ရနံ့သည် ရှန်းမိသားစု၏ ပင်မအခန်းထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
မာကျောက်ကစားနေသော အမျိုးသားများသည် တညီတညွတ်တည်း တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
“အနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ” ရှန်းတာ့လန်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ “ကျုပ်ရဲ့ တတိယခယ်မကတော့ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းပွဲ နောက်တစ်မျိုးကို ထပ်ပြီး လုပ်ပြန်ပြီ။”
“ကျုပ် တတိယညီတို့ လင်မယားက အနောက်ဘက်တောင်ပေါ်မှာ ယုန်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီအနံ့ကို ပိုင်းခြားကြည့်ရရင် ဒါက ယုန်အစပ်ဟင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။” ရှန်းအာ့လန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအနံ့က အရမ်းမွှေးလွန်းတယ်။ ကျုပ် ဗိုက်ဆာလာပြီ” လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်ကို ရယ်မှာကို မကြောက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျုပ် ဒီကို မလာခင် ထမင်း တစ်ပန်းကန် စားခဲ့သေးတယ်။”
“ဟားဟားဟား…၊ လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့ ခင်ဗျား ဗိုက်ဆာနေတာ ဖြစ်ရမယ်” ရှန်းတာ့လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ကျုပ်တို့ တတိယခယ်မရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က ထူးခြားလို့ပေါ့။ ဗိုက်ဆာနေတာက ဒုတိယအစ်ကိုယို့ မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ကျုပ်တို့လည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ။”
ရှန်းတာ့လန်နှင့် ရှန်းအာ့လန်တို့သည်လည်း အားတက်သရော ခေါင်းငြိမ့်ပြကြသည်။
ယုန်အစပ်ဟင်းအပြင် ကျီကျောက်သည် ငါးချဉ်ဟင်း၊ ဆေးဘဲဥ၊ တို့ဟူးဟင်းနှင့် မြေပဲကြော်တို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် သူမသည် ကြက်သား ကြက်သွန်နီဆီချက်နှင့် ဝက်နံရိုးချက်တို့ကိုလည်း ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။
နေ့လည်စာ စားချိန်တွင် ပင်မအခန်း၏ အနီရောင် လေးထောင့်စားပွဲပေါ်တွင် လက်ရာမြောက်သော ဟင်းပွဲခြောက်မျိုးဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံခဲ့သည်။
ရှန်းတာ့ရှန်သည် သူ ငါးနှစ်ကြာအောင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ဝိုင်နီပုလင်းကို အထူးထုတ်ယူပြီး ဧည့်ခံခဲ့သည်။
သုံးခွက်လောက် သောက်ပြီးနောက် လေထုသည် ပိုမိုအသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ ချင်မင်ဟုန်နှင့် လက်ထောက်ဆိုင်ရှင်ယို့တို့သည် စကားအပြောကောင်းသူများ ဖြစ်ကြပြီး ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရှန်းမိသားစု၏ အရှေ့တွင် သာလွန်မြင့်မြတ်သလို မပြုမူခြင်းကြောင့် လူတိုင်းသည် အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောဆိုဖို့ အချိန်ကောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
အားလုံးက အစားအသောက်ကို ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်နေချိန်မှာ ကျီကျောက်က မီးဖိုချောင်ထဲကို ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမကို စိတ်သက်သာရာရသွားစေသည်မှာ မြေအိုးထမင်းသည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။
သူမသည် မြေအိုးထဲသို့ ဝက်အူချောင်း တစ်ပိုင်းကို ထည့်ကာ ရှန်းမိသားစု အိမ်ခြံဝင်းထဲမှ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် လျင်မြန်စွာ သွားလာခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ မြေကမ္ဘာဘုရားကို အမွှေးတိုင် ကပ်လှူပူဇော်ပြီးနောက် မြေအိုးထမင်းကို ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ကာ ကပ်လှူခဲ့သည်။
“မြေကမ္ဘာဘုရား ဒါက တပည့်တော်မ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားတဲ့ မြေအိုးထမင်းပါ။ ဒါက အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ်။ အရှင်ဘုရားမှာ အချိန်ရရင် မြည်းကြည့်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့ဦး။”
“တပည့်တော်မကို အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်း ပေးသနားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ အရှင်ဘုရား” ကျီကျောက်သည် ဖျာပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ သူမ၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြပြောဆိုခဲ့သည်။
ကျီကျောက်သည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဒူးထောက် ရှိခိုးကန်တော့ပြီးနောက် ရိက္ခာပုံးနှင့်အတူ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမ နောက်သို့ တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်ပါလာသည်ဟု ယောင်ဝါးဝါး ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါတွင် သူမနောက်တွင် တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။
ဒါကပင် ကျီကျောက်အား တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ပို၍ တွေးထင်မိသွားစေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သူမ၏ ခြေလှမ်းအရှိန်ကို မြှင့်ကာ ရှန်းမိသားစု အိမ်ခြံဝင်းဆီသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယောင်သည် သူမကို ရှာဖို့ အပြင်ထွက်ဖို့ ဟန်ပြင်နေသည်။ သူမ၏ ထိတ်လန့်တကြားနှင့် တစ်ဟုန်ထိုး လျှောက်လာနေသည့် အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသော် သူက အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။
“အာ့ထောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
“ကျွန်မ...ကျွန်မ နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်လာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။” ကျီကျောက်က ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရှန်းယောင်၏ အင်္ကျီလက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
“မကြောက်နဲ့၊ ကိုယ် ဒီမှာ ရှိတယ်။” ရှန်းယောင်က သူမ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
“အဖေနဲ့ အမေက မင်း ပြုလုပ်ထားတဲ့ မြေအိုးထမင်းက အရသာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒုတိယအစ်ကိုယို့က မင်းရဲ့ မြေအိုးထမင်း ချက်နည်းကို မေးနေတယ်။ မင်း ဘာဖြစ်လို့ ပင်မအခန်းကို အရင် ပြန်မသွားတာလဲ။”
“ကောင်းပြီလေ။”
ကျီကျောက်သည် ရှန်းယောင်၏ နှစ်သိမ့်မှုကို ခံရပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့မှု နည်းပါးသွားခဲ့သည်။
သူမသည် အားတင်းပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းညှိကာ ပင်မအခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယောင်သည် ရှန်းမိသားစု အိမ်ခြံဝင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူက ရယ်မောရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
မြေကြီးပေါ်မှ သစ်ကိုင်း တစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူပြီး အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
အိမ်နီးနားချင်း အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသားက တစ်ဖက်လူက ဒီလောက် ထက်မြက်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ သူသည် မသိစိတ်မှ ရှောင်ထွက်သွားသော်လည်း သူ့အထောက်အထားကို ချက်ချင်းဆိုသလို ဖော်ထုတ်မိသွားခဲ့သည်။
“မင်း ငါ့မိန်းမနောက်ကို ဘာလို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်နေတာလဲ”
ခဏလောက်ကြာပြီးနောက် ရှန်းယောင်၏ လက်ထဲက သစ်ကိုင်းဟာ အနက်ရောင်ဝတ်လူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်နေခဲ့ပြီ။
***