နင်အရမ်းတော်တယ်။

Vol. 15 Ch. 243

"အကြင်လင်မယားတွေက ရက်ပိုင်းတစ်ရာ ကြင်နာမှုနှင့် ညီမျှတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ လင်မယားအဖြစ် ရက်တစ်ရာက ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းတယ်လို့ ဆိုရိုးရှိတယ်" ထျန်ကွမ်းရှန့်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။" ဒါပေမဲ့ မင်း ထျန်ရှို့အယ်ကတော့ သိုးရေခြုံထားတဲ့ ဝံပုလွေပဲ။"

"တာ့ကျွမ်းနဲ့ ရှောင်ထုန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ငါ့သားတွေလို့ မင်းပြောရဲလား။"

"ဒီနှစ်တစ်လျှောက်လုံး မင်း ငါ သောက်တဲ့ ဝိုင်ထဲမှာ အဆိပ်မခတ်ဖူးဘူးလို့ မင်းပြောနိုင်လား။"

"မင်းငါ့ကို လှည့်စားဖို့ တစ်ခါမှမလုပ်ဖူးဘူးလို့ မင်းပြောရဲလား။"

ထျန်ကွမ်းရှန့်သည် တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးထဲကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ..." ထျန်ရှို့အယ်က ငြင်းခုံချင်ပေမဲ့ ဘယ်ကနေစရမှန်းမသိဘူး။ "အစ်ကိုကွမ်းရှန့် ကျွန်မရှင့်ကို လက်ထပ်ပြီးတော့ ရှောင်ထုန်နဲ့ တာ့ကျွမ်းတို့ကို မွေးပေးခဲ့တယ်။ သူတို့က ရှင့်သားသမီးတွေလို့ ရှင်ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသိအမှတ်မပြုနိုင်တာလဲ။"

"အဆိပ်ခတ်တာကလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး" ထျန်ရှို့အယ်က တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့တွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ကျိန်ဆိုသစ္စာပြုပြီး လက်တွဲခဲ့ကြတဲ့ ဇနီးမောင်နှံတွေ၊ ကျွန်မတို့ အတူတူနေတာလည်း နှစ်တွေ အများကြီး ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘာဖြစ်လို့ ထိခိုက်စေချင်ရမှာလဲ။"

"ဒါပေါ့၊ ဒါက ငါ့မှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကြောင့်ပဲလေ။" ထျန်ကွမ်းရှန့်က နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ချောင်းဆိုးပြီးနောက် သူ့အကြည့်တွေက စူးရှလာခဲ့သည်။ "မင်း လန်ဟွာကို အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ပြီး ငါ့ဝိုင်ထဲကို အဆိပ် တမင်ခတ်တာ မဟုတ်လား။ မင်းငါ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါသေသွားတာနဲ့ မင်းက မုဆိုးမအဖြစ် ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ယူသွားနိုင်ပြီလေ။"

"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဟုတ်မှာလဲ" ထျန်ရှို့အယ်က ချက်ချင်းထငိုလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကွမ်းရှန့် ကျွန်မက ရှင့်မျက်လုံးထဲမှာ အရမ်းရက်စက်နေတယ်တဲ့လား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးချင်ရင် ကျွန်မ ဘာဖြစ်လို့ ရှင့်ကို အဆိပ်ခတ်ပြီး တစ်ခါတည်း သေအောင် မသတ်လိုက်ရမှာလဲ။ အဲဒီလူတွေရဲ့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ရှင် ကျွန်မကို မယုံမကြည်မဖြစ်စမ်းပါနဲ့ရှင်။"

ထျန်ကွမ်းရှန့်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းငါ့ကို စောစောမသတ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ငါက မင်းအတွက် အသုံးဝင်နေသေးလို့ပဲ။ မင်းလိုမိန်းမတစ်ယောက်အတွက် သားနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ဖိအား အရမ်းများတယ်လေ။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ငါ့ကို လိုအပ်နေသေးတာမဟုတ်လား။"

"ထျန်ရှို့အယ်၊ ထျန်ရှို့အယ်၊ မင်းက အရမ်းတော်တာပဲ။"

ထျန်ကွမ်းရှန့်က ရုတ်တရက် သူ့ရင်ဘတ်က အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အနက်ရောင်သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသွေးအားလုံးသည် ထျန်ရှို့အယ်၏ စကပ်ပေါ်သို့ အနည်းငယ် စင်သွားခဲ့သည်။ ထျန်ရှို့အယ်သည် သူမ၏ စကပ်စကို ညစ်ပတ်ပေရေသွားမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်သို့ အမြန်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသော ထျန်ကွမ်းရှန့်ဟာ ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။

ထျန်ရှို့အယ်က သူ့ကို လုံးဝ မချစ်ဘူးဆိုတာ ဒါက သူ သိလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးပဲ။

ဤစကားဝိုင်းသည် နေဝင်ချိန်အထိ မပြီးဆုံးသေးပါ။

ထျန်ရှို့အယ်အား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူသတ်မှုဟု သံသယဖြင့် ယာမန်အပြေးသားများက ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထန်ရှောင်ထုန်နှင့် ထန်ရှောင်ကျွမ်းတို့သည် ထျန်ကွမ်းရှန့်နှင့် သွေးသားရင်း ဟုတ် မဟုတ်ကို သွေးစစ်ပြီးနောက် ထျန်ကွမ်းရှန့်က အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျောက်လန်ဟွာနှင့် ရှန်းတာ့ရှန်တို့သည် ထျန်ကျားရွာအတွင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ထျန်ကွမ်းရှန့်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ နေရစ်ခဲ့သည်။

ကျန်လူများကတော့ ရထားလုံးပေါ်တက်ပြီး ရှန်းဟယ်ရွာမှာရှိတဲ့ ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

ကျီကျောက်တို့အဖွဲ့ အိမ်ကို အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ ညသန်းခေါင်ကျော်နေခဲ့ပြီ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည် သူတို့အတွက် မုန်လာဥဖြူနှင့် အရိုးစွပ်ပြုတ်တချို့ ချန်ထားပေးခဲ့သည်။

သူမသည် မုန်လာဥအရိုးစွပ်ပြုတ်နှင့် ခေါက်ဆွဲပါးပါးကို ချက်ပြုတ်ပေးထားသောကြောင့် အရိုးစွပ်ပြုတ်ထဲတွင် ခေါက်ဆွဲပါးပါးထည့်ပြီး သူတို့ကို ကျွေးမွေးပေးခဲ့သည်။ ဒါက အရမ်းအရသာရှိပြီး အရသာလည်း ကြွယ်ဝသည်။

ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်လုံး စားသောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျီကျောက်သည် သူမ၏ ပန်းကန်လုံးနှင့် တူများကို စိတ်ကျေနပ်စွာ အောက်ချလိုက်သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ကြားပြီးနောက် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းနှင့် ဒုတိယမရီးရှန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ "ထျန်ရှို့အယ်က ဒီလောက်ဆိုးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။ သူက ငါတို့အဘိုးကို တကယ်ဒုက္ခပေးခဲ့တာပဲ..."

"ဒါ့ကြောင့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဘာတွေရှိတယ်ဆိုတာကို ပြောဖို့ ခက်တယ်။ အဘိုး အခုတော့ နောင်တရနေပြီ မဟုတ်လား။ အမေက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးပဲလေ။" ဒုတိယမရီးရှန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျီကျောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အာ့ထောင် ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက တရားခံကို အပြစ်ရှိ မရှိ စီရင်တဲ့အခါမှာ အထောက်အထား လိုအပ်တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ယာမန်အပြေးသမားတွေက ထျန်ရှို့အယ်ကို ခေါ်သွားပြီဆိုတော့ သူ့မှာ လူတွေကို အန္တရာယ်ပြုကြောင်း သက်သေပြဖို့ ငါတို့မှာ အထောက်အထားရှိရဲ့လား။"

"ဒုတိယမရီး၊ အစ်မက ဒါကိုတောင် တွေးမိသေးတယ်ပေါ့" ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ချီးမွမ်းလိုက်သည်။ "ဒုတိယမရီး အစ်မက တကယ်အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။"

"တော်စမ်းပါ၊ ငါ့ကို ချီးမွမ်းနေတာ ရပ်လိုက်" ဒုတိယမရီးရှန်းက သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရှန်းယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "စန်းလန်၊ ထျန်ရှို့အယ် ထောင်ကျမယ်ဆိုရင် ထောင်ဒဏ် ဘယ်လောက်ကျလောက်မယ်လို့ နင်ထင်လဲ။"

"ပြီးတော့ ထျန်ရှို့အယ်က အဘိုးနဲ့ နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီလေ။ ထျန်ရှို့အယ်ကို အကြာကြီး ချုပ်နှောင်ထားလို့ မရဘူးဆိုရင် နောင်မှာ အဘိုးနဲ့ အတူပြန်ရှိဖို့ နည်းလမ်းကို သူ သေချာပေါက် ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။" အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည်လည်း ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးတယ်လို့ ခံစားရသည်။

"စိတ်မပူနဲ့။ သူမ အပြင်ကို ပြန်ထွက်လို့ မရစေရဘူး။" ရှန်းယောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အသနားခံစာရေးပြီး ခရိုင်အစိုးရကို ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

"အခု အရေးကြီးဆုံးက အမေက အဘိုးကို ကွာရှင်းစာရေးဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ထျန်ရှို့အယ်က အဘိုးဆီကနေ ပိုက်ဆံတစ်ပြားတစ်ချပ်မှ လျော်ကြေးရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါ အကောင်းဆုံးပဲ။"

ဒုတိယမရီးရှန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီလူဆိုးတွေက သူတို့နဲ့ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို သေချာပေါက် ခံစားသင့်တယ်။"

အချိန်တွေကုန်ပြီ မီးပုံးပွဲတော်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှန်းမိသားစုကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်လောက်ကပင် ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ ထျန်ရှို့အယ်သည် ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်ခံခဲ့ရပြီး ထျန်ရှောင်ထုန်နှင့် ထျန်တာ့ကျွမ်းတို့သည် အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်လန်ဟွာ၏ နှစ်သိမ့်ပေးမှုနှင့်အတူ ထျန်ကွမ်းရှန့်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်သက်သာလာခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျီကျောက်ရဲ့နှလုံးသားက ပိုပိုပြီး ပူလောင်လာခဲ့သည်။

မီးပုံပွဲတော် မစခင်ညက သူမ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ထပ်မက်ခဲ့ပြန်သည်။ အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းက နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်မက်ခဲ့တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ရှန်းမိသားစုအိမ်ကြီးကို သံသယဝင်ဖို့ကောင်းသော လူတစ်ဦးက မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

ရှန်းမိသားစု အိမ်တစ်အိမ်လုံး မီးလောင်ပြီး အိမ်တွင်းရှိလူများ မီးလောင်သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျီကျောက်ရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ ကျောက်လန်ဟွာက ရှောင်ကျွမ်းကျွမ်းကို ကိုင်ထားပြီး အနားကို ကပ်မလာဖို့ ပြောကာ ခေါင်းခါပြလိုက်တာပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှန်းယောင်သည် သူမ၏ ထူးဆန်းမှုကို သတိပြုမိပြီး "အာ့ထောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလာခဲ့သည်။

"အာ့ယောင်…" ကျီကျောက်သည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီးဖြစ်သည်။

ရှန်းယောင်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း အိပ်မက်ဆိုး ထပ်မက်ခဲ့ပြန်ပြီလား။"

ကျီကျောက်သည် ဖျော့တော့စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမသည် ယခင်က တူညီသော အိပ်မက်ဆိုးကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မမြင်မက်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤသည်မှာ မြေကမ္ဘာဘုရားထံမှ သတိပေးခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

"အာ့ယောင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဖယောင်းတိုင်နဲ့ အမွှေးတိုင်နဲ့ ဆီမီးခွက်တွေ ပြင်ဆင်ပေးပါလား" ကျီကျောက်သည် စိတ်အေးအောင် ကြိုးစားလိုက်ပြီးနောက် ရှန်းယောင်၏ အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာဆွဲပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ကျီကျောက်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များကြားမှ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ပြန်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ကျီကျောက်သည် အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲတင်ပြီး မုန့်လုံးရေပေါ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူမသည် မုန့်လုံးရေပေါ်ကို နှမ်းအနှစ်နှင့် ပဲအနှစ် အရသာနှစ်မျိုး ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ကျီကျောက်သည် ချက်ပြုတ်ပြီးသော မုန့်လုံးရေပေါ်များကို ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးထဲကို ထည့်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစားအစာပုံးထဲကို ထည့်လိုက်သည်။

အရုဏ်မတက်မီတွင် ကျီကျောက်နှင့် ရှန်းယောင်တို့သည် တောင်ပေါ်ရှိ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းသို့ သွားကြခဲ့သည်။

ကျီကျောက်က သူမချက်ပြုတ်ထားတဲ့ မုန့်လုံးရေပေါ်များကို ပလ္လင်ပေါ်တင်ပြီး ကပ်လှူပူဇော်ကာ အမွှေးနံ့သာကို မီးထွန်းညှိပြီး ကပ်လှူပူဇော်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမသည် ကူရှင်ပျော့လေးပေါ်မှာ ရိုသေစွာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး ရှိခိုးကန်တော့လိုက်သည်။

ကျီကျောက်သည် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး ဆုတောင်းလိုက်သည်။

ကျီကျောက်သည် နံ့သာဖြူရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း သူမ၏စိတ်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးသားက အေးဆေးပြီး ငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။

"အာ့ယောင် ကျွန်မတို့ ပြန်ရအောင်" နာရီဝက်လောက်ကြာသော် ကျီကျောက်က သူ့စိတ်ထဲမှာ အကြံတစ်ခုရှိနေခဲ့ပြီ။

"ကောင်းပြီ။"

ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံတံခါးဝသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် အလျင်စလိုမဝင်ဘဲ ရှန်းယောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အာ့ယောင် အစ်ကိုချင်က ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို စီစဉ်ပေးထားတယ်လို့ ပြောထားတယ် ရှင်သူတို့ကို ခေါ်ပေးလို့ရမလား ကျွန်မ သူတို့ဆီက အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ။"

***