ထျန်းမင်ဆေးလုံး

"မောင်လေးလီ... နင် ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။ နင့်ရဲ့ ဆေးပညာ အရည်အချင်းကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်လား"

စီနီယာအစ်မစု ဒီတစ်ခါတော့ လက်မလျှော့တော့ဘူး။

လီချန်က ရှေးဦးဆေးခန္ဓာပိုင်ရှင်ဖြစ်နေတာက သူမကို တော်တော်လေး လှုပ်ခတ်သွားစေလို့ပါ။

တကယ်လို့သာ အရင်တုန်းက လီချန် သဘောတူခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဆေးပညာတာအိုအဖော် ဖြစ်ခဲ့ကြရင်၊ အခုလောက်ဆို သူမရဲ့ ဆေးပညာအဆင့်အတန်းက ပိုပြီး မြင့်မားနေလောက်ပြီ။

တကယ် နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။

သူမ အရင်တုန်းက ဒီထက်ပိုပြီး တက်ကြွခဲ့သင့်တာ။

နောင်တမရဘူးပြောရင် လိမ်ရာကျမှာပေါ့။

"စီနီယာအစ်မစု... တကယ်လို့ ကျွန်တော်က ဆေးပညာဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့အရံအလုပ်တစ်ခုပါပဲ လို့ ပြောရင်၊ ခင်ဗျား ယုံမလား" လီချန် ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"အာ... ယုံ... ယုံပါတယ်။ ငါ အမြဲ ခံစားမိနေတာက နင် ဆေးပညာအပေါ်မှာ ထင်သလောက် အာရုံမစိုက်ဘူး ဆိုတာပါပဲ..." စီနီယာအစ်မစု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်မေးသည်။ "ဒါဆို နင် ဘာကို အကျွမ်းကျင်ဆုံးလဲ"

"အကုန် နည်းနည်းစီ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ လက်နက်သွန်းတာ၊ ဆေးပင်စိုက်တာ၊ အစီအရင် ခင်းတာ... အစုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကျွမ်းကျင်ဆုံးကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းပါပဲ" လီချန် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်းကို အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဟုတ်လား။ အာ... မောင်လေးလီ၊ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီက သိပ်မကောင်းလှဘူး ထင်တယ်နော်" စီနီယာအစ်မစု ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ လီချန်ကို စတွေ့တုန်းက အဆင့် ၁ ကျန်းရှန်းပဲ ရှိသေးတာ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက် အခုမှ အဆင့် ၃ ကျန်းရှန်း လောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ (သူမအမြင်မှာပေါ့)

ဒါပေမဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေအတွက်ကတော့ ကျန်းရှန်းဖြစ်နေရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ အသက်မွေးတာမှ မဟုတ်တာ။

သူမကတော့ မတူဘူး။

ဆေးပညာ ပါရမီထက် ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီက ပိုမြင့်တယ်။ ဆေးပညာဘက်ကို အဓိက အာရုံစိုက်ထားတာတောင်မှ အခု အဆင့် ၅ ရွှမ်ရှန်း ဖြစ်နေပြီ။ တကယ်လို့သာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်မယ် ဆိုရင် နောင်ကျရင် အဆင့် ၇ ရှန်းကျွင်းဖြစ်ဖို့ ပြဿနာ မရှိဘူး။

"ကျွန်တော်တော့ မဆိုးဘူး ထင်တာပဲ" လီချန် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။

"ကဲပါ... ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာပြဿနာတချို့ကို သင်ပြပေးပါဦး" စီနီယာအစ်မစု စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

သူမက ဆေးပညာကိုပဲ ပိုအလေးထားတာကိုး။ သူမ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ဆေးပညာ အခက်အခဲတွေကို တစ်ခုချင်း ထုတ်ပြောပြလိုက်သည်။

လီချန်ရဲ့ ဆေးပညာအဆင့်အတန်းက အဆင့် ၁၈ အထွတ်အထိပ်ရောက်နေပြီး၊ အချိန်မရွေး အဆင့် ၁၉ ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မှာ။ ဒါကြောင့် စီနီယာအစ်မစုရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့က လက်ဖျားခါလိုက်သလောက် လွယ်ကူပါတယ်။

စီနီယာအစ်မစု မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်နေသည်။ လီချန် တော်မှန်းသိပေမဲ့၊ ဒီလောက်ထိ တော်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

တကယ်ပဲ အရင်တုန်းက အရည်အချင်းကို ဖုံးကွယ်ထားတာကိုး။

....

တစ်လကျော် ကြာပြီးနောက်။

ဆေးဧကရာဇ်နန်းတော်က ရွေးချယ်ခံရတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

နန်းတော် ခန်းမဆောင်ထဲတွင်။

တိုက်ကြီးအသီးသီးမှ ရောက်လာသော အဂ္ဂိရတ်ဆရာ ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီက သက်ဆိုင်ရာ တိုက်ကြီးတွေရဲ့ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေချည်းပဲ။ အတော်ဆုံး မဟုတ်ရင်တောင် ပါရမီ အမြင့်ဆုံး သူတွေပေါ့။

"ကြားတာတော့ ဒီတစ်ခေါက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေထဲမှာ ရှေးဦးဆေးခန္ဓာပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ပါတယ်တဲ့"

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်က သာမန် ရုပ်ရည်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ရင်း နောက်ဆုံးမှာ လီချန်ဆီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

ရှိနေတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ရှေးဦးဆေးခန္ဓာဆိုတာ ဆေးပညာလောကရဲ့ အမြင့်ဆုံး ပါရမီလေ။

ကောင်းကင်နန်းတော်နဲ့ တိုက်ကြီးတွေ အားလုံးပေါင်းမှ ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှေးဦးဆေးခန္ဓာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာ။

အခု နောက်တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာပြီတဲ့လား။

"ထိုက်ရွှီဂိုဏ်း၊ ယွင်တန်နန်းတော်က ဧည့်အဂ္ဂိရတ်ဆရာ လီချန်... မင်း ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် ကိုးကွယ်မလား" ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် မေးလိုက်သည်။

ဒီစကားသံဆုံးတာနဲ့ တစ်ခန်းလုံးက လူတွေ အားကျမနာလို ဖြစ်သွားကြသည်။

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ ဘယ်နှယောက်ရဲ့ အိပ်မက်လဲ။

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်က သူ့တစ်သက်လုံးမှာ တပည့် ၃ ယောက်ပဲ လက်ခံခဲ့ဖူးတာ။

သူ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်မှသာ တပည့်ခံခွင့်ရှိတာ။

ပါရမီရှင်များစွာ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ ကျရှုံးခဲ့ကြတယ်။

အခု ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်က လီချန်ကို ကိုယ်တိုင်ကမ်းလှမ်းနေတာ။ ဒါက သမိုင်းမှာ မရှိဖူးသေးတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ။

သေချာတာကတော့ ရှေးဦးဆေးခန္ဓာပိုင်ရှင်တစ်ယောက်က ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်ပါတယ်။

လူတိုင်းရဲ့အကြည့်တွေက လီချန် ဆီ ရောက်နေကြသည်။

ဘယ်သူမဆို ဆေးဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခွင့်ကို ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဆေးဧကရာဇ်မင်း... ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပါ" လီချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူက အချိန်ပြည့်အဂ္ဂိရတ်ဆရာမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ ဂုဏ်သရေရှိ အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် ဆရာတင်လို့ ဖြစ်မလဲ။

ဒီကောင်းကင်နန်းတော်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဆရာဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသူ မရှိသေးဘူး။

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် ကြောင်သွားသည်။ ပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့... ငါတို့ကြားမှာ ဆရာတပည့် ရေစက်မပါလာဘူး ထင်ပါရဲ့"

သူ ထင်တာက လီချန်မှာ ဆရာရှိပြီးသားနေမှာ။

ဆရာ မသေဆုံးမချင်း နောက်ထပ် ဆရာထပ်တင်လို့ မရဘူးလေ။

တခြား အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေလည်း ဒါကို တွေးမိပြီး လီချန်ရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်နေကြသည်။

လီချန်ကတော့ သူတို့ကို လျှောက်တွေးခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။

စီနီယာအစ်မစုက လီချန်ကို အသံပို့လွှတ်ပြီး မေးသည်။ သူမ သိတာက လီချန်မှာ ဆရာ မရှိဘူး။ လီချန်ရဲ့ ဆရာဖြစ်လောက်တဲ့သူက နာမည်မကြီးဘဲ နေမလား။

တပည့်လက်ခံတဲ့ကိစ္စ ပြီးသွားတော့၊ ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်က လိုရင်းကို ပြောသည်။ ဒီတစ်ခေါက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာ အများကြီးခေါ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းက အလွန်ထူးခြားတဲ့ နတ်ဆေးတစ်မျိုး ဖော်စပ်ဖို့ ဖြစ်ကြောင်း၊ အထူးဆေးပညာ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်တွေ ဖော်စပ်မှ အောင်မြင်နိုင်ချေ များကြောင်း ရှင်းပြသည်။

ဒါပေမဲ့... ဒီဆေးကို ဖော်စပ်ရင် အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေရဲ့ အသက်ဇီဝစွမ်းအင်ကို စတေးရလိမ့်မယ်။

ဆိုလိုတာက သက်တမ်းတိုသွားနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ အများကြီးခေါ်ပြီး၊ အဲဒီဆုံးရှုံးမှုကို မျှဝေခံစားစေဖို့ စီစဉ်ရတာဖြစ်တယ်။

ရှိနေတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေ မျက်နှာပျက်ကုန်ကြသည်။

အသက်ဇီဝစွမ်းအင်ကို စတေးရမယ် ဟုတ်လား။ ဒါက သူတို့အပေါ် သက်ရောက်မှု ကြီးမားလွန်းတယ်။

ကောင်းကင်နန်းတော်က လျော်ကြေးပေးမှာ သေချာပေမဲ့...

ဘယ်သူက ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ဇီဝစွမ်းအင်ကို အထိခိုက်ခံချင်မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော် ရောက်နေမှတော့... ငြင်းလို့ မရတော့ဘူး။

လီချန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

သူ့ရဲ့ သက်တမ်းက ရှေးဦးနတ်ဘုရားရတနာ အချိန်ခေါင်းလောင်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာ။ အချိန်ခေါင်းလောင်း မပျက်စီးသရွေ့ သူ မသေနိုင်ဘူး။

အသက်ဇီဝစွမ်းအင် ဆုံးရှုံးသွားရင်တောင်၊ အချိန်ခေါင်းလောင်းက ခဏလေးနဲ့ ပြန်ဖြည့်ပေးနိုင်တယ်။

သူ သိချင်တာက... ဘာဆေးမို့လို့ အသက်ဇီဝစွမ်းအင်ကို လိုအပ်နေရတာလဲ။

ဒါက ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်လောက်တယ်။ သူတို့ကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။

နောက်ရက်တွေမှာ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေ အနားယူကြသည်။ ဆေးဧကရာဇ်နန်းတော်က အကောင်းဆုံး ကုသမှုတွေ၊ နတ်ဆေးတွေ ပေးထားပြီး၊ ဆေးမဖော်ခင် အကောင်းဆုံးအခြေအနေရောက်အောင် ပြုစုပေးထားသည်။

....

ဆေးဖော်မည့်နေ့ ရောက်သောအခါ၊ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ ရာပေါင်းများစွာ စုဝေးကြသည်။

အဓိက အဂ္ဂိရတ်ဆရာကတော့ ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်တဲ့လုပ်ငန်းစဉ်က သိပ်မထူးခြားပေမဲ့... အဓိက ကုန်ကြမ်းတစ်ခုကတော့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေရဲ့ အသက်ဇီဝစွမ်းအင်ဖြစ်နေသည်။ ကူညီပေးတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေတင်မကဘူး၊ ဦးဆောင်သူ ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ရဲ့ အသက်ဇီဝစွမ်းအင်တွေကို ဆေးပေါင်းဖိုထဲ ထည့်ပေးရသည်။

ဆေးဖော်ပြီးသွားတဲ့အခါ၊ ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် သိသိသာသာ အိုစာသွားတာကို လီချန် တွေ့လိုက်ရသည်။

အသက်ဇီဝစွမ်းအင် တော်တော်များများ ဆုံးရှုံးသွားပုံရတယ်။

တခြားလူတွေလည်း နွမ်းနယ်နေကြသည်။

လီချန်လည်း ဟန်မပျက်အောင်လို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်သည်။

သူ့အာရုံကတော့ ဆေးဖော်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အပေါ်မှာပဲ ရှိနေတယ်။ ဆေးဖော်နည်းကို မသိရပေမဲ့... ကုန်ကြမ်းတွေ ရောစပ်ပုံ၊ ဆေးအာနိသင် ပေါင်းစပ်ပုံ၊ အထူးသဖြင့် ဆေးလုံးထွက်လာချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆေးအငွေ့အသက်တွေကို လီချန် သေချာမှတ်သားပြီး တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဖြစ်နေတော့၊ သူ ခိုးပြီး လေ့လာနေတာကို ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် မသိနိုင်ဘူး။

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်က ဆေးပညာမှာ ထိပ်တန်းဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျင့်ကြံမှုက အဆင့် ၆ ရွှမ်ရှန်း လောက်ပဲ ရှိတာ။ အဆင့် ၇ ရှန်းကျွင်းတောင် မဟုတ်ဘူး။

အခန်းပြန်ရောက်တော့ ဆေးဧကရာဇ်နန်းတော်က အသက်ဇီဝစွမ်းအင် ဖြည့်တင်းပေးတဲ့ ဆေးတွေ လာပို့ပေးသည်။ ဒါပေမဲ့ အပြည့်အဝ ပြန်ဖြည့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲတယ်။

"စီနီယာအစ်မစု... အဆင်ပြေရဲ့လား" လီချန်က စီနီယာအစ်မစု နွမ်းနယ်နေတာမြင်တော့ မေးလိုက်သည်။

"ငါ ကိစ္စမရှိပါဘူး..." စီနီယာအစ်မစု ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အသက်ဇီဝစွမ်းအင် နည်းနည်း ပေးဆပ်လိုက်ရပေမဲ့၊ ပြန်ရလိုက်တဲ့ အကျိုးအမြတ်က တန်ပါတယ်။

ဒီကာလအတွင်း အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေ အားလုံး ဆေးဧကရာဇ်နန်းတော်ရဲ့ ယွင်ကျင်းကောင်းကင်ဘုံကို ဝင်ထွက်ခွင့်ရကြသည်။ အဲဒီနေရာက ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် စုဆောင်းထားတဲ့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ဆေးပညာ ရတနာသိုက်ကြီးပဲ။

ပုံမှန်ဆို ဝင်ခွင့်ရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အခုတော့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေအတွက် အပြည့်အဝ ဖွင့်လှစ်ပေးထားသည်။

လီချန် ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံပါဘူး။

သူ့ရဲ့ ဆေးပညာ အဆင့်အတန်းက အဆင့် ၁၈ ၊ ၉၉ရာခိုင်နှုန်းမှာ ရပ်တန့်နေတာကြာပြီ။

အဆင့်တက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်က ဒီယွင်ကျင်းကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှိလောက်တယ်။

....

ကျင့်ကြံရေးအခန်းထဲတွင်။

လီချန် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီး၊ ဒီတစ်ခေါက် ဖော်စပ်လိုက်တဲ့ ဆေးလုံးအကြောင်း ပြန်လည်တွက်ချက်နေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် တွက်ချက်ပြီးနောက်၊ လီချန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။

"ဒီဆေးက... သက်တမ်းရှည်ဆေးနဲ့ တူနေတယ်"

ဒါပေမဲ့ သာမန် သက်တမ်းရှည်ဆေး ဖော်စပ်ဖို့ ဒီလောက် ယုတ်ညံ့တဲ့အခြေအနေတွေ (အသက်ဇီဝစွမ်းအင် သုံးရတာ) မလိုအပ်ဘူးလေ။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ကနေ စီနီယာအစ်မစု ခေါ်သံ ကြားလိုက်ရလို့၊ လီချန် တွက်ချက်မှုကို ရပ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျင်းကောင်းကင်ဘုံသို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။

.....

ကောင်းကင်နန်းတော်၊ ရှန်ရှောင်ပင်မနန်းတော်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိတ်ထားမှန်း မသိတဲ့ နန်းတော်တံခါးကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး၊ မသေမျိုးဧကရာဇ်အချို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်လည်း သူတို့နဲ့အတူ ပါလာသည်။

နန်းတော်အတွင်းပိုင်းက မှောင်မည်းနက်ရှိုင်းနေပြီး၊ အလင်းရောင်တောင် မဝင်နိုင်ဘူး။

အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်က ထူးဆန်းပြီး၊ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ အလယ်မှာ သလင်းကျောက်ခေါင်းတလားတစ်လုံး လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသည်။

ခေါင်းတလားထဲတွင် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။

သူ့ဆီမှာ ဘာအသက်ငွေ့မှ မရှိဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သေဆုံးနေတဲ့ လူသေကောင် တစ်ခုလိုပါပဲ။

"ယွမ်ချန်... ထျန်းမင်ဆေးလုံးကို ထုတ်ပေးပါ" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်းဘူးလေးတစ်ဘူးကို ထုတ်ကာ ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်ဆီ ပေးလိုက်သည်။

သူက ဆေးဧကရာဇ်ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဂုဏ်သိက္ခာအရ ဒီဦးဆောင် မသေမျိုးဧကရာဇ်တွေထက် နိမ့်ကျတယ်။

သလင်းကျောက်ခေါင်းတလားထဲက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်ကိုကြည့်ပြီး သူ့စိတ်ထဲ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဒီလူက ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အရှင်သခင် ရှန်ရှောင်ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ဖြစ်မှန်း သူ သိလို့ပါ။

ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က ခေါင်းတလားထဲမှာ အသက်မရှိဘဲ လဲလျောင်းနေမယ်လို့။

ဒီသတင်းကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။

အကြောင်းရင်းကိုတော့ သူ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က အချိန်တစ်ခုကြာတိုင်း ထျန်းမင်ဆေးလုံးကို သောက်သုံးဖို့ လိုအပ်တယ်။

ဒါက သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရှန်ရှောင်ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အတွက် ဆေးဖော်ပေးဖူးတာ။

အရင်တုန်းက ထျန်းမင်ဆေးလုံးတွေကို သူ့ဆရာ (ယခင် ဆေးဧကရာဇ်) က ဖော်စပ်ပေးခဲ့တာ။

ပြီးတော့ သူက ရှန်ရှောင်ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာအစစ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် ကျောက်စိမ်းဘူးကို ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ထူးဆန်းသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ပျံတက်လာပြီး ဝါးတားတား အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူ ခေါင်းတလားနား လျှောက်သွားပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ခေါင်းတလား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီးရှန်ရှောင်... ဆေးသောက်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ" ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင် ထထိုင်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ငွေ့ လုံးဝမရှိသေးဘူး။

သူက လေပေါ်မှာ ပျံနေတဲ့ ထျန်းမင်ဆေးလုံးကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။ ဖြူဖျော့ပြီး သွေးဆုတ်နေသော မျက်နှာ (ဖုတ်ကောင်ကဲ့သို့) ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာဖုံး ပြန်တပ်ကာ ပြန်လည်လဲလျောင်းသွားသည်။ ဘာအသံမှ မထွက်တော့ဘူး။

ထိုအချိန်တွင် အာမေဋိတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟမ်..."

ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်တို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် ဖြစ်နေသည်။

"ယွမ်ချန်... ဘာဖြစ်တာလဲ" ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် မေးလိုက်သည်။

သူက ယွမ်ချန်က ရှန်ရှောင်ရဲ့ရုပ်ရည်ကိုမြင်ပြီး အံ့သြသွားတယ်လို့ ထင်လိုက်တာ။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ဖူးတယ်။ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နဲ့ ရုပ်ချင်း အရမ်းတူတယ်... မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ပုံစံတည်းပဲ" ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ပုံစံတည်း ဟုတ်လား" ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် အံ့သြသွားသည်။ "ဘယ်နေရာမှာလဲ"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးဧကရာဇ်နန်းတော်မှာပါ" ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် ပြောလိုက်သည်။

ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်နှင့် အခြား ဧကရာဇ်များ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းတလား ပြန်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှင်ကို ပြန်သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး ရှန်ရှောင်ပင်မနန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

နန်းတော်တံခါးကြီး ပြန်ပိတ်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့ ဆေးဧကရာဇ်နန်းတော်ဆီ ပျံသန်းသွားကြသည်။

.....

ယွင်ကျင်းကောင်းကင်ဘုံ။

လီချန်သည် ဆေးပညာမှတ်တမ်းတစ်ခုကို ဖတ်ရှုနေသည်။

သူ ဖတ်တာ အရမ်းမြန်တယ်။ ဖတ်နေရင်းနဲ့ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အသိပညာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ။ ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ့ရဲ့ ဆေးပညာ အဆင့်အတန်းက နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်သွားပြီ။

အဆင့် ၁၉ ရောက်သွားပြီ။

ဒီယွင်ကျင်းကောင်းကင်ဘုံထဲက ဆေးပညာ ဗဟုသုတတွေက သူ့ကို အဆင့်တက်အောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့တယ်။

တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာသာ ဆက်လက် လေ့လာခွင့်ရရင်၊ သူ့ရဲ့ ဆေးပညာ အဆင့်အတန်း ဘယ်လောက်ထိ မြင့်မားသွားမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး။

သူ စိတ်ပါလက်ပါ ဖတ်ရှုနေစဉ်၊ ဆေးဧကရာဇ်နန်းတော်က ကောင်လေးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ "အဂ္ဂိရတ်ဆရာလီ... နန်းတော်သခင်က တွေ့ချင်လို့ပါ"

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်က တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား။

တပည့်လက်ခံတဲ့ ကိစ္စကြောင့်များလား။

လီချန် ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်ထားလိုက်ပြီး၊ ကောင်လေးနောက် လိုက်သွားလိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်တစ်ခုထဲ ရောက်တော့ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အားကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါအချို့ကို အာရုံခံမိလိုက်လို့ပါ။ တစ်ခုစီတိုင်းက အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ် အဆင့်တွေ။

ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ်ဘေးမှာ အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်အချို့ရှိနေသည်။

ဒီမသေမျိုးဧကရာဇ်တွေက လီချန်ကိုမြင်တော့ ကြောင်အသွားကြသည်။

သူတို့အားလုံးက ရှန်ရှောင်ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာအစစ်ကို မြင်ဖူးကြသူတွေလေ။ လီချန်က ရှန်ရှောင်ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နဲ့ တကယ်ပဲ တစ်ပုံစံတည်း တူနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါက ရုပ်ဖျက်ထားတာ၊ ဟန်ဆောင်ထားတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။

အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်တွေ ရှေ့မှာ ဘယ်လိုပုံရိပ်ယောင်မှ သုံးလို့ မရဘူး။

စည်းမျဉ်းဆိုတာ အနှစ်သာရပဲ။ စည်းမျဉ်း ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်မှုတွေက အလုပ်မဖြစ်ဘူး။

ဒါကြောင့်လည်း လီချန်က သူ့ရုပ်ရည်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့တာ။ အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေရှေ့မှာ ဖုံးကွယ်လို့မရမှန်းသိလို့လေ။

"ရုပ်ရည်က တစ်ပုံစံတည်း တူပေမဲ့၊ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်က လုံးဝ မတူဘူး" ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရှန်ရှောင်သာ အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း အောင်မြင်သွားရင်၊ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခြေရှိတယ်"

"ဆေးဧကရာဇ်မင်း... ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲ" လီချန် လက်အုပ်ချီပြီး မေးလိုက်သည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိနေပြီ။ သူ့ရုပ်ရည်က ရှန်ရှောင်နဲ့တူနေတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်လောက်တယ်။

တကယ်တော့ သူက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။

ဒီကောင်းကင်နန်းတော်က ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ၊ ရှန်ရှောင်အစစ်ကို တွေ့ရမလားဆိုတာ သူ သိချင်နေတယ်။

"ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်၊ တိုင်းမောင်မသေမျိုးဧကရာဇ် ... သူတို့က မင်းနဲ့ ပြောစရာရှိလို့တဲ့" ယွမ်ချန်ဆေးဧကရာဇ် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းများကို ဂါရဝပြုပါတယ်" လီချန် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

ဒီဧကရာဇ်တွေရဲ့နာမည်ကို သူ ကြားဖူးပါတယ်။ အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ရှိနေသူတွေလေ။

"ငါ မင်းကို လူတစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့ပေးမယ်" ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူပါလဲ" လီချန်ကလည်း အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဖြစ်နေပြီမို့ ယုံကြည်မှုရှိတယ်။ မကြောက်ပါဘူး။

အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းထားတဲ့ အခြေအနေရှိနေသရွေ့ သူက ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိတဲ့ နေရာမှာ ရပ်တည်နေတာပဲ။

"ကောင်းကင် ဧကရာဇ်" ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်က စကားလုံး ၂ လုံး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဧကရာဇ်?" လီချန် မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြဟန် ပေါ်လာသော်လည်း၊ စိတ်ထဲတွင်တော့ "ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ" လို့ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်တို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

***