ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်

"ရှောင်နိုင့်ယို... နတ်ဘုရားအာဏာစက်က ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" လီချန် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သခင်... အဲဒါက ဟိုဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားက ရှောင်နိုင့်ယိုကို ပေးလိုက်တာ။ ရှောင်နိုင့်ယို က သခင့်ရဲ့ စစ်သားရဲ ဖြစ်နေတော့၊ သခင်လည်း အလိုလို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရသွားတာပေါ့" ရှောင်နိုင့်ယို ရှင်းပြသည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး" လီချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့၊ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းစနစ်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို မတွေ့ရတော့ဘူး။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေ ဖုံးကွယ်ခံထားရပုံ ပေါ်တယ်။

"သခင်... ရှောင်နိုင့်ယို ပြန်သွားမှဖြစ်မယ်။ သခင်နဲ့ ခဏခဏ ဆက်သွယ်လို့ မဖြစ်ဘူး... မဟုတ်ရင် ပြဿနာတက်ပြီး နောက်ပိုင်း အစီအစဉ်တွေကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်" ရှောင်နိုင့်ယိုက နှမြောတသစွာ ပြောပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အမှောင်ထုထဲ ရောဝင်သွားသည်။

....

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီချန်၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အသိစိတ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ အချိန်ခေါင်းလောင်း ခန်းမဆောင်ထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။

စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ အသစ်တိုးလာတဲ့ နတ်ဘုရားအာဏာစက်ကလွဲရင် တခြား ဘာခြေရာလက်ရာမှ မကျန်ခဲ့ဘူး။

"ကြည့်ရတာ... အချိန်ခေါင်းလောင်းကို ရှေးဦးနတ်ဘုရားရတနာထူးအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ဟွန်တွန်ခေါင်းလောင်းအဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မှပဲ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ် ထင်တယ်" လီချန် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အချိန်ခေါင်းလောင်း ကို ရှေးဦးနတ်ဘုရားရတနာထူးအဖြစ် မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတာ နှစ်ပေါင်း ၂ သိန်း ၇ သောင်း ကြာဦးမှာ။ အခုမှ နှစ် ၁၀၀၀ ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ... အရမ်းကြာလွန်းတယ်။

"ဖြည်းဖြည်းချင်း စောင့်ရမှာပေါ့... ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရား မနိုးထလာသရွေ့ အချိန်ရှိပါသေးတယ်" လီချန် စိတ်ကို ဖြေလိုက်သည်။

နှစ် ၂ သိန်း ၇ သောင်းဆိုတာ တိုတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမဲ့၊ အရမ်းလည်း မရှည်ပါဘူး။ ဟွေ့ယွမ် ၂ ခုကျော်လောက်ပဲရှိတာ။

နောက်ပိုင်း သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အချိန်ခေါင်းလောင်းကို ရှေးဦးနတ်ဘုရားရတနာထူး အဖြစ် မြှင့်တင်ဖို့နဲ့၊ ကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ခြင်းရယူပြီး အချိန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတိတ်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ရှာဖို့ပဲ။

....

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားလိုက်တာ နှစ်ပေါင်း ၁ သောင်း ကြာသွားခဲ့ပြီ။

ဒီနှစ် ၁ သောင်းအတွင်းမှာ အနောက်ဘက်စွန်းဆန်းကြယ်တိုက်မှာရော၊ ကောင်းကင်နန်းတော်မှာပါ ကြီးကြီးမားမား ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

လီချန်ကတော့ မနားမနေ ကျင့်ကြံနေခဲ့တယ်။ သူ နားလည်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းအားလုံးကို အဆင့် ၉ အထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ဧကရာဇ်အာဏာစက်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်စေခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ နှစ် ၁ သောင်း အတွင်း ရှေးဦးနတ်ဘုရားချီတွေလည်း အများကြီး စုဆောင်းမိနေပြီ။

သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက အကန့်အသတ်ရောက်နေပြီမို့ ရှေးဦးနတ်ဘုရားချီကို သုံးစရာ မလိုတော့ဘဲ၊ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် စုဆောင်းထားလိုက်တာပင်။

ဒါပေမဲ့ သူ ပြဿနာတစ်ခု တွေ့ရှိလိုက်ရတယ်။ ရှေးဦးနတ်ဘုရားချီ ဘယ်လောက်ပဲ များများ၊ လွတ်မြောက်ခြင်းအဆင့်ရောက်ဖို့က ကောင်းကင်ပေါ်တက်ရသလို ခက်ခဲနေတုန်းပဲ။

လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် လိုအပ်ချက်တွေက အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဖြစ်ရမယ်၊ ဧကရာဇ်အာဏာစက် ပြီးပြည့်စုံရမယ်၊ အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်း အောင်မြင်ရမယ်၊ ရှေးဦးနတ်ဘုရားချီ လုံလောက်ရမယ်... ဆိုပေမဲ့၊ ဒါတွေက မရှိမဖြစ်လိုအပ်ချက် ၄ ခုပဲ ရှိသေးတာ။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့ "ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်ခြင်း" ပဲ။

ဘာကံကြမ္မာကို ဖြတ်တောက်ရမှာလဲ။

အချိန်မြစ် နဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ကံကြမ္မာကို ဖြတ်တောက်ရမှာ။

အချိန်မြစ်ရှိနေလို့ သူ အသက်ရှင်နေတာ။

ဒါပေမဲ့ အချိန်မြစ်ကြောင့်ပဲ သူက အချိန်မြစ်ရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကို ခံနေရတာ။

လွတ်မြောက်ချင်ရင်၊ အချိန်မြစ်ကို ကျော်ဖြတ်ချင်ရင်၊ အချိန်မြစ်နဲ့ပတ်သက်နေတဲ့ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်တွေကို ဖြတ်တောက်မှရမယ်။

ဒါကြောင့် အလောင်းသုံးကောင်ခုတ်ပိုင်းခြင်းက မပြည့်စုံသေးဘူး။

စစ်မှန်တဲ့ လွတ်မြောက်ခြင်းရဖို့ဆိုရင်၊ အလောင်းသုံးကောင်ကို ခုတ်ပိုင်းပြီး၊ ကံကြမ္မာကိုပါ ဖြတ်တောက်ရမယ်။

ကံကြမ္မာကို ဘယ်လိုဖြတ်တောက်မလဲ။

ရှောင်နိုင့်ယို ပြောပြချက်အရဆိုရင်၊ အတိတ်ဘဝက အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာမှာ ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်နည်း သီးသန့်ရှိတယ်။ အဲဒါက အချိန်ခရီးသည်မိသားစုတိုင်းရဲ့ အဓိကလျှို့ဝှက်ပညာရပ်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ အတိတ်ဘဝက သူက အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်ခံရသူဆိုတော့၊ ဒီပညာရပ်ကို မတတ်မြောက်ခဲ့ဘူး။

"ဒါကြောင့် ငါ့အနေနဲ့ အချိန်မြစ်နဲ့ ကံကြမ္မာဆက်နွယ်မှုကို အမှန်တကယ် ဖြတ်တောက်ချင်ရင် လမ်းတစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါက ဟွန်တွန်ခေါင်းလောင်းကို အောင်မြင်အောင်လုပ်ပြီး၊ ရှေးဦးနတ်ဘုရားရတနာထူးရဲ့စွမ်းအားနဲ့ အချိန်မြစ်နဲ့ဆက်နွယ်မှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်တောက်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ လွတ်မြောက်ခြင်း ရယူဖို့ပဲ..." လီချန် ရေရွတ်လိုက်သည်။

....

အချိန်ခေါင်းလောင်း ခန်းမဆောင်အတွင်း။

လီချန်သည် အချိန်မြစ်ထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ် လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

အဆုံးမဲ့ အလင်းတန်းများ ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေပြီး၊ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံး အဲဒီအထဲမှာ ပါဝင်နေသည်။

လီချန်အနေနဲ့ အချိန်မြစ်ကို ထိတွေ့နိုင်ပြီး၊ အချိန်ကို ခြေရာခံနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့၊ အလွန်ဝန်ပိပြီး စွမ်းအားကုန်ခမ်းလွန်းတယ်။

ဒါက အချိန်မြစ်နဲ့ သူ့ကြားက ကံကြမ္မာ ဆက်နွယ်မှုက အရမ်းခိုင်မာလွန်းနေလို့ပဲ။

ဒီဆက်နွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး။

အချိန်အတော်ကြာမှ လီချန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ခက်ခဲလွန်းတယ်။

အချိန်ခေါင်းလောင်းရဲ့အကူအညီပါတာတောင်မှ၊ အချိန်မြစ်နဲ့ ကံကြမ္မာဆက်နွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲနေတုန်းပဲ။ ရှောင်နိုင့်ယို ပြောတာ မမှားဘူး။ အချိန်ခေါင်းလောင်းကို ရှေးဦးနတ်ဘုရားရတနာထူးအဖြစ် မြှင့်တင်ပြီးမှသာ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ လွတ်မြောက်ခြင်းရနိုင်မှာ။

ဒါ့အပြင် ဟွန်တွန်ခေါင်းလောင်းက ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားရဲ့ သဘာဝ ရန်ဘက်လည်း ဖြစ်သေးတယ်။

မဟုတ်ရင် လွတ်မြောက်ခြင်းရသွားရင်တောင်မှ၊ ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ မလွယ်ကူဘူး။

ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားဆိုတာ အချိန်မြစ်ရဲ့ ပြင်ပမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ထာဝရသက်ရှိမျိုးလေ။

သူတို့က လွတ်မြောက်သူမဟုတ်ပေမဲ့၊ လွတ်မြောက်သူထက်သာလွန်တယ်။

ဒါကြောင့် အချိန်ခရီးသည်တွေတောင်မှ ဟွန်တွန်ပြင်ပနတ်ဘုရားတွေကို မထိပါးချင်ကြဘူး။

သေချာတာကတော့ ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို ရှောင်နိုင့်ယို ပြောပြလို့ သိရတာ။

ဒါတွေက အတိတ်ဘဝက အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာကနေ ယူဆောင်လာတဲ့ အသိပညာတွေ။ သူ့မှာ အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေမရှိတော့ မသိနိုင်ဘူး။

တကယ်တမ်းကျတော့ သူ အမြဲစဉ်းစားနေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။

ရှောင်နိုင့်ယို ပြောတာတွေသာ အမှန်ဆိုရင်၊ သူက ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်သခင်၊ ကမ္ဘာအသီးသီးရဲ့ စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါဆို သူ ပြန်လည်ဝင်စားတဲ့အခါ ဘာလို့များ ရှန်ရှောင်ရဲ့ ဝင်စားခန္ဓာကို လုယူမိရတာလဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ရှန်ရှောင်နဲ့ ရူလိုင်ဆိုတာ သူ့ရဲ့တပည့်တွေလို ဖြစ်နေတာ။

သူ ရှောင်နိုင့်ယိုကို မေးကြည့်ဖူးပေမဲ့ ရှောင်နိုင့်ယိုလည်း သိပ်မရှင်းဘူး။

"ကြည့်ရတာ... ငါ ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားမှရတော့မယ်" လီချန် စိတ်ထဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပြောရရင် သူ ရှန်ရှောင်ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နေရာကို ယာယီရယူထားတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့၊ ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး။

တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ကောင်းကင်နန်းတော်ကိစ္စတွေကိုလည်း သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။

ဒါကြောင့် လီချန် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရောက်လာပြီး၊ ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်ကို ခေါ်ကာ ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်ဆီ လမ်းပြခိုင်းလိုက်သည်။

"နန်းတော်သခင်... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်ကို သွားချင်ရတာလဲ" ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် အံ့သြသွားသည်။

ဒီနှစ် ၁ သောင်း အတွင်းမှာ၊ လီချန်က ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နေရာယူထားပေမဲ့ ဘာမှဝင်မပါခဲ့ဘူး။ ကောင်းကင်နန်းတော်က အရင်အတိုင်းပဲ လည်ပတ်နေသလို၊ ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ။

ဒါကြောင့် ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်တို့က အစပိုင်း သံသယဝင်ခဲ့ပေမဲ့၊ နောက်ပိုင်း ကျင့်သားရသွားကြပြီ။

"ငါက ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်သခင်လေ... သွားလို့ မရဘူးလား" လီချန် ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် ဆွံ့အသွားသည်။ ဒီတစ်ခေါက် နန်းတော်သခင်က အရင်နဲ့မတူဘဲ အပြောင်းအလဲကြီးဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နန်းတော်သခင် သွားလို့ ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်သခင် ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်မှာ လူလုံးမပြတာ ကြာပြီဆိုတော့... လူတွေကို အသိပေးလိုက်ရမလား" ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး မေးလိုက်သည်။

"မလိုဘူး" လီချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်ကို သွားတာက ကိစ္စတချို့ကို အတည်ပြုချင်လို့၊ လူတွေကို သွားတွေ့ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။

ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်က ပြင်ပဟင်းလင်းပြင်မှာ တည်ရှိနေတာမို့၊ ကမ္ဘာဖြတ်ကျော် နေရာကူးပြောင်းစနစ်တွေ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်နဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော်ကြား သွားလာချင်ရင်၊ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဖြတ်သန်းသွားလာရမယ်... ဒါမှမဟုတ် ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်ရဲ့အထူးယာဉ်ပျံကို စီးရမယ်။

ဒီတစ်ခေါက် လီချန်နဲ့ ကျူမန်မသေမျိုးဧကရာဇ်တို့က ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်ရဲ့ နဂါးဖီးနစ်ရထားလုံးပျံကို စီးပြီး သွားကြသည်။

ဒီရထားလုံးပျံက ယခင်ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်သခင် (အတိတ်ဘဝက လီချန်) ချန်ထားခဲ့တာ။

ဒါက လီချန် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြင်ပဟင်းလင်းပြင်ထဲ ရောက်ဖူးတာပဲ။

ပျက်စီးနေတဲ့ နတ်ဘုရားကမ္ဘာရဲ့ အကာအရံကို ကျော်လွန်သွားတာနဲ့ အပြင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်စီးကြောင်းကြီးရှိနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက ပြင်ပဟင်းလင်းပြင်ပဲ။

အဆင့် ၉ မသေမျိုးဧကရာဇ် မဟုတ်ရင်၊ ဒီပြင်ပဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။

ကမ္ဘာနဲ့ဝေးလေလေ၊ စွမ်းအင်စီးကြောင်းကြီးက ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလေလေပဲ။

ဒါပေမဲ့ နဂါးဖီးနစ်ရထားလုံးပျံကတော့ လှိုင်းစီးသလိုမျိုး အေးဆေးပဲ သွားနေတယ်။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စီးကြောင်းတွေက ရထားလုံးပျံက ထွက်လာတဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ထိတာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။

၃ ရက် ၃ ည ပျံသန်းပြီးနောက်၊ ရှေ့က စီးကြောင်းတွေ ငြိမ်သက်သွားသည်။

မကြာမီ လီချန် ရှေ့မှာ ကြီးမားတဲ့ ကျွန်းပျံကြီးတစ်ခုကို ဝါးတားတား မြင်လိုက်ရသည်။ အပေါ်မှာ တောင်တွေ၊ မြစ်တွေ၊ အဆောက်အအုံ အမျိုးမျိုး ရှိနေသည်။

"ဒါ ဟုန်ကျွင်းနန်းတော်လား"

လီချန် ကျွန်းပျံကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြင်ပဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စွမ်းအင်စီးကြောင်းတွေကြားမှာရှိနေပေမဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်သလို တည်ရှိနေတာကိုကြည့်ရင်၊ အလွန်စွမ်းအားကြီးတဲ့ အစီအရင်တစ်ခု ကာကွယ်ပေးထားတာ သေချာတယ်။

နဂါးဖီးနစ်ရထားလုံးပျံ အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး၊ ကျွန်းပျံပေါ်သို့ တဟုန်ထိုး ဆင်းသက်သွားတော့သည်။

***