အခန်း (၂၇၃-၂၇၄)

အခန်း ၂၇၃ ။ စစ်သေနာပတိချုပ်၏စိတ်ကို နားလည်ရခက်ခြင်း

ရွှီရှီ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ထိုင်မရထမရဖြစ်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး အကြံတစ်ခုရသွားသည်။

"မင်းဆီမှာ နာတာရှည်အဆိပ်တစ်မျိုးမျိုး မရှိဘူးလား။"

"အရှင်မင်းကြီး!"

လိုကျစ်ကွေ့ အော်ဟစ်တားလိုက်သည်။

ရွှီရှီ မျက်လုံး ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ပေးစမ်းပါ။ ငါ သောက်ပြမယ်။ မင်းနဲ့ ချန်လု ကလေးရမှ ငါ့ကို ဖြေဆေးပေး။ ဘယ်လိုလဲ။"

"တကယ်ပြောတာလား။"

"ပုလဲစစ်တွေထက်တောင် ပိုစစ်ပါသေးတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ချီပြီး ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

"ဟေး... ဟေး... ငါ့ကို လေးစားပါဦး။ ငါက ဧကရာဇ်လေ။"

ရွှီရှီ...

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စင်္ကြံထောင့်သို့ ခေါ်သွားပြီး တိုင်ကိုကပ်ကာ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အသုံးမကျဘူးလား။"

"ဟင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

"ကျွန်တော် အသုံးမကျလို့ မင်းကို မကာကွယ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး။ စစ်သေနာပတိချုပ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ နှုတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

"ပြောပါဦး။ အခုက နိုင်ငံရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးနေတာလေ။ ဘဝအကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ မျက်နှာပျက်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ပိုက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ရှင့်ကို အသုံးမကျဘူး ပြောတာလဲ။ ပြောပြ။ သွားရိုက်ပေးမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးဖောင်းနေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ဆွဲချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ ဒါကြောင့် စိတ်အလိုအတိုင်းလက်လှမ်းပြီး ဆွဲလိုက်သည်။ အိစက်နေတာပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း... ဒီလူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ စိတ်က မိုးလေဝသလိုပဲ။

လိုကျစ်ကွေ့ လက်ပြန်ရုတ်ပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"စိတ်ထိခိုက်သွားတာလား။ ဘယ်ကောင်မလေး ပြောလိုက်တာလဲ။ ကျွန်မကို ပြောပြ။ အားမငယ်နဲ့။ ကျွန်မ ရှိတယ်။"

"မင်းစိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော်က အဲဒီလိုလူမျိုးလား။"

"ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ စစ်သေနာပတိချုပ်က အတော်ဆုံးပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့... ယုံရမှာလား။

"တကယ်ပါ။ ဘယ်သူက အသုံးမကျဘူး ပြောတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရွှီမိသားစုက အသေခံတပ်သားတွေမွေးထားတာ သိလား။"

"မသိပါဘူး။ မနေ့ညကမှ ရွှီကျင်းကို စသိတာ။"

"သူတို့ဆီမှာ အသေခံတပ်သားတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးရှိတယ်။"

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။"

"အဲဒီဆေးသောက်ရင် မူးယစ်ဆေးစွဲသလို စွဲလမ်းသွားတတ်တယ်။"

"ကျွန်မတို့ အတူတူ အိပ်ရမှာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ နားရွက် နီရဲသွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို ဘာကြောက်စရာရှိလဲ။ ကျွန်မက အဆိပ်ပြီးတယ်။"

"ရွှီမိသားစုအဆိပ်က မတူဘူး။"

"အသေခံတပ်သားတွေက အသက်ရှည်ကြလား။"

"ဘယ်ရှည်ပါ့မလဲ။"

"ကျွန်မကို အဆိပ်မတိုးပါဘူး။ နောက်ကျရင် အသေခံတပ်သားတွေကို ဆေးဖြတ်ပေးလိုက်မယ်။"

"တကယ် အဆိပ်မတိုးဘူးလား။"

"ကျွန်မ သေချင်ပါ့မလား။ မိဖုရားခေါင်ကြီး လုပ်ကြံတုန်းကတောင် မသေဘူးလေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ အဲဒီကိစ္စကို မေ့ပစ်ချင်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ရွှီကျင်း မပါလည်း ကျွန်တော် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ အဆိပ်မသောက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့်အတွက်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်တစ်တပ် ရလာမှာလေ။

"ရှောင်ယောင်း။"

"စစ်တပ်တစ်တပ်ပိုရရင် ကျွန်မတို့ဘက်က အသေအပျောက်နည်းသွားမှာပေါ့။ စစ်သေနာပတိချုပ်... သဘောတူလိုက်ပါနော်။"

လိုကျစ်ကွေ့ မျက်ဝန်းများ တုန်လှုပ်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခြေဖျားထောက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

"ရွှီရှီ ယုံကြည်လာအောင် လုပ်ပေးရမှာလေ။ ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့အားလုံး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

လိုကျစ်ကွေ့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

"သကြားလုံးလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။"

"မင်း သူတို့ကို လွတ်လမ်းပေးနေမှန်း သူတို့ မသိကြဘူး။"

"ကုသိုလ်လုပ်ရတာ မလွယ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့အတွက် ကုသိုလ်ဆိုပေမယ့် သူတို့အတွက် အသက်နဲ့ရင်းရတာလေ။"

အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ရွှီရှီ ထွက်လာသည်။ အစေခံတွေကို မလာခိုင်းထားလို့ ခြံဝင်းထဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ရွှီရှီ သူတို့ရှေ့ ရောက်လာသည်။

"ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်လိုက်လဲ။"

"အစ်မကြီး၊ ငါ့ကို လေးစားပါဦး။"

"သေမှာတောင် မကြောက်တဲ့လူက ဘယ်သူ့ကို လေးစားရမှာလဲ။"

"အဖေနဲ့ အမေ ရှိသေးတယ်လေ။ ငါ့ကို မလေးစားရင်တောင် သူတို့ကို လေးစားရမယ်။"

ရွှီရှီ ပြောစရာစကားပျောက်သွားပြန်သည်။

"အဆိပ်ပေးပါ။ ငါ သောက်မယ်။"

ရွှီရှီ ပုလင်းအမည်းလေး ထုတ်ပြီး ဆေးလုံး ၅ လုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား။"

"ပြီးပြီ။ စကားမပြောင်းနဲ့နော်။"

"ရွှီမိသားစုဝင်တွေက ကတိတည်ပါတယ်။"

"လူအများကြီးရဲ့ အသက်နဲ့ဆိုင်နေတာ။ ကတိတည်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။"

"အရှင်မင်းကြီးလည်း ကျွန်မကို အဆိပ်ပြန်တိုက်လို့ရပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးနှစ်လုံး ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"တစ်လုံးက အဆိပ်။ တစ်လုံးက ဖြေဆေး။ ပြိုင်တူသောက်ကြမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆေးလုံး ၅ လုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ဟပြလိုက်သည်။

ရွှီရှီ သကြားလုံးနှစ်လုံးကို စားလိုက်သည်။

"ချိုလိုက်တာ။"

"နန်းတော်ထဲက အဆိပ်တွေက အရသာရှိမှ လူတွေ စားမှာပေါ့။"

ရွှီရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို အရင်တုန်းက တိုက်ခဲ့တဲ့အဆိပ်ကလည်း နန်းတော်ထဲကပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့ဆီမှာ ဖြေဆေးရှိနေတာ။ မင်း ကံကောင်းပါတယ်။"

ရွှီရှီ... ဒါကို ကံကောင်းတယ်ခေါ်လား။

"မင်းအဖေဆီ ဆက်သွယ်လိုက်။ ကတိဖျက်ရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း သေရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ရွှီကျင်းကို စောင့်နေမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရွှီရှီလက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလကျရင် ရာသီ ပြန်လာလိမ့်မယ်။"

"ဘာ..."

"လစဉ်လာတဲ့ သွေးလေ။ မင်းတို့ ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

ရွှီရှီ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့လူပဲ။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ချီပြီး ခေါ်သွားသည်။

"ငါ့ကို လေးစားပါဦး။"

"မင်းအဖေဆီက လူလွှတ်လိုက်ပါ။ နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်စေချင်တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ချန်လုကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"စကားနားမထောင်ရင် ရိုက်ပစ်လိုက်။ မနေ့ညကလိုပေါ့။ ငါတို့ ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ မြင်လိုက်တယ်။ အစ်မကြီး တော်တယ်။"

ရွှီရှီ... မြန်မြန် ထွက်သွားကြပါတော့။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ချန်လုကို ဖမ်းထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြောပြလိုက်။"

"လက်မခံရင်ရော။"

"ရိုက်..."

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏တင်ပါးကို ရိုက်လိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ရွှီမိသားစု ဘယ်သူ့ကိုရွေးမလဲ မေးလိုက်ပါ။"

"ပြီးရင် အတူတူအိပ်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ ဒါမှ ကလေးရမှာ။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပခုံးပေါ် ထမ်းပြီး ခေါ်သွားသည်။

ရွှီရှီကတော့ မျက်နှာနီရဲနေလျက် ကျန်ခဲ့လေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း နံရံကျော်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး လက်သီးဆုပ်ပြလိုက်သည်။ ကလေးရအောင် ကြိုးစားနော်။

.....

ရွှီရှီ အိပ်ဆောင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် ခြေထောက်ပျော့ခွေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ အသက်နဲ့ရင်းပြီး လောင်းကြေးထပ်လိုက်ပြီ။ နိုင်မလား၊ ရှုံးမလား မသိတော့ပေ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အာဏာရှင်ကောင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝချင်ရင် ရေပုပ်ထဲဆင်းရမှာပဲ။ အခုတော့ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးရလာပြီ။ အဆိပ်မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးက သဘောထားကြီးပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ရွှီမိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ရင် တန်ပါတယ်။

ရွှီရှီ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထလာပြီး ကုတင်ပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စအတွက် ဘာမဆိုပေးဆပ်ရဲပါတယ်။ (တကယ်တော့ အရှင်မင်းကြီးပေးတာ အဆိပ် မဟုတ်ပါဘူး။)

***

ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)

အခန်း ၂၇၄ ။ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် မစားရရင် ချန်လုကို ဝိုင်းရိုက်မယ်

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

နံရံတစ်ဖက်သို့ ကျော်ဝင်လိုက်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ပခုံးပေါ်တွင် မှီလျက်သား ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွန်မကို အရင်ချပေးဦးလေ"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချန်အိမ်တော်၏ နောက်ဖေးလမ်းကြားထဲတွင် ရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ နံရံသည် နောက်ဖေးလမ်းဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသဖြင့် ထိုနေရာသည် အလွန်လူပြတ်လေသည်။

ယခုအခါ မြို့တော်တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသဖြင့် ပြည်သူပြည်သားများသည် အတတ်နိုင်ဆုံး အပြင်မထွက်ဘဲနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဖေးလမ်းကြားသည် ပုံမှန်ထက်ပင် ပို၍ခြောက်ကပ်နေပြီး လူအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိချေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြံစည်းရိုးနံရံတဝိုက်ရှိ မည်းမှောင်သောအရိပ်မှ အကြည့်လွှဲကာ တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏နဖူးပေါ်မှ စီးကျလာသော ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ ကျွန်မကို အဆိပ်မခတ်ဘူး။ ဆေးလုံးက ပြာအရသာရတယ်။ အဆိပ်မဟုတ်ဘူး"

လိုကျစ်ကွေ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အရသာကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ရန် နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်ပြီး အတည်ပြုပြောကြားလိုက်သည်။

"အင်း... ဒါက အမွှေးတိုင်ပြာ အရသာပဲ။ နန်းတော်ထဲမှာ ကျွန်မ မြည်းဖူးတာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ"

"မင်းက ဘာလို့ ပြာကို စားရတာလဲ" လိုကျစ်ကွေ့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

"ဟင်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "တစ်နေ့နေ့ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ဘေးကြုံလာရင် ပြင်ဆင်ထားလို့ရအောင် အမွှေးတိုင်ပြာကို ကြိုပြီး စမ်းစားကြည့်တာလေ။ သေတော့မသေစေဘူး၊ စားလို့ရတယ်"

လိုကျစ်ကွေ့ခမျာ... မိန်းကလေးနဉ်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ မည်သို့အလုပ်လုပ်သည်ကို ဘယ်သောအခါမှ လိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ ဘယ်လောက်တောင်ပျင်းနေလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို တွေးပူနေရတာလဲ။

"ရွှီရှီက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှာရည်ရှုံ့လိုက်သည်။ "အရင်က ကျွန်မကို ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပေမဲ့ပေါ့"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရွှီရှီအကြောင်း ပြောလိုက်မှ လိုကျစ်ကွေ့၏စိတ်သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်သွား၏။

"တကယ်လား။ ပြာသက်သက်ပဲလား"

"ပြာပါဆိုနေ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်... ကျွန်မရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာကို မစော်ကားနဲ့နော်"

"အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ?"

"ကျွန်မရဲ့ အလုပ်လေ"

"ဧကရာဇ်လား။"

"သမားတော်ဟ၊ ဒါတောင်မသိဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နေရခက်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ရွှီမိသားစုကလည်း ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ခွဲထွက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာနေပုံရတယ်"

အစပထမတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းက 'အော်' ဟုသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လမ်းဆက်လျှောက်နေရင်း ရုတ်တရက် သူမခေါင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာပြောလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ချိန်လုံး ရွှီကျင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ မပတ်သက်ချင်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား"

လိုကျစ်ကွေ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရွှီရှီက မင်းကို အဆိပ်မခတ်ခဲ့တာက အနာဂတ်အတွက် ကြိုတွေးထားလို့ပဲ။ မင်း ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ရှင်းပစ်ပြီးတဲ့နောက် ရွှီမိသားစုနဲ့ ချန်မိသားစုကိုပါ ရန်ရှာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူ မျှော်လင့်နေတာ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မြူခိုးလွှာတစ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်သွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖော်ပြမရနိုင်သော နှလုံးသားနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်ငိုလေတော့သည်။

"အစကတည်းက ဒီလိုမှန်းသိရင် ကျွန်မတို့ ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြံစည်နေစရာ မလိုဘူး။ ညက တော်တော်လေး အစီအစဉ်ချခဲ့ရတာ။ ပါးစပ်ကို လက်သီးနဲ့တောင် အထိုးခံလိုက်ရသေးတယ်"

သူတို့လိုချင်တာကို ဘဝအကြောင်းဆွေးနွေးပြီး ကမ်းလှမ်းရုံဖြင့် ရနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့လုပ်မည့်အစား သူတို့က လူတစ်စုကို ငှားရမ်းပြီး ပြဇာတ်ကပြခိုင်းကာ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ မီးရှို့ပြီး ရန်ပွဲဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ ဒါတွေအားလုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထုတ်ပြောလာမှ လိုကျစ်ကွေ့လည်း သတိထားမိသွားသည်။ တကယ်တော့ ဒါက အချိန်နဲ့ လူအင်အားဖြုန်းတီးမှု သက်သက်သာဖြစ်ခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ငိုချင်လာသည်။ သူတို့ တော်တော်မိုက်မဲခဲ့ကြသည်။ ဒီည သူမ ဘယ်လိုအိပ်ပျော်နိုင်ပါ့မလဲ။ မီးဖိုချောင်သွားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တစ်ခုခုသွားစားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့၏ ရင်ထဲတွင် စူးအောင့်သွားသည်။ သူ အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငိုနေတာလား"

"ကျွန်မ စိတ်ညစ်တယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်အပြစ်ပါ" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တောင်းပန်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ခေါင်းကိုချက်ချင်းမော့ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးရွှီက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ မပူးပေါင်းချင်ဘူးဆိုတာ ရှင် စောစောကတည်းက သိနေတာလား"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ တကယ်မသိခဲ့ပါ။ သိခဲ့လျှင်လည်း သူဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ဘာလို့ ရှင့်အပြစ်ဖြစ်ရမှာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားပြီး ဆက်လက်၍ စိတ်ဓာတ်ကျနေတော့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ သူမကို ပျော်ရွှင်လာအောင် လုပ်ပေးချင်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ တော်တော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ အကြံပြုလိုက်သည်။

"မင်း ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် စားချင်လား"

ဟင်... နဉ်ရှောင်ယောင်း မော့ကြည့်လာသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... ရှင် ဝယ်ကျွေးမှာလား"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"စားမယ်! စားမယ်!"

လွန်ခဲ့သည့်ခဏက နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မကောင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဒယ်အိုးထဲမှ ကျွတ်ရွမွမွ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်များ ထွက်လာသည်ကို မြင်ယောင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ကမ္ဘာကြီးသည် ချက်ချင်းပင် သာယာလှပသွားတော့သည်။

တစ်ညလုံး အချိန်ဖြုန်းပြီး ပါးစပ်အထိုးခံရတော့ရော ဘာဖြစ်သလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ဖုတ်ကောင်တွေ ဖြစ်မသွားကြဘူးလေ။ စိတ်ညစ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။

"သွားကြစို့"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးပျော်သွားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ဖြစ်သွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"ဆိုင်ကို ကျွန်မ သိတယ်။ အခုပဲ သွားကြစို့"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ အမျိုးသမီးများကို ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ရာတွင် သူ ပါရမီပါသည်ပဲ။ (စာရေးသူ - စစ်သေနာပတိချုပ်... ရှင် ပါရမီပါတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိန်းကလေးနဉ်က ချော့ရလွယ်တာပါ...)

......

တစ်နာရီကြာသောအခါ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင် ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် မည်သည့်ဆိုင်မှ ဖွင့်မထားပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မဲ့နေသည်။ သူမ လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ ပိတ်ထားတယ်"

လိုကျစ်ကွေ့က ရှေ့တိုးသွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်သာအိမ်မှာရှိလျှင် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အတွက် မည်သည့်ဈေးမဆိုပေးရန် သူ ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့၏ တံခါးခေါက်သံကြောင့် ဘေးချင်းကပ်ဆိုင်မှ ပိုင်ရှင်ထွက်လာသည်။

"အဲဒီမိသားစုက မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားကြပြီ" ခပ်ဝဝ သဘောကောင်းပုံရသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက ပြောပြသည်။ "မြို့တော်မှာက မရေရာမှုတွေ များလွန်းတယ်လေ။ ထွက်သွားနိုင်တဲ့သူတွေလည်း အကုန်ထွက်သွားကြပြီ"

"ဒါဆို ခင်ဗျားကရော ဘာလို့ မြို့တော်မှာ ကျန်နေသေးတာလဲ အစ်မကြီး" လိုကျစ်ကွေ့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ဆိုင်ကြီးကြပ်သူက ခရီးထွက်နေလို့လေ။ သူပြန်လာတာကို စောင့်ရဦးမယ်" ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက လိုကျစ်ကွေ့ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောပြသည်။ "အိမ်က လူကြီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကိုတော့ အကုန်လွှတ်လိုက်ပြီ။ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး"

"ပြောပြပေးတာ ကျေးဇူးပါပဲ"

သူတို့ ရင်းရင်းနှီးနှီးပြောဆိုနေစဉ်တွင် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးသည် လိုကျစ်ကွေ့၏နောက်မှ လူပုံသေးသေးလေးကို သတိထားမိလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက သူမ၏မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။

ဝိုး... ဒီကောင်လေး ကြည့်ရတာ အားနည်းလိုက်တာ။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို အရိုအသေပြုကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

"ရှောင်ယောင်း" လိုကျစ်ကွေ့ နောက်လှည့်ကာ သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ သူမ တော်တော်တုံးတာပဲ။ တိုင်းပြည်က စစ်ဖြစ်တော့မယ်လေ။ ဘယ်သူက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်လုပ်ချင်စိတ်ရှိမှာလဲ။

"နန်းတော်ပြန်ပြီး စားတော်ကဲကြီးဟွမ်ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... အစကတည်းက အဲဒီလို ဘာလို့ အကြံမပေးခဲ့တာလဲ"

"တောင်းပန်ပါတယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေကို ကိုယ် ထည့်မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး"

သူတို့ ညတစ်ညလုံး အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရပြီးပြီ၊ ယခုလည်း နောက်ထပ် အချိန်ဖြုန်းကာ လူပင်ပန်းဖြစ်ခဲ့ရပြန်ပြီ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ယခုထက် ပိုဆိုးစရာမရှိတော့ပေ။ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက်ဖြင့် သူမ နန်းတော်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးသည်နှင့် သူတို့အနောက်မှ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ အမိုးအောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

ချန်လုသည် အခြားစစ်သည်လေးဦးနှင့်အတူ လမ်း၏တောင်ဘက်မှ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသဖြင့် သူတို့ငါးဦးသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ မြင်းစီးလာကြပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများသည် ချန်လုအပေါ်တွင် စူးစိုက်သွားသည်။ သူမ လိုကျစ်ကွေ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူမဘေးနားရှိ စားပွဲတစ်လုံးကိုမကာ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ချန်လုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် အတော်လှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူက စစ်သည်များကို ဦးဆောင်လာသူ ဖြစ်သည်မဟုတ်လား။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သစ်သားစားပွဲသည် သူ့ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။ ချန်လု အော်ဟစ်ကာ မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ့ခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ မထနိုင်တော့ပေ။

"ဟွန့်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်နှာကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် စည်းနှောင်လိုက်ပြီး သူမရပ်နေသောနေရာမှ ပြေးထွက်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ချန်လု၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့ကို စတင်ရိုက်နှက်လေတော့သည်။

အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် စစ်သည်လေးဦးမှာ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်လိုက်ကြပေ။ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ချိန်တွင် ချန်လုမှာ ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖူးရောင်သွားအောင် အရိုက်ခံလိုက်ရပြီးဖြစ်သည်။ သူ့သွားအချို့ပင် ကျွတ်ထွက်ကုန်ပြီဖြစ်သည်။

"စစ်သူကြီး!"

စစ်သည်တစ်ဦးက ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်စိတ်ရောပြွမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် မြင်းပေါ်တွင် ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ သူ့အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုက်ခိုက်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှောင်ယောင်းကို ကူညီရန် ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် စစ်သည်လေးဦးလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့မျက်နှာများမှာ ဖူးရောင်နေသဖြင့် သူတို့၏မိဘများနှင့် ဇနီးသည်များပင် မှတ်မိမည်မဟုတ်တော့ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ဖြင့် နဖူးကိုအုပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဘေးတစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ သူ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်း ဘာလို့ ချန်လုကို ရိုက်နေတာလဲ"

"ဟွန့်!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။ "သူက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့ လူလေ!"

လိုကျစ်ကွေ့ စဉ်းစားလိုက်သည်။ မှန်တာပဲ၊ ချန်လုက အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ သေသွားရင်တောင် မလွန်ဘူး။

"ကျွန်မတို့ ညကတစ်ညလုံး အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရတာ သူကြောင့်ပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချန်လု၏ပြစ်မှုများကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုနေသည်။ "ကျွန်မ ပါးစပ်ကို အထိုးခံရတာလည်း သူကြောင့်ပဲ။ မိန်းကလေးကျီ ကန်ချက်တွေအများကြီးခံလိုက်ရတာလည်း သူကြောင့်ပဲ။ ကျွန်မ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် မစားရတာလည်း သူကြောင့်ပဲ! အား!!!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ အချစ်တော် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ဒေါသသူပုန်ထကာ ချန်လုကို နှစ်ချက်ဆင့်ကန်လိုက်သည်။

နင်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ပေါင်းပြီး အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေရဲ့ဘဝတွေကို ဖျက်ဆီးနေတာပဲ။ ဆိုင်ရှင်ကိုလည်း နင်ပဲ မောင်းထုတ်လိုက်တာ။ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ဆိုင်ရှင် ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူပြောပြနိုင်မှာလဲ။ (စာရေးသူ - ဒါဆို နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အတွက် လုပ်နေတာပေါ့လေ? o(╯□╰)o)

ချန်လုသည် ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သတိရနေဆဲဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းထံမှ ကန်ချက်နှစ်ချက် ထပ်မံထိမှန်ပြီးနောက် သူ့ခေါင်းတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်ကြားမှ သူက ထထိုင်ပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က ချန်လုကို အနောက်မှကန်လိုက်ပြီး သူ့အပေါ်သို့ တက်နင်းထားလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို ရိုက်လို့ရတယ်"

သူမ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်မစားရသဖြင့် ချန်လုကို အစားထိုး ရိုက်နှက်နိုင်သည်လေ... သူမ ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ပေါ့။

"မင်းက ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲသေးတယ်ပေါ့"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်မောင်းကို ပင့်တင်ပြီး ဆက်လက် ရိုက်နှက်လေတော့သည်။ လွန်သွားပြီဟု သူမ ထင်သောအခါ သူမ၏စွမ်းရည်ကို တိတ်တဆိတ်အသုံးပြု၍ ကုသပေးလိုက်ပြီးမှ ဆက်လက်၍ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လေသည်။

သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့၏အမြင်တွင်မူ မိန်းကလေးနဉ်က မိုးရွာသလို လက်သီးများ၊ ခြေထောက်များဖြင့် ပစ်သွင်းနေသော်လည်း ချန်လု၌ ကြီးကြီးမားမား ဒဏ်ရာရသွားပုံ မရပေ။ ချန်လုသည် အပေါ်ယံကြည့်လျှင်သာ ဆိုးရွားနေပုံရသည်။

သူမက စိတ်သဘောထား နူးညံ့လွန်းတယ်။ လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကိုယ်ဝင်ရိုက်ပေးရမလား"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါပြပြီး သူမ၏ချွေးများကို သုတ်ကာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ချန်လု စူးစူးဝါးဝါး အော်မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ" လိုကျစ်ကွေ့က အသံကို တမင်ဖျက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချန်လုက ဒီနေ့ သူသေရတော့မည်ဟု ထင်နေသည်။ သို့သော် မသေခင်တွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ နှစ်ဦး၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရသည်။ ဘယ်သူက သူ့ကို ဒီလောက်မုန်းပြီး အသက်လိုချင်နေရတာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးမှလွဲ၍ ဒုတိယလူကို ချန်လု စဉ်းစား၍ မရပေ။

"အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေ ငါတို့နောက်မှာ ကပ်လိုက်လာတာ။ မင်းတို့ အခြေအနေကောင်းတုန်း ရပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါသာသေသွားရင် မင်းတို့လည်း အလောင်းမြှုပ်စရာမြေ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး!" ချန်လုက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုးမည်ကို မစောင့်တော့ပေ။ သူ ခြေထောက်ကိုမြှောက်ပြီး ချန်လု၏ပါးစပ်ကို ကန်ထည့်လိုက်သည်။

"မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် တော်တော်ကြိုးစားနေတာပဲ။ မင်းကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် သူ့လူတွေက ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ" သူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ချန်လု၏နှုတ်ခမ်းများသည် ဝက်အူချောင်းနှစ်ချောင်းကဲ့သို့ ရောင်ရမ်းနေလေသည်။ သူ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် သူ့မျက်လုံးများကို နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထိုးထားသဖြင့် မြင်ရခက်ခဲနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ပက်လက်အနေအထား ဖြစ်နေသော်လည်း လုပ်ကြံသူနှစ်ဦးကို သူ့မြင်ကွင်းထဲ၌ မတွေ့ရပေ။ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်သဖြင့် စစ်သူကြီးချန်သည် သူတို့ဝတ်ရုံ၏အောက်နားစကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ချေ။

***