အခန်း (၂၈၇-၂၈၈)

အခန်း ၂၈၇ ။ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် သခင်လေးနဉ်တို့၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု

"ငါတို့ ဖုန်းကျိုးက နဉ်မျိုးနွယ်စုကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ မသတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ကျေးဇူးတင်ရမလား"

နဉ်ရှောင်မုသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ခံစားချက်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံး၌ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူ၏ အေးစက်သော အပြုံးက နွေးထွေးပြီး ချောမောသော သခင်လေးတစ်ဦးအသွင်မှ အေးစက်ပြီး သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် မြေကြီးထဲသို့ လက်ချောင်းများ ထိုးစိုက်ရင်း ထိုနာမည်ကို အံကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ခင်ဗျား ပြဿနာရှာချင်ရင် ရပါတယ်။ ဖုန်းကျိုးက နဉ်မျိုးနွယ်စုဟာ မြို့တော်နဲ့ ဝေးကွာပြီး ဘေးကနေပဲ စောင့်ကြည့်နေမယ့်သူတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ငါတို့ နဉ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်မလေးနဉ်ကို အရုပ်တစ်ရုပ်လို၊ စစ်တုရင်နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်လို သဘောထားလို့ မရဘူး။

နဉ်ရှောင်မု မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လိုကျစ်ကွေ့၏စစ်စခန်းဆီသို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

...

စစ်စခန်းအတွင်း၌...

ရွှီကျင်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ အခြားနာမည်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ချန်ယင်း... စစ်ရေးနဲ့ စစ်ပွဲကိစ္စတွေမှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ သတိပေးချင်တာတစ်ခုက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို လွတ်မသွားစေနဲ့"

လိုကျစ်ကွေ့က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မြို့တော်ကလွဲရင် တခြားဘယ်နေရာကို သွားနိုင်မှာလဲ"

"မင်းရဲ့ လိုမျိုးနွယ်စုက အန်းယွမ်ကို မသွားရင်တောင် ပုန်းစရာနေရာတွေ ရှိနေမယ်ဆိုတာ သေချာတယ် မဟုတ်လား" ရွှီကျင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်သာ ဒီတစ်ခါမသေရင် သူက အဆုံးမရှိတဲ့ ပြဿနာတွေကို သေချာပေါက် သယ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်"

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စစ်သူကြီးရွှီက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

"သိသာတာကတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ သူ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီးမှတော့ သူ့ကို အရှင်မထားချင်တော့ဘူး"

ရှဲ့ဝမ်ယွမ်သာ လွတ်သွားပါက အမတ်ချုပ်ကြီးအနေဖြင့် ပြန်လည်ခေါင်းထောင်ထလာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာတွေ့သွားမည်လား ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ သူသာ အာဏာပြန်ရသွားပါက ရွှီမိသားစုသည် သူ့ဒေါသအမျက်မှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ရွှီကျင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားလည်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်" စစ်သည်တစ်ဦးက တဲအပြင်ဘက်မှ သတင်းပို့လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်နဲ့ပါဆိုပြီး လူတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။ သူက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တွေ့ချင်နေပါတယ်"

မိန်းကလေးနဉ်က အခုလေးတင် ထွက်သွားတာလေ။ ဘယ်သူက အမိန့်ရလာတာလဲ။ စစ်သည်၏စကားကို ကြားသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရွှီကျင်းသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လိမ္မာပါးနပ်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ငါ ခဏရှောင်ပေးပါ့မယ်။ မင်း ဧည့်သည်ကို အရင်တွေ့လိုက်ပါ"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရွှီကျင်းကို ယာယီစောင့်ဆိုင်းရန် အနီးနားရှိ တဲတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားရန် စစ်သည်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

.....

နဉ်ရှောင်မုသည် တန့်ရုံနှင့်အတူ တဲထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။ ဖုန်းကျိုးမှ မြို့တော်သို့ ခရီးရှည် နှင်လာခဲ့ရသဖြင့် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေပြီး သာမန်အရပ်သားအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော်ငြားလည်း သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

သူ တဲထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက?"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က နဉ်ရှောင်မုပါ"

"ဘာ"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က သူ့နောက်ခံအကြောင်း ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ တန့်ရုံ လန့်ဖျပ်သွားသည်။

"ခင်ဗျားက ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူလား။ အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စစ်သူကြီး နဉ်ရှောင်မုလား။ အနောက်တောင်ပိုင်းက လူရိုင်းတစ်ဝက်လောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ နဉ်ရှောင်မု ဆိုတာလား"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် ဂုဏ်သရေရှိသော သခင်လေးတစ်ဦးအသွင်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်လေး၊ ပြီးတော့ အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စစ်သူကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီလောက် လူရိုင်းတွေအများကြီး မသတ်ခဲ့ပါဘူး"

တန့်ရုံက မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ခင်ဗျားက အနောက်တောင်ပိုင်း လူရိုင်းတွေ အကုန်လုံးနီးပါးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာလေ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေတောင် ကြောက်လွန်းလို့ မြို့တော်အထိပြေးလာပြီး ယုံနင်ဧကရာဇ်ဆီမှာ အသနားခံခဲ့ရတာကိုး။

"အဲဒီလူတွေသာ သနားစရာကောင်းတဲ့ပုံ မဖမ်းခဲ့ရင် နှောင်းဧကရာဇ်က သူတို့ကို လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ပေးခဲ့ပါ့မလား" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

တန့်ရုံ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ လူတွေသေတာက အဲဒီလောက် အရေးမကြီးဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား။ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကိုကြည့်ရတာ လူသတ်သမားနဲ့ တကယ် မတူပါလား။

"တော်ပြီ" လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤပြဇာတ်ကို ဆက်မကြည့်နိုင်တော့သဖြင့် တန့်ရုံကို အချက်ပြလိုက်သည်။ "မင်း အရင်သွားတော့"

တန့်ရုံက နာခံကြောင်း အသံပြုလိုက်ပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ စစ်သူကြီးတန့်သည် သူ့ကိုယ်သူ အထူးအရေးပါသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရဲဘော်ရဲဘက်များနှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း ဒဏ္ဍာရီလာ လူသတ်စစ်သူကြီးသည် လူသတ်သမားနှင့် လုံးဝမတူကြောင်း ပြောပြလေတော့သည်။

"ထိုင်ပါ" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်မုကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

စစ်တဲသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော်လည်း ကုလားထိုင်အချို့နှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်များရှိနေသေးသည်။ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်နှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုတို့သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီငှဲ့ပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို ကြည့်ရမကောင်းသော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

တန့်ရုံသည် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကြောင့် အရူးလုပ်ခံလိုက်ရသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့မှာမူ မခံရပေ။ အနောက်တောင်ပိုင်းမှ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု ၈၁ ခုက စစ်ပွဲစတင်ပြီး ပုန်ကန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချိန်တွင် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်မှ နဉ်ဟန်သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဖုန်းကျိုးမြို့သည် မလုံခြုံတော့ပေ။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကိုပင် အာမ,မခံနိုင်တော့ချေ။ နဉ်ရှောင်မုသာ ရူးသွပ်သော နည်းဗျူဟာအချို့ကို မသုံးခဲ့လျှင် သူ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းနိုင်ရန် ဝေးစွ။

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် လူရိုင်းများကို တိုက်ခိုက်သော စစ်ပွဲကြောင့် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ ထိုစစ်ပွဲတွင် သူသတ်ခဲ့သော လူအရေအတွက်မှာ ပိုများမည်သာရှိပြီး လျော့နည်းမည် မဟုတ်ပေ။

"ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ တတိယသခင်လေး အိမ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်ရဲ့လား" လိုကျစ်ကွေ့က လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်မုကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်စုတ်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်က အဖေ့အမိန့်နဲ့ လာခဲ့တာပါ။ အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ သူ့ကို မြို့တော်ထဲ ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်" နဉ်ရှောင်မုသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်က အရသာပေါ့ပျက်ပျက်ဖြစ်နေသော်လည်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ၎င်းကို အထူးကောင်းမွန်သော လက်ဖက်ရည်အဖြစ် သဘောထားလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် သူသည် လေတစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ညီလေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်သင့်ပါတယ်"

"သူ့ကို ကယ်ခဲ့တဲ့သူက အရှင်မင်းကြီးပါ" လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်က တတိယသခင်လေးနဉ်ကို မြို့ပြင်ခေါ်ထုတ်ပေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်ရုံပါပဲ။ အခြေအနေအရ အတင်းအကျပ်လုပ်ခဲ့ရတာဆိုတော့ တတိယသခင်လေး အပြန်လမ်းမှာ ဒုက္ခရောက်ကောင်း ရောက်ခဲ့မှာပါ"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်စုတ်လေးကို စစ်သေနာပတိချုပ်ရှေ့မှာ တတိယသခင်လေးလို့ ဘယ်ခေါ်လို့ရမလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်အနေနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သူ့နာမည်ကို ခေါ်လို့ရပါတယ်"

လိုကျစ်ကွေ့လည်း တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ့ရယ်သံမှာ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏ ရယ်သံလောက် မနူးညံ့ပေ။ ထို့အစား ပို၍ ယဉ်ကျေးဟန်ဆောင်သည်။

"တတိယသခင်လေးရဲ့ နာမည်က တုန်ဖူ လို့ မှတ်မိတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ပြန်ဖြေသည်။ "သူမွေးတုန်းက အဖေက ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက် ခေါ်ပြီး ဇာတာစစ်ခိုင်းတယ်။ ဗေဒင်ဆရာက သူ့ကံက အရှေ့ဘက်က လာတာလို့ ပြောတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို တုန်ဖူ (အရှေ့အရပ်မှ ကံကောင်းခြင်း) လို့ နာမည်ပေးခဲ့တာ။ စစ်သေနာပတိချုပ်... ဒီလူရဲ့ နာမည်က မော့ယွမ် ပါ။ စစ်သေနာပတိချုပ်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အကြီးဆုံးသခင်လေးလို့ ခေါ်စရာမလိုပါဘူး။ မော့ယွမ်လို့ပဲ ခေါ်ပါ"

"ကျွန်တော့်နာမည်က ချန်ယင်း ပါ" လိုကျစ်ကွေ့ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးသခင်လေးအနေနဲ့လည်း ကျွန်တော့်ကို စစ်သေနာပတိချုပ်လို့ ခေါ်မယ့်အစား နာမည်တပ်ပြီး ခေါ်လို့ရပါတယ်"

"ကောင်းပါပြီ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှလူ၏ အတွေးများကို ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်သဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည်လည်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်ဟု ခံစားနေရသည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက်တွင် ကြီးမြတ်လှသော စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် မိတ်ဆွေရင်းများကဲ့သို့ သူနှင့် ထိုင်ပြီး စကားစမြည် ပြောနိုင်နေသည်။ ကောလာဟလ သတင်းများထဲကလို အေးစက်ပြီး သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့တဲ့ ကံဆိုးခြင်းကြယ်ပွင့်ဆိုတာ သူများလား။

"မော့ယွမ်... မြို့တော်က သွေးစွန်းတဲ့ စစ်မြေပြင် ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာရှိနေဖို့ အချိန်ကောင်းမဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်။ အချိန်ကောင်း မဟုတ်ဘူး" နဉ်ရှောင်မု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒက ဘေးဖယ်နေဖို့ပဲ။ နန်းတွင်းရေးရာတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး"

"ဪ?" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက နန်းတွင်းရေးရာ သက်သက်ပဲလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတုန်းလား"

"မထင်ပါဘူး" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က လိုကျစ်ကွေ့ကို အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က လွန်သွားပြီ။ ဒီသစ္စာဖောက်အဘိုးကြီးက ပုန်ကန်နေတာ။ ချန်ယင်း... ကျွန်တော် အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်သား တစ်ရာကျော် ခေါ်လာခဲ့တယ်။ အရေအတွက်က နည်းလွန်းတော့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရာမှာ ကူညီဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ နေသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"

လိုကျစ်ကွေ့ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှည့်ကစားလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ကျွန်တော့်အဖေဆီ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်တယ်။ စာထဲမှာ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ညီလေးကို သတ်လိုက်ပြီတဲ့" နဉ်ရှောင်မုက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးကို ပိုသတိထားဖို့ အဖေ့ကို ပြောထားတယ်။ ပြီးတော့ သူသေသွားခဲ့ရင် လုံခြုံရေးအတွက် မြို့ထဲကိုမဝင်ဘဲ ဖုန်းကျိုးမှာပဲနေဖို့ အဖေ့ကို အကြံပေးထားတယ်"

လိုကျစ်ကွေ့ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဟန်ဆောင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေပဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ပြန်ဖြေသည်။ "သူက တော်တော်အရှက်မရှိတဲ့လူပဲ။ အဖေက စာကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တယ်။ စာလာပို့တဲ့ သံတမန်ကိုတောင် သတ်ချင်နေတာ၊ ကျွန်တော် တားလိုက်ရတယ်"

လိုကျစ်ကွေ့ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်လို အရှက်မရှိတဲ့လူနဲ့ ဆက်ဆံရတဲ့အခါ သူ့ကို ဖယ်ရှားနိုင်ပြီလို့ လုံးဝမသေချာမချင်း သူ့ကို ဝေးဝေးရှောင်ဖို့ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တယ်။ သူ့ကို ဒုက္ခပေးခွင့်မပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က အရူးတွေလို ဟန်ဆောင်နေတာကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရပ်တန့်ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ"

ပုတ်လိုက်သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်မှ "ဒင်" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားမလည်တာ တစ်ခုရှိတယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က နဉ်ရှောင်လော့ကို ဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲ"

အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့မှာကို တားဆီးချင်ရုံနဲ့ သူတို့နဲ့ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ကြား အထင်အမြင်လွဲမှားမှုဖြစ်စေချင်ရုံ သက်သက်ပဲလား။

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ မွေးနေ့ရောက်တော့မှာဆိုတော့ အစက အဖေက လက်ဆောင်ပို့ဖို့ ကျွန်တော့်ညီလတ်ကို စီစဉ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ကို ထွက်ခွာခါနီးမှာ ညီလတ်ရဲ့ ဇနီးက ရောဂါကြီးကြီးမားမား ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် အဖေက တုန်ဖူကို မြို့တော်ထဲ လွှတ်လိုက်ရတာ"

"အဲဒါက ရှဲ့ဝမ်ယွမ် လူသတ်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက် မဖြစ်နိုင်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူက အထင်အမြင်လွဲမှားမှု ဖန်တီးချင်ရုံဆိုရင် မအောင်မြင်ခဲ့ရင် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ စိတ်သဘောထား ပြောင်းသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ နားလည်ထားသင့်တယ်။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်နဲ့ ရှဲ့မိသားစုက မျိုးဆက်နှစ်ခုကျော်ကြာ ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့တာလေ။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ဒီလိုစွန့်စားစရာ မလိုပါဘူး"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့လုပ်ရပ်တွေအပေါ် အဖေက ဝေဖန်ပြောဆိုတာတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါက အကြောင်းပြချက် ဖြစ်နိုင်မလား"

"ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က နန်းတွင်းရေးရာတွေကို မစွက်ဖက်ဘူးလေ" လိုကျစ်ကွေ့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဖေက သီးသန့်ဝေဖန်တာမျိုးတော့ လုပ်တတ်တယ်"

"ဒါဆိုရင် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ထဲမှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့သူလျှိုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အဲဒီလောက် သဘောထားမသေးသိမ်ပါဘူး"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် မြို့တော်ကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က သူ့ကို ဘယ်လိုများ ပြစ်မှားမိလို့လဲဆိုတာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ကိုယ်တိုင်မေးချင်လို့ပါ"

လိုကျစ်ကွေ့ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်မုက အမှန်တရားကို မပြောချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမှန်တရားကို တကယ် မသိတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့ လက်ဖက်ရည်သောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်လည်း ခွက်ကို သူ့ပါးစပ်နား တေ့လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားမလည်တာ တစ်ခုရှိတယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အဘိုးလေ။ သူက ဘာလို့ ပုန်ကန်ရတာလဲ"

"အရှင်မင်းကြီးက အဲဒီသစ္စာဖောက်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အရှင်မင်းကြီးကို ထီးနန်းတင်ဖို့ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့တာလေ"

"ဒါက အရှင်မင်းကြီးကနေတဆင့် နန်းတွင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့လေ" လိုကျစ်ကွေ့၏လေသံ အေးစက်သွားသည်။ "သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အရှင်မင်းကြီးက စစ်တုရင်အရုပ် တစ်ရုပ်ပဲ"

"ဒါဆို အဲဒီအပေါ် အရှင်မင်းကြီးက ဘာပြောလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နဉ်ရှောင်မုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အတွေးတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေးခွန်းမထုတ်ရဲပါဘူး"

"ဒါဆို စစ်တုရင်အရုပ်ဆိုတဲ့ စကားကရော"

"နန်းတော်ထဲက လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ဘာမှပြောစရာမလိုသလို ကျွန်တော်လည်း ခန့်မှန်းစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်မှာကို ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေတာလား"

"ကျွန်တော် နားမလည်လို့ မေးကြည့်တာပါ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ပြုံးလိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက အရှင်မင်းကြီးသည် မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း သိမသိ သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

"နဉ်ရှောင်လော့ အခု ဘယ်မှာလဲ" လိုကျစ်ကွေ့ ရုတ်တရက် သတိရပြီး တတိယသခင်လေးနဉ်အကြောင်း မေးလိုက်သည်။

"သူ မြို့တော်ထဲ ဝင်သွားပါပြီ။ ချန်ယင်း... ခင်ဗျား ဒီစစ်ပွဲကို ဘယ်လိုတိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းဆီက အစီအစဉ်ကို ကြားပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က လိုကျစ်ကွေ့ ဘယ်လိုပြောမလဲဆိုတာ သိချင်နေသည်။

"မော့ယွမ်က ဘယ်လမ်းကနေ လာတာလဲ"

"တောင်ဘက်ကပါ"

"ဒါဆို ခင်ဗျား အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ပြီးပြီပေါ့" လိုကျစ်ကွေ့ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏တုံ့ပြန်မှု ဤမျှမြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းကြီးက တုန်ဖူကို မှတ်မိတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မိန်းကလေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတော့ ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်း လန့်သွားကြတယ်"

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာပေါ်သို့ ဒေါသရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်သာမရှိရင် အရှင်မင်းကြီးက ဒီလိုမျိုးအထိ လုပ်စရာလိုမှာ မဟုတ်ဘူး"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားသည် အတုနှင့်မတူပေ။ အရှင်မင်းကြီးကို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မိန်းကလေးလို ဝတ်ဆင်ခိုင်းစေခဲ့သည့်အတွက် သူ တကယ် ဒေါသထွက်နေတာလား။

***

ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)

အခန်း ၂၈၈ ။ အရပ်ရှည်သူနှင့် အရပ်ပုသူ

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စစ်တိုက်ရန်အတွက် တပ်များကို ဦးဆောင်ရမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် နဉ်ရှောင်မုတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကဲခတ်ခြင်းနှင့် ခန့်မှန်းခြင်းများ ပြုလုပ်မနေတော့ဘဲ စစ်ပွဲအစီအစဉ်များကို စတင်ဆွေးနွေးကြသည်။ ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးသည် သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်သွားကြလေသည်။

တစ်နာရီကြာသောအခါ နဉ်ရှောင်မု မတ်တတ်ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကို စစ်တဲအပြင်ဘက်အထိ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးပြီး နဉ်ရှောင်မုနှင့် တန့်ရုံတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ရပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနောက်လှည့်ကာ ရွှီကျင်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရွှီကျင်းသည် သူ့အနောက်တွင် ရပ်နေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့က ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

"အဲဒါ နဉ်ရှောင်မုလား" ရွှီကျင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ကလား"

"ဟုတ်ပါတယ်" လိုကျစ်ကွေ့က စကားတစ်လုံးတည်းဖြင့်သာ ပြန်ဖြေသည်။

ရွှီကျင်းက မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ တပ်ဖွဲ့ဝင် ဘယ်လောက်ခေါ်လာသလဲ"

"ဦးလေးရွှီ... ကြွပါ" လိုကျစ်ကွေ့သည် ရွှီကျင်းကို တဲထဲဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့က အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ အရှင်မင်းကြီးဘေးမှာပဲ နေပါလိမ့်မယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို လွတ်မသွားစေဖို့က အရေးကြီးပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုက ပိုအရေးကြီးပါတယ်"

စစ်သူကြီးရွှီသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြန်လည်ချေပစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ အရှင်မင်းကြီး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးထက် ဘာက ပိုအရေးကြီးဦးမှာလဲ။

စစ်တဲထဲသို့ မဝင်မီ လိုကျစ်ကွေ့သည် အနက်ရောင်နှင်းခဲ ခြေလျင်တပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို လက်ဟန်ပြခေါ်လိုက်သည်။ သူ ထိုစစ်သူကြီး၏ နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ယင်းဖုန်းကို ငါ့ဆီလာတွေ့ဖို့ ပြောလိုက်ပါ"

စစ်သူကြီးက အမိန့်ကို အလျင်အမြန် နာခံလိုက်သည်။

....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဉ်ရှောင်လော့ကို နန်းတော်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် နန်းတော်တံခါးများကို အကြီးအကဲလီ၏လူများက ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဉ်ရှောင်လော့အဖွဲ့ကို နန်းတော်ထဲဝင်ရန် နံရံကို ကျော်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ငါတို့က သူခိုးတွေလိုပဲ မြို့တော်ထဲကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်လာရတယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဉ်ရှောင်လော့ကို ပွေ့ချီပြီး နန်းတော်နံရံကို ကျော်တက်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်လော့၏ ခြေထောက်များ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသောအခါ သူက ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ နန်းတော်ထဲဝင်တာတောင် ဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ ဝင်နေရတာလဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ သခင်လေးလေ... ဒါတောင် နံရံတစ်ခု မကျော်နိုင်ဘူးလား။ မင်း ဘာလုပ်တတ်သေးလဲ"

နဉ်ရှောင်လော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူ့သိုင်းပညာက အနည်းငယ် အားနည်းမှန်း သူသိပါသည်။ (စာရေးသူ - ရှင်က သိုင်းပညာတစ်ခုတည်း အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ (￢_￢))

နဉ်ရှောင်ယောင်းက နဉ်ရှောင်လော့၏မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရုပ်ဖျက်ရန် လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။

"လက်ကိုင်ပဝါ ဖယ်လိုက်တော့။ အထဲရောက်သွားရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို အာရုံစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

နဉ်ရှောင်လော့ သူမ၏စကားကို ယုံကြည်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ထိုက်ဟွာခန်းမကို သွားကြစို့" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်သားများကို သူမနောက်လိုက်ရန် ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်မှ လိုက်ကာ ထိုက်ဟွာခန်းမသို့ သွားကြသည်။ လက်ရှိတွင် ရန်သူတပ်များကို တိုက်ခိုက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သော နဂါးအစောင့်တပ်သားများမှလွဲ၍ နန်းတော်ထဲ၌ စားတော်ကဲကြီးဟွမ်နှင့် သမားတော်ကောင်းတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

....

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး စကတ်ဝတ်ထားပြန်ပြီ!"

ယင်းလေ အာမေဋိတ်သံ ထွက်သွားသည်။ ယင်းလေသည် တံခါးစောင့်တာဝန် ကျနေခြင်းဖြစ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်များ လှုပ်ရမ်းသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အမြင်တွင် အရှင်မင်းကြီးက စကတ်နှင့် တော်တော်ကြည့်ကောင်းနေသည်။ ယင်းလေ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ဒီအတွေးကို မောင်းထုတ်ပစ်မှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။

ကျီယွဲ့ရုံသည် ဝင်းထဲမှ လျှောက်လာပြီး ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"အို! ရှင် စကတ်ဝတ်ထားပြန်ပြီပဲ!"

နဉ်ရှောင်လော့ ပါးစပ်ဟပြီး မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက စကတ် ခဏခဏ ဝတ်လေ့ရှိတာလား"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်မဖြေပေ။ ဒီကောင်နဲ့ စကားပြောနေရင် ငါ့ အိုင်ကျူတွေ ကျကုန်လိမ့်မယ်။

"ဒါ ဘယ်လို..." ကျီယွဲ့ရုံ နောက်ဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်လော့ကို သတိထားမိသွားသည်။

ပထမတော့ သူမသည် ဤလူငယ်လေး၏ အရပ်ပုမှုကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် မိန်းကလေးကျီ နဉ်ရှောင်လော့၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုရုပ်မျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ!"

အလွန်အံ့သြသွားသဖြင့် သူမ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်လော့၏အင်္ကျီလည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ တတိယသခင်လေးနဉ်သည် မိန်းကလေးကျီ၏ ရှေ့သို့ ပါသွားလေသည်။

ယင်းလေသည် နဉ်ရှောင်လော့၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူလည်း ကြောင်အသွားသည်။

ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဒီလောက်တူနေရတာလဲ။ အထူးသဖြင့် အဲဒီ ဗာဒံစေ့ပုံ မျက်လုံးကြီးတွေလေ။ သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပုံတူပဲ!

"အရှင်မင်းကြီး... သူက ဘယ်သူလဲ" ကျီယွဲ့ရုံက မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို မခြောက်ပါနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို အခု လွှတ်ပေးလိုက်။ သူ အသက်ရှူကျပ်နေပြီ"

ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်လော့၏ အင်္ကျီလည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အသက်လုရှူနေရသော တတိယသခင်လေးနဉ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မိန်းကလေးကျီက ငြင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အားမသုံးပါဘူးနော်!"

"ဒါဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူက နည်းနည်း နုနယ်တယ်။ သူ့ကို ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံပေးဖို့လိုတယ်။ ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံပေးရမယ်!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဉ်ရှောင်လော့ကို ဆွဲကာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်ခြေထောက်နဲ့ ကျွန်တော်လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်!" နဉ်ရှောင်လော့ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့... ရှင် ဘာလို့ ဒီရုပ်ဖြစ်နေရတာလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား" ကျီယွဲ့ရုံက သူတို့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။

"လေအာ့... ငါ့အစ်ကိုကြီးနဉ်ကို သွားစောင့်ရှောက်ပေးလိုက်" စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဉ်ရှောင်မု နန်းတော်သို့ လာတော့မည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ယင်းလေကို အမြန်ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ယင်းလေက မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးနဉ်က ဘယ်သူလဲ"

"ဟင်?" နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ နဉ်ရှောင်မုကို မတွေ့ဖူးကြသေးဘူးပဲ။ သူမ နဉ်ရှောင်လော့ကို ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အပေါင်းအပါများကို ပြောလိုက်သည်။

"သူက အခု ငါသွားကြိုမယ့်လူလေ"

ယင်းလေ ပါးစပ်ဟပြီး 'ဘယ်သူ့ကို သွားကြိုမှာလဲ' ဟု မမေးခင်မှာပင် အရှင်မင်းကြီးသည် သူ့မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပျောက်သွားသည်နှင့် အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်သားများသည် နေရခက်လာကြသည်။ ထိုက်ဟွာခန်းမကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် မတ်မတ်လျှောက်သွားရသည်မှာ မသင့်လျော်ဟု သူတို့ ခံစားနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်လော့ကို နဂါးအစောင့်တပ်သား တစ်သိုက်နှင့် ကျီယွဲ့ရုံတို့က ဝိုင်းထားကြသည်။ နဉ်ရှောင်လော့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်ရန်အတွက် သူမပြန်လာမည်ကို စောင့်နေသည်။

လူလိမ်! အထဲရောက်ရင် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အာရုံစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ!

"သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေများလား" ကျီယွဲ့ရုံက ယင်းဖုန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် သတင်းတစ်ခုဖြင့် ဝင်းထဲသို့ အပြေးပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်က ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ တတိယသခင်လေးပါ" နဉ်ရှောင်လော့က ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေသည်။

"သူ့မျက်နှာက..." ယင်းလေက နဉ်ရှောင်လော့၏ မျက်နှာကို ဆွဲကြည့်လိုက်ပြီး တခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။ "သူ့မျက်နှာက အစစ်ဟ"

နဉ်ရှောင်လော့ - ...

"မင်း မြို့တော်ကို ဘာလို့ပြန်လာတာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ တည်နေရာကို သိပြီးနောက် ယင်းဖုန်းက နဉ်ရှောင်လော့ဘက်လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့ ပြန်ဖြေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ မြို့တော်ကို လာခဲ့တာ"

ယင်းဖုန်းသည် တတိယသခင်လေးနဉ်၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက မင်း သူနဲ့အရမ်းတူတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် မင်းကို တွေ့တုန်းက မင်းမျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့လေ။ အခု မင်းမျက်နှာက ရှင်းလင်းသွားတော့ အရှင်မင်းကြီးပြောတာ မှန်တာပဲ။ မင်းက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ"

ကျီယွဲ့ရုံ သိချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

"ကြီးမြတ်သော ပူဇော်ပသပွဲအခမ်းအနားတုန်းက လူငယ်လေးက နန်းတော်ထဲမှာ နေတုန်းပဲ။ တတိယသခင်လေးနဉ်ကလည်း သူနဲ့ အတူတူပဲလား။ သူ့မျက်နှာကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လူတွေက ခွဲစိတ်ပြုပြင်ပေးထားတာများလား"

ယင်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများ စကားမပြောနိုင်ဘဲ နဉ်ရှောင်လော့ကို ဆက်လက် ငေးမောနေကြသည်။

"ကျွန်တော် ခွဲစိတ်ပြုပြင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး" နဉ်ရှောင်လော့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ရိုက်ထားလို့ ဖြစ်နေတာ"

"ဪ... ဒါဆိုရင်တော့ ရှင် အရိုက်ခံရတာ တန်ပါတယ်" မိန်းကလေးကျီက အမှားအမှန် မခွဲခြားဘဲ ချက်ချင်း ကြေညာလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့ စိတ်ပျက်သွားသည်။

အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်သားများသည် သူတို့၏ တတိယသခင်လေးနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ ဒီသခင်လေးနောက်လိုက်တိုင်း မျက်နှာပျက်စရာတွေချည်း ကြုံရသည်။

"သူတို့ မျက်လုံးတွေက အတူဆုံးပဲ" ကျီယွဲ့ရုံက နဉ်ရှောင်လော့ကို ဆက်လက် အကဲခတ်နေသည်။ "အရပ်လည်း အတူတူလောက်ပဲ။ တတိယသခင်လေးနဉ်... ဒီနှစ် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ အရှင်မင်းကြီးကတော့ ကြီးထွားနေတုန်းပဲ။ ရှင်ကရော အသက်ဘယ်လောက်လဲ"

သူ့ရှေ့မှ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးကို မယှဉ်နိုင်လောက်သောကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် နဉ်ရှောင်လော့ သူမကို စပြီး ရိုက်နှက်နေလောက်ပြီ။

မင်းက အရပ်ရှည်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။

နဉ်ရှောင်လော့ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ကျီယွဲ့ရုံ လှည့်ပြီး အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်သားများကို မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ တတိယသခင်လေးက ဒီနှစ် အသက်ဘယ်လောက်လဲ"

စစ်သည်များသည် မိန်းကလေးကျီ သဘောထားတင်းမာလွန်းသည်ဟု ထင်လိုက်ကြသည်။ ငါတို့သခင်လေးရဲ့ အားနာစရာအချက်ကိုပဲ တောက်လျှောက် ထိုးနှက်နေဖို့ တကယ်လိုလို့လား။

"ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" နဉ်ရှောင်လော့ ပြန်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မိန်းကလေးကျီက ပြန်ပက်လိုက်သည်။ "ရှင် စိတ်ဆိုးသွားတာလား။ ဒါဆိုရင် ရှင်က ကြီးထွားတဲ့အရွယ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီပေါ့"

"ငါ အရပ်ပုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ" နဉ်ရှောင်လော့ မိန်းကလေးကျီကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးများနှင့် အပျိုစင်အမျိုးသမီးများသည် ဆံပင်ပုံစံ မတူကြပေ။ ထို့အပြင် မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ပုံလည်း ကွဲပြားသည်။ သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားချက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် တတိယသခင်လေးနဉ်သည် သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ အိမ်ထောင်မပြုရသေးကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"မင်းက အရပ်တော်တော်ရှည်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငယ်တဲ့ပုံလည်း မပေါက်ဘူး။ အရပ်ရှည်တော့ရော ဘာအသုံးဝင်လဲ။ မင်း ယောက်ျားရပြီလား" တတိယသခင်လေးနဉ်က သူ့လျှာစွမ်းကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ဝင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ငါ..." နဉ်ရှောင်လော့ သူ့စကားအတွက် ချက်ချင်း နောင်တရသွားသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး ကျီယွဲ့ရုံကို မကြည့်မိအောင် ရှောင်လိုက်သည်။ "ငါ ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာ မဟုတ်..."

ကျီယွဲ့ရုံ ဘာမှထပ်မပြောပေ။ သူမ ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး နဉ်ရှောင်လော့ကို စင်္ကြံအပြင်ဘက်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ယောက်ျားမရသေးတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ!" မိန်းကလေးကျီ ဒေါသသူပုန်ထနေပြီဖြစ်သည်။

"အမလေး!!"

တတိယသခင်လေးနဉ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်လူများအားလုံး... ဒီအခြေအနေက သူတို့ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမဟုတ်တော့ဘူး။

.....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိန်းကလေးကျီက တတိယသခင်လေးနဉ်ကို ရိုက်နှက်နေကြောင်း လုံးဝမသိပေ။ လက်ရှိတွင် သူမသည် လမ်းဘေးတွင် သကြားလုံးစားရင်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို စောင့်နေသည်။ သကြားလုံးတစ်အိတ်လုံး ကုန်သွားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်မု ရောက်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ" နဉ်ရှောင်မု သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မြင်းပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို လာကြိုပြီး နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွားမလို့လေ!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲလီရဲ့လူတွေက နန်းတော်တံခါးတွေကို ပိတ်ထားတယ်။ နန်းတော်ထဲဝင်ဖို့ဆိုရင် နံရံကို ကျော်တက်ရလိမ့်မယ်"

နဉ်ရှောင်မု ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးနဉ်... သွားကြစို့" နဉ်ရှောင်ယောင်း နဉ်ရှောင်မုကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နန်းတော်နဲ့ အတော်လေး ဝေးပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့မြင်းပေါ် လိုက်စီးမလား" အကြီးဆုံးသခင်လေးက အကြံပြုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်မု မြင်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့လက်ကို ဆွဲပြီး မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

"သေချာထိုင်နော်" နဉ်ရှောင်မု နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တကယ်မထိတွေ့ပေ။ သူက မြင်းဇက်ကြိုးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"သွားမယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း စစ်မြင်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့!"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏ မြင်းသည် ရှေ့သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဝိုး... မြင်းဖြူကြီးပဲ!" နဉ်ရှောင်ယောင်း အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးနဉ်... ခင်ဗျားမြင်းရဲ့နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"မင်ကွမ်း ပါ။ သူ့နာမည်က မင်ကွမ်း"

မင်ကွမ်း (တောက်ပတဲ့အလင်းရောင်)၊ ရှောင်မင်? နဉ်ရှောင်ယောင်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမရဲ့ ရှောင်မင်ကို မတွေ့သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးနဉ်ဆီမှာ ရှောင်မင်လို့ အမည်ရတဲ့ မြင်းတစ်ကောင် ရှိနေပြီလား။

"သူ့နာမည်ပြောင်က ရှောင်မင်လား" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စစ်မြင်းတစ်ကောင်မှာ ဘာလို့ နာမည်ပြောင်ရှိရမှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းမော့ပြီး နဉ်ရှောင်မုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသူမှာ ၁၅ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏အသက်နှင့် မလိုက်အောင် ငယ်ရွယ်ပုံရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ သေးငယ်ပြီး ပိန်ပါးသည်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့် မယ်တော်ကြီးရှဲ့တို့၏ လက်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ၁၅ နှစ်တာကာလလုံး သူ့ညီမလေး ဘယ်လိုအသက်ရှင်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ မသိနိုင်ပေ။ နဉ်ရှောင်မု၏ နှလုံးသား တင်းကျပ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီမြင်းကို ရှောင်မင်လို့ နာမည်ပေးချင်လား"

"ဟင်?" နဉ်ရှောင်ယောင်း အစ်ကိုကြီးနဉ်၏ စကားကို နားမလည်ပေ။ သူမလိုချင်လားဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

"ဒါဆို ရှောင်မင်ပဲ ဖြစ်ပါစေ" နဉ်ရှောင်မု လက်ကိုမြှောက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း - ...ကောင်းပြီလေ၊ အခုတော့ ရှောင်မင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မြင်းထီးတစ်ကောင်က ယူသွားပြီဆိုတော့ ရှောင်ဟုန်အတွက် တွဲဖက်မရှိတော့ဘူးပေါ့။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး ဒဏ်ရာရထားတယ်လို့ ကြားတယ်" နဉ်ရှောင်မုက မေးလိုက်သည်။

"အင်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေသည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်တာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျွန်တော့်ကို မရှင်းထုတ်နိုင်ဘူး၊ ဟား ဟား ဟား!"

"သောက်ကျိုးနည်း ရှဲ့ဝမ်ယွမ်" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှောင်မင်၏ လည်ဆံမွေးများကို ငုံ့ကြည့်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဉ်ရှောင်မု၏ မျက်လုံးများထဲမှ နာကျင်မှုကို မမြင်လိုက်ရပေ။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သောက်ကျိုးနည်းပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးနဉ်! အမတ်ချုပ်ကြီး ခင်ဗျားတို့ကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးနိုင်အောင် ကျွန်တော်ကာကွယ်ပေးမယ်"

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ကာကွယ်ပေးမှာလား" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကာကွယ်ပေးမှာပေါ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးနဉ်က လူကောင်းတစ်ယောက်မှန်း သူမ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသည်။ သူ့ကို သေချာ ကာကွယ်ပေးရမည်။

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ထဲမှ သကြားလုံးအိတ်ကို ကစားနေသည်။ သူမကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟူသော အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမ ခေါင်းမော့ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ! ကောင်းပြီ။ အစ်ကိုကြီးနဉ်... ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးမယ်မလား"

"ကူညီပါ့မယ်" နဉ်ရှောင်မု၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို သေချာပေါက် ကူညီထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသဖြင့် နဉ်ရှောင်မု၏ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးများ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်! ခင်ဗျားကို သကြားလုံး ကျွေးမယ်။ အရမ်းချိုတယ်နော်!"

"အရမ်းချိုတာပဲ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ လက်ကိုထပ်မြှောက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

***