အခန်း (၃၀၁-၃၀၂)

အခန်း ၃၀၁ ။ သေဆုံးသွားသော အပြစ်သားသခင်မဝမ်

စစ်သည်က ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ ယင်းဖုန်း ရူးနေလား မရူးဘူးလားဆိုတာ သူ့အပိုင်းမဟုတ်ပေ။

"ဒီလူကို နဂါးအစောင့်တပ်မှူးချုပ်ဆီ ပို့လိုက်" ဖေ့ယင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စစ်သည်က မိုရှီကို ဝင်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်သည်။

မိုရှီကို အလုပ်အကျွေးပြုနေသော အစေခံမိန်းကလေးများနှင့် အသက်ကြီးကြီး အိမ်ဖော်အချို့သည် မိုရှီ အသက်ချမ်းသာခွင့်ရသည်ကို မြင်သောအခါ အပြေးအလွှားသွားပြီး သူတို့ကိုပါ ကယ်တင်ပေးရန်နှင့် ခေါ်သွားပေးရန် တောင်းပန်ကြသည်။

မိုရှီက ဖေ့ယင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒုသခင်လေးဖေ့၏မျက်နှာတွင် ခံစားချက်မဲ့နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များသာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေသည်။ သူ့အပြုံးကို အပြုံးဟုပင် ခေါ်ရန် ခက်ခဲသည်။ သူ့မျက်နှာသည် လှပသော်လည်း အပြုံးထဲမှ ယုတ်မာမှုက သူ့ကို အလွန်ကြောက်စရာကောင်းစေသည်။

"ဆက်လျှောက်" စစ်သည်က မိုရှီကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "တပ်မှူးချုပ်ကြောင့်သာ ခင်ဗျား အသက်ရှင်ခွင့်ရတာ။ တခြားလူတွေကိုပါ ထပ်ပြီး ကယ်ချင်နေသေးတာလား"

မိုရှီသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပြီး စစ်သည်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်ကြနဲ့" သွေးအိုင်ထဲတွင် ဒူးထောက်နေသော အမတ်ချုပ်ကြီး၏ လူများကို ကြည့်ပြီး ဖေ့ယင် ပြောလိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ပုန်ကန်သွားပြီ။ ဥပဒေအရဆိုရင် ဆွေမျိုးကိုးဆက် သုတ်သင်ခံရမယ့် ပြစ်ဒဏ်ပဲ။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ် သေရမှာဖြစ်သလို မင်းတို့အားလုံးလည်း သေရမယ်။ မင်းတို့ ငရဲပြည်ကို ရောက်ရင် ပြန်ဝင်စားဖို့ မလောကြနဲ့ဦး။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး မင်းတို့အားလုံးကို ဘာလို့စွန့်ပစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးကြည့်လိုက်ဦး"

အမတ်ချုပ်ကြီး၏ လူများထဲမှ နောက်ဆုံးတစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဝင်းထဲမှ ငိုသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဖေ့ယင်သည် သူ့ခြေထောက်အောက်မှ စီးဆင်းနေသော သွေးအိုင်ကို ဖွဖွလေး နင်းလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထဲက တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေအကုန်လုံးကို နန်းတော်ထဲ ပို့လိုက်။ ပြီးတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ရဲ့ တံခါးတွေကို တံဆိပ်ခတ်ပြီး ပိတ်ထားလိုက်"

"အလောင်းတွေကရော" စစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"တံခါးအပြင်ဘက်က လမ်းမပေါ် ပစ်တင်လိုက်။ ပုန်ကန်မှုရဲ့အကျိုးဆက်ကို မြို့တော်က ပြည်သူတွေ မြင်ပါစေ"

"ဟုတ်ကဲ့" စစ်သည်အချို့က ပြိုင်တူ နာခံလိုက်ကြသည်။

ဖေ့ယင်၏ ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်တစ်ဦးသည် ဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ဖေ့ယင်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူ တိုးတိုးလေး သတင်းပို့လိုက်သည်။ "ဒုသခင်လေး... ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ စာတွေ၊ စာရင်းစာအုပ်တွေ ဘာမှမရှိပါဘူး။ စာအုပ်တစ်အုပ်တောင် မကျန်ခဲ့ပါဘူး"

ဖေ့ယင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝင်းထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

....

စစ်သည်များသည် သခင်မဝမ်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ တွန်းထုတ်လိုက်ကြသည်။ သူမသည် ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်သဖြင့် လှေကားထစ်များပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားသည်။

လမ်းပေါ်တွင် လူမရှိသော်လည်း လမ်း၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လူအများအပြား ရပ်နေပြီး သခင်မဝမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေကြသည်။ လူများသည် အချင်းချင်း တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့တိုးမလာရဲကြပေ။

သခင်မဝမ်သည် မြေကြီးပေါ်မှ ကုန်းထပြီး အိမ်တော်တံခါးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ လူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တိမ်ထူသောနေ့ဖြစ်၍ နေရောင်ခြည်သည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် မတောက်ပသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ မခိုင်မြဲသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူမသည် အိမ်တော်တံခါးရှေ့ ကွင်းပြင်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လှေကား၏ ညာဘက်ခြမ်းရှိ ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်တုရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်!" သခင်မဝမ်သည် ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်တုကို စိုက်ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သခင်မဝမ်သည် သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမသည် အရာရှိမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားလာသူ၊ အရာရှိအိမ်တော်သို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ခဲ့သူ၊ သားသုံးယောက် မွေးဖွားခဲ့ပြီး မယ်တော်ကြီးဖြစ်လာမည့် သမီးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သူ၊ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာမည့် မြေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်လို ကိုယ့်အိမ်ရှေ့မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရတဲ့ဘဝ ရောက်သွားရတာလဲ။

"အတုတွေ... ဒါတွေအားလုံး အတုတွေပဲ" သခင်မဝမ်သည် နောက်ဆုတ်ရင်း အသံတိမ်တိမ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ခဏတာမက်တဲ့ အိမ်မက်တစ်ခုပါပဲ"

လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ လူအုပ်ကြီး အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်ကြသည်။

ဖေ့ယင်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးမှ ထွက်လာသည်။

သခင်မဝမ်သည် သူမ၏ခေါင်းနှင့် ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်တုကို ဆောင့်တိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်သွားပြီး သွေးများနှင့် ဦးနှောက်အရည်များ ပြန့်ကျဲကုန်သည်။ သခင်မဝမ်သည် ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်တုရှေ့တွင် လဲကျသွားပြီး နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

....

ဖေ့ယင်သည် လှေကားမှဆင်းလာပြီး သခင်မဝမ်၏ အလောင်းနားသို့ သွားလိုက်သည်။ စစ်သည်တစ်ဦးက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အသက်ရှင်သေးခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "ဒုသခင်လေး... ဒီအမျိုးသမီး သေသွားပါပြီ"

ဒါက အရှင်မင်းကြီးအတွက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ဖေ့ယင် တွေးလိုက်သည်။ အခုဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ကွပ်မျက်မှုမလုပ်ခင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခု ကပြရမယ့် ဒုက္ခကနေ သက်သာသွားပြီပေါ့။

"ဖယ်ကြ! အားလုံး ဖယ်ကြ!"

စစ်သည်တစ်ဖွဲ့သည် လမ်းအဆုံးတွင် ရပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝေါယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ သခင်မဝမ်၏အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အေးခဲသွားသည်။

အကြီးအကဲလီသည် အခြားဝေါယာဉ်တစ်စီးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ သခင်မဝမ်၏အလောင်းကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး" ဖေ့ယင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ အပြေးသွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးမှေးပြီး သခင်မဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမ မျက်နှာကို ကြည့်စရာမလိုပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားကို ကြည့်ရုံနှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း မှတ်မိနေသည်။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်း မယုံနိုင်ပေ။ သခင်မဝမ်က တကယ်ပဲ ဒီလို သေသွားတာလား။

"အပြစ်သား သခင်မဝမ်က အရှင်မင်းကြီးအပေါ် အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတာပါ" ဖေ့ယင်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး သခင်မဝမ်၏မျက်နှာကို ထိလိုက်သည်။ သခင်မဝမ် အသက်မရှူတော့ပေ။ သူမ ကယ်ချင်ရင်တောင် အခု ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး။

"အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ ကျန်တဲ့လူ ရှိသေးလား" အကြီးအကဲလီက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အနောက်တွင် ရပ်ပြီး ဖေ့ယင်ကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ရှဲ့မိသားစုရဲ့ ပင်မအနွယ်ဝင်တွေ မရှိတော့ပါဘူး" ဖေ့ယင် အကြီးအကဲလီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ဖေ့ယင်၏ လေးစားသမှုရှိသော အမူအရာမှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ သူ ကိုယ်ကိုအနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်ပြီး အကြီးအကဲလီကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဆွေမျိုးအဝေးတွေနဲ့ အစေခံတွေ အားလုံး ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရပါပြီ။ စုစုပေါင်း ၂၁၃ ယောက်ပါ"

"ဘာ" နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"သူတို့ အကုန်သေကုန်ပြီ" ဖေ့ယင် ခေါင်းငုံ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အသိပေးလိုက်သည်။

လူ ၂၀၀ ကျော်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ သူမ ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်ပြီး ခံစားရခက်နေသည်။

"ပြစ်ဒဏ်ပေးတာ ကောင်းပါတယ်" အကြီးအကဲလီ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖေ့ယင်ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ "အမတ်မင်းဖေ့က တိုင်းပြည်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာပဲ"

"ဒါက အစိုးရအရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်တာဝန်ပါ၊ ဂုဏ်ပြုခံရဖို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး" ဖေ့ယင်က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ ကြည့်စမ်း! ဒါက မတူညီတဲ့ ရပ်တည်ချက်သုံးခုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ!

"အရှင်မင်းကြီး" အကြီးအကဲလီက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အကြံပေးလိုက်သည်။ "အပြစ်သား သခင်မဝမ်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အဘွားတော်ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ကောင်းမွန်စွာ မြှုပ်နှံပေးဖို့ အမိန့်ပေးသင့်ပါတယ်။ ရှဲ့မိသားစုက အရှင်မင်းကြီးအပေါ် ရက်စက်ခဲ့ပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးကတော့ ကျေးဇူးတရားမသိတတ်တဲ့သူ မဖြစ်သင့်ပါဘူး"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သခင်မဝမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သခင်မဝမ်၏ မျက်လုံးများ ပိတ်နေပြီး သွေးများနှင့် ဦးနှောက်အရည်များ ရောထွေးနေသည်။ ဦးနှောက်အစအနများ မျက်နှာအနှံ့ ပေကျံနေပြီး ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်နေသည်။ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်ကြောင့် မျက်နှာပင် ပုံပျက်နေသည်။ သူမ၏ဂုဏ်ဒြပ်ကို ထည့်မပြောလျှင် မျက်နှာကိုကြည့်ရုံဖြင့် ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မလှုပ်မယှက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ခံစားရခက်နေရင် ငိုလိုက်ပါ။ ဒီအပြစ်သားက အရှင်မင်းကြီးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပဲလေ၊ အရှင်မင်းကြီး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ အဘိုးကြီးကို ဆက်ပြောခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် နာကျင်မှုကို ကျော်လွှားဖို့ သူမ တကယ် ငိုမိတော့မယ်။

"သူ့ကို မြှုပ်နှံပေးလိုက်ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကို တကယ် စွန့်ပစ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါ ဘယ်လို လင်မယားမျိုးလဲ"

ဖေ့ယင် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဒီအပြစ်သားနဲ့ တွေ့တုန်းက သူက ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အရူးမတစ်ယောက်ကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ သူ့ကို အသုံးချလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"လူယုတ်မာကြီး!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဖေ့ယင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး စစ်သည်နှစ်ဦးကို ရှေ့ထွက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ စစ်သည်နှစ်ဦးက သခင်မဝမ်၏ အလောင်းကို ဘေးသို့သယ်သွားလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး အိမ်တော်ထဲ ဝင်ကြည့်ချင်ပါသလား" ဖေ့ယင်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အလောင်းတွေ သွားကြည့်ရမှာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် မလုပ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

"အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ပြန်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းဆိုပါတယ်" အကြီးအကဲလီ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

အစကတည်းက အန္တရာယ်များသည့် နေရာတိုင်းတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း လျှောက်သွားနေသည်ကို အဘိုးကြီး သဘောမကျခဲ့ပေ။ သူ့အမြင်တွင် ယခုအချိန်၌ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အပြင်လုံးဝမထွက်ဘဲ နန်းတော်ထဲတွင်သာ နေသင့်သည်။

"ဒီနေရာက တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့တဲ့ပုံ မပေါက်ဘူးနော်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်၏ တံခါးနှင့် နံရံများကို ကြည့်ပြီး သုံးသပ်လိုက်သည်။

ဒုသခင်လေးဖေ့ မျက်နှာမပြောင်းဘဲ လိမ်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက နေရာကို ရှင်းလင်းဖို့ လူတွေကို အမိန့်ပေးထားပြီးပါပြီ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖေ့ယင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်ပွဲစတော့မယ်လေ၊ သူက ဘာကိစ္စ စစ်မြေပြင်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရတာလဲ။ ဒီဇီဇာကြောင်တဲ့ ဒုသခင်လေးဖေ့က ပြီးပြည့်စုံမှုကို လိုလားရုံသာမက စိတ်သန့်ရှင်းရေးရောဂါ (OCD) ပါ ရှိနေတာလား။ (စာရေးသူ - ဒီအချိန်မှာ ဒုသခင်လေးဖေ့ OCD ရှိမရှိ နင်က ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။ o(╯□╰)o)

မိုးရေစက်များ သူမခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ကောင်းကင်ကို မော့မကြည့်ခင်မှာပင် မိုးကြိုးသံများ ကောင်းကင်အနှံ့ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နန်းတော်ပြန်ကြစို့" အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း မိုးမစိုစေရန် သူ့ဝတ်ရုံလက်ကျယ်ကြီးကို မြှောက်ပြီး အလျင်အမြန် မိုးကာပေးလိုက်သည်။

ဂျိန်း

မိုးကြိုးသံများ ထပ်မံ မြည်ဟည်းသွားသည်။

……

မိုးကြိုးသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ နေ့ဘက်ဖြစ်သော်လည်း မြို့တော်သည် ညကဲ့သို့ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော မိုးသည် ကွင်းပြင်တွင် ရပ်နေသူ အားလုံးကို စိုရွှဲသွားစေသည်။

ဖေ့ယင်၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ထဲမှ ထီးနှစ်ချောင်း ယူလာကြသည်။ ဖေ့ယင်က တစ်ချောင်းကို ဖွင့်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မိုးကာပေးလိုက်သည်။ ယင်းတျန့်က အကြီးအကဲလီအတွက် ကျန်တစ်ချောင်းကို ယူလိုက်သည်။

မျက်နှာပေါ်မှ မိုးရေစက်များကို သုတ်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ကျနေရုံတင်မကဘူး၊ မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာလည်း ပစ်ခတ်နေကြပြီ"

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ လျှပ်စီးလက်သံ၊ မိုးကြိုးပစ်သံများအောက်တွင် ကောင်းကင်မှ အသံလား၊ အမြောက် ပစ်ဖောက်သံလား ဆိုတာ ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အမြောက်သံတွေပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ပြီး သေချာနားထောင်လိုက်သည်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ အတည်ပြုလိုက်သည်။ "ငါ ကောင်းကောင်း ကြားလိုက်ရတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ဟုကော်ကုန်းသည် မြင်းစီးလျက် ရောက်ရှိလာသည်။ မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တရားဝင် နှုတ်မဆက်တော့ပေ။ ထိုအစား သူ စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... တောင်ဘက်မြို့ရိုးမှာ စစ်ပွဲ စနေပါပြီ"

"တောင်ဘက်တံခါးကို သွားမယ်!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဟုကော်ကုန်း... မင်းမြင်းနဲ့ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပါလား"

"အရှင်မင်းကြီး... မသွားပါနဲ့!" အကြီးအကဲလီ အသည်းအသန် တားဆီးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ပြန်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းဆိုပါတယ်"

"အဘိုးကြီး... အဘိုးကြီး အရင်နန်းတော်ပြန်နှင့်၊ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အကြီးအကဲလီကို အာမခံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မြို့တော်ကနေ ထွက်ပြီး စစ်တိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

တိုက်ချင်ရင်တောင် သူ့မှာ အားမရှိသေးဘူးလေ။

ဖေ့ယင်၏ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး မြင်းတစ်ကောင် ဆွဲလာသည်။ ဒုသခင်လေးဖေ့ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... မြင်းပေါ်တက်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုး တောင်ဘက်တံခါးကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

"အိုး... ကောင်းပြီ!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖေ့ယင်၏ မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ဖေ့ယင် လှည့်ပြီး မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြင်းကို မောင်းနှင်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူ့ညီက အရှင်မင်းကြီးနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုကော်ကုန်းသည် အကြီးအကဲလီ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူ လက်သီးဆုပ်ပြီး လေးစားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီအရာရှိက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို အာမခံပါ့မယ်" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟုကော်ကုန်း မြင်းစီးပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အကြီးအကဲလီ၏အကြည့်သည် သူ့ကို ထီးမိုးပေးထားသော ယင်းတျန့်ထံ ရောက်သွားသည်။ ယင်းတျန့်သည် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေဆဲပင်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ" အကြီးအကဲလီ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး တောင်ဘက်ကို ထွက်သွားပြီလေ။ မင်းက ဘာကိစ္စ ဒီအဘိုးကြီးဘေးမှာ နေနေရတာလဲ"

"အကြီးအကဲကရော"

အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးကင်းရေးက အရေးကြီးပေမဲ့ ဒီအဘိုးကြီးကိုလည်း ဘာမှအဖြစ်ခံလို့ မရဘူးလေ။

"မြို့တံခါး ကိုးခု တပ်မှူးရုံးအိမ်တော်က စစ်သည်တွေ အသုံးမကျဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား" အကြီးအကဲလီ ယင်းတျန့်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးကို သွားမကာကွယ်သေးဘူးလား! ဦးနှောက်မရှိတဲ့ကောင်!!"

အကြီးအကဲလီ၏ ဆူပူမှုကြောင့် ယင်းတျန့်နှင့် ကျန်နဂါးအစောင့်တပ်သားများ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

မြို့တံခါးကိုးခု တပ်မှူးရုံးအိမ်တော်မှ စစ်သည်များသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ အလောင်းများကို တံခါးအပြင်ဘက်သို့ စတင်သယ်ထုတ်နေကြသည်။

အလောင်း ၂၀၀ ကျော်ကို သုံးပုံပုံထားသည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေအောက်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော် ဝင်ပေါက်သည် လျင်မြန်စွာပင် သွေးမြစ်ကြီး ဖြစ်လာသည်။

အကြီးအကဲလီသည် အိမ်တော်အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်တုကို ပုတ်လိုက်သည်။

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားခဲ့တဲ့ ရှဲ့မိသားစုက အခုတော့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။ ဘာမှပြောစရာ မကျန်တော့ဘူး။

.....

ထိုအချိန်တွင် တောင်ဘက်မြို့ရိုး အပြင်ဘက်၌ မြင်းတပ်နှစ်ဖက် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေကြသည်။ မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသူများသည် ချက်ချင်းပင် နင်းခြေခံရပြီး ရွှံ့နှင့်သွေးများ ရောနှောသွားကြသည်။ သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံများသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော မိုးသည်းသံများကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်သွားပြီး တိုက်ပွဲအလယ်ရှိ တန့်ရုံကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ မြေကြီးပေါ်မှ အလောင်းများကို မကြည့်မိအောင် ကြိုးစားရင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဒီမှာမရှိဘူး" ဖေ့ယင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်? သေချာလို့လား"

"စစ်သေနာပတိချုပ်လိုရဲ့အလံ ဒီမှာမရှိဘူး" ဖေ့ယင်က စစ်မြေပြင်ရှိ စစ်အလံများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် စိုရွှဲနေသော အလံများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အလံများ လွင့်ပျံခြင်း မရှိတော့ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့၏အလံ မရှိသည်မှာ သေချာသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သွားဖမ်းတာ ဖြစ်လောက်တယ်" ဟုကော်ကုန်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက အနောက်ဘက်တံခါးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ တောင်ဘက်မှာလည်း တိုက်ပွဲဖြစ်နေရတာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို နိုင်ဖို့ဆိုရင် သူ့စစ်တပ်တွေကို ချေမှုန်းပစ်ရမယ်" ဖေ့ယင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း အုတ်ခဲတစ်ချပ် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ "ဒီနေ့က အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေ့လား"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မဟုတ်ဘူး။

"ဒါဆို ဒီနေ့က ရှဲ့ဝမ်ယွမ် မြို့တော်ကနေ ထွက်ပြေးတဲ့နေ့ ဖြစ်ရမယ်။ ပုန်ကန်တပ်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်က မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပြီ" ဖေ့ယင်သည် မြို့ရိုးနားတွင် ပုံနေသော အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "ပုန်ကန်တပ်တွေ ဆုတ်ခွာနေတာကို အရှင်မင်းကြီး သတိထားမိလား"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မြို့တော်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမအတွက် ဘာမှ မသိသာဘူး...

***

ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)

အခန်း ၃၀၂ ။ မြို့ကို သိမ်းပိုက်ခံရပြီးနောက်...

တောင်ဘက်မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရန်သူများ ဆုတ်ခွာသွားခြင်း ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်သံများ မြို့တော်၏ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အနောက်ဘက်လား" ဟုကော်ကုန်းသည် အော်ဟစ်သံများကို ကြားသောအခါ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အတည်ပြုရန် ဖေ့ယင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အနောက်ဘက်မြို့ရိုးပဲ" ဖေ့ယင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အနောက်ဘက်တံခါးမှာ ဘယ်သူ တာဝန်ကျနေလဲ"

ဟုကော်ကုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ခါမှမကြားဖူးသော နာမည်တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်ပြီး သူမကို စိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး"

ထိုအချိန်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ "သူတို့ အနောက်ဘက်တံခါးမှာ အမြောက်တွေ ပစ်နေကြပြီ!"

ဖေ့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဖေ့ယင်က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးကို မြို့တော်အပြင်ဘက် လိုက်ပို့ပါရစေ"

"ဟင်?" နဉ်ရှောင်ယောင်း ယခုအချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်သမျှ ဘာကိုမှ နားမလည်တော့ပေ။ တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို မြို့တော်အပြင်ဘက် ထပ်ပို့ချင်နေကြတာလဲ။

"လိုကျစ်ကွေ့ မရှိတဲ့အတွက် အရှင်မင်းကြီးက မြို့တော်အပြင်ဘက်က စစ်တပ်ရဲ့ ကျောရိုးမဏ္ဍိုင်အဖြစ် သူ့နေရာကို အစားထိုးနိုင်ပါတယ်" ဒုသခင်လေးဖေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မြို့တော်အပြင်ဘက်က အလောင်းတောင်ကုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူသတ်ပွဲဖြစ်ရတာက စစ်တပ်မှာ ကျောရိုးမဏ္ဍိုင် မရှိလို့လား။

"အရှင်မင်းကြီး??" ဖေ့ယင် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ပေါက်ကွဲသံများ အနောက်ဘက်တံခါးမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဒီအခြေအနေမှာ တစ်ခုခုတော့မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖေ့ယင်က ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ကြောက်နေရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ သူမက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကိုတောင် ကျော်ဖြတ်လာခဲ့တာ။ ဒီလောက်ကိစ္စလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ကြောက်ရမှာလဲ။

"အရှင်မင်းကြီး?" နဉ်ရှောင်လော့၏အသံ လှေကားထစ်များဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း လှေကားထစ်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မိုးကြောင့် နဉ်ရှောင်လော့ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေသည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြေးလာသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့ နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ရပ်ပြီး အမောတကော ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အစ်ကိုက အရှင်မင်းကြီးနောက်လိုက်ပြီး တောင်ဘက်တံခါးကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်တယ်"

"ငါတို့ ဘာလို့ မြို့တော်ကနေ ထွက်ရမှာလဲ"

"ဪ" တတိယသခင်လေးနဉ်က အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီး ပြောတာက လိုကျစ်ကွေ့ အနောက်ဘက်တံခါးမှာ ရှိနေတော့ တောင်ဘက်တံခါးက စစ်သည်တွေမှာ မှီခိုအားထားရာ မရှိဘူးတဲ့။ အရှင်မင်းကြီးသာ မြို့တော်အပြင်ဘက် ရောက်သွားရင် စစ်သည်တွေကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပေးနိုင်လိမ့်မယ်တဲ့"

နဉ်ရှောင်ယောင်း - ...

ဖေ့ညီအစ်ကိုများ - ...

ဒီသံသယဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို မတူညီတဲ့လူနှစ်ယောက်က ဆက်တိုက် သုံးသွားကြပြီ။ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဒီရှင်းပြချက်မှာ တစ်ခုခုမှားနေတာ သေချာတယ်။

"အရှင်မင်းကြီး" နဉ်ရှောင်လော့ ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "မိန်းကလေးကျီနဲ့ နဂါးအစောင့်တပ်က ယင်းဖုန်းတို့ တံခါးနားမှာ စောင့်နေကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကို ပြောတာက တောင်ဘက်တံခါးက ရန်သူ့တပ်တွေ ဆုတ်ခွာသွားပြီးရင် အကြီးအကဲလီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း အဲဒီကနေ ထွက်ခွာနိုင်မယ်တဲ့"

"ငါက စစ်တပ်ရဲ့ကျောရိုးမဏ္ဍိုင် ဖြစ်ရမယ်ပေါ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ" နဉ်ရှောင်လော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ပိုကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လော့လော့... အစ်ကိုကြီးနဉ် အခု ဘယ်မှာလဲ"

"သေချာပေါက် နန်းတော်ထဲမှာ ရှိမှာပါ" ဒုသခင်လေးဖေ့ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူ အနောက်ဘက်တံခါးကို သွားပြီ" နဉ်ရှောင်လော့ကလည်း တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တတိယသခင်လေးနဉ် စိုက်ကြည့်ပြိုင်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ ဒုသခင်လေးဖေ့ကို ထပ်မကြည့်ရဲတော့ပေ။

"အနောက်ဘက်တံခါးက အန္တရာယ်ရှိနေတာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် လူတိုင်းကို တောင်ဘက်ပို့နေကြတာလား"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ဟုကော်ကုန်း အလျင်စလို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူတို့ဆီမှာ အမြောက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ မြို့ရိုးတွေက ပြိုကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ သူမ ရှေ့တွင်ရပ်နေသော လူသုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့မျက်လုံးထဲမှာ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလား"

တတိယသခင်လေးနဉ် အလျင်စလို စကားထစ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး မဟုတ်ပါ... ကျွန်တော်က... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ အခု မြို့တော်ကနေ ထွက်လို့ရမလား"

သူမရှေ့မှ ဖူးရောင်နေသော ဝက်ခေါင်းကို ကြည့်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင်က တကယ် မဉာဏ်ကောင်းဘူးပဲ။

"မင်းတို့အားလုံး အဘိုးကြီးလီနဲ့ တခြားသူတွေကို မြို့တော်အပြင်ဘက် လိုက်ပို့လိုက်ကြ။ ငါ အနောက်ဘက်တံခါးကို သွားကြည့်လိုက်မယ်"

"မသွားပါနဲ့!!" နဉ်ရှောင်လော့ အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူမ ကျန်ရှိတဲ့ အားအင်အနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်သုံးရတော့မယ်။

တတိယသခင်လေးနဉ် လှမ်းဆွဲလိုက်သော်လည်း လေကိုသာဖမ်းမိပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်လဲကျသွားသည်။

ဟုကော်ကုန်းနှင့် ဖေ့ယင်တို့ သူမနောက်လိုက်ချင်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းက အသက်လုပြေးနေချိန်တွင် ဖေ့ညီအစ်ကိုများ သူမကို ဘယ်လိုလုပ် မီနိုင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မြို့ရိုးပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာပြီး အနောက်ဘက်တံခါးဆီသို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးသွားလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်း သူ့ဘေးမှ အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဟုကော်ကုန်း မြို့ရိုးပေါ်မှ အပြေးဆင်းလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး???"

ယင်းဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့ဘေးမှဖြတ်သွားသူမှာ အရှင်မင်းကြီးဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ယင်းဖုန်း မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားလိုက်သည်။

သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော ကျီယွဲ့ရုံသည် ဖေ့ညီအစ်ကိုများနှင့် ဆုံလေသည်။ ဖေ့ယင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျီ... ကျေးဇူးပြုပြီး အရာရှိတွေကို မြို့တော်အပြင်ဘက် လိုက်ပို့ပေးဖို့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို ကူညီပေးပါ"

ဟုကော်ကုန်းက ဖေ့ယင်ထွက်ခွာမသွားနိုင်အောင် ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။ "မင်း မိန်းကလေးကျီနဲ့ လိုက်သွားလိုက်။ ငါ အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ပေးမယ်"

"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်မှာလဲ" ကျီယွဲ့ရုံ မေးလိုက်သည်။

"သူ ထွက်ပြေးသွားပြီ" ဟုကော်ကုန်း မျက်နှာသုတ်လိုက်သည်။ တစ်ခါတလေ အရှင်မင်းကြီးက အရမ်းတော်လွန်းနေတာလည်း စိတ်ပူစရာပဲ!

"ခင်ဗျား ဒီအရာရှိတွေကို အရင်လိုက်ပို့ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့လိုက်" ဖေ့ယင် ဟုကော်ကုန်း၏လက်ကို ခါချလိုက်သည်။ သူ ပြေးသွားပြီး စစ်မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အနောက်ဘက်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း မိန်းကလေးကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရာရှိများကို တစ်ယောက်တည်း မြို့တော်အပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ခိုင်းရန် သူ မရက်စက်နိုင်ပေ။

"ဟုကော်ကုန်း အရှင်မင်းကြီးကို သွားကာကွယ်သင့်ပါတယ်" ဟုကော်ကုန်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ် ကျီယွဲ့ရုံက ဦးဆောင်ပြောလိုက်သည်။ "အရာရှိတွေကို မြို့တော်အပြင်ဘက် ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်။ သူတို့ ဘေးကင်းပြီဆိုတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"တန့်ရုံက မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်။ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ မိန်းကလေးကျီက လူတွေကို တန့်ရုံလက်ထဲ အပ်လိုက်လို့ရပါတယ်"

"ကောင်းပြီ၊ နားလည်ပါပြီ" ကျီယွဲ့ရုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း မိန်းကလေးကျီကို လက်သီးဆုပ်အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး အနောက်ဘက်တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဟုကော်ကုန်း ထွက်သွားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်လော့ မြို့ရိုးအောက်ခြေသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။ လဲကျပြီး မြေကြီးနှင့် ဆောင့်မိသွားသဖြင့် တတိယသခင်လေးနဉ်၏နဖူးပေါ်တွင် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရရှိသွားသည်။

ကျီယွဲ့ရုံ သူ့ကို မကြည့်ရက်တော့ပေ။ ဒီမျက်နှာက ခဏခဏဒဏ်ရာရနေရင် ဘယ်တော့များမှ ပျောက်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်လော့ ကျီယွဲ့ရုံအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမအနောက်မှ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ထွက်ပြေးသွားပြီလား"

"ရှင်က မြို့ရိုးပေါ် ဘာလို့ တက်သွားတာလဲ"

နဉ်ရှောင်လော့ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ မိုးရေများ ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာသဖြင့် ပြန်ပိတ်လိုက်ရသည်။ သူ မိုးရေကို မျိုချလိုက်ပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အစ်ကို သင်ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း ပြောလိုက်တာပဲ။ အရှင်မင်းကြီး မယုံဘူးလို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ"

ကျီယွဲ့ရုံ အကြီးအကဲလီရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးမပါဘဲ အသုံးမကျသော ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် သူမ စကားမပြောချင်တော့ပေ။

....

လမ်းတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနောက်ဘက်တံခါးမှ မြို့တော်စစ်တန်းလျားဆီသို့ ပြေးလာနေသော စစ်သည်တစ်စုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"အနောက်ဘက်တံခါး အခြေအနေဘယ်လိုလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း စစ်သည်များကို တားပြီး အော်မေးလိုက်သည်။

စစ်သည်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မမှတ်မိသဖြင့် ရပ်တန့်ပြီး သတိထားကာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါက ဧကရာဇ်ပါ"

စစ်သည်များ ဘာမှပြန်မပြောသေးပေ။ သူ အမှန်ပြောနေတာ ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ။

"အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ။ ငါက ဘာကိစ္စနဲ့ အပျော်သဘော ဧကရာဇ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရမှာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာပေါ်မှ မိုးရေများကို သုတ်လိုက်ပြီး ထောက်ပြလိုက်သည်။ "ညီလေး... မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ၊ အနောက်ဘက်တံခါးက အခြေအနေဘယ်လိုလဲ"

"အခြေအနေ မကောင်းပါဘူး" ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိမည့် စစ်သည်လေးတစ်ဦးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတင်းပို့လိုက်သည်။ "နဉ်မျိုးရိုးအကြီးဆုံးသခင်လေးက နန်းတော်တံခါးတွေကို သွားကာကွယ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်"

"မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ဝင် ဘယ်လောက်ရှိလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြာပြာသလဲ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသေချာဘူး" စစ်သည်လေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာ လူတွေအပြည့်ပဲ။ ပြီးတော့..."

"အမြောက်တွေလည်း ရှိတယ်!" နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့စကားကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါသိတယ်၊ ပေါက်ကွဲသံတွေ ငါလည်း ကြားတယ်"

"သူတို့ မြို့ရိုးကို ဖောက်ဝင်လာပြီ!"

"မြို့တံခါးတွေ ပွင့်သွားပြီ..."

"ပုန်ကန်သူတွေ မြို့တော်ထဲ ဝင်လာပြီ!"

"ပြေးကြဟေ့..."

……

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အော်ဟစ်သံများ မြို့တံခါးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းထဲ ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြို့တော် သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရပြီ?!

"အရှင်မင်းကြီး... မြန်မြန်ပြေးပါ! အရှင်မင်းကြီး!" စစ်သည်လေး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး နန်းတော်ကို အရင်ပြန်ကြ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုစစ်သည်အုပ်စုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အနောက်ဘက်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာနိုင်သူ ပြည်သူများအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ကျန်ရစ်သူများမှာ အိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသူများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လမ်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသူ အလွန်နည်းပါးသည်။

အဝေးမှနေ၍ နဉ်ရှောင်မု မြင်းစီးပြီး သူမထံသို့ လာနေသည်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် ထိပ်ဖျားမှ သွေးများစီးကျနေသော ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး?" နဉ်ရှောင်မု ချက်ချင်းပင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"အစ်ကိုကြီးနဉ်!" နဉ်ရှောင်ယောင်း မင်ကွမ်းမြင်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒဏ်ရာရသွားသေးလား"

နဉ်ရှောင်မု လက်လှမ်းလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ မြင်းကို နှင်ပြီး နန်းတော်ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး တောင်ဘက်တံခါးကနေ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီ။ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေမရောက်မချင်း ကျွန်တော် မပြေးဘူး"

"သူ...!" နဉ်ရှောင်မု လိုကျစ်ကွေ့ကို ကျိန်ဆဲချင်သော်လည်း အောင့်အီးထားလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးနဉ်လည်း အနောက်ဘက်တံခါးမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို လာရှာတာလား"

"အင်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်မု ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး မေးစေ့ဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးအတွက် စိတ်ပူနေတာလား"

"အင်း... အစ်ကိုကြီး ဒဏ်ရာရသွားမှာ ကြောက်လို့"

နဉ်ရှောင်မု ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံး အပြည့်အဝ မပွင့်လန်းမီမှာပင် မြင်းခွာသံများ သူတို့ထံသို့ အပြေးရောက်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါတွေက ရန်သူ့စစ်သည်တွေလား"

"သေချာထိုင်" နဉ်ရှောင်မု နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လုံခြုံသောအနေအထားသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ညီမလေးကို မြို့တော်အပြင်ဘက် လိုက်ပို့ဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။ ကြိုးစားရင် ပုန်ကန်တပ်တွေ လိုက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါဆို တောင်ဘက်တံခါးမှာရှိတဲ့ အကြီးအကဲလီနဲ့ တခြားအရာရှိတွေ သေချာပေါက် သေကုန်ကြလိမ့်မယ်။

မင်ကွမ်းကို ခပ်ပြင်းပြင်းရိုက်ပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ နန်းတော်ဘက်သို့ အမြန်ဒုန်းစိုင်းစီးသွားသည်။

ခြေလျင်ပြေးနေသော စစ်သည်များသည် မြင်းကို မမီနိုင်ကြပေ။ ရန်သူ့စစ်သည်များ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ လမ်းကြားများနှင့် လမ်းသွယ်များထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တိုက်ပွဲမစမီ သူတို့၏ စစ်သူကြီးက ပုန်းခိုစရာနေရာရှာရန် မှာကြားထားသည်။ ရန်သူ့စစ်သည်များ လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာမှသာ တိုက်ခိုက်ရန် ညွှန်ကြားထားသည်။

ယင်းဖုန်းနှင့် ဖေ့ညီအစ်ကိုများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့ကို တွေ့ဆုံကြသည်။

"သူတို့ အနောက်ဘက်တံခါးကို ဖောက်ဝင်လာပြီလား" ဟုကော်ကုန်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ဟုကော်ကုန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မင်ကွမ်းသည် ဟုကော်ကုန်းကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ ဟုကော်ကုန်း လက်သီးကို လေထဲဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် နောက်သို့လိုက်ရန် မြင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

...

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့ နောက်ဆုံးတွင် နန်းတော်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဟုကော်ကုန်း နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မြင်းပေါ်မှ ချက်ချင်းဆင်းပြီး မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ မြို့ရိုးအောက်တွင် ယင်းဖုန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တံခါးပိတ်! နန်းတော်တံခါးတွေကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို မေးလိုက်သည်။

"ရန်သူတွေဆီမှာ အမြောက်တွေ ရှိတယ်၊ နန်းတော်တံခါးက ခံနိုင်ပါ့မလား"

"နန်းတော်တံခါး ခံနိုင်ပါတယ်။ စိတ်ချပါ အရှင်မင်းကြီး"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် ဒူးထောက်နေသော မိန်းမစိုးများကို ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် မြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူတို့ကို မြင်းဖြင့် တိုက်ရိုက်ကျော်ခွသွားသည်။

"မယ်တော်ကြီးကို သွားပြောလိုက်" နဉ်ရှောင်ယောင်း မြင်းပေါ်မှနေ၍ မိန်းမစိုးများကို အော်ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ပွဲစနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ နန်းဆောင်ထဲမှာနေသရွေ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့!"

သတ်ဖြတ်သံများ နန်းတော်တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိန်းမစိုးများ ထပြီး မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်သို့ ပြေးသွားကြသည်။

ဟုကော်ကုန်းသည် အထက်တန်းအဆင့် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် စစ်သူကြီးများနှင့်အတူ မြို့ရိုးထိပ်တွင် ရပ်နေသည်။ ပုန်ကန်သူများက စစ်ကြောင်းရှေ့သို့ အမြောက်အများအပြား တွန်းပို့လာသည်ကို သူတို့ ကြည့်နေကြသည်။ စစ်သူကြီးအားလုံး စိတ်ပူနေကြသည်။

နန်းတော်တံခါးနဲ့ မြို့ရိုးက ပေါက်ကွဲမှု ဘယ်နှကြိမ် ခံနိုင်မှာလဲ။

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် မြင်းကို လှည့်မထွက်မီ ထိုက်ဟွာခန်းမရှေ့တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ချပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နန်းတော်တံခါးကို သွားတော့မယ်။ အရှင်မင်းကြီး ပြောခဲ့တဲ့စကားကို မှတ်ထားရမယ်နော်။ အခြေအနေဆိုးရွားလာရင် မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာရမယ်"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ကာကွယ်ပေးထားမှု မရှိတော့သဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မိုးမစိုအောင် တားဆီးပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကြောင့် သူမ မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဘေးကင်းအောင်နေနော်"

အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

***