အခန်း (၂၉၃-၂၉၄)

အခန်း ၂၉၃ ။ အရှင်မင်းကြီးနဉ် မေ့လဲသွားပြီ

နဉ်ရှောင်ယောင်း သတိလစ်သွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ပြေးသွားကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အချိန်မီ ဖမ်းထိန်းလိုက်နိုင်သည်။ အရာအားလုံးက ဝေဝါးနေသည်။ သူ မြင်းပေါ်က ခုန်ဆင်းတယ်၊ ပြေးတယ်၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲက လူကို ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်... ဘာကိုမှ သေချာ မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး။ လက်ရှိတွင် သူသည် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ရှိနေသည်။ သူပါ သတိလစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ လိုကျစ်ကွေ့ ဒူးထောက်လျက် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေဆဲ။

မြေအောက်နက်နက်မှ နောက်ထပ် အသံအက်အက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ရုတ်တရက် လမ်းမပေါ်ရှိ အဆောက်အဦး အတော်များများ ပြိုကျကုန်သည်။ အမြောက်ကျွံဝင်သွားသော အပေါက်မှစ၍ မြေကြီးက စတင်ကွဲအက်လာသည်။

ဟုကော်ကုန်းသည် မြင်းပေါ်တွင် မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူ့တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ထံသို့ ပြေးသွားသည်။ မြေကြီးကွဲအက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော တန့်ရုံကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အခုပဲ ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်!"

တန့်ရုံသည် ဟုကော်ကုန်း၏ အော်သံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ လိုကျစ်ကွေ့ ဒူးထောက်နေသော နေရာသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ ထိုလူကို ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

တန့်ရုံသာ နောက်မဆုတ်လိုက်လျှင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားလိမ့်မည်။

"စစ်... စစ်သေနာပတိချုပ်?!" တန့်ရုံ လိုကျစ်ကွေ့ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ သူ့အနားကပ်လာသူ မည်သူ့ကိုမဆို ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်နေသည်။ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ တန့်ရုံကို လှည့်ပင်မကြည့်ပေ။ တချိန်လုံး သူ့ခေါင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ပြေးလေ! မြေကြီး ကွဲနေပြီ!"

မြေကြီးပေါ်မှ အက်ကြောင်းများ လိုကျစ်ကွေ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုကော်ကုန်း ရူးမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့... မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား!"

"စစ်သေနာပတိချုပ်!" တန့်ရုံလည်း အော်ဟစ်နေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းမော့ပြီး တန့်ရုံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တန့်ရုံနှင့် စစ်သည်များ ပြေးလာသောအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ကြောင်အသွားကြသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၏ မျက်နှာတွင် အကူအညီမဲ့နေသော အမူအရာ ပေါ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"ခင်ဗျား..." တန့်ရုံ၏ အသံ တုန်ရီနေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ကို ဒီလိုပုံစံမျိုး သူ တစ်ခါမြင်ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က စစ်သေနာပတိချုပ်တစ်ဦးနှင့် စစ်သူကြီးသုံးဦး သေဆုံးသွားသည့်သတင်း အနက်ရောင်နှင်းခဲမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်က ဖြစ်သည်။ သေဆုံးကြောင်း သတင်းရပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာထားသည် ယခုအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုနေလဲ"

တန့်ရုံသည် လိုကျစ်ကွေ့အနားသို့ တိုးကပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီး၏ အခြေအနေကို သူ့မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမှ ဖြစ်မည်။

လိုကျစ်ကွေ့ တန့်ရုံကို ဓားဖြင့် မချိန်ရွယ်တော့ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်ရန် ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... အရှင်မင်းကြီး အဆင်ပြေမပြေ စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး!?"

တန့်ရုံ ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ရပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး သေချင်နေကြတာလား" ဟုကော်ကုန်း၏အော်သံ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါ သူ့လေသံက ပို၍ အရေးတကြီးနှင့် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ "ပြေးကြလေ!"

"အင်း..." ထိုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ရင်ခွင်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အလျင်အမြန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့!" ဟုကော်ကုန်း အသံဝင်သွားသည်အထိ အော်ဟစ်နေသည်။

မြေကြီး ဆက်လက်ကွဲအက်လာသဖြင့် တန့်ရုံသည် လိုကျစ်ကွေ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် အရှင်မင်းကြီးကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ချင်သည်။ သို့သော် သူ့အနောက်မှ စစ်သည်များက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် တန့်ရုံကို ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဝိုင်းထားပြီး လမ်းထောင့်သို့ လိမ့်သွားကြသည်။

သူ့အောက်မှ မြေကြီး ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ဖက်ထားလျက် အက်ကြောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝေဝါးဝါး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အမြင့်ကြီးကနေ ပြုတ်ကျနေသလို ခံစားရသည်။ အပေါ်မှ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း အပြာရောင်ကောင်းကင်ကြီး သူမနှင့် ဝေးကွာသွားသည်ကို တွေးနေမိသည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ!

ကျောက်ခဲတစ်လုံး သူမမျက်နှာကို လာမှန်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း သတိဝင်လာသည်။ သူမ တကယ် ပြုတ်ကျနေတာပဲ!

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရင်ခွင်ထဲမှ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်!"

တန့်ရုံသည် လမ်းထောင့်မှ မြေကြီးအက်ကြောင်းဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ သူ မြေကြီးပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အနောက်မှ စစ်သည်များသာ အချိန်မီ မတားဆီးလိုက်လျှင် စစ်သူကြီးတန့်သည် တွင်းထဲသို့ ခုန်ချပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။

"အရှင်မင်းကြီး?!" ယခုအချိန်တွင် ဟုကော်ကုန်းသည်လည်း ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော အက်ကြောင်းဆီသို့ ယိုင်နဲ့စွာ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ တိမ်ထူသောနေ့တွင် အလင်းရောင် အလွန်နည်းပါးသည်။ အက်ကြောင်းက နက်လွန်းသဖြင့် တန့်ရုံနှင့် ဟုကော်ကုန်းတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်လိုက်ကြသည်။ အောက်ခြေကို လုံးဝမမြင်ရပေ။ ပြုတ်ကျသွားသော လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့ရဖို့ဆိုတာ ဝေးစွ။

"ကြိုး... ကြိုးသွားရှာစမ်း!" ဟုကော်ကုန်းက အနီးနားရှိ စစ်သည်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တန့်ရုံသည် ဟုကော်ကုန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုအချိန်မှာ ခင်ဗျားက ကြိုးရှာဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းလား"

"ခါးမှာ ချည်ဖို့လေ!" ဟုကော်ကုန်းက တန့်ရုံကို ပြန်အော်လိုက်သည်။ "ခါးမှာ ကြိုးမချည်ဘဲ လူတွေဆွဲခိုင်းမထားရင် ဘယ်သူက အောက်ဆင်းမှာလဲ။ မင်းမှာ ခုန်ချနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိလို့လား!"

ဟုကော်ကုန်း၏ အော်သံကြောင့် စစ်သူကြီးတန့် ငြိမ်ကျသွားသည်။

"မခုန်ချနဲ့" ဟုကော်ကုန်း စဉ်းစားပြီး တန့်ရုံကို အော်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ခုန်ချသွားရင် ငါ မင်းကိုပါ ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရဦးမယ်!"

စစ်သူကြီးတန့်သည် အက်ကြောင်းထဲသို့ ခုန်ချတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သည်။

အက်ကြောင်းထဲတွင်...

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့က သူမအပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်ဟပြီး သူမအသံကို သူမ ပြန်ကြားလိုက်ရသောအခါ လန့်သွားသည်။

ငါ့အသံ ဘယ်တုန်းက ဒီလိုပြောင်းသွားတာလဲ။

သူမ၏ အသံမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး သေခါနီးလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

တွင်းအောက်ခြေသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အသံသည် ပုံမှန်ထက် ပိုကျယ်နေသယောင် ထင်ရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လိုကျစ်ကွေ့သည် အသက်ရှူမရှူ စစ်ဆေးရန် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် လက်တင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဖမိုးပေါ်တွင် လေငွေ့ကို ခံစားလိုက်ရမှသာ မိန်းကလေးနဉ် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း လိုကျစ်ကွေ့ ယုံကြည်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အလျင်အမြန် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ သူမ လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့၏ လက်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာကို ပြန်လည်ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာသည် ပျော့အိနေသော အသားပေါက်စီလုံးလေးနှင့် တူသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့၏ လက်ဖဝါးသည် သူမမျက်နှာအများစုကို ဖုံးအုပ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။

"မင်း ဒဏ်ရာရသွားလား" လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ငါ အရိုက်ခံရပြီး ဒီအောက် ပြစ်ချခံလိုက်ရတာလား။

"စကားမပြောနိုင်ဘူးလား" လိုကျစ်ကွေ့ စိုးရိမ်တကြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဘုရားရေ!" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မူးဝေနေသော ဦးနှောက် ပြန်ကောင်းလာသည်။

ငါ အမြောက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တုန်းက သတိလစ်သွားတာပဲ!

"ရှောင်ယောင်း?" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်မဖြေသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ ပို၍ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာရမရ စမ်းသပ်စစ်ဆေးလေတော့သည်။

သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေကြီးပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့နှင့် တိုက်မိသွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရှင်မင်းကြီးနဉ် ခြေထောက်များ အားမရှိတော့ဘဲ ဖင်ထိုင်လျက် ပြန်လဲကျသွားသည်။ သူမ လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အမြောက် ပေါက်ကွဲသွားလား။ ဘယ်သူ ဒဏ်ရာရသွားသေးလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့ ထိုင်လျက်သား နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခဏတာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဆင်ပြေလား"

"အယ်... ပြေပါတယ်"

"ဒါဆို ဘာလို့ မေ့လဲသွားတာလဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ သူမ ရှက်ရွံ့စွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အားတွေအများကြီးသုံးပြီး အကန့်အသတ်ကျော်လွန်သွားရင် မေ့လဲသွားတတ်တယ်"

"လာပါဦး" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမဆုံးခင် လိုကျစ်ကွေ့ သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူမကို တိုက်ရိုက်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေးနဲ့ စကားပြောရတာ ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။ စိတ်အေးသွားအောင် ဖက်ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ကိုမြှောက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဟွန်း... စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့နှလုံးခုန်တာ နည်းနည်း မြန်လွန်းနေတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့နှလုံးခုန်နှုန်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်အောင် ကူညီပေးချင်သော်လည်း သူမ၏ စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မူးဝေလာပြန်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး ဆက်မလုပ်ရဲတော့ပေ။

"မင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် မေ့လဲသွားတာလဲ" လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ..."

"စကားမပြောနဲ့" လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းပြောရင်လည်း ကိုယ်နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

စကားမပြောခိုင်းဘဲနဲ့ ဘာကိစ္စ မေးနေရတာလဲ။

"ခဏနေရင် နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းကို လာကြည့်ခိုင်းမယ်" လိုကျစ်ကွေ့ ဆက်ပြောသည်။

"နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ကျွန်မလောက် မကောင်း..."

"စကားမပြောနဲ့" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စကားပြောခွင့် မပေးသေးပေ။

ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ဘာမှမပြောတော့ဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခဏကြာအောင် ဖက်ထားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲတော့သည်။

"အမြောက်ကို မြင်ရက်နဲ့ ဘာလို့ မရှောင်တာလဲ။ ဘာလို့ ရှောင်ဖို့ မကြိုးစားတာလဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ဆိတ်မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှင်တို့ ဗုံးခွဲခံရတာကို ကျွန်မက ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား"

"မင်း သေသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား" လိုကျစ်ကွေ့ ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။

"ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် သေမှာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "အခု ကျွန်မတို့ အသက်ရှင်ပြီး နေကောင်းနေတယ် မဟုတ်လား"

"မင်း သတိလစ်သွားတယ်လေ!" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ဝန်ခံလိုက်သည်။ "နောက်ကျရင် ပိုသန်မာလာအောင် လေ့ကျင့်ပါ့မယ်"

လိုကျစ်ကွေ့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ကောင်မလေးကို သင်ခန်းစာပေးသည့်အနေဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ စစ်တိုက်ထွက်ပြီး ရန်သူတွေကို သတ်မလို့လား"

"ဟင်? ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိခွန်အားနဲ့ စွမ်းရည်အရဆိုရင် စစ်ပွဲမှာ ရန်သူတွေကို သတ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်လား!?"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြန်သည်။ သူ နဖူးကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။ သူ့ခွန်အားက ဘယ်လိုလုပ် လုံလောက်မှာလဲ။

"ဒါဆို ဘာလုပ်မလဲ။ ကျွန်မတို့ ဒီအတိုင်း မြေကြီးပေါ် ဆက်ထိုင်နေကြမလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲလိုက်သည်။

"မင်း တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား" လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

တွင်းအောက်ခြေတွင် အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့သာ ရှိသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏ဆံထုံးမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့နေသည်။ ဆံပင်အချို့ ကျလာပြီး သူ့မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ဆံပင်များကို ဘေးသို့ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ ထို့အပြင် သူ့မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ သူ့မျက်လုံးများကို ထိလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်မဖြေပေ။ သူ စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်မှလွဲ၍ သူဘာဖြစ်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်လုံးများကို ထိတွေ့ရင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... ကျွန်မ သတိလစ်သွားလို့ လန့်သွားတာလား"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ကို ဆွဲချလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက နှိုးဆော်လိုက်သည်။ "ဟုတ်လား"

မြေအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မြေပြင်အထက်မှ ဆူညံသံများသည် အောက်ရောက်နေသူ နှစ်ဦးနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်" လိုကျစ်ကွေ့ အကြာကြီးနေမှ ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "မင်း ကိုယ့်ကို လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ"

"အယ်..." နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်သည်းများဖြင့် လက်ဖဝါးကို ကုတ်လိုက်သည်။

သူမ သူမရဲ့လူကို လန့်အောင် လုပ်လိုက်မိပြီ။ ဘာလုပ်ရမလဲ။

"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အချစ်စစ်ပါလို့ ပြောပြီးပြီးချင်း မင်း တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာပဲ" လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်သည်းများဖြင့် လက်ဖဝါးကို ဆက်ကုတ်နေသည်။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သူမ မစဉ်းစားတတ်သေးပေ။

"အချစ်စစ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" လိုကျစ်ကွေ့ ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို သဘောကျတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လေ။ ဟို... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူပေါ့။ တခြားဘာရှိဦးမလဲ..."

"ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် နားလည်ပါပြီ" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းစောင်းပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာထားကို လေ့လာလိုက်သည်။

"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အချစ်စစ်ပါလို့ ပြောလိုက်တုန်းက အဲဒီစကားတွေက ရှင့်ကို လန့်သွားစေတာလား"

လိုကျစ်ကွေ့ - ...

လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်မဖြေသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်မ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ သဘောထားလိုက်ပါ"

ဒီလိုကိစ္စမျိုးက နှစ်ဦးသဘောတူမှ ဖြစ်တာလေ။ အတင်းအကျပ် လုပ်ယူလို့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်ယောင်း ရင်ထဲမှာ မပျော်ရွှင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကျိုးအကြောင်းသင့်မြတ်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

"ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ သဘောထားလိုက်ပါ?" လိုကျစ်ကွေ့ ခပ်ကျယ်ကျယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းတွင် အကဲခတ်နိုင်စွမ်း အနည်းငယ် ရှိသေးသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏ ရယ်သံသည် ပျော်ရွှင်သော ရယ်သံမဟုတ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင်ပြောလေ၊ ကျွန်မ နားထောင်မယ်"

မှောင်နေလို့လား၊ တခြားဘယ်သူမှ မရှိလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း မေ့လဲသွားလို့လားတော့ မသိ။ လိုကျစ်ကွေ့ သူ့ရင်ထဲက စကားတွေကို တကယ် ထုတ်ပြောလာသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်က ကံဆိုးစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေ။ ကိုယ့်ရဲ့ကျိန်စာက မင်းကို သေစေနိုင်တယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ပေ။

"ကိုယ့်ကျိန်စာကြောင့် မင်းသေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မသေပါဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကိုယ်က ကံဆိုးစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်ပါ" လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်ပြောသည်။

"ကံဆိုးစေတဲ့ ကြယ်ပွင့် ဟုတ်လား!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ လိုကျစ်ကွေ့၏ မေးစေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။

"သရဲတောင် မယုံတဲ့ စကားတွေကို ရှင်က ယုံနေတာလား။ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အမြောက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာ။ အမြောက်နော်! အမြောက်က ဘယ်လောက်လေးလဲဆိုတာ ရှင်သိရဲ့လား"

***

ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)

အခန်း ၂၉၄ ။ အရှင်မင်းကြီးက "စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့ကို စကားမပြောခိုင်းဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်

လိုကျစ်ကွေ့၏ အတွေးအာရုံများအားလုံးကို နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ အမြောက်တစ်လက် ဘယ်လောက်လေးသလဲဆိုတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါပြီး လက်ခြေများကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ အားအင်အချို့ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကံဆိုးစေသောကြယ်ပွင့်ဟု သတ်မှတ်နေခြင်းကို ချေဖျက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့အတွက်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ "ရှင်မြင်အောင်လို့ ဒီမြေကြီးကို ထပ်ခွဲပြမယ်"

လိုကျစ်ကွေ့ အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမခြေထောက်အောက်မှ မြေကြီးကို ပုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအောက်မှာ ရေမရှိလောက်ပါဘူးနော်"

သူမ မြေကြီးကို ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီးနောက် ရေများ ပန်းထွက်လာပါက လမ်းများ ရေလွှမ်းမိုးသွားပြီး သူမ အပြစ်ကျူးလွန်ရာ ရောက်လိမ့်မည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ကြမ်းပြင်ကို ပုတ်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အောက်တွင် ရေရှိမရှိ သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခြေထောက်အောက်မှ ရေစီးသံကို နားထောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဘာသံမှ မကြားရပေ။

မြေအောက်မြစ် မရှိလောက်ပါဘူး။

ထို့ကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ပြင်ပြီး ရိုက်ခွဲရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း အားကုန်ပြီး မေ့လဲသွားတာ ခုမှ သတိရတုန်းရှိသေးတယ်၊ မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးချင်နေတုန်းပဲလား"

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လိုကျစ်ကွေ့ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကံဆိုးစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လို့ ပြောနေတာကိုး။ ကျွန်မမှာ နွားသိုးတစ်ကောင်လို ခွန်အားရှိကြောင်း သက်သေမပြရင် ရှင့်ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လိုဖယ်ရှားပေးနိုင်မှာလဲ"

နွားသိုးတစ်ကောင်လို ခွန်အား... လိုကျစ်ကွေ့ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလို ခွန်အားကြီးကြောင်း ဖော်ပြရဲတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး ရှိသေးလို့လား။

"ကိုယ် ဝမ်းမနည်းပါဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ ငြင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မျက်စိမကန်းဘူးနော်" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ငိုလို့လား" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"မငိုပါဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ နီရဲနေသော်လည်း မျက်ရည်စအချို့ မတွေ့ရပေ။

လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မငိုဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဝမ်းနည်းနေမှာလဲ"

"ကျွန်မကို အရူးလို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မလည်း ဝမ်းနည်းပေမဲ့ ကျွန်မလည်း မငိုဘူးလေ!" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို သူမမျက်လုံးများကို ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာအတွက် ဝမ်းနည်းတာလဲ" လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"ဘုရားရေ... ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကံဆိုးစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လို့ ပြောလိုက်တုန်းက ကျွန်မက 'ဟီးဟီးဟီး' ဆိုပြီး ပျော်နေမယ်လို့ ထင်နေတာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ဟန်ဆောင်ရယ်ပြလိုက်သည်။ "အဲဒါကို ကြားပြီး ကျွန်မပျော်နေမယ်လို့ ရှင်ထင်လား"

ငါ့ကြောင့်လား။ လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ကျွန်မကို ဖက်မထားနဲ့တော့" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ ဖက်ထားသောလက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေကြောင်း ရှင့်ကို သက်သေပြမယ်"

"ကိုယ် စကားမှားပြောမိတာ ကိုယ့်အပြစ်ပါ" လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖက်ထားရာမှ မလွှတ်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း သံသယဖြစ်သွားသည်။

"အမှားဝန်ခံတာ မြန်လှချည်လား။ စစ်သေနာပတိချုပ်... ရှင် ဘာမှားခဲ့လဲဆိုတာ တကယ် နားလည်ရဲ့လား"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်မဖြေဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

မှောင်မိုက်နေသော နေရာတွင် နမ်းရှိုက်ခြင်းနှင့် ပွေ့ဖက်ခြင်းတို့က လေထုကို အလွန်ပြင်းထန်စေသည်။ မူလက လိုကျစ်ကွေ့ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်စ ပြုနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ် စတင်တုန်ရီလာသည်။

စစ်သေနာပတိချုပ် စိတ်မငြိမ်သေးဘူးလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မသေချာသော်လည်း မေးမကြည့်တော့ပေ။ သူမ လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆက်လက်ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူ့ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးနေသည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လို ရှေ့မှာ နောက်တစ်ခါ မေ့မလဲရဲတော့ဘူး။ နောက်ထပ် အကြိမ်နည်းနည်းလောက် ထပ်ဖြစ်ရင် စစ်သေနာပတိချုပ်လို တကယ် နေမကောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်! ကြည့်ရတာ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက အပေါ်ယံမြင်ရသလောက် သန်မာပုံမရဘူး။ သူ့မှာလည်း ကြောက်စိတ်တွေ ရှိတာပဲ!

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘဝရည်မှန်းချက်တစ်ခု ထားလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခါ မေ့လဲချင်လာရင် မလဲခင် စစ်သေနာပတိချုပ်လို မမြင်ရတဲ့နေရာကို အရင်ပြေးရမယ်။

"ရှောင်ယောင်း" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်မ ဒီမှာရှိတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ ရှောင်ယောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ မတ်မတ်ထိုင်ပြီး သူမနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံအောင် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာကို လက်ညှိုးနဲ့ထိုးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့မျက်နှာကို ထိုးလိုက်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းမျက်လုံးတွေက အာရုံစိုက်မှု မရှိဘူး။ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေက ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ဖြစ်နေတယ်။ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်ကို သူမဘာသာ သိမ်းထားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်သေနာပတိချုပ်သာ အဲဒီအကြောင်းသိပြီး အရမ်းစိတ်ထိခိုက်သွားရင် သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ စိတ်ပြန်မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ (စာရေးသူ - စစ်သေနာပတိချုပ်က စိတ်ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားမှာ...)

"အရှင်မင်းကြီး? စစ်သေနာပတိချုပ်?" အပေါ်မှ အော်ခေါ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"လူတွေ လာနေပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တန့်ရုံသည် ခါးတွင် ကြိုးချည်လျက် ကွဲအက်နေသော မြေကြီးဘေးမှ ဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... ခင်ဗျားနဲ့ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုနေလဲ" တန့်ရုံ အားကုန်အော်မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ အဆင်ပြေတယ်!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ် စိတ်ဆိုးနေတာကလွဲရင်ပေါ့"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တန့်ရုံ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီး အဆင်ပြေတယ်! သူတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကတော့ ပျော်ရွှင်ခဲတဲ့လူဆိုတော့ စိတ်ဆိုးနေတာက မထူးဆန်းပါဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆက်ပြောချင်သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့က သူမပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးသာ စကားနည်းနည်းလျှော့ပြောရင် အပြစ်ပြောစရာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

တန့်ရုံ မြေကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖက်ထားရာမှ ခွာလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... စောစောက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" စစ်သူကြီးတန့်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဪ... အမြောက်ကို ပစ်လိုက်လို့ အားကုန်ပြီး မေ့လဲသွားတာပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တန့်ရုံ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားဆက်ပြောရန် အကြောင်းအရာ ရှာမတွေ့ပေ။

"စကားပြောတာ နောက်မှဆက်ကြတာပေါ့။ အပေါ်ကို အရင်တက်ကြရအောင်"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်ပြီး ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးကာ တန့်ရုံ၏ မြင်ကွင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် တန့်ရုံက မိန်းကလေးနဉ်ကို အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်နေသည်ကို မနှစ်သက်ပေ။

တန့်ရုံ အပေါ်သို့ အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကြိုးနှစ်ချောင်း ထပ်ချပေးပါ။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် အဆင်ပြေပါတယ်"

"ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ" ဟုကော်ကုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓစာပေအချို့ကို ရွတ်ဆိုနေလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အားပြန်မွေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ သူမ လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ ညှိုးငယ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... ဒီတစ်ခါတော့ ရှင့်ကို အပေါ်ပြန်သယ်မသွားနိုင်တော့ဘူး"

တန့်ရုံ ကြောင်သွားသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သယ်ဖူးတယ်လား။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ကို တက်ခဲ့ကြလို့လဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်မဖြေခင် လိုကျစ်ကွေ့က တန့်ရုံ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်း အရင်တက်သွားလိုက်။ သတိထားနော်"

တန့်ရုံသည် လိုကျစ်ကွေ့၏အမိန့်ကို နာခံရန် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က အရင်တက်သွားရန် ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ ဘာမှမမေးဘဲ စတင်တက်တော့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူအရင်တက်သွားလျှင် အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟုပင် မေးမြန်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

"တက်"

"ဟင်? စစ်သေနာပတိချုပ်... ရှင် ကျွန်မကို ကုန်းပိုးမလို့လား"

"ကိုယ် မင်းကို ကုန်းပိုးမယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါတုန်းက မင်းက နေထွက်တာကြည့်ဖို့ ကိုယ့်ကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ် ကုန်းပိုးတက်ခဲ့တယ်လေ။ နောက်ကျရင် အခွင့်အရေးရရင် ကိုယ် မင်းကို နေထွက်တာကြည့်ဖို့ တောင်ထိပ်ထိ ကုန်းပိုးတက်ပေးမယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ သေးငယ်သော်လည်း ဂရမ်အနည်းငယ်လေးရုံတော့ မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မကို ကုန်းပိုးထားရင် ရှင် မရွေ့နိုင်မှာ ကြောက်တယ်"

အရှင်မင်းကြီးနဉ်က လုံးဝ ရိုမန့်တစ်မဆန်စွာ ပြောလိုက်သဖြင့် လေထုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားသည်။

ဒီအခြေအနေမှာ နဉ်ရှောင်ယောင်း သတိလစ်သွားလောက်အောင် အားကုန်မသွားသရွေ့ လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ပေ။

"မြန်မြန်တက်" သူ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "လမ်းမတွေရဲ့အခြေအနေကို မသိချင်ဘူးလား"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လိုကျစ်ကွေ့ ကျောပေါ်တွင် အလေးချိန် တိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိန်းကလေးနဉ် တက်လာပြီဖြစ်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အပေါ်မှ ချပေးထားသော ကြိုးရှည်ကို ဆွဲယူပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် သူ့ကိုယ်သူ တွဲချည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြိုးကို သူတို့ခါးတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပတ်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကျောပိုးလျက် အပေါ်သို့ စတင်တက်လေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ကုန်းပိုးပြီး မရွေ့နိုင်ရင် ပြောနော်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို သယ်နိုင်ပါတယ်" လိုကျစ်ကွေ့ မပျော်မရွှင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကို သေချာဖက်ထား"

"ရှင် ရုန်းကန်နေရတာ သိသာနေလို့ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို စကားမပြောနဲ့တော့"

လိုကျစ်ကွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် လျှောကျသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော ကျောက်တုံးတစ်ခုကို အချိန်မီ ဖမ်းဆွဲလိုက်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပြန်ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ နဖူးပေါ်မှ စီးကျလာသော ချွေးများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

တန့်ရုံ အပေါ်ရောက်သောအခါ ဟုကော်ကုန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း တက်လာတာလား"

"စစ်သေနာပတိချုပ်က ကျွန်တော့်ကို အရင်တက်ခိုင်းလို့ပါ"

ဟုကော်ကုန်း အက်ကြောင်းထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကုန်းပိုးပြီး တက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို ကုန်းပိုးပြီး တက်လာတာပဲ။ မင်းက ဘေးကနေ မကူညီပေးနိုင်ဘူးလား"

တန့်ရုံ - ...အဲဒါကို သူ မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး။

"အရှင်မင်းကြီး?" ဟုကော်ကုန်း မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် အက်ကြောင်းထဲသို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့ကို စကားမပြောခိုင်းဘူး"

အနီးနားရှိ လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့ စကားဝိုင်းကို ဘယ်လိုဆက်ပြောရမလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက အရှင်မင်းကြီးကို ပြန်ပြောတဲ့အတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်ရမလား။ သူက ကွပ်မျက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်လား။

ဟုကော်ကုန်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်... အရှင်မင်းကြီး အဆင်ပြေရဲ့လား"

အားလုံး - ...ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို စကားမပြောခိုင်းတာ မှန်တယ်လို့ ဟုကော်ကုန်းက ထင်နေတာလား။

"အရှင်မင်းကြီး အဆင်ပြေပါတယ်။ ခင်ဗျားကိုလည်း ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောစေချင်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့၏ အသံသည် အက်ကြောင်းထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက အရှင်မင်းကြီးရော ဟုကော်ကုန်းကိုပါ စကားမပြောခိုင်းဘူး။

"ကျွန်တော်တို့ စစ်သေနာပတိချုပ်က စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလို့ပါ"

လူတိုင်းက တန့်ရုံကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တန့်ရုံ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ စစ်သေနာပတိချုပ်ဘက်မှ ဝင်ပြောပေးလိုက်သည်။

"သူ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းရင် တခြားလူတွေ စကားပြောတာကို နားမထောင်ချင်ဘူးလေ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါ အရှင်မင်းကြီးလေ!" စစ်သည်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း တန့်ရုံကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လက်အောက်ငယ်သား စိတ်မကြည်လို့ အရှင်မင်းကြီးက စကားမပြောရဘူးတဲ့လား။ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး!

တန့်ရုံ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ် အာဏာပြလွန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အခြေအနေက ပိုဆိုးစရာမရှိတော့သဖြင့် သူ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ပြောတာကို နားထောင်ရတာ ပျော်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်က ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်တော့" ဟုကော်ကုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီကောင်ကိုသာ ဆက်ပြောခွင့်ပေးလိုက်ရင် စစ်သေနာပတိချုပ် အစက အဆင်ပြေနေရင်တောင် နောက်ပိုင်း ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်တယ်။ ဘယ်လို လက်အောက်ငယ်သားမျိုးက အရှင်မင်းကြီးကို သူ့အမိန့် နာခံခိုင်းရတာလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့က ဒုတိယမြောက် ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ဖြစ်ချင်နေတာလား။

တန့်ရုံ ဘေးတစ်ဖက်သို့ သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏ပါးပြင်မှ မေးစေ့ဆီသို့ ချွေးများ စီးကျလာသည်။ ထို့နောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"မောနေပြီလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"မမောပါဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ ရပ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကို တင်းတင်းဖက်ထား၊ လွှတ်မပေးနဲ့"

"ကြိုးနဲ့ ချည်ထားတာပဲလေ။ လွှတ်လိုက်ရင်လည်း ကျွန်မ ပြေးလို့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်"

လိုကျစ်ကွေ့ အပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်နေသည်။ မြေပြင်အထက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လိုကျစ်ကွေ့ အလွယ်တကူ တက်နိုင်စေရန် ကြိုးကို ဂရုတစိုက် ဆွဲတင်ပေးနေသည်။

"နောက်ကျရင် မင်းကို ကိုယ့်ဘေးမှာ ကြိုးနဲ့ချည်ထားမှ ဖြစ်မယ်" လိုကျစ်ကွေ့က တက်နေရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်မျက်စိအောက်က ပျောက်သွားတိုင်း မင်း အမြဲတမ်း ဒုက္ခရောက်တယ်"

"ဟေး... ဟေး!" လိုကျစ်ကွေ့၏ စကားကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ဆိုးသွားသည်။ "ကျွန်မ အချိန်မီ ရောက်လာလို့ အခြေအနေဆိုးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တာနော် ဟုတ်ပြီလား"

လိုကျစ်ကွေ့ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲသုံး အမြောက်လေ။ မြို့ကိုသိမ်းပိုက်ပြီး လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ဖို့ မရည်ရွယ်ရင် အဲဒါကို သုံးမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောခွင့်မပေးတော့ပေ။

"ရှင် အသုံးမကျဘူးဆိုတာ လာမပြောနဲ့တော့။ ကျွန်မ မကြားချင်ဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ဒီလောက်ထိ ယုတ်မာမယ်ဆိုတာ သာမန်လူသားတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုလုပ်သိနိုင်မှာလဲ"

"အင်း..." လိုကျစ်ကွေ့ ပါးစပ်ပိတ်ထားခံရသဖြင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေးသာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမလက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။

"သူ အမြောက်တွေကို မြို့တော်ထဲ ဘယ်တုန်းက သယ်လာလဲဆိုတာ ကိုယ်လည်း မသိဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သိသာနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီအမြောက်နှစ်လက်ကို မြို့တော်ထဲမှာ ဝှက်ထားတာ ကြာလောက်ပြီ။ သူ့အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် အားကိုးစရာအဖြစ် ထားခဲ့တာ ဖြစ်လောက်တယ်"

"ချန်လုက အဲဒီအကြောင်း ဘာမှမပြောဘူး"

"စစ်သူကြီးချန်လည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။ အဘိုးကြီးရှဲ့က အူတိုင်ထိ ပုပ်သိုးနေတာ"

သူတို့ ထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် လိုကျစ်ကွေ့ ရုတ်တရက် အခြားကိစ္စတစ်ခုကို နဉ်ရှောင်ယောင်းအား ပြောပြလိုက်သည်။

"မြို့တော်စစ်တန်းလျားထဲမှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့သူလျှိုတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ။ နှောင်းဧကရာဇ် လက်ထက်တုန်းကတောင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အမြောက်တွေကို လျှို့ဝှက်ဝှက်ထားနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အဲဒီအမြောက်နှစ်လက်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်ဆိုရင် နန်းတော်ထဲမှာ ဝှက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိတ်ဖိစီးသွားသည်။

ဒါဆို ငါတို့ မဖမ်းမိသေးတဲ့ နောက်ထပ်သူလျှိုတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။

***