အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အခန်း ၂၉၅ ။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြောတယ်... ကတိပေးပါတဲ့

"မြေပြင်ပေါ် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နန်းတော်ကို ပြန်သွားကြရအောင် စစ်သေနာပတိချုပ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သာ့ဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ဖမ်းမိသွားပြီလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားရပ်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏ကျောပေါ်မှနေ၍ ရှေ့လမ်းမကြီးကို မြင်နေရသည်။ အရှင်မင်းကြီးနဉ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားပြီး နေရာမှာတင် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ရှောင်... အရှင်မင်းကြီး?" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ချပေးလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထား ပျက်ယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ပါးကို အမြန်ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားထစ်နေသည်။

လမ်းမကြီးကို ဇစ်ဇက်ပုံသဏ္ဍာန် အက်ကြောင်းရှည်ကြီးတစ်ခုက ဒေါင်လိုက် ထက်ခြမ်းခွဲထားသည်။ လမ်းဘေးရှိ အိမ်များသည် ပြိုကျကုန်ပြီ သို့မဟုတ် အကြီးအကျယ် ပျက်စီးကုန်ပြီဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးအထိ လမ်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိသော်လည်း ယခုအခါ လူအများအပြား စုဝေးနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံး စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်နေကြသည်။

"အမြောက်က မြေကြီးနဲ့ ထိမှန်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားတာ" တန့်ရုံ နဉ်ရှောင်ယောင်းဘေးသို့ ပြေးလာသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... အမြောက်နှစ်လက်တည်း ရှိတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် အကုန်လုံးကို ဒီလောက်ထိ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မှာလဲ"

"အရှင်မင်းကြီး" ဟုကော်ကုန်းက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်မောင်းကို တွန်းပြီး အက်ကြောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် စစ်သည်တစ်စု ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ခြေရင်းတွင် သစ်သားသေတ္တာကြီးအချို့ ရှိနေပြီး အားလုံး ပွင့်နေသည်။ အတွင်းမှ မည်းနက်နေသော အရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ ဗုံးတွေလား"

"'ဗုံး' ဆိုတာ ဘယ်လိုကစားစရာလဲ။ အဲဒါတွေက အမြောက်ဆန်တွေလေ။ အထဲမှာ ယမ်းမှုန့်တွေ ပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တန့်ရုံကို ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ဒီကမ္ဘာကြီးကို လျှော့တွက်မိခဲ့တာပဲ။ ရှေးခေတ်လူတွေက အမြောက်တွေ ယမ်းမှုန့်တွေ တီထွင်ထားပြီးပြီလား။ (စာရေးသူ - မင်းရဲ့ သမိုင်းဗဟုသုတ နည်းတာကို ဘယ်သူ့သွားအပြစ်တင်မလဲ။ o(╯□╰)o )

"အမြောက်တွေနဲ့အတူ ယမ်းမှုန့်သေတ္တာအများကြီး ပါလာတယ်။ အကုန်လုံး ပေါက်ကွဲကုန်တာပဲ"

"ဘုရားသခင်ကျေးဇူးကြောင့် လုံးဝကွဲထွက်မသွားတာ ကံကောင်းတယ်" ဟုကော်ကုန်းက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူ့စကားတွေက နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် လုံးဝ နှစ်သိမ့်မှု မဖြစ်စေပေ။

"ဘာလို့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတာလဲ"

ဟုကော်ကုန်း ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"သူတို့ စိတ်ဒဏ်ရာရပြီး အသိစိတ်လွတ်ကုန်ကြပြီ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း - ...

"အရှင်မင်းကြီး... အိုးဘယ်လောက်လေးလေး မနိုင်လဲ" ဟုကော်ကုန်းက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ သေးငယ်သော လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ဒီဧကရာဇ်လေးက နောက်ထပ် အမြောက်တစ်လက်ကို ထုခွဲဖို့ အမြောက်တစ်လက်ကို ဘယ်လိုလုပ် မနိုင်တာလဲ။ ပြီးတော့ အမြောက်နှစ်လက်စလုံးကို မြေကြီးထဲ ဝင်သွားအောင် လုပ်လိုက်သေးတယ်။ သူ့မှာ ခွန်အားဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ။ အဲဒါတွေက မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲသုံး အမြောက်တွေနော်!

"အိုးဆိုတာ ရေစည်ပိုင်းကို ပြောတာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ "ဟုကော်ကုန်း... ဒီအချိန်မှာ ရေစည်ပိုင်းတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်နေတာလား။ မြို့တော်ထဲက ရေစည်ပိုင်းတွေအကုန်လုံးကို ငါခေါင်းပေါ်ရွက်ထားရင်တောင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သေသွားမှာမို့လို့လား"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကြောင့် ဟုကော်ကုန်း ကြောင်အသွားသည်။ သူက ခွန်အားအကြောင်း မေးနေတာလေ၊ ရေစည်ပိုင်းတွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

"နန်းတော်ကို ပြန်ကြစို့" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ မိန်းကလေးနဉ် ဘယ်လောက်သန်မာလဲဆိုတာ စိတ်ပူနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။

"အရှင်မင်းကြီး... နှုတ်ခမ်းမှာ ဘာလို့ ကိုက်ရာတွေ ရှိနေတာလဲ" ဟုကော်ကုန်း၏ အမြင်တွင် ထိုအရာများသည် အရှင်မင်းကြီး လုပ်ထားသော အရာများ မဖြစ်နိုင်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုက်ရာတွေ ရှိနေတာလား။ တကယ်လား"

လိုကျစ်ကွေ့ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းပေါ်က အရာတွေက သူလုပ်ထားတာလေ။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟုကော်ကုန်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ဒဏ်ရာလို့ သတ်မှတ်လို့ရလား" လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက် ဂရုစိုက်နေရတာလဲ။ လမ်းတစ်လမ်းလုံး ပျက်စီးကုန်ပြီ။ ဟုကော်ကုန်း... ခင်ဗျားက ဒီမှာရပ်ပြီး စကားပြောနေချင်သေးတာလား"

ဟုကော်ကုန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ ကိုက်ရာတွေ ဘာလို့ရှိနေတာလဲ မေးလိုက်ရုံပဲလေ၊ လိုကျစ်ကွေ့ကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိသွားတာလဲ။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ဘက်က လူဆယ်ယောက်လောက်ကရော ဘယ်လိုလဲ" လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ သူတို့က ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလို့ သတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တာ။ မင်းက ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ"

"လူတွေကို ကယ်ဖို့ စစ်သည်တချို့ စီစဉ်လိုက်" လိုကျစ်ကွေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"အခုအချိန်မှာ လူကယ်ဖို့ တပ်တွေကို ခွဲခိုင်းနေတာလား" လိုကျစ်ကွေ့ကို ဘယ်လို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်မိလဲဆိုတာ ဟုကော်ကုန်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "နန်းတော်ဘက်က တိုက်ခိုက်သံတွေ ဒီကနေတောင် ကြားနေရတုန်းပဲ"

"လူတွေကို ကယ်" လိုကျစ်ကွေ့ ခိုင်မာစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက သူ့ပြည်သူတွေ သေတာကို မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ပြည်သူတွေရဲ့ထောက်ခံမှုကို ရဖို့အတွက်လား။ ဟုကော်ကုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့တပ်ဖွဲ့ဝင်အချို့ကို ရှေ့ထွက်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"စစ်တန်းလျားကိုသွားပြီး ကျန်တဲ့တပ်ဖွဲ့တွေကို ဒီမှာ လူကယ်ဖို့ ခေါ်လာခဲ့"

နောက်ဆုံးတွင် လမ်းမပေါ်မှ ငိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ လူငယ်သုံးဦးသည် မိဘများအတွက် ငိုကြွေးနေပြီး သူတို့ရှေ့မှ အပျက်အစီးများကို တူးဆွနေကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ လက်ကို ခါချလိုက်ပြီး သူတို့ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ကျိုးပဲ့နေသော နံရံအောက်မှ လက်နှစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာပြီး တွဲလျက်သား ရှိနေသည်။ အမျိုးသား၏ လက်ပေါ်မှ အရေပြားများ ကွဲထွက်နေပြီး အရိုးများ ပေါ်နေသည်။ အမျိုးသမီး၏ လက်မှာမူ အမျိုးသားက အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ပြာမှုန်အနည်းငယ်သာ ပေကျံနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်လှမ်းပြီး ထိုလက်နှစ်ဖက်ကို ထိလိုက်သည်။

လူငယ်သုံးဦးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘယ်သူမှန်း မသိကြသော်လည်း သူမက မိဘများ၏ လက်ကို ထိကိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူပဲလာလာ သူတို့ အကူအညီ ရချင်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထိခိုက်နေပုံရသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး သေဆုံးသွားပြီ။

လူငယ်သုံးဦးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ထားသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမ လူငယ်သုံးဦးကို မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲပေ။

သူမသာ အမြောက်ကို ဒီလမ်းမပေါ်ကနေ လွှင့်ပစ်လိုက်ရင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မလား။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အပျက်အစီးများအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်ရန် ရှေ့သို့ တိုးရပ်လိုက်သည်။ လူငယ်သုံးဦးဘက်သို့ လှည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်းနည်းပါတယ်"

လူငယ်သုံးဦး ခဏတာ ကြောင်အသွားကြသည်။ ထို့နောက် ကျိုးပဲ့နေသော နံရံပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အသံကုန်အော်ဟစ် ငိုကြွေးကြလေတော့သည်။

ငိုသံများ တစ်သံပြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိမ်များထဲတွင် လူများရှိနေစဉ် ပြိုကျသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသူများမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။

"သွားကြစို့" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားသော်လည်း မလှုပ်ပေ။

"ရှောင်ယောင်း... နန်းတော်ကို ပြန်ကြစို့။ ဒီအရာတွေက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။ ဟုကော်ကုန်းက တပ်ဖွဲ့တချို့ စေလွှတ်လိုက်ပါပြီ။ မကြာခင် သူတို့ကို ကူညီဖို့ စစ်သည်တွေ ရောက်လာတော့မှာပါ" လိုကျစ်ကွေ့ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူတို့အိမ်တွေ ပျက်စီးကုန်ပြီ။ လူတွေလည်း သေကုန်ပြီ"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမခေါင်းကို သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ထားစေသည်။

"ဒီခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားမှာပါ" သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး သေသွားရင် ဒီဒုက္ခတွေ ပြီးဆုံးသွားမှာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး?" လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောနိုင်ခင် ယင်းလေ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြန်ထူးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ"

ယင်းလေ နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ အပြေးရောက်လာပြီး အလျင်စလို သတင်းပို့လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီကောင်စုတ် ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ပျောက်သွားပြီ!"

ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ပျောက်သွားပြီ... ထိုစကားလုံးများ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး မူးဝေလာစေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တွဲကူရင်း မေးလိုက်သည်။

ယင်းလေ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးများ အတော်အတန် ပေကျံနေသည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ သူ လက်သီးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အနောက်ဘက်တံခါးကနေ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ အဲဒီမှာ စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး"

"အဲဒီလူတွေ အခု ဘယ်မှာလဲ"

"သူတို့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့အတူ ထွက်သွားကြပြီ" ယင်းလေက ပြောသည်။ "ကျွန်တော့်အစ်ကိုက လူတချို့ခေါ်ပြီး သူတို့နောက် လိုက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို လာရှာတာ"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ယင်းဖုန်းကို ပြန်ခေါ်လိုက်။ အမြန်"

ယင်းလေ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့မလို့လား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းလည်း နားမလည်သဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အခု မလိုက်ရင် ထမင်းစားပြီးမှ ဖမ်းလို့မီပါ့မလား။ (စာရေးသူ - စားတာသောက်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...)

သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာထားများကို ကြည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ဆီမှာ မြို့တော်အပြင်ဘက် စစ်ကူတွေ သေချာပေါက်ရှိနေမှာ။ ယင်းဖုန်းက တပ်ဖွဲ့ဝင် ဘယ်လောက် ခေါ်သွားလဲ"

"သောက်ကျိုးနည်း!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့၏ သာ့ဖုန်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ ကြီးမားသော စစ်တပ်နှင့် သေချာပေါက် ထိပ်တိုက်တွေ့တော့မည်!

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ်တိုင် အနောက်ဘက် မြို့ရိုးဆီသို့ ပြေးသွားရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းပြီးသည်နှင့် မူးဝေလာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ယင်းလေကိုသာ ဆွဲထားလိုက်ရသည်။

"လေအာ့... သာ့ဖုန်းနဲ့ တခြားလူတွေကို ပြန်လာဖို့ ပြောလိုက်!"

ယင်းလေ လှည့်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဂနာမငြိမ် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ အားမပြည့်သေးသဖြင့် ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။

"ရှောင်ယောင်း"

တစ်ဖက်တွင် လိုကျစ်ကွေ့က တန့်ရုံကို မြင်းပြင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင်?" နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်ဘဲ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက ယင်းလေ ပြေးသွားရာသို့ အာရုံရောက်နေဆဲပင်။

"ကိုယ် မြို့တော်အပြင်ဘက် ထွက်သွားတော့မယ်" လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် သွားတော့မလို့လား"

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ သူမ၏ မျက်နှာကို ကြင်နာစွာ ထိလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကို မြို့တော်ထဲမှာ စောင့်နေနော်"

"ကောင်းပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူမက စစ်သေနာပတိချုပ်လိုအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ပေ။

"ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က နဉ်ရှောင်မု မင်းကို လာတွေ့သေးလား" လိုကျစ်ကွေ့ ထွက်သွားရန် စိတ်လောနေသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အစ်ကိုကြီးနဉ်နဲ့ ရှောင်လော့လော့တို့ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ။ အာ... ရှောင်လော့လော့ကတော့..."

"စစ်သေနာပတိချုပ်" တန့်ရုံက စစ်မြင်းရှောင်ဟုန်ကို ဆွဲလာရင်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကိုယ် သွားရတော့မယ်" လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ တပ်တွေ မြို့တော်ထဲ ဝင်လာရင် ဘာလုပ်မယ်လို့ ကတိပေးထားလဲဆိုတာ မှတ်မိတယ်မလား"

"အင်း... ကျွန်မ မနိုင်ရင် ထွက်ပြေးမယ်"

"မင်း နေကောင်းနေရမယ်နော်" လိုကျစ်ကွေ့ ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကတိပေးပါ"

"အင်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ လှည့်ထွက်ပြီး စစ်မြင်းများဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်းက လျှောက်လာသော လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ ကြံရာပါတွေ မြို့တော်ထဲမှာ သေချာပေါက် ရှိနေလိမ့်မယ်" လိုကျစ်ကွေ့ မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ဟုကော်ကုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလူတွေကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းလိုက်ပါ။ သတ်သင့်တဲ့လူတွေကို သတ်ပစ်"

"အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အိမ်တော်က လူတွေကရော" ဟုကော်ကုန်းက ရှောင်ဟုန်ဘေးတွင် ရပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ လူကျန်သေးရင် သတ်ပစ်လိုက်" လိုကျစ်ကွေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ဖေ့ယင်ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်"

ဟုကော်ကုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ"

"အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ပါ" လိုကျစ်ကွေ့ ဟုကော်ကုန်းကို မှာကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဟုကော်ကုန်း လိုကျစ်ကွေ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အရှင်မင်းကြီးကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကာကွယ်ပါ့မယ်လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်"

လမ်းမပေါ်မှ အက်ကြောင်းကြောင့် သာမန်လူများ လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ သို့သော် အပျက်အစီးပုံများ ရှိနေသည့်တိုင် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် သူ့လူများသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

"ဒုသခင်လေးဖေ့ကို သွားရှာလိုက်" ဟုကော်ကုန်းက သူ့ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို လူတချို့ခေါ်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို သွားခိုင်းလိုက်"

ကိုယ်ရံတော်က အမိန့်ကို နာခံပြီး မြို့တံခါး ကိုးခု တပ်မှူးရုံးအိမ်တော်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ဟုကော်ကုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရှင်မင်းကြီး ရပ်နေသောနေရာတွင် လူမရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ချွေးအေးများ ပြန်လာသည်။ သူ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

"ဟုကော်ကုန်း... ဟိုမှာ!" စစ်သည်တစ်ဦးက အက်ကြောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြိုကျနေသော အိမ်တစ်လုံးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အုတ်ခဲများကို တူးဆွနေသည်။

ဟုကော်ကုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ အမြန်ဆုံး ပြေးသွားလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အုတ်ခဲများအောက်မှ ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးက ယောက်ျားလေးလား မိန်းကလေးလား ဆိုတာ သူ မပြောနိုင်ပေ။ ဘေးမှ တွဲလောင်းကျနေသော ပျော့ခွေနေသည့် လက်ကလေးကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ကလေးငယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးက ဖတ်ဖတ်မွမွလေးနှင့် အသားဖြူဖြူ ဥဥလေး ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခံခဲ့ရသူလေး ဖြစ်သည်။ နဖူးပေါ်တွင် အုတ်ခဲထိမှန်ထားသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သေဆုံးတာ သိပ်မကြာသေးပေ။ ခန္ဓာကိုယ်လေးက နူးညံ့နေသေးပြီး တောင့်တင်းခြင်း မရှိသေးပေ။

"အရှင်မင်းကြီး..." ဟုကော်ကုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်းဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးနဲ့အတူ နန်းတော်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ"

***

ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)

အခန်း ၂၉၆ ။ လူတွေ ပိုသေကုန်ကြလိမ့်မယ်...

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကလေးငယ်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီး ဟုကော်ကုန်းကို မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြောတယ်... တပ်ဖွဲ့တွေ ဒီကို လွှတ်ထားပြီးပြီတဲ့။ စစ်သည်အစ်ကိုကြီးတွေ ဘယ်တော့ ရောက်လာမလဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ငိုကြွေးလိမ့်မည်ဟု ဟုကော်ကုန်း ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်လေးသည် အခြားကိစ္စများထက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် အရင်ဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ ဟုကော်ကုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြုမူပုံကို စိတ်ထဲတွင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး "စစ်သည်အစ်ကိုကြီးတွေ" ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ အရှင်မင်းကြီး။ စစ်သည်တွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရှိနေသရွေ့ သူတို့ကို ကယ်တင်ကြပါလိမ့်မယ်" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အာမခံလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ တချိန်တည်းမှာပင် သူတို့အောက်မှ မြေကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတုန်ခါသွားသည်။

ဟုကော်ကုန်း လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ယိုင်နဲ့နေသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထိန်းပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

တုန်ခါနေသော မြေကြီးကြောင့် ချက်ချင်းပင် လမ်းမပေါ်ရှိ အဆောက်အဦး တစ်ဝက်ကျော် ပြိုကျသွားသည်။ လမ်းအဆုံးရှိ နှစ်ထပ်သစ်သားအိမ်ငယ်မှလွဲ၍ ကျန်အဆောက်အဦးအားလုံး ပျက်စီးသွားကြသည်။

"ငလျင်လှုပ်တယ်! ငလျင်လှုပ်တယ်!"

ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ လမ်းမပေါ်တွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

ငလျင်လှုပ်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က 'မြေနဂါး လူးလွန့်တယ်' ဟု အော်ဟစ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မြေနဂါးဆိုတာ ဘာကြီးလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟုကော်ကုန်းကို မေးလိုက်သည်။ ဟုကော်ကုန်းသည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် သူမကို တွဲကူထားဆဲပင်။

ဟုကော်ကုန်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင် မြေကြီး ထပ်မံတုန်ခါသွားပြန်သည်။

လမ်းအဆုံးရှိ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးမှ သစ်သားကျိုးပဲ့သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ထိုအိမ်လေး လုံးဝ ပြိုကျသွားတော့သည်။

လူတိုင်း ထွက်ပြေးချင်ကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဘယ်ကို ပြေးရမှာလဲ။

"မပြေးကြနဲ့! ကွင်းပြင်ကျယ်ကျယ်မှာ ရပ်နေကြ!" နဉ်ရှောင်ယောင်း လူအုပ်ကြီးကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ဒါ သူမပစ်လိုက်တဲ့ အမြောက်ကြောင့်ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ဒါက ငလျင်လှုပ်တာလေ! ငလျင်လှုပ်တယ်ဆိုတာ မြေနဂါးလူးလွန့်တာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ရမယ်!

နဉ်ရှောင်ယောင်း အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမ သိနေခဲ့သည်။ ယမ်းမှုန့်တွေ ပေါက်ကွဲရင်တောင် လမ်းမတစ်ခုလုံး ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးသွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး!

"ငါတို့ လူတွေဖန်တီးတဲ့ ကပ်ဘေးထဲ ရောက်နေတာ။ အခု သဘာဝဘေးအန္တရာယ်နဲ့ပါ ထပ်ကြုံနေရပြန်ပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒေါသတကြီး ဟုကော်ကုန်းကို ရင်ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒီထက် ပိုဆိုးစရာ ရှိသေးလား!"

ဟုကော်ကုန်း - ... မရှိလောက်တော့ပါဘူး။

"သတိထား!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟုကော်ကုန်းကို အနောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။

အက်ကြောင်း ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများ နံရံနှစ်ဖက်စလုံးမှ ပြုတ်ကျလာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ဟုကော်ကုန်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူတို့မူလရပ်နေခဲ့သော နေရာသည် အက်ကြောင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်တုံးကြီးများ အက်ကြောင်းထဲသို့ အဆက်မပြတ် ပြုတ်ကျနေသည်ကို ဟုကော်ကုန်း အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးက အရှင်မင်းကြီးနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့ အက်ကြောင်းထဲ ရောက်နေခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ဟုကော်ကုန်း ချွေးအေးများ ပြန်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နာကျင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခြေထောက်အောက်မှ အက်ကြောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီကိုလာတုန်းက တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်မှ မတွေ့ရတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး! ငလျင်လှုပ်တော့မယ်ဆိုတာ ကြိုသိလို့ သူတို့ ထွက်သွားကြတာပဲ ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ လောင်တ (Big Boss Black) နဲ့ ရှောင်ပိုင်တို့ နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ! အဲဒီနှစ်ကောင်က ဘာလို့ ငါ့ကို ငလျင်အကြောင်း ဘာမှမပြောကြတာလဲ။

"ရှောင်ယောင်း" စာကလေး ရှောင်မိုက် သည် လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ပတ်ပျံဝဲပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ လာနားသည်။

"သူ့နာမည်က ရှောင်မိုက်တဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှောင်မိုက်ကို ဟုကော်ကုန်းအား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

စာကလေးတစ်ကောင်နှင့် ပြောစရာစကား မရှိဟု ဟုကော်ကုန်း ထင်နေသော်လည်း သူ ရှောင်မိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်"

ရှောင်မိုက်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်း... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငလျင်လှုပ်သွားတာ"

"အင်း" ရှောင်မိုက် ပြန်ဖြေသည်။ "ငါသိတယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါက မသိဘူးလေ"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယောင်း... နင့်မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်မလား။ အဘိုးစာကလေးနဲ့ တခြားသူတွေ အကုန်လုံးက ပြောကြတယ်... နင် အဆင်ပြေမှာပါတဲ့" ရှောင်မိုက်က ခေါင်းလေးစောင်းပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ခဏကြာမှ သူမ ပါးစပ်ဟပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေ ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီလေ"

"ငါတို့မှာ သခင်ရှိရင် ငါတို့သခင်ကိုပဲ ကယ်မှာပေါ့" ရှောင်မိုက် တေးဆိုသလို ပြောလိုက်သည်။ "တခြားလူတွေက ငါတို့သခင်မှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ ကယ်ရမှာလဲ"

နဉ်ရှောင်ယောင်း - ... ဒီစကားတွေက တကယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိနေတယ်။ ငါ ပြန်ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး။

"ရှောင်မိုက်မှာ သခင်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယောင်းက ရှောင်မိုက်ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ" ရှောင်မိုက်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာကို ချစ်ခင်စွာ ထပ်မံပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှောင်မိုက်၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ "အင်း... ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ"

ရှောင်မိုက် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ နှစ်ခါ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှောင်မိုက်ကို လက်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်မိုက်... ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ငါ့အစား စောင့်ကြည့်ပေးပါလား"

ရှောင်မိုက် မေးလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်က ရန်သူတွေကို သွားတိုက်တာလား"

"အင်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ် တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း လာပြောနော်"

"ကောင်းပြီ၊ ငါနားလည်ပြီ" ရှောင်မိုက်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ရှောင်ယောင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုကယ်ဖို့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင် သုံးလို့ရပြီပေါ့"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှောင်မိုက်ကို ရှင်းပြဖို့ လက်လျော့လိုက်သည်။ သူမမှာ ကုသနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိတာ။ နတ်ဘုရားစွမ်းအင် မဟုတ်ဘူး။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ရှောင်ယောင်းရဲ့ လူပဲ! ရှောင်ယောင်း... ငါ နင့်အစား သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်" ရှောင်မိုက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း - ... တိရစ္ဆာန်လေးတွေရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ငါနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သူတို့ ဘယ်လိုထင်နေကြတာလဲ။

ဟုကော်ကုန်းသည် ရှောင်မိုက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှ ပျံထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ရှောင်မိုက်သည် အမည်းစက်လေး ဖြစ်သွားသည်အထိ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားသည်။ စာကလေး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဟုကော်ကုန်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီစာကလေးကို လှောင်အိမ်မပါဘဲ မွေးထားတာကိုး။ ကျွန်တော်မျိုး မြင်ရသလောက်တော့ စာကလေးက အိမ်မွေးငှက်အမျိုးအစား မဟုတ်ပါဘူး"

တကယ်တော့ ရှောင်မိုက်က သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းလေးပါ။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟုကော်ကုန်းကိုလည်း ရှင်းပြဖို့ လက်လျော့လိုက်သည်။ ထို့အစား သူမ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုကော်ကုန်း... မင်းလူတွေကို ခေါ်ပြီး မြို့ထဲကို သွားကြည့်လိုက်ပါ။ ငါက နန်းတော်ကို ပြန်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်မယ်"

"အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်မလို့လား"

ဟုကော်ကုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်လွှတ်လိုက်ရမည်ဆိုလျှင် သေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။

"မြို့ထဲက ပျက်စီးမှုတွေကို သွားစစ်ဆေးပြီး လူတွေကို ကယ်လိုက်ပါ။ ပြီးတော့ အိမ်ထဲမှာမနေဘဲ ကွင်းပြင်ကျယ်ကျယ်မှာ သွားနေကြဖို့ ပြောလိုက်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်နဲ့ နဂါးအစောင့်တပ်က ညီအစ်ကိုတွေ နန်းတော်မှာ ရှိနေသေးတယ်။ ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ဟုကော်ကုန်းက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်အထိ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ ပြီးမှ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို စိတ်ပူပါ့မယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟုကော်ကုန်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟုကော်ကုန်း... ဒါက အမိန့်တော်ပဲ။ မင်း လိုက်နာရမယ်"

အမိန့်တော်၏ ဖိအားအောက်တွင် ဟုကော်ကုန်း ဘာမှပြောမရတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး အားမရှိတော့ပေ။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးသည်နှင့် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို တိုက်မိပြီး လဲကျသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး!" ဟုကော်ကုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကုန်းရုန်းထလိုက်သည်။ သူမ၏ ပန်းပွင့်ဂါဝန်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါလိုက်သည်။

"အမိန့်တော်ကို လိုက်နာရမယ်။ ငါ ပြန်တော့မယ်"

ဟုကော်ကုန်း စိတ်ပူလွန်းသဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်မိသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမလက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ လဲကျတုန်းက ကျောက်ခဲနဲ့ ပွတ်မိသွားသည်။ အခု သွေးတွေ စီးကျလာပြီ။

"သောက်ကျိုးနည်း!" နဉ်ရှောင်ယောင်း တိုးတိုးလေး ဆဲရေးလိုက်သည်။ သူမ စွမ်းအားတွေ သုံးမရဖြစ်နေတဲ့အပြင် အခု ဒဏ်ရာရပြီး သွေးထွက်နေပြီ။ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဆော့ကစားလို့ မရတော့ဘူးပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝေးဝေးသို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟုကော်ကုန်းသည် သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ရံတော်အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်အထိ လိုက်ပို့လိုက်။ ခေါင်းပြတ်ခံရမယ်ဆိုရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးကို ဘာမှအဖြစ်ခံလို့ မရဘူး"

ကိုယ်ရံတော်များသည် ရှေ့မှလျှောက်သွားသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြင်နေရသည်။ သူတို့ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ မိန်းကလေးလို ဝတ်ထားတာလဲ" ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ ဟုကော်ကုန်းနှင့် အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ် တပ်မှူးတို့က 'အရှင်မင်းကြီး' ဟု ခေါ်နေသည်ကို မကြားခဲ့ရလျှင် ပန်းပွင့်ဂါဝန်ဝတ်ထားသော ဤမိန်းကလေးငယ်လေးသည် လက်ရှိအုပ်စိုးနေသော ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ လုံးဝယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟုကော်ကုန်း ထိုကိုယ်ရံတော်၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို စိတ်ဝင်စားရဲတယ်ပေါ့။ ငါတောင် စိတ်မဝင်စားရဲဘူး၊ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ ဟမ်"

ကိုယ်ရံတော်သည် ဟုကော်ကုန်း၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ခေါင်းကိုပွတ်ရင်း မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"နောက်ကနေ အမြန်လိုက်သွား" ဟုကော်ကုန်း ထိုကိုယ်ရံတော်၏ တင်ပါးကို ကန်လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်းတို့ခေါင်းတွေ ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့!"

ကိုယ်ရံတော်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

ဟုကော်ကုန်း ခြေထောက်နားရှိ ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ လမ်းမပေါ်မှ မရပ်မနား အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများက သူ့ကို စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားစေသည်။

လူတွေဖန်တီးတဲ့ ကပ်ဘေးနဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်က လက်တွဲပြီး ရောက်လာကြတယ်။ လူဆိုးတွေ များလွန်းလို့ လူကောင်းတွေ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမရှိတော့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘုရားသခင်က လူသားအားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်နေတာလား။

....

"စစ်သေနာပတိချုပ်?" မြို့တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်း လမ်းမပေါ်တွင် တန့်ရုံက လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားကြည့်သင့်လား"

လိုကျစ်ကွေ့သည် လမ်းဘေးရှိ ပြိုကျနေသော အဆောက်အဦးများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါတို့ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာမယ်"

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးအတွက် စိတ်မပူဘူးလား" တန့်ရုံ မေးလိုက်သည်။ စောစောက လိုကျစ်ကွေ့ အရှင်မင်းကြီးကို ဖက်ထားတုန်းက ငိုတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့တာလေ။ အခု ငလျင်လှုပ်သွားတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်က ကျောက်တုံးလို မာကျောသွားတာလား။

"အရှင်မင်းကြီးက လမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေတာလေ၊ သူ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ မြင်းကို ရှေ့သို့ မောင်းနှင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့လုံခြုံရေးကို အာမခံဖို့အတွက် ငါတို့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သတ်ရမယ်"

"အင်း..." တန့်ရုံ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့ ရောက်နေသော လမ်းမှာ ကြာပန်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အချို့က အသက်ကယ်ရန် အပြေးအလွှား သွားလာနေကြပြီး အချို့က မြေကြီးပေါ်ထိုင်ကာ ရှိုက်ငိုနေကြသည်။ မိဘများကို ရှာမတွေ့ဘဲ ငိုကြွေးကာ ပျာယာခတ် ပြေးလွှားနေသော ကလေးငယ်များလည်း လမ်းပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ လမ်းမတစ်ခုလုံး သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသည်။

တန့်ရုံ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"အခု ငလျင်လှုပ်သွားတော့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့လူတွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်လို့ ရပါဦးမလား။ အိမ်တွေ ပြိုကျကုန်တော့ နေရာတိုင်းက ကွင်းပြင်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ"

လိုကျစ်ကွေ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်သည်။

"မပြိုသေးတဲ့ အိမ်တွေလည်း အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်"

တန့်ရုံ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ငလျင်က မြို့ထဲက အိမ်တိုင်းကို မဖြိုချပစ်လိုက်တဲ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်ရမလား။

"မြေကြီးပေါ်မှာ ကျောက်စရစ်ခဲတွေ ပြည့်နေတာပဲ" လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုကော်ကုန်းကို လူလွှတ်ပြီး လမ်းပေါ်မှာ စုပုံခိုင်းလိုက်မယ်။ ကျောက်စရစ်ခဲတွေ များလွန်းရင် မြင်းတပ် ရွေ့လျားဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

တန့်ရုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါက မြင်းတပ် ရှေ့တက်မလာနိုင်အောင် တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းကောင်းပဲ။

ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လိုကျစ်ကွေ့ဘေးမှ ယိုင်နဲ့စွာ ဖြတ်သွားသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ သူမကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး မြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

တန့်ရုံလည်း သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့နှင့် စကားဆက်ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က နန်းတော်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တပ်တွေ ခေါ်လာတာလား"

လိုကျစ်ကွေ့ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဦးစားပေးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သတ်ဖို့ပဲ။ သူ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကတော့ ဒီကိစ္စပြီးမှ စိတ်ပူကြတာပေါ့။ တခြား မေးစရာရှိသေးလား"

တန့်ရုံ ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ စစ်သေနာပတိချုပ် ဒီမေးခွန်း မေးလာပြီဆိုရင် စိတ်မရှည်တော့သည့် လက္ခဏာပင်။

ရှောင်မိုက်သည် ကြာပန်းလမ်းသို့ ပျံသန်းလာပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ရှာတွေ့သွားသည်။ ထို့နောက် သူ လိုကျစ်ကွေ့၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။

......

နဉ်ရှောင်ယောင်း နန်းတော်သို့ ပြန်လာသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မကြာခဏ ရပ်နားခဲ့ရသည်။ သာမန်နေ့ရက်များတွင်ဆိုလျှင် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ရောက်နိုင်သော ခရီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူမ၏ အားအင်များ ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် ခရီးလမ်းက အလွန်ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကိုယ်ရံတော်များက ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ လမ်းဘေးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော လူနှစ်ယောက်ထမ်း ဝေါယာဉ်ငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဝေါယာဉ်ပေါ် တက်ပါ" ဟုကော်ကုန်း၏ ကိုယ်ရံတော်များက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်အထိ ထမ်းပို့ပါ့မယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဟန်မဆောင်တော့ပေ။ သူမ ဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စပြီးရင် မင်းတို့ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးမယ်"

ကိုယ်ရံတော်များက ကျေးဇူးတင်စကား အထပ်ထပ် ပြောနေကြသည်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ထမင်းပွဲဆိုတာ ဘယ်သူမဆို စားခွင့်ရတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့ဟုကော်ကုန်းတောင် သူ့တစ်သက်မှာ အကြိမ်ရေအနည်းငယ်ပဲ စားဖူးတာ။ (စာရေးသူ - အရှင်မင်းကြီးက မင်းတို့ကို အလွန်ဆုံး ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်လောက်ပဲ ကျွေးမှာပါ... o(╯□╰)o)

ဝေါယာဉ်ထဲတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း နားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားလိုက်သည်။ လမ်းပေါ်မှ ငိုကြွေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများက သူမကို တကယ် စိတ်ဆင်းရဲစေသည်။

"လူတွေ ပိုသေကုန်ကြလိမ့်မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝေါယာဉ်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေးထိုင်ပြီး နားကိုပိတ်ထားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "လူတွေအများကြီး ပိုသေကုန်ကြလိမ့်မယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဆင်းရဲစရာကောင်းကောင်း လက်ခံရမှာပဲ!"

ရုတ်တရက် သူမမျက်နှာ စိုစွတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ငိုနေမိကြောင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း သိလိုက်ရသည်။

***