အခန်း (၂၉၇-၂၉၈)
Vol. 19 Ch. 297-298
အခန်း ၂၉၇ ။ မင်းသားများ အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုခြင်း
နန်းတော်မြို့ရိုးတံခါးသို့ ရောက်သောအခါ ကိုယ်ရံတော်များသည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏တာဝန်မှာ အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်ထဲသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ဤတာဝန်မပြီးမချင်း သူတို့ စိတ်လျှော့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လူစည်ကားသော လမ်းဆုံတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နဂါးအစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လမ်းတစ်ဖက်မှ ပြေးထွက်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ အစောင့်သည် ဟုကော်ကုန်း၏ ကိုယ်ရံတော်များကို မြင်လိုက်သောအခါ ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့က ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်က လူတွေလား"
ကိုယ်ရံတော်များ အလွန်စိုးရိမ်သွားကြသည်။ ဒီအခြေအနေမှာ နဂါးအစောင့်တပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့ လူတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ငိုထားသဖြင့် သူမအသံမှာ နှာသံပေါက်နေသည်။ သူမ ဝေါယာဉ်ထဲမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးနဉ်?"
နဉ်ရှောင်မု ဝေါယာဉ်နားသို့ ရောက်ရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းလိုက်ရသည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး လိုက်ကာကို မ,တင်ကာ အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒဏ်ရာရသွားသေးလား"
"ဟင့်အင်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ခဏတာ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် အသံကို ပို၍ နှိမ့်လိုက်သည်။
"ငိုထားတာလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာရည်ရှုံ့လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က ပုံမှန်ဆို မျက်ရည်မကျဘူး၊ သွေးပဲ ကျတတ်တဲ့လူစားမျိုးပါ"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများကို လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးပြီးနောက် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"နန်းတော်ပြန်ရောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ ယင်းဖုန်းက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နောက်ကို လိုက်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ ထောက်ခံသူတွေနဲ့ တွေ့မှာ စိုးရိမ်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပြီ"
"စစ်သေနာပတိချုပ်လည်း အဲဒီကိစ္စကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာ" နဉ်ရှောင်ယောင်း အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "လေအာ့လည်း သူ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ သွားတယ်"
"ဒါဆို အဆင်ပြေပါတယ်။ နန်းတော်ကို ပြန်ကြစို့"
"အစ်ကိုကြီးနဉ်... ငလျင်ကရော... ဆိုလိုတာက မြေနဂါးကိစ္စ ဘယ်လိုလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်ပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် လိုက်ကာကို ချမပေးနိုင်အောင် တားလိုက်သည်။
"နန်းတော်ထဲက အဆောက်အဦးတချို့ ပျက်စီးသွားပေမဲ့ မယ်တော်ကြီးရဲ့ နန်းဆောင်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် သတင်းပို့လိုက်သည်။ "မြို့ထဲမှာ လျှောက်ကြည့်ရသလောက်တော့ အဆောက်အဦးတချို့ ပျက်စီးသွားတယ်။ ထိခိုက်သေဆုံးသူ နည်းနည်းရှိပေမဲ့ လူအများစုကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်"
"ကျွန်တော် ဟုကော်ကုန်းကို ဒီကိစ္စ ဖြေရှင်းဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမ လုပ်ခဲ့သည်များကို အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးနဉ်... ကျွန်တော့်အစီအစဉ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား"
နဉ်ရှောင်မု အံ့သြသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို အားကိုးနေတာလား။
"ကျွန်တော် တိုင်ပင်မယ့်လူ လိုနေတာ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆက်ပြောသည်။ "အခုနေ အကြီးအကဲလီကို သွားမေးရင် အဲဒီအဘိုးကြီး ကျွန်တော့်ကို ရိုက်မှာ သေချာတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အမတ်ချုပ်ကြီးကို သွားရှာနေတယ်။ သာ့ဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ဒီမှာမရှိဘူး"
"အရှင်မင်းကြီး လုပ်တာ ကောင်းပါတယ်" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိတ်ချစေရန် ပြုံးပြလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုကော်ကုန်းက မြို့တော်နဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားပါ။ သူ့လက်အောက်မှာ စစ်သည်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီကိစ္စတွေကို သူတာဝန်ယူထားရင် ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး"
"ဪ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ငါ ဘာမှ အမှားမလုပ်မိတာ ကံကောင်းတာပဲ။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် နောက်ဆုံးတွင် လိုက်ကာကို ချပေးလိုက်ပြီး ဝေါယာဉ်ထမ်းမည့် ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"နန်းတော်ကို ပြန်မယ်"
နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်ထားသော အစောင့်အဖွဲ့သည် နန်းတော်ဆီသို့ အမြန်ဦးတည်သွားကြသည်။ နန်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သွေးညှီနံ့များ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်ကို ရလိုက်သည်။ အနံ့က ပြင်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုက်ကာကို မ,တင်ပြီး ကြည့်ချင်သော်လည်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က အပြင်ဘက်မှ ဖိထားလိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး မကြည့်သင့်ပါဘူး။ လူ ၃၀ ကျော် သေဆုံးသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲလီနဲ့ တခြားအရေးကြီးတဲ့ ဝန်ကြီးတွေ အဆင်ပြေပါတယ်"
နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်သည်းများဖြင့် လက်ဖဝါးကို ကုတ်လိုက်ပြီး လိုက်ကာကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ထိုင်ခုံနောက်ကျောကို မှီလိုက်သည်။
နန်းတော်ရှေ့ကွင်းပြင်သည် သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ ဖြတ်လျှောက်သွားသူများသည် သွေးအိုင်များကို နင်းမိကြပြီး သွေးမစွန်းသေးသော နေရာများတွင် သွေးခြေရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မြင်ရသူအဖို့ သွေးပင်လယ်ထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် မသိမ်းဆည်းရသေးသော အလောင်းများ ပုံနေသည်။ အရေအတွက်သည် နဉ်ရှောင်မု သတင်းပို့ခဲ့သော ၃၀ ထက် များစွာ ပိုနေသည်။ အလောင်းများကို တောင်ကုန်းလေးသဖွယ် ထပ်ထားကြသည်။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နန်းတော်တံခါးတွင် ခဏမျှပင် ရပ်တန့်ခွင့် မပေးပေ။ သူ ဝေါယာဉ်ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အသိပေးလိုက်သည်။
"ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ကျွန်တော်မျိုးက အကြီးအကဲလီနဲ့ တခြားသူတွေကို ကျန့်ရှီယွီယန်ခန်းမမှာ အရှင်မင်းကြီးကို စောင့်ခိုင်းထားလိုက်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာ အကြီးအကဲလီ သိရင် အရမ်းပျော်သွားမှာပါ"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝေါယာဉ်ထဲတွင် ကျုံ့ဝင်သွားအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
အကြီးအကဲလီက အရမ်းပျော်သွားမယ်?? အဘိုးကြီးကို ငါ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။ အတွင်းလူအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုခံရတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်းဆိုးရွားမှာပဲ!!
....
သူတို့ ထိုက်ဟွာခန်းမသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ရှူချိန် လိုနေသေးသည်။ အကြီးအကဲလီကို ဘာပြောရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ် ယင်းယွီ ပြေးဝင်လာသည်။
"သာ့ဖုန်း ပြန်ရောက်ပြီလား" ယင်းယွီကို မြင်လိုက်သည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်သည်။
ယင်းယွီက အသံမြင့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နောက်ကို မလိုက်သွားခဲ့ပါဘူး"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ဒါဆို တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား"
ယင်းယွီ ပြန်ဖြေသည်။ "ဒုတိယမင်းသားက တခြားမင်းသားလေးပါးကိုခေါ်ပြီး နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ ရောက်နေပါတယ်။ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ခွင့်တောင်းနေကြပါတယ်"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောင်သွားသည်။ "တော်ဝင်အစ်ကိုတော်တွေ?"
ယင်းယွီ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာကတည်းက နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့သားအဖ၊ အိမ်ရှေ့စံအဖွဲ့ ထောက်ခံသူများနှင့် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ တော်ဝင်ဦးလေးများနှင့်လည်း အကြိမ်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ တော်ဝင်အစ်ကိုတော်များနှင့် တစ်ခါမှ စကားမပြောဖူးပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမသည် နှောင်းဧကရာဇ်၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး နဉ်ရှင်းသည် တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
"အဲဒီငတုံးမှာ တခြားသားတွေ ရှိသေးတာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ယင်းယွီ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ တတိယတပ်မှူး ဘာမှမကြားသလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်ရသည်။
"သူတို့က ငါ့ကို ဘာလို့ ရှာနေကြတာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။
ယင်းယွီ သတင်းပို့လိုက်သည်။ "မင်းသားတွေက ဘာမှမပြောပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့်ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ပါတယ်"
"နေပါဦး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က မင်းသားတွေလေ... ဝမ်ရယ် တွေ မဟုတ်ဘူးလား"
ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ဝမ်ရယ်လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ တစ်ခုခု မှားနေပြန်ပြီလား။
"အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို ဘွဲ့ထူးတွေ ပေးသနားထားတာ မဟုတ်ဘူးမလား" ယင်းယွီက မေးခွန်းပြန်မေးလိုက်သည်။
"ဪ" နဉ်ရှောင်ယောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက ဒီမင်းသားတွေကို ဝမ်ရယ်အဖြစ် ဘွဲ့ထူးမပေးထားဘူးကိုး။
ယင်းယွီ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အရှင်မင်းကြီးက တုံးလို့မဖြစ်ဘူးဟု တွေးနေမိသည်။
"ငါ သူတို့ကို မတွေ့ဘဲ နေလို့မရဘူးလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ယင်းယွီကို မေးလိုက်သည်။ သူမ တကယ် တွေ့ချင်စိတ် မရှိပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ ဒီလူတွေက သူမရဲ့ အစ်ကိုတွေလား မောင်တွေလား။
"ခဏလောက် တွေ့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်" ဘေးမှ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ထပ်ပြောသည်။ "အခုအချိန်မှာ မင်းသားတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးထားတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက်ရော စစ်ပွဲအတွက်ပါ အကျိုးရှိစေမှာပါ"
"သူတို့က ကျွန်တော်နဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ကြမှာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
"သူတို့ဆီမှာ စစ်တပ်မရှိပါဘူး" ယင်းယွီ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
ဒီမင်းသားတွေက ဘွဲ့ထူးမရှိ၊ မြေမရှိ၊ မြို့တော်ကနေလည်း တစ်ခါမှ မထွက်ဖူးဘူး။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ကိုယ်ရံတော်အရေအတွက်ကို တိုးချဲ့လို့မရဘူး။ ပြဿနာရှာချင်ရင်တောင် လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိကြဘူး။
"ဒါဆို သူတို့ကို အိမ်မြန်မြန်ပြန်ကြဖို့ ပြောလိုက်" မင်းသားများတွင် စစ်တပ်မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "လက်ရှိအခြေအနေမှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ထွက်ပြေးသွားပြီလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်"
ယင်းယွီ အမိန့်တော်ကို လက်ခံပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
"အရှင်မင်းကြီး" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းအနားသို့ လျှောက်လာပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "အခုအချိန်မှာ တော်ဝင်မိသားစုကို လုံခြုံအောင်ထားဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ သာမန်ပြည်သူတွေက မငြိမ်မသက်ဖြစ်မဖြစ် စောင့်ကြည့်နေကြမှာပါ။ တော်ဝင်မိသားစု မတည်ငြိမ်ရင် စစ်ပွဲရလဒ်က အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ မြို့တော်က ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေဦးမှာပါ"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏ စကားများက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူမ အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာဖြစ်လာမှာလဲ။ လူတိုင်း ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်ကုန်ကြမှာလား"
"ဝရုန်းသုန်းကားဖြစ်တာလောက်က ကိစ္စမရှိပါဘူး" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော် ကြောက်တာက တော်ဝင်မိသားစု ရှုပ်ထွေးနေတာကိုမြင်ရင် သာမန်ပြည်သူတွေက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ဘက်ကို ပါသွားမှာကိုပါ။ အဲဒီလိုဖြစ်သွားရင် အရှင်မင်းကြီးမှာ ရန်သူတွေ နေရာတိုင်းကနေ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ နဉ်ရှောင်ယောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးအသစ်က သူမကို သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ နဉ်တော်ဝင်မိသားစု ရှုပ်ထွေးနေလျှင် သာမန်ပြည်သူများက သူတို့ကို ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့သွားပြီး ဘုန်းအသရေနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မျှော်ကိုးကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ဘက်သို့ ပါသွားနိုင်သည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို ဒီအကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူးလား" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းသားတွေအကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးပေ။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် အရာရာကို ချက်ချင်းမြင်နိုင်သော ပညာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်နှင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် မြို့တော်ရှိ အရာရှိများနှင့် သာမန်ပြည်သူများအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့တွင် မြို့ကို ကာကွယ်လိုစိတ် မရှိပေ။ သူလိုချင်တာက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သတ်ဖို့သာဖြစ်သည်။ မြို့တော်ကို စတေးလိုက်ရရင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။
"အရှင်မင်းကြီး" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် ဂနာမငြိမ် လျှောက်သွားနေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုရဲ့ ရန်ငြိုးက တိုင်းပြည်ရေးရာထက် ကျော်လွန်နေပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အမုန်းတရားက မိသားစုရေးရာတွေ ပါဝင်နေတဲ့အတွက် ပိုနက်ရှိုင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သတ်ဖို့ စဉ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ စစ်ပွဲရဲ့ အခြားရှုထောင့်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့ အရေးကြီးပါတယ်"
နဉ်ရှောင်ယောင်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏စကားများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က လူနည်းနည်းပဲ သေစေချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးနဉ်ကိုယ်တိုင် မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ စစ်မတိုက်ရသေးခင်မှာပဲ ငလျင်လှုပ်သွားပြီ!"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မြို့တော်ထဲမှာ ဆောက်ထားတဲ့ ခိုင်ခံ့တဲ့ အိမ်တွေ မပြိုပါဘူး။ ဒါက ငလျင်ပြင်းအား သိပ်မပြင်းဘူးဆိုတဲ့ သဘောပါ။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အရှင်မင်းကြီးက စစ်ရေးကိစ္စတွေကို စစ်သေနာပတိချုပ်လိုလက်ထဲ အပ်ထားလိုက်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးက မြို့တော်ကို ဘယ်လိုကာကွယ်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်ပါတယ်"
နဉ်ရှောင်ယောင်း စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် သေတော့မလို ဖြစ်နေပြီ။ မြို့တော်ကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမှာလဲ။
"အရှင်မင်းကြီး!" ယင်းယွီ၏အသံ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သွားပြီပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်းသားတွေ ရောက်လာပြီ"
ဒီလူတွေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန်ရောက်လာတာလဲ။ ငါ သူတို့ကို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားရသေးဘူး!
"သူတို့ကို မနှစ်သိမ့်နိုင်ရင်" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး အကြံပေးလိုက်သည်။ "မင်းသားတွေကို နန်းတော်ကနေ ထွက်ခွာခွင့်မပေးနဲ့"
"ဟင်?" နဉ်ရှောင်ယောင်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့ကို နားချလို့မရရင် ရန်သူလိုဆက်ဆံပြီး ထောင်ထဲ ထည့်ထားရမှာလား။
"မင်းသားတွေက အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်ညာကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လေ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဒါ အစီအစဉ်ကောင်း မဟုတ်ဘူးလား"
"အရှင်မင်းကြီး?" ယွီစန်း တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထပ်အော်လိုက်သည်။
"ဝင်ခဲ့ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။
"ခဏလေး" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် အော်လိုက်သည်။
ယင်းယွီသည် တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာတော့မည့် ဒုတိယမင်းသားကို အမြန်တားဆီးလိုက်ရသည်။
"အရှင်မင်းကြီး အဝတ်အစား အရင်သွားလဲလိုက်ပါ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပန်းပွင့်စကတ် ဝတ်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို နေရခက်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်သွားလေသည်။
သူမ ပန်းပွင့်စကတ် ဝတ်ထားတယ်ဆိုတာ လုံးဝ မေ့နေခဲ့တာ!
ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဒုတိယမင်းသားက ယင်းယွီကို မေးလိုက်သည်။ "အခန်းထဲမှာ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား"
ယင်းယွီ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှမပြောပေ။
ဒုတိယမင်းသားသည် အနောက်တွင် လက်သီးဆုပ်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက ယင်းယွီကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်းက တကယ့် သစ္စာရှိတဲ့ ကျွန်ပါပဲ"
ယင်းယွီ ခေါင်းငုံ့ပြီး အသံမထွက်ဘဲ နေလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒုတိယမင်းသား သူ့ကို မရိုက်နိုင်ပါဘူးလေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း အဝတ်အစား အမြန်လဲလိုက်ပြီး ဆံပင်ကို ရှုပ်ပွပွ ဆံထုံးထုံးလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှပြန်ဝင်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် ယောက်ျားလေးဝတ်စုံနှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူမခေါင်းပေါ်မှ ဖွာနေသော ဆံပင်အချို့ကို သပ်ပေးလိုက်သည်။
"သာမန်နေ့တွေမှာ အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်သူပြုစုပေးလဲ"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စကို မေးမြန်းခြင်းမှာ မှားယွင်းသည်ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်း မထင်မိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်တာပဲ။ ဟို... စစ်သေနာပတိချုပ်က ဆံပင်စည်းပေးတယ်"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်၏လက် တောင့်တင်းသွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့က သူ့ညီမလေးရဲ့ဆံပင်ကို ဖြီးပေးတယ်? ဒါက လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့အလုပ် ဟုတ်လို့လား။
"အခု ဝင်လာလို့ရပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ချောင်းဟန့်ပြီး တံခါးဝသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
....
ယင်းယွီသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်တို့၏ စကားသံများကို မကြားရတော့သည်အထိ စောင့်ပြီးမှ မင်းသားများကို အခန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် သိပ်မကောင်းလှပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း အရိပ်များက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ဧကရာဇ်နှင့် သိပ်မတူသော ကောင်မလေးသည် ပို၍ တည်ငြိမ်လေးနက်ပုံ ပေါက်နေသည်။
မင်းသားများ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ သူတို့ လိုလားသည်ဖြစ်စေ၊ မလိုလားသည်ဖြစ်စေ၊ အားလုံး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒူးထောက် ဂါရဝပြုကြသည်။
"ထကြပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မင်းသားများကို အမြန်လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများကို သေချာအကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
အင်း... ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ တော်ဝင်အစ်ကိုတော်တွေ ဖြစ်လောက်တယ်။ သူတို့အားလုံး ငါ့ထက် အသက်ကြီးတဲ့ပုံ ပေါက်တယ်။
***
ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)
အခန်း ၂၉၈ ။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုမှ ညီအစ်ကိုများ
"ထိုင်ကြပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မင်းသားများကို ပြောလိုက်သည်။ အနည်းငယ်ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို ဖိပြီး သူမ ဆက်ပြောသည်။ "ငါတို့ ရန်သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေရတာဆိုတော့ လက်ဖက်ရည်နဲ့ မဧည့်ခံတော့ဘူး"
မင်းသားများက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော နဉ်ရှောင်မုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ဒီလူက ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ကဲ... ပြောပါဦး၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာလာရှာကြတာလဲ"
မင်းသားများအားလုံး စိတ်ထဲတွင် အံ့သြသွားကြသည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က နဉ်ယွီဘက်ကို ပါသွားပြီပေါ့။
"တွေ့ချင်တယ်ဆိုလို့ တွေ့ပေးလိုက်ပြီလေ" ဘယ်သူမှ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့က ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံကြည့်ပြီး ဘာမှပြောစရာမရှိကြဘူးလား"
"စောစောက အရှင်မင်းကြီး လုပ်ကြံခံရတယ်လို့ သတင်းထွက်လာလို့..."
"အဲဒါ အတုပါ" ဒုတိယမင်းသား နဉ်ဟော့၏ စကားကို နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ငါသေချင်ယောင်ဆောင်လိုက်တာ။ ကဲ... ဖြေပြီးပြီဆိုတော့ တခြားမေးစရာရှိသေးလား"
ဒုတိယမင်းသား ထောက်ပြလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက လက်အောက်ငယ်သားတွေနဲ့ တွေ့ဆုံရတာ သိပ်စိတ်မရှည်ချင်သလိုပဲ"
"ငါတို့ ရန်သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေရတာလေ အစ်ကိုကြီးရ" နဉ်ရှောင်ယောင်း နာကျင်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဒီအချိန်မှာ ငါက မင်းတို့နဲ့ထိုင်ပြီး အတိတ်အကြောင်း ပြောလိုက်၊ အနာဂတ်အကြောင်း ဆွေးနွေးလိုက်လုပ်နေဖို့ အချိန်ရှိမယ်ထင်နေလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကြောင့် ဒုတိယမင်းသား စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
"စစ်ပွဲအခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" တတိယမင်းသားက မေးလိုက်သည်။
"ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ထွက်ပြေးသွားပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မင်းသားများအားလုံး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မြို့တော်အနောက်ဘက်တံခါးမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြောင်း ကြားသိပြီးဖြစ်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အံ့သြဟန်ဆောင်လိုက်ကြသည်။
"မြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်တဲ့ အရာရှိတွေနဲ့ စစ်သည်တွေက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဒုတိယမင်းသား မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့က လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလိုက်ရတာလဲ"
"ဒါ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်လေ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "သူက နှောင်းဧကရာဇ်ကိုတောင် သူက လူကောင်းပါဆိုပြီး လှည့်စားနိုင်ခဲ့တဲ့သူ။ အခုထိ ငါတောင် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ပြီးမှ မသတ်နိုင်သေးတာ။ မြို့ရိုးတစ်ခုတည်းက သူ့ကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာလား"
"အဲဒါ လိုကျစ်ကွေ့ အသုံးမကျလို့ ဖြစ်တာ!" ဒုတိယမင်းသားက ဒီအချက်ကို ကိုင်စွဲပြီး မလွှတ်တော့ပေ။
"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ထိုင်ပြီး ပြောနေရုံနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဟုတ်ပြီလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်က မကောင်းဘူးလို့ မင်းတို့ထင်ရင် ကိုယ်တိုင် တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးကို သွားတိုက်ကြပါလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကြောင့် ဒုတိယမင်းသား စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြန်သည်။ သူက တပ်တွေကိုလည်း မဦးဆောင်နိုင်သလို ရန်သူတွေကိုလည်း မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူးလေ!
"အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဒီအခြေအနေထိရောက်အောင် မတွန်းပို့သင့်ဘူး" စတုတ္ထမင်းသား ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အခု ဘယ်လို အဆုံးသတ်ကြမလဲ။ အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ် သေမယ်ဆိုတာ အာမခံနိုင်မလား"
"ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက ငါတို့ တိုင်းပြည်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရမယ်ပေါ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ပက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုးဆိုလိုတာ အဲဒါမဟုတ်ပါဘူး" စတုတ္ထမင်းသား အလျင်စလို ငြင်းလိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်း စကားမပြောနဲ့တော့" နဉ်ရှောင်ယောင်း လုံးဝ ယဉ်ကျေးမနေတော့ပေ။ "ငါလုပ်တာ မှားတယ်လို့ မင်းတို့ထင်ရင် ဘာလို့ စောစောက မပြောကြတာလဲ။ အခု တိုက်ခိုက်တော့မယ့်အချိန်ကျမှ ဘာက အဆင်မပြေဘူး၊ ဘာက ဖြစ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး လာပြောနေကြတာလဲ"
နန်းဆောင်အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မင်းသားများနှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ကျွန်တော်မျိုး ထင်တာကတော့..." အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ဝင်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ငါတို့ စကားပြောနေတာလေ၊ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ကြားဝင်ပြောရတာလဲ" ဒုတိယမင်းသား ချက်ချင်း အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"နောက်ဆုတ်နေလိုက်!" နဉ်ရှောင်ယောင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "မင်းတို့အားလုံး အကောင်းကြီး ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား။ အဆင်ပြေရင် အိမ်ပြန်ကြတော့။ ငါ ဒီမှာ အလျင်လိုနေတယ်"
ဒုတိယမင်းသားက မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး သိချင်တာက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နောက်တစ်ဆင့် အစီအစဉ်က ဘာလဲဆိုတာပါပဲ"
"ရန်သူတွေကို တိုက်မှာပေါ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "တပ်တွေအကုန်လုံး မြို့တော်အပြင်ဘက် ရောက်နေပြီ။ တိုက်တာကလွဲရင် ဘာလုပ်စရာရှိသေးလို့လဲ"
"အရှင်မင်းကြီး နိုင်မယ်လို့ သေချာလား" ဒုတိယမင်းသား မေးလိုက်သည်။
"မသေချာဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မင်းသားငါးပါးစလုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
"ငါ ရှုံးသွားရင် မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။
မင်းသားငါးပါးစလုံး ဤမေးခွန်းကို မဖြေနိုင်ကြပေ။ သူတို့ငါးယောက်ပေါင်းမှ ကိုယ်ရံတော် ၅၀၀ ကျော်သာ ရှိသည်။ ဒါက သာမန်ပြည်သူတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်ပေမဲ့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ ပုန်ကန်တပ်တွေကို ပြန်တိုက်ဖို့ကျတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ အရူးတောင် သိသည်။ ဧကရာဇ်သေသွားရင် လိုကျစ်ကွေ့က သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်လို့ရမလား။ မင်းသားတွေက လိုကျစ်ကွေ့အပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်ချက် မထားခဲ့ဖူးဘူး။
"မင်းတို့ မသိကြဘူးလား။ ဒါဆို ငါနိုင်မယ်လို့ပဲ ယုံကြည်လိုက်ကြ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသွားပြီဆိုရင် မင်းတို့ အရည်အချင်းရှိရင် ယုံနင်ရဲ့ဧကရာဇ် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။ ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးက ထိုက်ဟွာခန်းမထဲမှာ ရှိတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးကို မနိုင်ရင် ပြေးနိုင်တုန်း ပြေးကြ..."
"အရှင်မင်းကြီး" ဒုတိယမင်းသား နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း တဲ့တိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို ပြောနေတာ... ကိုယ့်နည်းလမ်းနဲ့ကိုယ် ဖြေရှင်းကြတော့လို့"
"ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ထွက်ပြေးရမလဲ" တတိယမင်းသား သိချင်နေသည်။
မင်းသားငါးပါး၏ မျက်နှာတွင် ထိန်းချုပ်မရသော ဒေါသများ ပေါ်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေရသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့ကို ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေသို့ တွန်းပို့လိုက်သည့် တရားခံ ဖြစ်နေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ရုတ်တရက် ရွံရှာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဒီလူတွေက သူ အသုံးမကျလို့ဆိုပြီး အပြစ်တင်နေကြတာပဲ။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ရှင်းပြချက်ပေးရပါမယ်" ဒုတိယမင်းသားက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"ဘယ်လို ရှင်းပြချက် လိုချင်တာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုးက ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းကို မြို့တော်အပြင်ဘက် ခေါ်ထုတ်သွားချင်ပါတယ်" ဒုတိယမင်းသား ပြန်ဖြေသည်။
လောင်တသည် ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် အခန်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းက ဒုတိယမင်းသားရဲ့ မယ်တော်ရင်းပဲ"
နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်သည်။ ကျန်မင်းသားလေးပါးကလည်း သူတို့၏ မယ်တော်များကို ဘေးကင်းရာသို့ ခေါ်ထုတ်သွားလိုကြောင်း တောင်းဆိုလာကြသည်။
"ကောင်းပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေကို ခေါ်သွားလို့ရတယ်"
"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ပို့ဖို့ ကိုယ်ရံတော် ဘယ်နှယောက် စေလွှတ်ပေးမှာလဲ" ဒုတိယမင်းသား ဆက်လက် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် လိုချင်နေတုန်းပဲလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်ချင်သွားသည်။ "ဒါဆို မြို့တော်က ပြည်သူတွေကို လိုက်ပို့ဖို့ရော ကိုယ်ရံတော်တွေ လွှတ်ပေးရဦးမလား။ မင်းတို့ အိပ်မက်မက်နေကြတာလား"
"အရှင်မင်းကြီး!" ဒုတိယမင်းသား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အခြေအနေကောင်းတုန်းက မင်းတို့ အိမ်မှာပုန်းပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေခဲ့ကြတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒုတိယမင်းသားကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အခြေအနေဆိုးလာတော့ ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ စဉ်းစားကြတယ်။ ကိုယ်ရံတော်တွေက မင်းတို့ကို အကြွေးတင်နေလို့လား"
"တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တွေအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ တာဝန်က..."
"မင်းတို့အတွက် အသက်စွန့်ဖို့ ဟုတ်လား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒုတိယမင်းသား၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြမယ်။ သူတို့က တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တွေဆိုပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေပဲ။ မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဘယ်လိုလဲ... ငါက သူတော်စင်မယ်တော်ကြီးနဲ့ တူနေလို့လား။ ငါတောင် အသက်ရှင်မရှင် မသေချာသေးတာ၊ မင်းတို့အသက်အတွက် ဘာကိစ္စ စိတ်ပူပေးနေရမှာလဲ"
"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို အတူတူ အသေခံစေချင်တာလား" တတိယမင်းသား ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ပြည်သူတွေ မြို့တော်ကနေ ထွက်ပြေးကြတုန်းက မင်းတို့ ဘာလို့ မပြေးကြတာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ပုန်ကန်တဲ့အထိ တွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ" ဒုတိယမင်းသားက အေးစက်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ မသိဘူးလား။ မင်းတို့က အရူးတွေလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှာပါဦး"
"ကျွန်တော်တို့ အကုန်သေကုန်ရင် အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်လက်ထဲ တိုင်းပြည်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထိုးအပ်လိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား" ဒုတိယမင်းသား နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့လေ ဒေါသပိုထွက်လေ ဖြစ်လာသည်။
ခင်ဗျားက ဓားတွေနဲ့ချိန်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ခြိမ်းခြောက်ကောင်း ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ မင်းသားတွေကို အတူတူ အသေခံခိုင်းရတာလဲ။
"ထွက်ပြေးဖို့ အရည်အချင်းတောင်မရှိဘဲနဲ့ ငါသေပြီးရင် မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမှာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဲဒီ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတာတွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ"
"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို သေစေချင်တာလား" ဒုတိယမင်းသား ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ကို အတင်းဖိအားမပေးနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး အသံအေးစက်သွားသည်။ "ကိုယ်ရံတော် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ထွက်ပြေးချင်ရင် ကိုယ့်နည်းလမ်းနဲ့ကိုယ် စဉ်းစားကြ။ သာမန်ပြည်သူတွေတောင် ထွက်ပေါက်ရှာတွေ့သေးတာပဲ၊ မင်းတို့က ဘာလို့ မရှာနိုင်ရမှာလဲ"
"ကျွန်တော်တို့က မင်းသားတွေလေ!" ဒုတိယမင်းသား နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် စကားပြောရာတွင် 'လက်အောက်ငယ်သား' ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"ဪ?" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လေသံက လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်သည်။ "မင်းက မင်းသားမှန်း မှတ်မိသေးတယ်ပေါ့။ မင်းသားမှန်းသိရင် ဘာလို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ငါနဲ့အတူ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ဖို့ နည်းဗျူဟာတွေ ဘာလို့ မစဉ်းစားတာလဲ"
"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ပုန်ကန်အောင် ဖိအားပေးခဲ့တာ အရှင်မင်းကြီးလေ၊ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး" ဒုတိယမင်းသား ပြန်ပက်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
ဒီကောင်စုတ်တွေက နိုင်ငံတော်လစာယူပြီး မင်းသားတွေရဲ့ ဇိမ်ခံသက်တောင့်သက်သာ ဘဝကို စံစားနေကြတာ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အကောင်းဆုံး အရင်းအမြစ်တွေ အကုန်လုံး သူတို့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုင်းပြည် ဒုက္ခရောက်တော့ ဒီကောင်စုတ်တွေက ကိုယ်လွတ်ရုန်းဖို့ပဲ စဉ်းစားကြတယ်။ ငါ့ဆီကနေ ကိုယ်ရံတော်တောင်းဖို့တောင် အရှက်မရှိ ကြိုးစားနေကြတယ်။ မြို့တော်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ်ရံတော်တွေ ချန်ထားပြီး ပြည်သူတွေ ဘေးကင်းကင်းဆုတ်ခွာနိုင်အောင် လုပ်ပေးဖို့တောင် စိတ်ကူးမရှိကြဘူး!
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်သီးချက်ကို တည့်တည့်ထိမှန်ပြီးနောက် ဒုတိယမင်းသား မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ့နှာခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
အခြားမင်းသားလေးပါးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ရုတ်တရက် အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရသည်။ သူမ ပြန်လည်ရရှိထားသော အားအင်အနည်းငယ်သည် ဤလက်သီးချက်တွင် အကုန်ပါသွားပြီဖြစ်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... စိတ်လျှော့ပါ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။
"ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ "မင်းတို့ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့ မရဘူး!"
"အရှင်မင်းကြီးက ညီအစ်ကိုတွေကို သတ်ချင်နေတာလား" တတိယမင်းသားလည်း ဒေါသထွက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါသတ်ချင်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က သူမကို ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း မတ်တတ်ရပ်နေဆဲပင်။ သူမ တတိယမင်းသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ အခု မင်းကို သတ်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီး လုပ်တာပါလို့ လွှဲချလိုက်လို့ ရတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ"
တတိယမင်းသား - ... ဒီလူမိုက်ကို ပြန်လုပ်ဖို့ သူ့မှာ ဘာမှမရှိဘူး။
"ငါက ဧကရာဇ်ပဲ!" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ့်နှာခေါင်းကိုယ် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "စည်းကမ်းတွေကို ငါသတ်မှတ်တာ!"
"မင်း..." ဒုတိယမင်းသား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် တစ်ခုခု ပြောချင်နေသည်။
လောင်တသည် ဒုတိယမင်းသား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ခြေသည်းများကို မြှောက်ပြီး ဒုတိယမင်းသား၏မျက်နှာကို သွေးစင်းကြောင်း ငါးကြောင်းပေါ်အောင် ကုတ်လိုက်သည်။
ဒုတိယမင်းသား နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လောင်တကို ဖမ်းရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးလာပြီး ဒုတိယမင်းသား၏မျက်နှာကို နောက်ထပ်တစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြန်သည်။
"ငါ့ကြောင်ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့?!"
"မြောင်!" လောင်တက ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်နှာကို ရက်ရက်စက်စက် ကုတ်ခြစ်ရင်း အော်လိုက်သည်။ "ငါ့ရှောင်ယောင်းကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့?!"
လူတစ်ယောက်၏ လက်သီးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်၏ ခြေသည်းအောက်တွင် ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။
မင်းသားလေးပါးက ဘေးမှ ဒေါသတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ ရိုက်နှက်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိကြသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်ရင် မျက်နှာကို မရိုက်သင့်ဘူးလေ။ ဒီကောင်စုတ်နှစ်ကောင်က တခြားနေရာ ပြောင်းရိုက်လို့ မရကြဘူးလား။
ဒုတိယမင်းသား သတိမေ့သွားသည်။ နာလို့ မေ့သွားတာလား၊ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မေ့သွားတာလားဆိုတာတော့ မသေချာပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း မြေကြီးပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ ကျန်မင်းသားလေးပါးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ"
မင်းသားလေးပါး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြပေ။ အခု စကားပြောလိုက်ရင် နောက်ထပ် ဒုတိယမင်းသား ဖြစ်သွားနိုင်သည်လေ။
"ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြွားဝါလိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့ကို အခု သတ်ပစ်လို့ ရတယ်"
မင်းသားလေးပါးက ပို၍ စကားမပြောလိုကြတော့ပေ။ စောစောက နဉ်ယွီနှင့်ပတ်သက်မိပြီး အတူတူသေရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ နဉ်ယွီသည် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ပုန်ကန်စေခဲ့သော သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မေ့နေခဲ့ကြသည်။
"ယွီစန်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း နန်းဆောင်အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ယင်းယွီ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
"သူတို့ကို ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမကို ခေါ်သွား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမရှေ့မှ မင်းသားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "သူတို့ကို အစာကောင်းကောင်း ကျွေးထားလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးနဲ့"
"ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမ?" ပဉ္စမမင်းသားသည် တောက်လျှောက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။
"ဒါမှမဟုတ် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို သွားခိုင်းပြီး မင်းတို့မယ်တော်တွေဆီမှာ သွားငိုခိုင်းလိုက်ရမလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးမင်းသားဖူတောင် ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမမှာ နေနိုင်တာပဲ၊ မင်းတို့က ဘာလို့ မနေနိုင်ရမှာလဲ"
ယင်းယွီ နဂါးအစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။
"သူတို့ကို ဆွဲထုတ်သွား" နဉ်ရှောင်ယောင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ယင်းယွီနှင့် အစောင့်များသည် ရှေ့တိုးလာပြီး မင်းသားလေးပါးကို ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။
"ဒီတစ်ယောက်ကိုတော့ ထမ်းထုတ်သွားလိုက်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဒုတိယမင်းသားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ယင်းယွီသည် နဂါးအစောင့်တပ်သားသုံးဦးကိုခေါ်ပြီး ဒုတိယမင်းသားကို မ,ထုတ်သွားစေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လောင်တက 'မြောင်' ဟုအော်ပြီး ဒုတိယမင်းသား၏ရင်ဘတ်ကို နှစ်ချက် ကုတ်လိုက်တာကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆူပူလိုက်သည်။
"နင် အရူးလား။ သူ အဝတ်အစား ဝတ်ထားတယ်လေ။ သူ့အသားကို မကုတ်နိုင်ရင် ဘာထူးမှာလဲ"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လောင်တသည် သူ့ခြေသည်းကို ဒုတိယမင်းသား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့်ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
သူ့ကုတ်ချက်က ဒုတိယမင်းသား ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူသရဖူကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းဖြူသရဖူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး "ကလောက်" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဒီအသံမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်။ ဘာလို့ ဒီကျောက်စိမ်းသရဖူက အထဲမှာ အခေါင်းပွဖြစ်နေသလို အသံထွက်နေရတာလဲ။
***