အခန်း (၂၉၉-၃၀၀)
Vol. 19 Ch. 299-300
အခန်း ၂၉၉ ။ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ပြောသည်... "သတ်လိုက်!"
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျောက်စိမ်းဖြူသရဖူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်မုနှင့် ယင်းယွီတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ သွားလိုက်ကြသည်။
ကျောက်စိမ်းဖြူသရဖူကို လက်ဖြင့် ချိန်တွယ်ကြည့်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက အတည်ပြုပြောကြားလိုက်သည်။ "အထဲမှာ အခေါင်းပွနေတာ သေချာတယ်"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် သရဖူကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ထဲမှ ယူလိုက်သည်။ သူသည် သရဖူကို အထက်အောက် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ရွှေချထားသော ထိပ်ပိုင်းကို ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ယင်းယွီသည် ပိုသေချာမြင်ရစေရန် ခေါင်းထိုးကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်!"
နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်သည်။ သူမလည်း သရဖူထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထိုးထည့်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် သရဖူအတွင်းမှ စာလိပ်များကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေးရိုးရာတရုတ်စာလုံးများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မူးဝေလာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ တစ်ချက်သာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို မေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီးနဉ်... ဘာရေးထားတာလဲ"
နဉ်ရှောင်မုသည် စာကို အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ သူ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။
"ဒါက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ဆီကနေ ဒုတိယမင်းသားဆီ ပို့လိုက်တဲ့ စာပါ"
'ရှဲ့ဝမ်ယွမ်' ဟူသော စကားလုံးသုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်များ တုန်ရီလာသည်။ ဒီလူက ဘာလို့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေရတာလဲ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း စာကို မဖတ်သည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းသားချောင်ဟာ အရမ်းငယ်လွန်းသေးပြီး မယ်တော်ကြီး ဒုက္ခရောက်မှာကို သူ မကြည့်ရက်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒုတိယမင်းသားကို ဧကရာဇ်ဖြစ်လာအောင် သူ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်တဲ့"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။ "ဒုတိယမင်းသားက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ စကားကို တကယ် ယုံတာလား"
နဉ်ရှောင်မုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သတိမေ့နေသော ဒုတိယမင်းသားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ အဲဒီလောက် မတုံးလောက်ပါဘူးနော်" နဉ်ရှောင်ယောင်း မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ "ဧကရာဇ်ကို သတ်ရဲတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့လက်အောက်မှာ ဒုတိယမင်းသားက အလုပ်လုပ်ချင်နေတာလား"
"သူ မယုံပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒါက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်တချို့ ပေးလိုက်တာပဲလေ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါ... ဒါဆို ဒီနေ့ သူက ပြဿနာလာရှာတာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ကူညီဖို့အတွက် တမင်သက်သက် လုပ်တာပေါ့" ယင်းယွီ စကားထစ်သွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ပေ။ "ငါနဲ့ ရန်ဖြစ်တာက အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဘယ်လို အကူအညီ ဖြစ်စေတာလဲ"
နဉ်ရှောင်မု ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး ယင်းယွီကို မေးလိုက်သည်။
"ဒုတိယမင်းသားနဲ့အတူ နန်းတော်ကို လိုက်လာတဲ့သူတွေ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ"
"သူတို့ နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေကြတုန်းပဲ" ယင်းယွီ ပြန်ဖြေသည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒုတိယမင်းသားရဲ့အိမ်တော်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းဖို့ တပ်တွေကို စေလွှတ်ပေးပါ" နဉ်ရှောင်မု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်?" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
"စောစောက ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့တာတွေကို အရှင်မင်းကြီး မှတ်မိသေးလား။ တော်ဝင်မိသားစု မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရင် မြို့တော်မှာ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာလေ" နဉ်ရှောင်မုက မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မှတ်မိတာပေါ့။
"ဒီနေ့ ဒုတိယမင်းသားက မြို့တော်ကနေ ထွက်ပြေးပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းဆီမှာ ခိုလှုံသည်ဖြစ်စေ၊ မခိုလှုံသည်ဖြစ်စေ မင်းသားတွေက အရှင်မင်းကြီးအပေါ် မကျေနပ်ကြဘူးဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ မြို့တော်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ်" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။
"အဲဒါက သူ့အတွက် ဘယ်လိုအကျိုးရှိမှာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဒုတိယမင်းသားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မေးလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူ့အတွက် ဘာအကျိုးမှမရှိပါဘူး" နဉ်ရှောင်မု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း - ... ဟုတ်သားပဲ။ အသက်ရှင်နေတာ ဒီလောက်ကြာပြီ ဒုတိယမင်းသားအတွက် ဘွဲ့ထူးပေးဖို့ လုံးဝမေ့နေခဲ့တာ။
"အရှင်မင်းကြီး!" ယင်းယွီ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
"အင်း... မင်း ငါ့ကို သနားနေမှန်း ငါသိပါတယ် ယွီစန်း" နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"
"ဒုတိယမင်းသားကို ဘယ်လိုစီစဉ်မလဲ" ယင်းယွီ မေးလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးသာ ခွင့်ပြုလိုက်ရင် သူ ဒုတိယမင်းသားကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်မှာ!
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခြေထောက်ကိုမြှောက်ပြီး ဒုတိယမင်းသားကို စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ကန်လိုက်သည်။ သူမ ဒေါသပြေအောင် အရင်ရိုက်လိုက်ဦးမည်။
"လောလောဆယ် လျှို့ဝှက်ထားလိုက်" နဉ်ရှောင်မု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "အခုအချိန်က ပြဿနာပိုဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး"
"သူ့အိမ်တော်ကို ဝင်စီးဖို့ အကြံပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်မုက ပြောသည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့လူတွေက သူ့မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရှာဖွေပြီး သိမ်းဆည်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်သင့်တယ်"
သောက်ကျိုးနည်း! နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုထင်လဲ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏သဘောထားကို တောင်းခံလိုက်သည်။
"အင်း... ကောင်းပါတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခု ရန်သူကို သနားနေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!
....
ယင်းယွီ အမိန့်တော်ကို လက်ခံပြီး သူ့လူများကို နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ သူ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် နောက်မှတစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ယင်းယွီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နဉ်ရှောင်မု ဖြစ်နေသည်။
ယင်းယွီ သူ့ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။
"အကြီးဆုံးသခင်လေး... အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ထပ်အမိန့်ရှိလို့လား"
"ဒုတိယမင်းသားရဲ့ အိမ်တော်ထဲက လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ရမယ်" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "မှတ်ထားပါ... ဘယ်သူ့ကိုမှ အရှင်မထားခဲ့နဲ့"
ယင်းယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့..." ရိုက်သတ်ရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးက ဒီလိုအမိန့်မျိုး ပေးလိမ့်မယ်လို့ ယင်းယွီ မယုံနိုင်ပေ။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ယင်းယွီ စကားမပြောနိုင်အောင် လက်ကာပြလိုက်သည်။
"ဒါ ငါ့အကြံဉာဏ်ပဲ။ ဒါကို မှတ်ထားပါ... သတ်တာက ရှဲ့ဝမ်ယွမ် လုပ်တာ"
"ဘေးလူတွေက ကျွန်တော်တို့ စကားကို ယုံပါ့မလား" ယင်းယွီ မေးလိုက်သည်။
"အခုအချိန်မှာ သူတို့ယုံမယုံက အရေးမကြီးဘူး" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ယင်းယွီကို စိုက်ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "မြို့တော်ထဲကလူတချို့ အမတ်ချုပ်ကြီးကိုထောက်ခံရင် ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်တွေကို ကြောက်နေကြသရွေ့ အဆင်ပြေတယ်။ ငါပေးချင်တဲ့ သတင်းစကားက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကိုထောက်ခံရင် သေနိုင်တယ်ဆိုတာပဲ"
ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမင်းသားကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သာမန်ပြည်သူတွေကို သတ်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ။ ယင်းယွီ စဉ်းစားနေစဉ် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ဆက်ပြောသည်။
"ဒုတိယမင်းသားရဲ့ နောက်လိုက်တွေကို မင်းသိလား"
ယင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်လိုက်တွေဆိုတာ အိမ်တော်ရဲ့အကြံပေးတွေသာဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မြို့တော်တွင် နေရာတစ်နေရာရချင်သောကြောင့် ဒုတိယမင်းသားကို ထောက်ခံနေသော အရာရှိအချို့လည်း ရှိသည်။
"အဆင်ပြေမယ့် လက်အောက်ငယ်သားတချို့ကိုရွေးပြီး သူတို့ကို ရှင်းပစ်လိုက်" နဉ်ရှောင်မု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်၏ သားအကြီးဆုံးကိုကြည့်ရင်း တတိယနဂါးအစောင့်တပ်မှူး တကယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ဒီသခင်လေးက သူများတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ပြောနေတာတောင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တည်ငြိမ်နေနိုင်ရတာလဲ။
"နဂါးအစောင့်တပ်က လူသတ်ရဲတယ် မဟုတ်လား" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က ပြောလိုက်သည်။ "မရဲရင် ငါ အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့ကို လွှတ်လိုက်မယ်"
ယင်းယွီ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဓားကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးကတော့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့အတွက် အကျိုးရှိမယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မြို့တော်ထဲကလူတွေက ဘုံရန်သူကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပူးပေါင်းလာကြလိမ့်မယ်။ ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက မြို့တော်ထဲမှာပဲ နေနေ၊ ထွက်ပဲသွားသွား နောက်ကျောကနေ မြှားနဲ့အပစ်ခံရမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ နားလည်လား"
ယင်းယွီ၏ ဉာဏ်ပရိယာယ်က အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူ့စကားများကို ကြားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်မု ပြောတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု တတိယနဂါးအစောင့်တပ်မှူး ခံစားလိုက်ရသည်။
"တတိယတပ်မှူး?" နဉ်ရှောင်မုက ယင်းယွီကို ဖော်ရွေသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"နားလည်ပါပြီ" ယင်းယွီ လှည့်ပြီး အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။
...
နဉ်ရှောင်မု နန်းတော်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ ယင်းယွီက အထက်တန်းအဆင့် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များကို ဝတ်စုံလဲရန် အမိန့်ပေးနေသည်ကို သူကြားလိုက်ရသည်။ အနောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က "အစ်ကိုကြီး!" ဟု ခေါ်သံကြားလိုက်ရသဖြင့် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အနောက်တွင် လုံးဝမှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့လောက်အောင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော နဉ်ရှောင်လော့ ရပ်နေသည်။
"အစ်ကိုကြီး" တတိယသခင်လေးနဉ် နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က စစ်ပွဲမှာ အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီကြမှာလား"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်း ကြောက်နေလား"
"မကြောက်ပါဘူး" နဉ်ရှောင်လော့ အလျင်စလို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူအင်အား နည်းနေတာကိုပဲ စိုးရိမ်တာပါ။ အစကတည်းက ဒီလိုမှန်းသိရင် ကျွန်တော်တို့ တပ်တွေ ပိုခေါ်လာခဲ့သင့်တယ်"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ရယ်မောလိုက်သည်။ အကျဉ်းသားချေမှုန်းရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ခေါ်လာခဲ့ရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူတို့ကို မြို့တော်ထဲ ပေးဝင်ပါ့မလား။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်က ရည်ရွယ်ချက်မကောင်းဘူးဆိုတာ သူ သံသယဝင်နေပြီးသားပဲလေ။
"အစ်ကိုကြီး... ဒီတစ်ခါ အရှင်မင်းကြီး နိုင်မယ်လို့ ထင်လား။ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ မိန်းကလေးကျီ ပြောတာက ရှဲ့ဝမ်ယွမ် လက်ထဲမှာ စစ်သည်အပို သောင်းနဲ့ချီ ရှိနေတယ်တဲ့။ အဲဒါက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ ပေါင်းထားတာထက်တောင် ပိုများနေတယ်!"
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် နန်းတော်ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ့ညီက အနောက်မှ လိုက်လာသည်။
"အစ်ကိုကြီး... တပ်ဖွဲ့တွေ ဒီလောက်နည်းနေတာ အရှင်မင်းကြီး တကယ်နိုင်ပါ့မလား"
"အစ်ကိုကြီးရှိနေသရွေ့ မင်း ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က သူ့ညီ၏ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းမျက်နှာက တော်တော်ဖူးရောင်နေပြီ။ ကုသဖို့ပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ။ စစ်တိုက်ဖို့ မပူနဲ့"
နဉ်ရှောင်လော့ - ...သူက တစ်ခါသုံးပစ္စည်းလို ခံစားနေရတယ်။ သူ အတွေးလွန်နေတာလားဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြပေးကြပါဦး။
"မိန်းကလေးကျီ အခု ဘယ်မှာလဲ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် မေးလိုက်သည်။
"သူ အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ ရှိနေတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူ့ကို အရှင်မင်းကြီးအနားမှာ နေခိုင်းထားတာ"
နဉ်ရှောင်မု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ရှေ့သို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
....
နန်းဆောင်အခန်းထဲတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်ထဲ အစာတွေ အတင်းထိုးထည့်နေသည်ကို ကျီယွဲ့ရုံ ကြည့်နေသည်။ သူမ စိုးရိမ်နေသည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဖြည်းဖြည်းစားပါ။ သီးကုန်ပါ့မယ်"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ထမင်းတစ်ပန်းကန်လုံးကို သုံးလုပ်ဖြင့် မျိုချလိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းစားဖို့ အချိန်မရှိဘူး! အခု သူမ အမြန်ဆုံး အားပြန်ဖြည့်ရမယ်။ ဒါမှ လိုအပ်ရင် အမြောက်တွေ ထပ်ပစ်နိုင်မှာပေါ့!
စားတော်ကဲကြီးဟွမ် ဘေးမှ ကြည့်နေသည်။ "ဒါ မလောက်သေးဘူးလား"
"မလောက်သေးဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ "နောက်တစ်အိုး ယူလာခဲ့"
မိန်းကလေးကျီနှင့် စားတော်ကဲကြီးဟွမ်တို့၏ ပါးစပ်များ မဲ့သွားကြသည်။ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ယူတာကို အိုးလိုက်တောင်းတဲ့သူမျိုး သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး!
"အစ်ကိုကြီးနဉ် ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထမင်းထပ်စားရင်း မေးလိုက်သည်။ "သူ ယင်းယွီနဲ့အတူ နန်းတော်ကနေ ထွက်သွားတာလား"
"အဲဒီ သခင်လေးအကြောင်း ခဏမေ့ထားလိုက်ပါ" မိန်းကလေးကျီ၏ ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းနေဆဲပင်။ "အရှင်မင်းကြီး... အသီးအရွက် နည်းနည်းလောက် စားပါလား"
ဘယ်လိုလူစားမျိုးက ဟင်းမပါဘဲ ထမင်းချည်းပဲ စားနေရတာလဲ။ ဒါ ရောဂါတစ်မျိုးလား။
.....
ထိုအချိန်တွင် အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် ဒုတိယမင်းသားကို ထမ်းသွားသော နဂါးအစောင့်တပ်သားလေးဦး၏နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်လော့သည်လည်း သူ့အနောက်မှ ကပ်လိုက်ပါလာသည်။
"အစ်ကိုကြီး... နဂါးအစောင့်တပ်သားလေးယောက်က ဒုတိယမင်းသားကို ဘယ်ခေါ်သွားတာလဲ"
"သူက ဒုတိယမင်းသားမှန်း မင်းသိလား"
"သိတာပေါ့... မင်းသားငါးပါး အရှင်မင်းကြီးကို ပြဿနာလာရှာတယ်ဆိုတာ ထိုက်ဟွာခန်းမက လူတိုင်း သိကြတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ဒုတိယမင်းသားကို ရိုက်လိုက်တာလည်း အကုန်သိတယ်"
"လူတွေအများကြီးကို ပေးသိလို့ မဖြစ်ဘူးလား" နဉ်ရှောင်လော့ အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး" နဉ်ရှောင်မု ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမကို သွားနေကြတာ"
"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့လည်း ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမကို သွားနေကြတာလား" နဉ်ရှောင်လော့ မေးလိုက်သည်။
"အင်း"
နဉ်ရှောင်လော့ သူ့အစ်ကိုကြီးအနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ အထပ်ထပ် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း နားမလည်နိုင်သေးပေ။
ဘာလို့ ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမကို သွားနေကြတာလဲ။
လမ်းတွင် ဒုတိယမင်းသား သတိပြန်ရလာသည်။ သို့သော် ကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်ထားပြီး ပါးစပ်ကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်၊ စကားမပြောနိုင်ပေ။ နဂါးအစောင့်တပ်သားလေးဦးက သူ့ကို ထမ်းထားကြသည်။ ဒုတိယမင်းသားကို ထောင်ခန်းထဲသို့ ထမ်းခေါ်လာပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ရာ သူ အားကုန်သုံးပြီး အသံနှစ်ချက် အော်လိုက်သည်။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ထောင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး နဂါးအစောင့်တပ်သားလေးဦးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ထောင်ခန်းအပြင်ဘက် ထွက်ပြီး စောင့်နေပေးပါ။ ကျွန်တော် ဒုတိယမင်းသားကို သီးသန့်ပြောစရာ ရှိလို့ပါ"
"ထွက်ခဲ့ကြ" ယင်းယွီက ထောင်ခန်းအပြင်ဘက်မှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်တပ်သားလေးဦး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဒုတိယမင်းသား၏ ပါးစပ်ထဲမှ အဝတ်စကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"နဉ်ရှောင်မု" စကားပြောနိုင်သည်နှင့် ဒုတိယမင်းသားက အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်တာ အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းတို့ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို သေဒဏ်ပေးမှာ မကြောက်ဘူးလား"
"မင်းသားက ထင်ရှားတဲ့ တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးလေ။ ဒါတောင် ကျွန်တော်မျိုးတို့တွေ ဧကရာဇ်အပေါ် သစ္စာရှိတာကို မှားတယ်လို့ ထင်နေတာလား" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ဒုတိယမင်းသားကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်လို တွေးခေါ်မှုမျိုးလဲ"
ဒုတိယမင်းသား ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းနဲ့ အရေမရအဖတ်မရစကားတွေပြောပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး!"
"မင်းသား... ခင်ဗျားက အကျဉ်းသားဖြစ်နေပြီလေ။ အချိန်ကုန်အောင် အလကားစကား မပြောရင် ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ"
"မင်း!" ဒုတိယမင်းသား ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "နဉ်ယွီ! မင်းက အိမ်ရှေ့စံကို သေစေခဲ့တယ်။ အခု မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကိုပါ သတ်တော့မယ်ပေါ့။ မင်းက တကယ့် ငတုံး ဧကရာဇ်ပဲ!"
"လျှောက်ပြောမနေနဲ့!" နဉ်ရှောင်လော့ ဒေါသထွက်သွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက အိမ်ရှေ့စံကို သေစေခဲ့တယ်တဲ့လား။ ဒီလူက အရှင်မင်းကြီးခေါင်းပေါ် ဘယ်လိုလုပ် မဟုတ်တရုတ်တွေ လာပုံချရဲတာလဲ!
"အရှင်မင်းကြီး သေသွားရင် ခင်ဗျားက ဧကရာဇ် ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" နဉ်ရှောင်မု အသံကို နှိမ့်ပြီး ဒုတိယမင်းသားကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒုတိယမင်းသား လန့်ဖျပ်သွားသလို ဒေါသလည်း ထွက်သွားပုံရသည်။
"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ခင်ဗျားကို ဧကရာဇ်ဖြစ်လာအောင် ကူညီပေးမယ်လို့ ယုံကြည်လောက်တဲ့အထိ ခင်ဗျား မတုံးဘူးမလား" နဉ်ရှောင်မုက ပြောလိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နောက်လိုက်လို့ ခင်ဗျား ဘာအကျိုးရမှာလဲ"
"မင်း..."
"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ခင်ဗျားကို သတ်တော့မှာ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ပြောလိုက်သည်။
ဒုတိယမင်းသား ကြောင်အသွားသည်။ သူ ကြောင်နေစဉ် နဉ်ရှောင်မုသည် ဆေးလုံးနှင့်တူသော အရာတစ်ခုကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
"မင်းသားရဲ့အသက်က အရှင်မင်းကြီးအတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး" နဉ်ရှောင်မုက ဒုတိယမင်းသားကို ရက်စက်စွာ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့သေဆုံးမှုက အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီရာရောက်ပါတယ်။ ကောင်းကောင်းသွားပါတော့"
***
ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)
အခန်း ၃၀၀ ။ စွန့်ပစ်ခံရသော ပထမဇနီး
ဒုတိယမင်းသား၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တက်သွားပြီး နှာခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ထို့နောက် သူ ပါးစပ်ကျယ်ကြီး ဟလိုက်သော်လည်း အသက်ရှူရ ပိုခက်ခဲလာသည်။ သူ့အသက်ရှူသံသည် လေတိုးသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သွေးအများအပြား ပါးစပ်မှ ပန်းထွက်လာပြီး သူ့အောက်မှ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး သွေးချင်းလူးသွားတော့သည်။
နဉ်ရှောင်လော့ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး နံရံတွင် ကပ်နေလိုက်သည်။ သူ့အစ်ကိုအရင်းက မင်းသားတစ်ပါးကို ဒီလိုပဲ အဆိပ်ခတ်သတ်လိုက်တာလား။ သူ ရူးသွားပြီလား။
...
ထိုအချိန်တွင် ယင်းဖုန်းသည် ဖုန်မှုန့်များပေကျံနေသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ထောင်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
"အစ်ကိုကြီး... ပြန်ရောက်ပြီလား" ယင်းတျန့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ယင်းဖုန်းက ယင်းတျန့်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်နဲ့ သခင်လေးတတိယနဉ်တို့ အထဲမှာ ရှိလား"
ယင်းတျန့် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယင်းဖုန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တံခါးကို အမြန်ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်လော့ ယင်းဖုန်းထံသို့ အပြေးအလွှားသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုကြီး ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မသိဘူးနော်! သူ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုဖြစ်သွားတာ! ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမလုပ်ဘူး!"
ယင်းဖုန်း ဒုတိယမင်းသား၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဒုတိယမင်းသား စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ယင်းဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားအင်များ ပြန်လည်ရရှိလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဒုတိယမင်းသားသည် လည်ချောင်းသံများ ပြုလုပ်နေပြီး ယင်းဖုန်းကို တစ်ခုခုပြောချင်နေသကဲ့သို့ပင်။
ယင်းဖုန်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ ဒုတိယမင်းသား၏အကြည့်များ အားနည်းစပြုလာသည်။ ယင်းဖုန်း ဒုတိယမင်းသား၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် လက်ချောင်းတင်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အသက်မရှူတော့ဘူး။ သူ သေပြီ။
နဉ်ရှောင်လော့ နံရံကို ကျောမှီထားဆဲပင်။ "သမားတော် ခေါ်လိုက်ရမလား" သူ ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်သည် ဒုတိယမင်းသား၏မျက်ခွံများကို ညင်သာစွာ ပိတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒုတိယမင်းသားသည် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ ယင်းဖုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားအဝတ်အစားတွေ ဖုန်တွေပေနေတယ်။ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးကို မတွေ့ဘဲ ဒီကိုတန်းလာခဲ့တယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ခင်ဗျားကို အမိန့်ပေးလိုက်လို့လား"
ယင်းဖုန်း ဒုတိယမင်းသား၏ နှာခေါင်းမှ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးသခင်လေးက တကယ် မကြောက်မရွံ့ဘဲ"
"အတူတူပါပဲ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် ပြန်ပက်လိုက်သည်။
ယင်းဖုန်း ပြန်မပြောပေ။
"စစ်သေနာပတိချုပ်လိုရဲ့လူတွေ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ရှိနေလား" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် မေးလိုက်သည်။
"ဒုတိယမင်းသားက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတာ"
"ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ခင်ဗျားကို ဒုတိယမင်းသားကို ရှင်းပစ်ခိုင်းတာပေါ့"
ယင်းဖုန်း ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူရောက်မလာခင် ဒုတိယမင်းသားကိုသတ်ဖို့ အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် လှုပ်ရှားပြီးသားဖြစ်နေ၍ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပေ။ ဒုတိယမင်းသား အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းနေတာကို အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် သိရှိသွားတာ သေချာပါသည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်လိုရဲ့အမိန့်က ဘာလဲ" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ် မေးလိုက်သည်။
ယင်းဖုန်း တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
"ကျွန်တော်လည်း အရှင်မင်းကြီးကို ဘေးကင်းစေချင်ပါတယ်။ လူသွားသတ်ဖို့ တတိယတပ်မှူးကို ကျွန်တော် အမိန့်ပေးခဲ့တယ်"
ယင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်လိုမှာလည်း ကျွန်တော်နဲ့တူတဲ့ အစီအစဉ်ရှိနေတာလား"
"ဟုတ်တယ်" ယင်းဖုန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်လော့ ပြေးလာသည်။ သူ ဒုတိယမင်းသား၏ ပြာနှမ်းလာသော မျက်နှာကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ အရှင်မင်းကြီးကို ဘာပြောကြမှာလဲ"
"ရှဲ့ဝမ်ယွမ် သတ်သွားတာလို့ ပြောမှာပေါ့" ယင်းဖုန်း ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
တတိယသခင်လေးနဉ် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့အပေါ် အပြစ်ပုံချလိုက်ကြတာပေါ့။
"သွားကြစို့" အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်က တတိယသခင်လေးနဉ်ကို ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မှာလား" နဉ်ရှောင်လော့ အံ့သြသွားသည်။ နွေရာသီလေ! အလောင်းကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ရင် မကြာခင် အနံ့ထွက်လာတော့မှာ!
ကျန်နှစ်ယောက်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထောင်ခန်းထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြသည်။
နဉ်ရှောင်လော့ ဒုတိယမင်းသားကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတော့ ငါလည်း ဘာမှတတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တတိယသခင်လေးနဉ် ထောင်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားလေသည်။
အကြီးဆုံးသခင်လေးနဉ်နှင့် အခြားသူများ ထွက်သွားသည်နှင့် တတိယမင်းသားသည် ထောင်ခန်းတံခါးဝသို့ ပြေးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကိုတော်... ဒုတိယအစ်ကိုတော်... ဘာဖြစ်တာလဲ!"
စတုတ္ထမင်းသားနှင့် အခြားမင်းသားသုံးပါးတို့ အသက်အောင့်ထားပြီး နားစွင့်နေကြသည်။
ဒုတိယမင်းသား၏ အလောင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေး ဖြစ်နေသည်။ ကြွက်ငယ်လေးတစ်ကောင် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ တိုးထွက်လာပြီး ဒုတိယမင်းသား၏မျက်နှာကို အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပုံပျက်နေသော မျက်နှာကို ခြေသည်းများဖြင့် ထိုးဆွကြည့်လိုက်သည်။ ကြွက်ကလေးသည် ရှောင်ယောင်းကို သတင်းပို့ရန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း နန်းဆောင်အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ထမင်းပန်းကန်အလွတ်တစ်လုံး ရှိနေသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ပြီး ရှေ့တွင်ရပ်နေသော စစ်အရာရှိကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ အိမ်တော်မှာ ဘာဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ"
စစ်အရာရှိက လေးစားစွာဖြင့် သတင်းပို့သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်က လူတွေက အသေအလဲ ပြန်တိုက်ခိုက်နေကြပါတယ်။ ဒုသခင်လေးဖေ့က မြို့တံခါးကိုးခု တပ်မှူးရုံးအိမ်တော်က တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့အတူ သွားရောက်တိုက်ခိုက်နေပါတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်က ပြစ်မှုကျူးလွန်သူအားလုံးကို ဖမ်းမိတဲ့အထိ စောင့်ပေးဖို့ ဒုသခင်လေးဖေ့က အရှင်မင်းကြီးကို တောင်းဆိုထားပါတယ်"
"အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ လူတွေ ကျန်သေးတယ်လား"
အမတ်ချုပ်ကြီးက မိသားစုကို မခေါ်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတာလား။ အဲဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ။
"ဟုတ်ပါတယ်" စစ်အရာရှိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒုသခင်လေးဖေ့ကို သတိထားဖို့ ပြောလိုက်။ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်က လူတွေက အရေးမကြီးဘူး။ တိုက်ဖို့ အားမရှိတော့ရင် မေ့ထားလိုက်ပြီး အားမွေးထားဖို့ ပြောလိုက်။ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ရှင်းလိုက်မယ်"
"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"
"မြန်မြန်သွား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ဒဏ်ရာမရစေနဲ့နော်"
စစ်အရာရှိသည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဒူးထောက်အရိုအသေပြုပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ကျီယွဲ့ရုံ သံသယဖြစ်လာသည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ လူဘယ်လောက် ကျန်သေးလို့လဲ။ ဒုသခင်လေးဖေ့က တပ်တွေခေါ်ပြီး တိုက်ဖို့ တကယ်လိုအပ်လို့လား"
"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူတို့ဆီမှာ အမြောက်တွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကျီယွဲ့ရုံ မြင်သာအောင် လက်ကို ဖြန့်ကားပြလိုက်သည်။ "စောစောက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အမြောက်ကြီးနှစ်လက် ငါတွေ့ခဲ့တယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဟုကော်ကုန်းနဲ့ တခြားလူတွေကို အမှုန့်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်တော့မလို့!"
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်တွင် ဤမျှကြီးမားသော အမြောက်များကို ဝှက်ထားနိုင်သည်ဆိုခြင်းကို ကျီယွဲ့ရုံ သံသယဖြစ်နေသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပုံကြီးချဲ့သော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ တွေဝေသွားသည်။ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ကြီးတဲ့ အမြောက်တွေ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ ရှိနေနိုင်သလား။
အမြောက်ကြီးတွေအကြောင်း ပြောလိုက်မိတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ဝင်ရောက်လာသည်။
"မဖြစ်ဘူး... ငါသွားကြည့်မှရမယ်။ အဲဒီကောင်စုတ်တွေက ဒုသခင်လေးဖေ့ကို အမြောက်နဲ့ ပစ်သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စိတ်ကူးများ အရိုင်းဆန်လာပြီး ဖေ့ယင်အတွက် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျီယွဲ့ရုံ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဧကရာဇ်နဉ် ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်သို့ လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲလီသည် ထိုက်ဟွာခန်းမရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေလေသည်။ နဂါးအစောင့်တပ်သားများ ဘယ်လောက်ပင် ချော့မော့ပြောဆိုသော်လည်း သူ မထပေ။ ထိုစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မီးခိုးငွေ့တန်းတစ်ခုအလား ပေါ်လာလေသည်။
"အရှင်မင်းကြီး!" အကြီးအကဲလီ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးတော့ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ငိုချင်သွားသည်။
ဒီအဘိုးကြီးက တစ်နေရာရာက နန်းဆောင်တစ်ခုမှာ ငါ့ကို စောင့်နေတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ!
....
ထိုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ အိမ်တော်၌ ဖေ့ယင်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ထားလေသည်။ လက်ထဲမှ မြင်းစီးကြာပွတ်ဖြင့် မြေကြီးကို ပုတ်နေသည်။
ကြီးမားသော နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လက်ရှိတွင် သူတို့အားလုံး ဒူးထောက်ခိုင်းထားခြင်း ခံရသည်။
အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ရှိ လူစာရင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဒုတိယစစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် နာမည်စာရင်းကိုခေါက်ပြီး ဖေ့ယင်ထံသို့ ပြေးလာသည်။ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဒုသခင်လေးဖေ့... အမတ်ချုပ်ကြီးအောက်က ပင်မမိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံး ထွက်ပြေးသွားကြပါပြီ။ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေက ဆွေမျိုးအဝေးတွေနဲ့ အစေခံတွေပါပဲ"
သူ့အနောက်တွင် လေထဲ၌ မြှောက်ထားသော ကြာပွတ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖေ့ယင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ပင်မမိသားစုဝင် တစ်ယောက်မှ မကျန်ခဲ့ဘူးလား"
ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အော်သံ လေထုထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ အရှေ့ဘက် ဝရန်တာမှ လာပုံရသည်။
ဖေ့ယင်နှင့် သူ့စစ်သည်များ ဝရန်တာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
စစ်သည်နှစ်ဦးသည် ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဖေ့ယင်ထံသို့ ဆွဲခေါ်လာကြသည်။ သူမ အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေသော်လည်း စစ်သည်များကို မယှဉ်နိုင်ပေ။
စစ်သည်တစ်ဦးက သတင်းပို့သည်။ "ဒုသခင်လေးဖေ့... ဒီအမျိုးသမီး နံရံကြားမှာ ပုန်းနေတာ တွေ့ခဲ့ပါတယ်"
အမျိုးသမီးကို ဖေ့ယင်၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဖေ့ယင် ဆောင့်ကြောင့်မထိုင်ဘဲ ခြေထောက်ဖြင့် သူမမျက်နှာကို ဖုံးနေသော ဆံပင်များကို ဖယ်လိုက်သည်။ သူ သေချာကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမကို မမှတ်မိပေ။
ဒုတိယစစ်သူကြီးသည် အသက်ကြီးကြီး အစေခံအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ "သူက ဘယ်သူလဲ"
အစေခံအမျိုးသမီးကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ ဘာမှမပြောရဲပေ။
"ပြောစမ်း!" ဒုတိယစစ်သူကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
အစေခံအမျိုးသမီးကြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားဆဲပင်။ ဖေ့ယင်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွှတ်သွားပြီး ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒုတိယစစ်သူကြီးသည် အစေခံအမျိုးသမီးကြီးကို နေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်သည်။
ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူများအားလုံး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြသည်၊ သို့မဟုတ် ကြောက်လွန်း၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဖေ့ယင်သည် သူ့အနီးဆုံးတွင် ဒူးထောက်နေသော အစေခံတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "မင်း... ပြောစမ်း!"
"သူက ဇနီးသည်... အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ဇနီးသည်ပါ" အစေခံက ထစ်အစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖေ့ယင် သူ့ခြေရင်းမှ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့ရဲ့ ပထမဇနီးကို တကယ် စွန့်ပစ်ခဲ့တာလား။
သခင်မဝမ် တွားသွားထလိုက်သည်။ သူမ ဝေးလံသော အဆောင်တစ်ခုတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။ သခင်မဝမ် ဖေ့ယင်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးနောက် ဝင်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော အိမ်တော်မှ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ!" သူမ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဖေ့ယင် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့တပ်တွေကို ခေါ်ပြီး မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကောင် ပုန်ကန်သွားပြီ"
"မဖြစ်နိုင်တာ!" သခင်မဝမ် ရူးမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဖေ့ယင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ပထမဇနီးကို မြို့တော်မှာ သေဖို့ ထားရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့မမြင်ရင် ကျွန်တော်လည်း ယုံမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
သခင်မဝမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ ဝင်းထဲသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
မိုရှီ မရှိဘူး။ ကျိုးရှီ မရှိဘူး။ အိုက်ရှီလည်း မရှိဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ မယားငယ်တွေ အကုန်လုံးလည်း မရှိကြတော့ဘူး။ သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တာ...
အိမ်တော်ကို ရှာဖွေနေသော စစ်သည်များ ဝင်းထဲတွင် စုဝေးလာကြသည်။ အဆင့်မြင့်အရာရှိများ ခေတ္တဆွေးနွေးပြီးနောက် ဒုတိယစစ်သူကြီးသည် ဖေ့ယင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဒုသခင်လေးဖေ့... အိမ်တော်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေပြီးပါပြီ။ လူတိုင်း ဒီမှာ ရှိနေပါပြီ"
ဖေ့ယင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသော သခင်မဝမ်ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။
"သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အဘွားတော်လေ" ဒုတိယစစ်သူကြီး အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲ။ သူ့ကို ဒီအတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်လို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
သူ့စိတ်နေသဘောထား ထူးဆန်းနေသော်လည်း အရှင်မင်းကြီး၏ အဘွားတော်ကို ဒီအတိုင်း သတ်ပစ်လိုက်လို့မရမှန်း ဖေ့ယင် သိသည်။ အရှင်မင်းကြီးက သူမကို သေစေချင်ရင်တောင် လူတိုင်းမြင်အောင် အကူအညီမဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ပြဇာတ်ကို ကပြရဦးမည်။ သခင်မဝမ်ရဲ့ ခေါင်းကို ဒီအတိုင်း ဖြတ်ပစ်လိုက်လို့ မရဘူး။
သခင်မဝမ် ဖေ့ယင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီး ဘယ်မှာလဲ"
"မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာ"
"သူ ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ထားခဲ့ရက်တယ်လား" သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဒုသခင်လေးဖေ့ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"သခင်မဝမ်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကနေ မောင်းထုတ်လိုက်"
စစ်အရာရှိအားလုံး ဖေ့ယင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့မလို့လား။
"ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားနေရာမှာဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးဆီသွားပြီး တောင်းပန်လိုက်မယ်" ဖေ့ယင် လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဆွဲထုတ်သွား"
စောစောက စစ်သည်နှစ်ဦး သူမကို အိမ်တော်တံခါးဝဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။
"လွှတ်! ငါ့ကို လွှတ်ပေး! နင်တို့ ယုတ်မာတဲ့ အစေခံတွေ! လွှတ်!" သခင်မဝမ် အော်ဟစ်ရုန်းကန်ပြန်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ၏ခါးစည်းကြိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းထားသဖြင့် သူမခန္ဓာကိုယ် ပေါ်မသွားပေ။
စစ်သည်နှစ်ဦး သူမ၏အော်သံများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး သနားစဖွယ် ရုန်းကန်နေမှုများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့ ဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
"ကျန်တဲ့လူတွေကို သတ်ပစ်" ဖေ့ယင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
စစ်သည်များ၏ ဓားများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသူ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ဥယျာဉ်ကို လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ပန်းများပွင့်နေသည်။ သို့သော် ခဏအတွင်းမှာပင် သတ်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
စစ်သည်တစ်ဦးသည် အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဖေ့ယင်ထံသို့ ဆွဲခေါ်လာသည်။
"ဒီတစ်ယောက် မျိုးရိုးနာမည်က မို ပါ။ သူက ပဉ္စမသခင်မလေးရှဲ့ရဲ့ အမေပါ။ ဟုကော်ကုန်းက သူ့ကို မသတ်ဖို့နဲ့ ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်"
ဖေ့ယင် ထိုစစ်သည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
စစ်သည်က အလျင်စလို ထပ်ပြောသည်။ "ဟုကော်ကုန်းက ပြောတယ်... ပဉ္စမသခင်မလေးရှဲ့က အနာဂတ်မှာ နဂါးအစောင့်တပ်မှူးချုပ်ရဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်တဲ့"
နဂါးအစောင့်တပ်မှူးချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှဲ့မိသားစုက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သဘောကျနိုင်မှာလဲ။
ဒုသခင်လေး၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားသည်။
"ယင်းဖုန်း ရူးသွားပြီလား"
***