ဆန်းကြယ်သော နယ်ပယ် (၁)
Vol. 3 Ch. 25
ဘာသာပြန် - Toxic
“တစ်ကျိပ်သတ် အဆင့်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား”
ဥပဒေစိုးမိုးရေးဌာန၏ မြေအောက်ခန်းထဲ၌ လီဟောင်က မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ လူတစ်ဆယ်ဆိုသည့် ပမာဏမှာ သူ၏အမြင်တွင် များပြားလှသည်ဟု မထင်ရပေ။ သူသိထားသလောက်ဆိုလျှင် အတွေ့အကြုံရင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးအချို့ပင်လျှင် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် လူတစ်ဆယ်ကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
“တကယ်ပဲ သန်မာတာလား ဟုတ်လား”
လျူလုံက မောက်မာဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။
“ငါ့အတွက်တော့ သူတို့က အားနည်းလွန်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ တစ်ကျိပ်သတ် အဆင့်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်က ချွေးတစ်ပေါက်တောင် မထွက်ဘဲ မင်းလိုလူမျိုး အများကြီးကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်”
အရပ်ပုပုနှင့် ယွမ်ယောင်ကလည်း လီဟောင်၏အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ဖြည့်စွက်ပြောကြားလေသည်။
“မင်း ကြားဖူးနားဝရှိတာတွေကြောင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို အထင်မသေးလိုက်နဲ့ လီဟောင်... တစ်ကျိပ်သတ် အဆင့်ရှိတဲ့သူက စစ်သည်ဆယ်ယောက်ပါတဲ့ တပ်စုတစ်စုကို တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာတင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်... ဒါက တစ်ယောက်ချင်းစီ ဆယ်ခါတိုက်တာနဲ့ မတူဘူး... လုံးဝကို ကွဲပြားတဲ့ အယူအဆပဲ”
“သူ့ကို ဒါတွေ အများကြီး ပြောနေလို့လည်း အပိုပဲ”
လျူလုံက ကြားဖြတ်၍ ပြောဆိုလိုက်၏။
“ချန်ကျန့်... သိုင်းပညာရှင်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သူ့ကို သင်ပေးလိုက်စမ်း”
“ကျွန်တော်လား”
ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ချန်ကျန့်က တုန့်ဆိုင်းတုန့်ဆိုင်းဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။
“ကျွန်တော်က တိုက်စစ်ပိုင်းမှာ မတော်ဘူးလေ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အရမ်းလည်း နှေးတယ်... ဒီကောင်လေးရဲ့ အရှိန်က ကျွန်တော့်ထက်တောင် သာဦးမယ်”
၎င်းတို့၏ အားသာချက်များမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီကြပေ။ လီဟောင်က အရှိန်အဟုန် ပိုကောင်းသော်လည်း ချန်ကျန့်ကမူ ခံစစ်ပိုင်းတွင် ပို၍ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လေသည်။
“စမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ”
လျူလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“သူ့ကို အခြေခံလေးတွေပဲ သင်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ... မင်းက ခံစစ်ပိုင်းမှာ ပိုကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတော့ သူ့ကို မတော်တဆ သတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးမလား”
လျူလုံ၏ စကားကြောင့် လီဟောင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရလေသည်။ ၎င်းတို့က သူ့ကို မတော်တဆ ရိုက်သတ်မိမည် စိုးသောကြောင့် ခံစစ်သမားတစ်ဦးနှင့် စမ်းသပ်ခိုင်းခြင်းမှာ သူ့ကို အထင်သေးရာ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ခံစားနေရ၏။
ယောကျ်ားလေးများ၏ သဘာဝအရ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ရှိကြစမြဲပင်။ ချန်ကျန့် မည်မျှ သန်မာသည်ကို လီဟောင် မသိသော်လည်း ဤမျှ ဝဖြိုးလှသောသူ၏ လက်ထဲမှ သူသည် အနည်းဆုံးတော့ ထွက်ပြေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားမိလေသည်။
ချန်ကျန့်က စိတ်အားထက်သန်နေသော လီဟောင်ကို ကြည့်ကာ ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။
“ငါတို့ တစ်ပွဲလောက် ဆော့ကြည့်ကြမလား”
သူက ဆက်လက်၍ နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုပြန်သည်။
“ငါက ဒီအဖွဲ့ထဲမှာ အားအနည်းဆုံးပဲ... ခံစစ်ကလွဲရင် ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူး... မင်းက မျောက်ပုံစံသိုင်းကို သိထားတော့ အတော်လေး မြန်မှာပဲ... ငါ မင်းကို လိုက်မီချင်မှတောင် မီမှာပါ”
လီဟောင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိ၏။ ထိုသူက ဘာမှမပြောလျှင်သာ နေမည်၊ ယခုကဲ့သို့ ပြောလိုက်ခြင်းက လီဟောင်ကို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။ ဤဝတုတ်ကြီးမှာ လူမသိသူမသိ ပညာရှင်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေလေသလား။
“ချန်ကျန့်က အရှိန်၊ တိုက်စစ်နဲ့ ရန်သူ့ခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်တဲ့နေရာမှာ အသင်းထဲမှာ အားအနည်းဆုံးပဲ”
လျူလုံက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေသည်။
“မင်းသာ သူ့ကို မတိုက်ချင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဝူချောင်ကို လွှတ်လိုက်မယ်”
လီဟောင်က ပိန်လှီလှသော ဝူချောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမြန်ပင် ခေါင်းခါလိုက်၏။
ဝူချောင်မှာ အသင်း၏ ကင်းထောက်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အလွန်လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မည်မှာ သေချာလှသည်။ လီဟောင်သည် မိမိ၏ အရည်အချင်း အကန့်အသတ်ကို သိရှိထားသဖြင့် ထိုသူကို ထိမိရန်ပင် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆိုရင် ငါ လာပြီနော်”
ချန်ကျန့်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာလေသည်။
လီဟောင်သည် ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ မျောက်ပုံစံသိုင်း၏ အစပျိုး အနေအထားကို ယူလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူ၏ ကြီးမားလှသော လက်ဖဝါးကြီးက သူ့ထံသို့ ဝေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ သူသည် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်လေသည်။
ချန်ကျန့်သည် လီဟောင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုတင်သိရှိထားသည့်အလား လီဟောင် ဆင်းသက်မည့် နေရာသို့ သိသိသာသာ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ လီဟောင်၏ မျက်နှာပျက်သွားရ၏။ သူသည် အရှိန်ကို အတင်းထိန်းကာ လေထဲ၌ပင် ကိုယ်ဟန်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ရလေသည်။
ချန်ကျန့်ကမူ ရိုးသားစွာပင် ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အရှိန် သို့မဟုတ် ခွန်အားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အတွေ့အကြုံကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ စွမ်းအားရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိပါက အသက်ပျောက်ရန် အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။
လီဟောင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် တစ်ဖက်လူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် အမြန်ပင် နောက်သို့ ပြန်ခုန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကြီးမားလှသော လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုက သူ၏ အမြင်အာရုံထဲ၌ ကြီးစိုးလာလေသည်။
“ဖြန်း”
ရိုက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ လီဟောင်သည် လေထဲ၌ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားရလေသည်။ ချန်ကျန့်က သူ၏ မျက်နှာကို မရိုက်ဘဲ လည်ပင်းကိုသာ ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လီဟောင်မှာမူ သူ၏ လည်ပင်း ကျိုးသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ရ၏။
သူ၏ ဦးနှောက်မှာ မူးဝေနောက်ကျိသွားပြီး ဘာမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အတင်းရုန်းထကာ ပြန်လည်ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် လက်ဝါးချက်တစ်ခုက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားစေပြန်သည်။
လီဟောင်မှာ လုံးဝကို အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရလေပြီ။
ချန်ကျန့်ကမူ ယခင်အတိုင်းပင် ရိုးသားအေးဆေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ပုံလျက်သား ဖြစ်နေသော လီဟောင်ကို ကြည့်ကာ လျူလုံတို့ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော်... သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ဒီလောက်တောင် နှေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး... ပြီးတော့ သူက စစချင်းမှာပဲ လေထဲကို ခုန်တက်လိမ့်မယ်လို့လည်း မထင်ဘူး... အဖွဲ့မှူး ပြောသလိုပဲ... ခွန်အားမရှိဘဲ လေထဲကို ခုန်တက်တာက သေတွင်းကို ဆင်းတာနဲ့ အတူတူပါပဲ”
ခိုင်မာသော ခွန်အားမရှိဘဲ လေထဲသို့ ခုန်တက်ခြင်းမှာ ရန်သူ့အတွက် ပစ်မှတ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားစေနိုင်သဖြင့် ၎င်းမှာ တိုက်ပွဲတွင် အလွန်တားမြစ်ထားသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
လီဟောင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ဉာဏ်ကောင်းသူဟု ယူဆထားသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ကြီးမားသော သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ခံစစ်သမားတစ်ဦး၏ လက်ဝါးချက်တစ်ခုကပင် သူ့ကို လွင့်ထွက်သွားစေနိုင်သည်ဆိုလျှင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းလွန်းနေသေးကြောင်း နားလည်သွားရလေသည်။
“ငါက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်သေးပါလား... ငါက ရက်ပိုင်းလောက်ပဲ လေ့ကျင့်ထားရသေးတဲ့ အပျော်တမ်းသမား တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာပဲ... ငါ့ကိုယ်ငါ အရမ်းအထင်ကြီးနေခဲ့မိတာပဲ”
သူသည် ယခင်ညက သူ၏ သေနတ်ကိုသာ အမြန်ဆွဲထုတ်နိုင်လျှင် အနီရောင် အရိပ်နှင့် ၎င်း၏ သခင်ကို သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့မိခြင်းမှာ မည်မျှ ကလေးကလား ဆန်ခဲ့သည်ကို ယခုမှ သိရှိတော့သည်။
လျူလုံသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်နေသော လီဟောင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ သူသည် လီဟောင်ကို လက်တွေ့ဘဝ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို သိစေချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားမည်ကိုမူ မလိုလားပေ။
“ဒါပဲလား... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ဒီလောက်ပဲလား”
လျူလုံ၏ အကြည့်ထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုအချို့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ လီဟောင်သည် ခွန်အားမရှိသော်လည်း သူ၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်နှင့် သည်းခံနိုင်စွမ်းကိုမူ လျူလုံက သဘောကျမိသဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လျူလုံ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လီဟောင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ပြန်လည်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တခြားသူတွေထက် ထူးခြားတယ်လို့ အမြဲတွေးခဲ့တာ... အကယ်ဒမီစာမေးပွဲအောင်တာ၊ ဆရာကြီး ယွမ်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်တာ၊ အမှုတွေကို စုံစမ်းနိုင်တာတွေကြောင့် ငါ ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်”
လီဟောင်က နောင်တရဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။
“တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်တဲ့အခါကျတော့မှ ငါက ဘာမှမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတယ်... ကျွန်တော်က မျောက်ပုံစံသိုင်းကို သုံးနှစ်ပဲ လေ့ကျင့်ထားတာ၊ ဒီနှစ်ထဲမှာဆိုရင်လည်း ပျင်းနေခဲ့တာ... အစ်ကိုကြီး ချန်တို့လို နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့သူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ... အစ်ကိုကြီး ချန်က နှစ်အများကြီး လေ့ကျင့်ထားတာ ဖြစ်မှာပဲ”
“ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပါ”
ချန်ကျန့်က ဝမ်းသာအားရ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။
“ငါ ဆယ့်နှစ်နှစ်သားကတည်းက စခဲ့တာ”
လီဟောင်မှာ ပြောစရာ စကားပင် ပျောက်ရှသွားရ၏။ ထိုသူက ယခုမှ အသက် ၂၈ နှစ်သာ ရှိသေးသည်ဆိုသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ လီဟောင်ကမူ ထိုသူကို အနည်းဆုံး အသက် ၄၀ ခန့် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါ့ဆရာကြီး ပြောဖူးတယ်... သိုင်းပညာမှာ ကျွမ်းကျင်ဖို့ဆိုတာ ပင်ကိုယ်ပါရမီထက် ကြိုးစားအားထုတ်မှုက ပိုအရေးကြီးတယ်တဲ့”
လီဟောင်က ဆက်လက်ပြောဆိုလေသည်။
“ကျွန်တော့်မှာ ပါရမီရှိတယ်လို့ မပြောရဲပါဘူး... ကျွန်တော်သာ ပျင်းနေမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီး ချန်သာ လက်လျှော့မပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“မဟုတ်တာ... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့”
ချန်ကျန့်က ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်ပြန်၏။
“ငါက မင်းကို ညှာပေးခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ သုံးခဲ့တာပဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့ ရိုက်ချက်ကို ခံပြီးတော့တောင် ပြန်ထနိုင်သေးတာပဲ... မင်း တော်ပါတယ်”
လီဟောင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူရမည်လား သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ရမည်လား မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ ခံစစ်သမားတစ်ဦး၏ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ခွန်အားကပင် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
“ကောင်းပြီ... မင်း စိတ်ဓာတ်မကျတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
လျူလုံက စကားဝင်ပြောလိုက်၏။
“မင်းသာ ရှုံးနိမ့်မှုကို မခံစားနိုင်ဘဲ နှုတ်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမလို့ပဲ... အခုတော့ မင်းက ဇွဲရှိတယ်ဆိုတာ သိရပြီ”
သူ၏ လေသံက ပြန်လည်အေးစက်သွားပြန်သည်။
“ငါ ပြောချင်တာကတော့ ချန်ကျန့်က တစ်ကျိပ်သတ် အဆင့်ရှိတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ခံစစ်ကိုပဲ အဓိကထားတဲ့သူပဲ... စွမ်းအားရှင်တိုင်းက သူ့ထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်ဆိုတာ မင်း မှတ်ထားရမယ်... မင်းသာ ချန်ကျန့်ကိုတောင် မရှောင်နိုင်ရင် စွမ်းအားရှင်တွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အသက်ရှင်ဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့”
“မင်း အခုမှ အဖွဲ့ထဲကို ဝင်လာတာဆိုတော့ အားနည်းတာက သဘာဝပါပဲ... အခုလောလောဆယ်မှာတော့ မင်းက အစမ်းခန့် အဖွဲ့ဝင်ပဲ ရှိသေးတယ်... အမှုတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပေးတာအပြင် တချို့နေရာတွေမှာ မင်းက ငါးစာအဖြစ် လုပ်ပေးရလိမ့်မယ်”
ယခုအချိန်တွင် လီဟောင်သည် တိုက်ခိုက်ရေး၌ အသုံးမဝင်သေးကြောင်း လျူလုံက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လျူလုံသည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီးနောက် အဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်ကာ -
“လျူယန်... မင်း ဒီကောင်လေးကို တာဝန်ယူလိုက်... သူ့ကို အခြေအနေအားလုံး နားလည်အောင် သင်ပေးလိုက်ပါ... နောက်ပိုင်း မစ်ရှင်တွေမှာ သူ မတော်တဆ သေမသွားအောင် ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ဦး”
“စိတ်မပူပါနဲ့ အဖွဲ့မှူး... ကျွန်မ သူ့ကို သေချာ ကြည့်ရှုပေးပါ့မယ်”
လျူယန်က ရယ်မောကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။ လီဟောင်က ကန့်ကွက်ချင်သော်လည်း မိမိ၏ အခြေအနေကို သိရှိထားသဖြင့် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
သူ့အနေဖြင့် အဖွဲ့မှူး လျူလုံအား အဖွဲ့မှူးဟုသာ ခေါ်ဆိုရန် ခွင့်ပြုချက် ရထားသဖြင့် ထိုအတိုင်းပင် ခေါ်ဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အဖွဲ့မှူး... ကျန်းယွမ်ကို သတ်တဲ့သူက ကျွန်တော်တို့ မနေ့ညက သွားနှောက်ယှက်လိုက်တာကြောင့် သူတို့ စုံစမ်းနေပြီဆိုတာ သိသွားလောက်ပြီ... ကျွန်တော် လေ့လာထားတဲ့ ဖိုင်တွေအရဆိုရင် သူတို့က မိုးအုံ့တဲ့နေ့ ဒါမှမဟုတ် မိုးရွာတဲ့နေ့တွေမှာပဲ လှုပ်ရှားလေ့ရှိတယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ရာသီဥတု ဆိုးရွားလာနိုင်တာကြောင့် သူတို့ လှုပ်ရှားလာနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
“ငါ သိပြီ”
လျူလုံက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ငါ အသင့်ပြင်ထားပါ့မယ်... မင်း ပြောချင်တာက နောက်တစ်ယောက်က မင်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မဟုတ်လား... မင်း ကြောက်နေတာလား”
လီဟောင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့... မင်း အခု လုပ်ရမှာက ဒီကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ပိုသိအောင် လုပ်ဖို့ပဲ... မင်း ပိုသိလေလေ မင်းကိုယ်မင်း ပိုကာကွယ်နိုင်လေလေပဲ... အဲဒီ မီးရှို့သတ်တဲ့ကောင်ကိုတော့ ငါတို့ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားထားပြီးသားပါ”
လီဟောင်အတွက်မူ ဤအဖွဲ့ကို ယုံကြည်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ထို့အပြင် လျူလုံသည်လည်း အသက်ရှင်ချင်သူ ဖြစ်သဖြင့် အချည်းနှီး သေတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယူဆထားမိလေတော့သည်။