အခန်း (၁၂)

တပေါင်သည် သကြားလုံးတစ်လုံးကို အခွံခွာ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ကာ စားနေပြီး တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကလေးတစ်စု ပြေးလာပြီး အားလုံးသည် တပေါင်၏ လက်ထဲက ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့် သကြားလုံးအိတ်ကို စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြသည်။

သကြားလုံးအိတ်ထဲတွင် သကြားလုံးထုပ်များကို သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားသော သကြားလုံးများပါရှိသည်။

သကြားလုံးအရသာကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့် ကောင်လေးများအား သွားရည်ယိုစေပြီး အပြင်မှာ ကြည့်လို့ကောင်းအောင် ထုပ်ပိုးထားတဲ့ စက္ကူကတောင် ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်သလဲ။

အချိန်အတော်ကြာတော့ "အစ်ကိုတပေါင်၊ အစ်ကိုတပေါင်" ကဲ့သို့သော နူးညံ့သော နာမည်သည် လမ်းကြားထဲတွင် တစ်ခွန်ပြီးတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဖိုးတန်လေးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

တပေါင်သည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရပ်နေပြီး သူ့မေးစေ့ကို မော့ကာ အောက်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

အရင်က သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းခဲ့တဲ့ သူတွေကို သူ့နှလုံးသားထဲမှာ မှတ်စုစာအုပ်လေးတစ်အုပ်နဲ့ သိမ်းထားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မခေါ်ကြနဲ့တော့။" တပေါင်သည် သူ့လက်လေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "တန်းစီလိုက်၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်လာ။"

"နားမထောင်တဲ့သူကို ငါ သကြားလုံး မပေးဘူး!" တပေါင်က သူ့ရဲ့ချစ်စဖွယ်မျက်နှာနဲ့ သူတို့ကို ထိတ်လန့်စေသည်။

သေချာတာပေါ့၊ ဒီစကားထွက်လာတာနဲ့ သကြားလုံးလာတောင်းတဲ့ ကလေးတွေက တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

တပေါင်က သူတို့ကို သကြားလုံး တစ်‌ယောက်ပြီးတစ်ယောက်အား ပေးသည်။

"ရှောင်ဟွားမှာ ဘာလို့ နှစ်ခုရှိတာလဲ၊ ငါ့မှာ တစ်ခုပဲရှိတယ်!" တပေါင်အရွယ်လောက် ကောင်လေးတစ်ယောက် ညည်းညူလိုက်သည်။

တပေါင်က သူ့ကို နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ တစ်ခွန်းပြီးတစ်ခွန်း ပြောခဲ့သည်။ "အရင်အကြိမ်တုန်းက မင်း ငါ့အဖေအကြောင်း တခြားတစ်ယောက်ကို မကောင်းပြောနေတာ ငါကြားခဲ့တယ်။"

ခွင့်လွှတ်လိုက်တာပေါ့၊ သူ့ကို သကြားလုံး နည်းနည်းလောက်စားဖို့ ပေးတာကောင်းပါသည်။

ဝူး ဝူး၊ သူကတော့ တပေါင်ကို ဘယ်တော့မှ ရန်စရဲတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

တပေါင်၏ သကြားလုံးတွင် တိကျသော သတ်မှတ်ချက်ရှိသည်။ သူတို့သည် တခြားသူများပြောတဲ့‌နောက် မလိုက်ဘဲ သူတို့မိသားစုအကြောင်း မကောင်းမပြောတဲ့သူတွေကို သကြားလုံးနှစ်လုံး ပိုပေးမည်။

ဒါကြောင့် သကြားလုံးရတဲ့သူတွေက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးကြပြီး သကြားလုံးမရတဲ့သူတွေက သူတို့မျက်နှာကို ဖုံးပြီးငိုကာ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

တပေါင်က သူ့ဘာသာ ကြိတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ဟမ့်၊ မင်းက ငါ့ကို အရင်အနိုင်ကျင့်ချင်ခဲ့တာ။

တပေါင်သည် ထိုနေရာ၌ သူ၏ဒေါသကို ဖြေဖျောက်လိုက်ပြီး သူသည် ကလေးများကြားတွင် ရေပန်းစားသော ဘုရင့်ထီးနန်းသို့ တရှိန်ထိုး တက်လာခဲ့သည်။

နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရင် လီကျောင်းကျောင်းဘက်မှ အနည်းငယ် စိတ်ဆင်းရဲနေပုံရသည်။

လီကျောင်းကျောင်းက ပြေးထွက်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချမ်ဖုန်းယင်က သူမကို ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချမ်ဖုန်းယင်သည် သူမကို အရှက်ရစေသည်ဖြစ်စေ မရ‌စေသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ လီကျောင်းကျောင်းကို အိမ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

"နင့်လို အရှက်မဲ့တဲ့ ကောင်မမျိုးကို ငါက ဘယ်လိုပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတာလဲ?" လီကျောင်းကျောင်းကို မြင်သောအခါ ချမ်ဖုန်းယင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ဘယ်သူက အရှက်မဲ့တာလဲ?" လီကျောင်းကျောင်းက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နင်မျက်နှာရချင်လို့ နင် ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာမလား?" ချမ်ဖုန်းယင်၏ ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး "ငါမဝင်လာရင် နင့်ရဲ့ ဒုတိယဝမ်းကွဲကို နင်ဘာပြောမလို့လဲ?"

လီကျောင်းကျောင်းသည် ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ခဏနေဝောာ့ သူမသည် ဘာမှမမှားဘူးဟုထင်ပြီး သူမ၏ မိဘများသည် ကုရှန်းက အနာဂတ်တွင် ဘယ်လိုအောင်မြင်နိုင်သည်ကို မသိတာကြောင့်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဒါကိုတွေးရင်း လီကျောင်းကျောင်းက သူ့အမေနဲ့ စကားကောင်းကောင်းပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "အမေ၊ ကုရှန်းက အနာဂတ်မှာ တိုင်းပြည်ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးလူဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ အမေ မသိပါဘူး! ကျွန်မ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် ကျွန်မက…"

လီကျောင်းကျောင်းသည် ထိုလှပသော စိတ်ကူးယဉ်မှုတွင် နှစ်မြုပ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ချမ်ဖုန်းယင်သည် သူမကို စိတ်ပျက်သည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။

ချမ်ဖုန်းယင်က နားမထောင်တော့ပေ။ ကုရှန်းက အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သူမ ဂရုမစိုက်ပါ။ လီကျောင်းကျောင်းက ဒီလိုမျိုး သိက္ခာမဲ့တဲ့အရာကို တကယ်လုပ်ရဲရင် သူမအသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး။

သစ်ပင်သည် ရေဖြင့် အသက်ရှင်၍ လူသည် မျက်နှာဖြင့် အသက်ရှင်သည်။

ချမ်ဖုန်းယင်သည် ဤမျက်နှာကြောင့် သူ့ဘဝ၏ အများစုကို ကောင်းကောင်းနေခဲ့ရပြီး သူမမျက်နှာကို လီကျောင်းကျောင်းက ဘယ်သောအခါမှ ပျက်ဆီးသွားအောင် လုပ်ဖို့ ခွင့်မပြုပါ!

ဒါကိုတွေးပြီး ချမ်ဖုန်းယင်က ရက်စက်ကာ လီကျောင်းကျောင်းအား အခန်းထဲကို သူမကိုယ်တိုင် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။

"နင် အလုပ်မသွားချင်ရင် ဒီရက်ပိုင်း အိမ်ထဲမှာပဲ နေသင့်တယ်၊ အပြင်မသွားနဲ့တော့။"

အခန်းထဲမှာ သော့ခတ်ခံထားရတဲ့ လီကျောင်းကျောင်းက ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူ့အမေက သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားတယ်ဆိုတာ သူမ မယုံနိုင်ဘူး။

ဒါဆိုရင် သူမက ဇာတ်ကြောင်းကို ဘယ်လိုသွားမလဲ?

လီကျောင်းကျောင်းက ပုန်ကန်ပြီး သူမက တံခါးကို အရူးအမူး ခေါက်လိုက်သည်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာကြည့်ကြပေမယ့် ချမ်ဖုန်းယင်ကတော့ မတုန်လှုပ်ပါပေ။

အဆုံးမှာတော့ လီကျောင်းကျောင်းလည်း အရမ်းပင်ပန်းသွားပြီး ပြောဆိုကာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။

ညနေစောင်းတော့ လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ဖခင် လီကွေ့ရှန့် ပြန်ရောက်လာသည်။

လင်မယားဖြစ်သောကြောင့် လီကွေ့ရှန့်နှင့် ချမ်ဖုန်းယင်တို့သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တူညီသောလူများဖြစ်ကြပြီး လီကွေ့ရှန့်၏ သတ်မှတ်ချက်များသည် ချမ်ဖုန်းယင်ထက်ပင် ပို၍လေးနက်သည်။

လီကွေ့ရှန့်က ချမ်ဖုန်းယင်ရဲ့အလုပ်ဌာနကို ဒီနေ့ ဖုန်းခေါ်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့တာကြောင့် ဒီအချက်က ထင်ရှားပါသည်။

ချမ်ဖုန်းယင်သည် လီကွေ့ရှန့်က အများကြီး တိုးတက်လာနိုင်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လီကွေ့ရှန့်၏ သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုမရှိဘဲတော့ မဟုတ်ပေ။

ချမ်ဖုန်းယင်သည် ဒီနေ့ လီကျောင်းကျောင်းရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်ပြောပြသည်ကို ကြားပြီးနောက် လီကွေ့ရှန့်သည် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းကာ အလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။

"ငါသူ့ကို ဒီလိုပြဿနာဆက်ရှာဖို့ လွှတ်မထားနိုင်တော့ဘူး!" လီကွေ့ရှန့်က အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်မှန်တယ်။" ချမ်ဖုန်းယင်ကလည်း "ကျောင်းကျောင်းရဲ့ အလုပ်ဌာနက ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်ကို အလုပ်ကို ထောက်ပံ့ဖို့ အနောက်တောင်ဘက်က ဝေးလံတဲ့ ဒေသတွေဆီ စေလွှတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ ကျွန်မကြားထားတယ်။ ဒါကို ကြည့်လိုက်တော့..."

လီကွေ့ရှန့်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်။"

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး အိပ်ပျော်နေသော လီကျောင်းကျောင်းသည် ချမ်ဖုန်းယင်နှင့် လီကွေ့ရှန့်က စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် သူမ၏အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယွီလန်၏ မိသားစုသည် ညစာစားနေကြသည်။

ကုရှန်းက ပြောင်းဖူးနံရိုးစွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လီယွီလန်ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။

သူက သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဟင်းချိုကို သောက်နေပြီး တပေါင်သည် သူ့လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်ပြောင်းဖူးတစ်ပိုင်းကို ကိုက်နေပြီး သူ့ခြေထောက်တိုနှစ်ချောင်းကို ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ တွဲလျောင်းချထားသည်။

ကုရှန်းက သူ့ရဲ့ ပါးလွှာတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို စေ့လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ နှလုံးသားမဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

"Sမြို့ကို ပြောင်းကြရအောင်။" ဟုသူကပြောသည်။

တကယ်တော့ ကုရှန်းက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း Sမြို့ကို ငွေရှာဖို့ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိပြီး အဲဒါက Sမြို့မှာ တိုက်ရိုက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့လူတွေကို သူ မသိတာကြောင့် မဟုတ်ပါပေ။

တကယ်တော့ ဒါဟာ မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး အခွင့်အလမ်းများစွာရှိသည်။ အခြေချပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်လိုစိတ်ရှိသရွေ့ သူသည် ယခုထက် ငွေများစွာ ပိုရနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် ကုရှန်းက ဘယ်တော့မှ မသွားခဲ့ပေ။

တခြားအကြောင်းပြချက် မရှိချေ။ သူ့ဇနီးနဲ့ ကလေးက ခရိုင်မြို့မှာ ရှိနေတုန်းပင်။ ဒါကြောင့် ငွေအနည်းငယ်ပဲ ရှာနိုင်ခဲ့သည်။ Sမြို့မှာ သူက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် သူတို့ကိုပဲ ထားခဲ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ကုရှန်းသည် အစက လီယွီလန်နှင့် တပေါင်သည် ခရိုင်တွင် ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူ လုံးဝမှားသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ သူသာ နောက်ကျမှ ပြန်လာရင် သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အရိုးသာတွေ့ရလိမ့်မည်။

ကုရှန်းသည် Sမြို့သို့သွားခြင်း၏ အားသာချက်များအကြောင်း ပြောတော့မည်ပင်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆေးရုံအခြေအနေက ပိုကောင်းပြီး သူမ ကလေးမွေးဖို့ အဲဒီကိုသွားနိုင်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပညာရေးသည်လည်း ကောင်းမွန်ပြီး တပေါင်သည် ကျောင်းတက်ရမည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေတာကြောင့် စသည်နှင့် အခြားများစွာသော အရာများဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီစကားတွေ မပြောခင် လီယွီလန်ပြောတာကို သူကြားလိုက်ရသည်။ "ကောင်းပြီ။"

ကုရှန်းက အစကတော့ မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။ "ကိုယ် ပြောပြမှာကို နားထောင်‌နော်... ဟမ်? မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

"ကျွန်မ ပြောတာ သွားမယ်လို့။" လီယွီလန်က ထပ်ပြီးပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကုရှန်း စကားမပြောနိုင်သော အလှည့်ဖြစ်သည်။ သူက မေးလိုက်သည်။ "အဲ့အကြောင်းကို မစဉ်းစားတော့ဘူးဆိုတာ မင်းသေချာလား?"

လီယွီလန်က စကားမပြောဘဲ သူမနောက်က ဗီဒိုကြီးကို မေးမော့ပြပြီး "အဲ့အထဲကို သွားကြည့်လိုက်..."

ကုရှန်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဗီဒိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထုပ်ပိုးထားသော ခရီးဆောင်အိတ်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုရှန်းက သူမကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ?"

"တကယ်​​တော့ ရှင်မ​ပြောရင်​ ကျွန်မ ရှင့်ကို​ပြောမလို့​" လီယွီလန်က "ကျွန်မပြောင်းရွှေ့ဖို့ စိတ်ကူးထားပြီးသားပါ။"

သူမက အိမ်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ မနေဘူး။ သူမပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။

ကုရှန်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူးဆိုရင် သူမက တပေါင်ကို သူမဘာသာ ခေါ်သွားဖို့ပဲ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကုရှန်းပြန်လာရင် နှစ်ယောက်သား ဘယ်သွားမလဲ ဆွေးနွေးကြမည်။

ကုရှန်းက ပြောင်းရွှေ့ဖို့ စပြီးပြောခဲ့မယ်လို့ သူမက မမျှော်လင့်ထားပေ။

ကုရှန်းက ဗီရိုကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထမင်းစားပွဲမှာ ပြန်ထိုင်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ကောင်းပြီ၊ သူ့မိန်းမက မျှော်လင့်ထားသလိုပင်။

တစ်ဖက်တွင် တပေါင်သည် ပြောင်းဖူးအနည်းငယ်ကို စားပြီးနောက် မျက်တောင်ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဖေဖေနဲ့ မေမေ သားတို့ပြောင်းမှာလား? Sမြို့က ဘယ်မှာလဲ?"

လီယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ဟုတ်တယ်၊ မေမေတို့ပြောင်းမှာ… Sမြို့က အဝေးကြီးမှာ။ မင်းသွားတဲ့အခါကျ သိလိမ့်မယ်။"

"တပေါင်၊ မင်း ဒီရက်ပိုင်း မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။" ကုရှန်းက ပြုံးပြီးပြောခဲ့သည်။

တပေါင်သည် ပြောင်းမှာကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။

ကုရှန်းက သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို သူ့အား နှုတ်ဆက်‌စေချင်တယ်လို့ ပြောတာကို ကြားတဲ့အခါ တပေါင်က "ကျွန်တော့်မှာ သူငယ်ချင်း မရှိဘူး။"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူက သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ပြောင်းဖူးတစ်ပိုင်းကိုယူပြီး ဆက်စားသည်။

လီယွီလန်က တပေါင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

တပေါင်သည် ထိလွယ်ရှလွယ်နှင့် အငြိုးကြီးသော ကလေးဖြစ်သည်။ လမ်းကြားထဲမှာ ရန်ဖြစ်ပြီးကတည်းက သူသည် လမ်းကြားမှာရှိတဲ့ တခြားကလေးတွေနဲ့ မဆော့ချင်တော့ဘဲ တခြားသူတွေကို သူ့အား သဘောကျအောင် လုပ်တာက အသုံးမဝင်ပေ။

အဲဒီစာအုပ်ထဲက တပေါင်ရဲ့ ဗီလိန်အထောက်အထားကို ပြန်တွေးကြည့်တော့ လီယွီလန်က ပိုလို့တောင် စိုးရိမ်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် စိတ်ပူတာက အသုံးမဝင်ဘူး။ ယခုဆိုရင် လမ်းကြားရှိ ကလေးများနှင့် ကစားဖို့ တပေါင်ကို ပြောတာက ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

လီယွီလန်သည် သူတို့က ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် တပေါင်သည် သူငယ်ချင်းအသစ်များ ထပ်မံရနိုင်မည်ဟုသာ မျှော်လင့်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့လင်မယားက ပြောင်းရွှေ့ဖို့တွက် ကန့်ကွက်စရာမရှိတာကြောင့် ကုရှန်းသည် ညစာစားပြီးနောက် ထပြီး Sမြို့မှာရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းကို ဖုန်းဆက်ဖို့ စာတိုက်ကိုသွားကာ နေရာသစ်ကိုရောက်တဲ့အခါ အဆင်မပြေစေမဲ့ အရာတွေကို အရင်ရှင်းခဲ့သည် ….

သူ့အဖေ ထွက်သွားတော့မှာကို တပေါင်က မြင်တော့ ကုရှန်း လည်ပင်းကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး လွှတ်ဖို့ ငြင်းဆန်ကာ သူနဲ့အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သားအဖနှစ်ယောက် တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်။ တပေါင်က ကုရှန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

ကုရှန်း၏ အလုပ်အတွက် လီယွီလန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

လီယွီလန်သည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်‌တွေတည်းက သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးထားခဲ့သော်လည်း ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် တပေါင်ကို သူမနှင့် လုံးဝမခေါ်သွားရဲခဲ့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ဖြစ်မှာရော၊ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့်ရော အနည်းငယ် အခက်အခဲရှိသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကုရှန်းပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့သည် အလုပ်များနေသော်လည်း တစ်ဖက်ရှိ လီယွီလန်၏ မိသားစုမှာ ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။

ဒါပေါ့၊ လီယွီလန်ရဲ့မိသားစုက ပြောင်းရွှေ့မယ်ဆိုတာ‌ကိုတော့ သူတို့မသိခဲ့ကြချေ။

ဒါပေမယ့် ကုရှန်း ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတာတော့ သူတို့ကြားခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်က ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက လီယွီလန်နဲ့ အဆင်မပြေခဲ့တဲ့ စကားများကြောင့် လီယွီလန်က တစ်ခုခု လာယူမှာကို ကြောက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ဒီရက်ပိုင်း အိမ်ကို မသွားရဲပေ။

ဝမ်ယင်လျန်က ကုရှန်း ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတာ ကြားတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ လီယွီလန်ကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချပြီး အခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းခဲ့တာကို သူမက ချက်ချင်း မေ့သွားသည်။

တကယ်တော့ နှိုင်းယှဥ်ကြည့်ရင် ဝမ်ယင်လျန်သည် ကုရှန်းက အိမ်တံခါးဝကို မကြာခဏ ပစ္စည်းများယူဆောင်လာတဲ့အတွက် ကျေနပ်သည်။

ကုရှန်း မသေသေးတဲ့အတွက် ဝမ်ယင်လျန်က သူ့သားမက်၏ ပစ္စည်းများကို လိုချင်နေသေးသည်။

အရင်ပုံစံအတိုင်းဆို ကုရှန်းက သူပြန်လာပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် အိမ်ကို လာလေ့ရှိသည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် အဲဒါကို အိမ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်နေပြီး ဤသုံးသပ်ချက်မှ ဘယ်လို ပစ္စည်းကောင်းများ ထွက်ပေါ်လာမလဲဆိုတာကို သူမသည် အချိန်နှင့်အမျှ မှန်းဆနေဆဲဖြစ်သည်။

ရောင်စုံတီဗီဖြစ်ဖို့ ပိုကောင်းသည်။ သူတို့အိမ်မှာ အဲ့တစ်ခုပဲ လျော့နေသည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် လှပသော စိတ်ကူးယဉ်မှုတွင် နှစ်မြုပ်နေပြီး သူမ၏ ပါးစပ်သည် နားရွက်တက်ချိတ်အောင် ပြုံးနေခဲ့သည်။

သို့သော် အရိပ်တောင်မမြင်ခဲ့ရဘဲ သူမသည် နေ့မှညနေအထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသည်။