အခန်း (၁၃)

ကုရှန်းနဲ့ လီယွီလန်က ဒီမှာပဲ ရှိသေးသည်။

ယခု Sမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းသည် အချိန်တိုအတွင်း ဖြစ်လာမှာပင်။ လီယွီလန်၏ ဗိုက်သည် ကြာကြာမစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမသည် အဲဒါကို ဝှက်မထားနိုင်တော့ပုံရသည်။

ကုရှန်းသည် နောက်နေ့တွင် သားဆက်ခြားစီမံရေးရုံးသို့ သွားပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ဒဏ်ကြေးငွေ ပေးခဲ့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသားဆက်ခြားစီမံကိန်း၏ အခြေအနေ သက်ရောက်မှုမှာ ဆိုးရွားသည်။

ဒီမှာနေပြီး တခြားသူတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့မျက်လုံးတွေကို လက်ခံမယ့်အစား စိတ်အေးအေးထားပြီး ကလေးမွေးဖို့ Sမြို့ကို စောစောသွားတာက ပိုကောင်းသည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးက လပိုရင့်လာတဲ့အခါ ခရီးဝေးသွားရတာ ပိုခက်ခဲလာမည်။

ကုရှန်းနဲ့ လီယွီလန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အလုပ်ကထွက်ပြီးတာမို့ တစ်ဖက်မှာ အလုပ်ဌာနအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပေ။

ဖြေရှင်းရမယ့် အရေးကြီးဆုံးကတော့ အခုသူတို့နေတဲ့ အိမ်ဖြစ်သည်။

Sမြို့သို့သွားပြီးနောက် အချိန်တိုအတွင်း ပြန်မလာနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ မြင့်မားသည်။

သူတို့ အခုနေနေတဲ့အိမ်ကို သိမ်းထားမလား သို့မဟုတ် ရောင်းလိုက်မလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းဖြစ်သည်။

ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့က ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်က ရောင်းရမလွယ်သလို ငွေအများကြီးလည်း မရပေ။

အနာဂတ်မှာ သူတို့ပြန်လာရင် သူတို့မိသားစုမှာ နေစရာနေရာရှိနေမည်။

အိမ်မှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူး။

သူတို့နေတဲ့အိမ်က ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပေမယ့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိသည်။ လူမရှိသောအိမ်တွင် ကျန်ခဲ့လျှင် သူခိုးလေးများသာမက မိသားစုသူခိုးများအတွက် လွယ်ကူသွားမည်ဖြစ်သည်။

ကုရှန်းသည် သူ့ခြံဝင်းထဲတွင် အရာမျိုးစုံကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေချိန်၌ ဝမ်ယင်လျန်သည် အလျင်အမြန်ရောက်လာသည်။

ခြံဝင်းထဲမှာ အမှိုက်တွေ ပြည့်နေပြီး ခြံတံခါးကိုလည်း ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားသည်။

ဝမ်ယင်လျန် ဝင်လာသည်နှင့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ၁၄လက်မ ရောင်စုံတီဗီကို ပျော်ရွှင်စွာ ရွှေ့ထားသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ?" ဝမ်ယင်လျန်က ရောင်စုံတီဗီကို ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်း ငါ့သမီးရဲ့ ရောင်စုံတီဗီနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ? အဲဒါ ငါ့အတွက် ချထားစမ်း!"

ဒါပေမဲ့ ရောင်စုံတီဗီကိုင်တဲ့လူက ဒေါသမထွက်ဘူး။ သူက ဝမ်ယင်လျန်ကို ကြေးခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ မျက်လုံးတစ်စုံနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး "ခင်‌ဗျား ဘာလို့ လာထားခိုင်းနေတာလဲ? ဒါ ပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်ထားတာ!"

ဝမ်ယင်လျန်က အံ့သြစွာဖြင့် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကုရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး "ရပါတယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ သွားတော့၊ ဒါက ကျွန်တော့်ယောက္ခမ"

အရပ်ရှည်သောလူသည် ဝမ်ယင်လျန်ကို ထပ်မံစိုက်ကြည့်ကာ ကျိန်ဆဲပြီး ထွက်သွားလေသည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် သူ့လက်ထဲမှ ရောင်စုံတီဗီကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမနှလုံးသွေးများ စီးကျနေသည်။

"ရှောင်ရှန်း၊ မင်းအမေကို ပြောပါဦး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ဝမ်ယင်လျန်က ကုရှန်းကို ထပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကုရှန်းက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ အမေ၊ အထဲမှာ ဝင်ပြောရအောင်"

ကုရှန်းသည် ပြောပြီးတာနဲ့ ဝမ်ယင်လျန်ကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းသည် ခြံဝင်းကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေပြီး အရာအားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် စုပုံထားသည်။ ဝမ်ယင်လျန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆိုးရွားသော ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

လီယွီလန်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးနေသည်။ ခြံထဲတွင် ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ အော်ဟစ်သံကို သူမကြားခဲ့ရပြီး အခု သူမ ဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရတာ အံ့သြသည်မဟုတ်ပေ။

ကုရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး လီယွိီလန်က ဝမ်ယင်လျန်အား နှုတ်ဆက်ဖို့ စိတ်မ၀င်စားပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ယင်လျန်သည် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူမက ဘာဖြစ်သွားသည်ဆိုတာကို သိချင်နေခဲ့သည်။

ကုရှန်းဟာ အမြဲတမ်း တာဝန်ကျေပွန်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ သူမအိမ်ကို ပစ္စည်းတွေ မသယ်လာတော့ဘဲ အခန်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ရောင်စုံတီဗီတွေတင်မကဘဲ ရေခဲသေတ္တာပါ မရှိတော့တာကို ဝမ်ယင်လျန်က တွေ့လိုက်ရသည်!

ကုရှန်းသည် ရေခရားကို ယူကာ ဝမ်ယင်လျန်အတွက် ရေတစ်ခွက်ကို ငဲ့ကာ စကားမပြောဘဲ သူက ရှက်နေဟန်တူသည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် သေလုနီးပါးဖြစ်ပြီး သူ့ကို အမြန်ပြောပြရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"​အဟွတ်၊ ဒီ​လို​ပဲ။" ကုရှန်းက နောက်ဆုံးတော့ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လန်နဲ့ ကျွန်တော် ပြောင်းရွှေ့တော့မယ်။"

"ပြောင်းရွှေ့နေတာလား? ဘာလို့‌ပြောင်းရွှေ့နေတာလဲ၊ ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ?" ဝမ်ယင်လျန်သည်လည်း သူတို့ပြောင်းရွေ့တော့မည်ဟု မှန်းဆခဲ့သည်။

"ပြည်နယ်မြို့ကို သွားမှာ။" ကုရှန်းက လိပ်စာမှားကို တမင်တကာ ပေးလိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကားပေါ်သို့တက်သောအခါ အခြားမည်သူမျှ မလိုက်နိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းပြည်နယ်မြို့မှာ ဘာလုပ်မို့လဲ? ရှောင်လန်နဲ့ တပေါင်ရော သွားမှာလား? ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီး၊ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာလုပ်ကြမှာလဲ?"

ဝမ်ယင်လျန်က သူမ ဒါကို ပြောတာက လီယွီလန်နဲ့ တပေါင်ကို ဂရုစိုက်လို့ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမယ့် လီယွီလန်နဲ့ တပေါင် ထွက်သွားမယ်ဆို ကုရှန်းက သေချာပေါက် ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ သူမတွေးခဲ့သည်...

ထိုအခါ ပစ္စည်း‌တွေနှင့်ငွေကို သူမအိမ်သို့ ပို့ဆောင်ဖို့ ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်တော့ပေ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါသဘောမတူဘူး။" ဝမ်ယင်လျန်က သူမ အဲဒါကို တွေးမိပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့သမီးနဲ့ ငါ့မြေးက ဒီမှာပဲနေရမယ် မဟုတ်ရင် ငါ စိတ်မချမ်းသာဘူး"

လီယွီလန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်ယင်လျန်က သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကုရှန်းသည် သူ့မျက်လုံးထဲက လှောင်ပြောင်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်နှာကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။

သူ့ယောက္ခမ၏ အာမခံချက်မှာ သူ့ဇနီးအား ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချရန်နှင့် သူ့ဇနီးကို နောက်အိမ်ထောင်ပြုရန် တွန်းအားပေးရန် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် ကုရှန်းက ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ယောက်ပင်။ ဝမ်ယင်လျန်ပြောတာကို သဘောမတူတာက ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသည်။

ဒါက မနေ့ညက လီယွီလန်နဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

"ရပါတယ် အမေ၊ ကျွန်မ တပေါင်ကို သူ့မိဘအိမ်ဆီ အခုချက်ချင်း ပို့လိုက်မယ်။" လီယွီလန်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။

ဒီစကားကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်က လန့်သွားပြီး "မင်းမိဘအိမ်မှာ ဘာလို့နေမှာလဲ?"

"မှန်တယ်။" ကုရှန်းက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ပြောသည်။ "ကျွန်တော် စီးပွားပျက်သွားတော့ ဒီအိမ်နဲ့ ဒီအိမ်လေးပဲ ယူလို့ရခဲ့တယ်။ အကြွေးတွေဆပ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေရောင်းရတယ်... မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ရောင်းပြီးရင် ကျွန်တော်တို့မှာ နေစရာနေရာမရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မြို့ကို မိသားစုနဲ့ သွားဖို့ စိတ်ကူးပြီး ငွေရှာမယ်။ ငွေပြန်ပေးချေဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေ ရှာနိုင်မလားလို့…"

"ဘာ ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးခဲ့တာ?" ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်ယင်လျန်က အော်လိုက်သည်။

ကုရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝမ်ယင်လျန်ကို တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ထပ်မံကြည့်ကာ "ရှောင်လန်နဲ့ တပေါင်ကို အမေနဲ့ အတူနေခွင့်ပေးရင် ကောင်းမှာပဲ။"

ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ အမူအရာသည် ဝန်လေး‌သွားသည်။ "ရှောင်ရှန်း၊ မင်းသိလား ငါတို့အိမ်က သေးသေးလေးမို့ လူတွေအများကြီးနဲ့ ငါတို့ဘယ်လိုနေနိုင်မလဲ? မင်း ရှောင်လန်နဲ့ တပေါင်ကို မင်းမိဘတွေဆီမှာ ဘာလို့မနေခိုင်းတာလဲ? မင်းအိမ်က ကျယ်တယ် မဟုတ်လား"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမအိမ်မှာ နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

"ဟေး၊ ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို စဉ်းစားဖူးတယ်။" ကုရှန်းက သက်ပြင်းချပြီး "ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ရှောင်လန်က ဆက်ဆံရေးမကောင်းတာကြောင့် မဟုတ်ဘူးမလား? ရှောင်လန်နဲ့ တပေါင်က အဲဒီမှာနေရတာ စိတ်မသက်သာဘူး။ ဒါပေမယ့် အမေနဲ့ကျ မတူဘူးလေ။ အခု အမေက ရှောင်လန်ရဲ့အမေပဲ"

ဝမ်ယင်လျန်ရဲ့ ပါးစပ်တွေ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ မင်းက မင်းအမေကို စိတ်ပူနေပေမယ့် ငါနဲ့ကျ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်ပေါ့?

ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!

လီယွီလန်မှာ အလုပ်မရှိတော့ဘူး။ ကုရှန်းက သူတို့ အကြွေးတင်နေတုန်းပဲဆိုတော့ သူတို့ကို အိမ်ပြန်လာခွင့်ပေးလိုက်ရင် ပါးစပ်နှစ်ပေါက်ပဲ အဖက်တင်သွားမယ် မဟုတ်ဘူးလား?

ဒီလိုအရှုံးပေါ်တဲ့ အရာကို မလုပ်ဘူး။

ဝမ်ယင်လျန်က အကြောင်းအရာကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘယ်လောက် အ‌ကြွေးတင်နေတာလဲ? မင်း အဲဒါကို ပြန်ပေးနိုင်လား?"

သူမသည် နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခုမေးသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အခု အိမ်က တခြားသူကို ပေါင်နှံထားပြီး၊ ဘဏ်ကစုငွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းပြီးရင် နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးတယ်။" ကုရှန်းက အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေပုံရပြီး "ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်မယ်။ အခွင့်အရေးရှာဖို့ မြို့ကို သွားနိုင်ပါတယ်လေ"

ဝမ်ယင်လျန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ခုန်ပေါက်သွားကာ အဲဒါက ငွေအများကြီးလို့ ထင်သွားသည်!

"အကြွေးကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ကျွန်တော် နေရာတိုင်းမှာ ငွေလိုက်ချေးမလို့" ကုရှန်းက ပြောပြီးသည်နှင့် ဝမ်ယင်လျန်ကို ရုတ်တရက်ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများက "စကားမစပ် အမေ ကျွန်‌တော့်ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ချေးလို့ရမလား? ကျွန်တော် မြန်မြန်ပြန်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။"

ဝမ်ယင်လျန်၏ အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမသည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ မင်းကိုချေးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမ အရမ်းစိုးရိမ်သွားသည်။ ကုရှန်းက အနာဂတ်မှာ ငွေရှာနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? သူ့ကို ဒီလောက်ထိ မစော်ကားနိုင်သင့်ဘူး...

ဒါကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်က သူ့မျက်နှာကို ပြန်ပျော့ပြောင်းပြီး "ရှောင်ရှန်း၊ မင်းသိပါတယ်၊ ငါ့မိသားစုနဲ့ မင်းအဖေရဲ့ လုပ်ခလစာက မမြင့်ဘူး။ အခွန်ကိုလည်း အရာအားလုံးအတွက် ပေးရတယ်။ ရှောင်ရှန်း၊ လီအိမ်ကလည်း အလုပ်လက်မဲ့တစ်ယောက်လေ။ ငါတို့မှာ ဘယ်လိုလုပ် အပိုငွေရှိမှာလဲ!"

ကစားရတော့မှာဆိုတော့ ပြီးပြည့်စုံအောင်တော့ လုပ်သင့်သည်။

လီယွီလန်က သူမကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ပြီး "အမေ၊ ကျွန်မက အမေ့ရဲ့သမီးပါ။ အခု ကျွန်မကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ချေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ့မှာ ပိုက်ဆံတကယ်မရှိဘူး" ဝမ်ယင်လျန်က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

လက်ထပ်ပြီးသော အရှုံးသမားသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံကို ယူချင်နေသေးသောကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် "ဘာ" လို့ ပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ် ငါအိမ်မှာလုပ်စရာတွေ ရှိသေးတာကို သတိရလို့ အရင်ပြန်တော့မယ်။" ဝမ်ယင်လျန်သည် သူမခြေထောက်ကို အရှ်ိန်တင်လိုက်ပြီး "မင်းတို့ ပြောင်းရွှေ့ချင်တယ်ဆို မြန်မြန်လုပ်ကြ။ ပြီးမှ ငါမင်းတို့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ဝမ်ယင်လျန်သည် အစက သူမဝင်လာသောအခါတွင် သူမသည် တပေါင်၏ အရုပ်အချို့ကိုယူကာ သူမ၏ အဖိုးတန်မြေး ကစားရန် ၎င်းတို့ကို ပြန်ယူလိုခဲ့သည်။

အခုတော့ ကုရှန်းနှင့် ယွီလန်တို့၏ မျက်လုံးအောက်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူမကို လိုက်ဖမ်းနေသကဲ့သို့ သူမသည် ဘာမှမလုပ်ရဲဘဲ နှစ်ယောက်သား လိုက်လာပြီး ပိုက်ဆံတောင်းမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကုရှန်းက လီယွီလန် ပြန်ပြေးသွားတဲ့ နောက်ကိုလိုက်ကြည့်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာ လှောင်ပြောင်တဲ့ အပြုံးကို မပြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "မင်းအမေက တကယ်ပဲ..."

လီယွီလန်က သူ့အမေအကြောင်း ကုရှန်းရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့စကားတွေကို စိတ်မ၀င်စားပေမယ့် ဝမ်ယင်လျန်ကို သူတို့က အကုန်ပြောတာကြောင့် တခြားသူတွေက သူတို့ဆိုလိုတာကို နားမလည်ဘဲ သူတို့ကို အတင်းပြောနိုင်သည်။

"တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လှောင်နေတာကို ရပ်လိုက်ကြရအောင်။ ရှင်ရဲ့ ကုမိသားစုက လူကောင်းမဟုတ်ဘူး။ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီ။ ရှင့်မိသားစုကနေ ရှင့်အိမ်ကို လာတဲ့သူကို ရှင်တွေ့လား?"

လီယွီလန်သည် အစ်မကု စွင့်ယာကျင့်ထံသို့ သွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ။ စွင့်ယာကျင့်က ထန်ချွန်းဟုန်ကို အဲ့အကြောင်းအား မပြောပြခဲ့‌တာ သူမ မယုံနိုင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် သူဘာပြောနိုင်မလဲ? ထန်ချွန်းဟုန်သည် လီယွီလန်၏ အခက်အခဲများကို မသိနိုင်ပါ။

ဘယ်ချွေးမ ကိုယ်ဝန်ရှိရင် ယောက္ခမက လာမပြုစုဘဲ နေမှာလဲ? ဒါပေမယ့် ထန်ချွန်းဟုန်က အဲဒါကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြောရရင် ထန်ချွန်းဟုန်သည် ယခု သူတို့နေထိုင်ရာ အိမ်ထဲသို့ မ၀င်ရောက်ပေ။

ကုရှန်းသည် သူ၏ အကျင့်သီလကိုသိပြီး သူသည် သူ့မိသားစုကို လုံးဝထည့်မပြောချေ။

လီယွီလန်၏မျက်နှာပေါ်မှ မကျေနပ်မှုများကို မြင်လိုက်ရတော့ သူက လက်လှမ်းပြီး သူမနှာခေါင်းကို ညှစ်လိုက်သည်။ လူကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ "Sမြို့ကို ပြောင်းပြီးရင် ကိုယ်တို့ သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံတာကို ရပ်လိုက်နိုင်ပြီ၊ ကောင်းပြီလား?"

လီယွီလန်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။