အခန်း (၁၄)

ခရိုင်မြို့သည် သေးငယ်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ကုရှန်းတို့ပြောင်းရွှေ့တော့မည့် သတင်းကို လူတိုင်းမသိအောင် သဘာဝအတိုင်း ဖုံးကွယ်ထားပေမယ့် လူတိုင်းနီးပါးသိကြသည်။

အပြင်မှ အကြွေးတွေဆပ်ရန် အိမ်ကို တခြားသူတွေကိုတောင် အပေါင်ခံထားတယ်လို့ ပြောကြသည်။

အစက ကုရှန်းမိသားစုကို မနာလိုကြသူများက သက်ပြင်းချကြသည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်လုံးလုံး ညစာစားပြီးသည့်နောက် ဤကိစ္စကို လူများက ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

အပြင်ထွက်ပြီး ငွေအများကြီးရှာတဲ့သူတွေကို မနာလိုဖြစ်ဖူးသည်... အခုတော့ ခရိုင်မြို့လေးမှာ ကပ်နေတဲ့သူတွေလောက် သူတို့က မကောင်းဘူးလို့ ထင်ရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့မှာ နေထိုင်စရာ အိမ်တစ်လုံးနဲ့ လစာကျန်နေသေးတာကြောင့် လူတိုင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ ရုတ်တရက် အေးချမ်းသွားသည်။

ဒါဟာ အတက်အကျဖြစ်ပြီး ကုမိသားစုက လူတွေက ဒါကို ပုံမှန်အတိုင်ပင် သူတို့လည်း သိခဲ့ကြသည်။

ဒီလိုနဲ့ ပြောင်းရွှေ့တဲ့ ဒုတိယနေ့မှာ နောက်ဆုံးတော့ ကုမိသားစုက ကုချန်ချမ်ပဲ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကုချမ်ချမ်သည် ခရိုင်မြို့လေးတွင် ခေတ်မှီသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ဆံပင်များကို လှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ကလစ်တစ်ခုလည်း ပါရှိပြီး နှုတ်ခမ်းကိုလည်း အနီရောင်ခြယ်သထားသည်။

သူမ ပေါ်လာသောအခါတွင် သူမသည် သန့်ရှင်းမှုမရှိသော ခြံဝင်းလေးကို ဦးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသကာ "ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒုတိယယောင်းမ!"

လူများကိုခေါ်ပြီးနောက် သူမသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ငုတ်တုတ်ကစားနေသော တပေါင်၏ မျက်နှာငယ်လေးကို ညှစ်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "အိုး၊ ငါတို့ တပေါင်ကို မြင်ခဲ့ရတာကြာပြီပဲ"

တပေါင်သည် သူ့ပါးပြင်တွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမလက်ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ခါထုတ်လိုက်သည်။

ဒီအန်တီလေးကို သူ မကြိုက်ဘူး။ သူမက အကြိမ်တိုင်း သူမျက်နှာကို ညှစ်တတ်ပြီး သူမက သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမအိမ်ကို လာတိုင်း အိမ်က ပစ္စည်းတွေ ယူဖို့သာ လာခဲ့သည်။

သူမလက်ကို ခါထုတ်လိုက်သောအခါ ကုချမ်ချမ်သည် စိတ်မဆိုးဘဲ သူမက ထရပ်ကာ အံ့သြသောအကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒုတိယယောင်းမ နင်တို့က ပြည်နယ်မြို့ကို တကယ်ပြောင်းမှာလား?"

"အင်း။" ကုရှန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကုချမ်ချမ်က ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ "နင်တို့ကို ငါကူညီနိုင်တာ တစ်ခုခုရှိလား? အိုး၊ ဒုတိယယောင်းမက ဗိုက်ကြီးနေတာပဲ။ ငါကူညီပေးမယ်၊ ​​ငါကူညီပေးမယ်"

ကုချမ်ချမ် ဒီလိုပြောပြီးကတည်းက လီယွီလန်က သူမကို ကြင်နာစွာ အဝတ်စုတ်ကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်စုတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်ရှိရေကိုပင် မထိသော အကြီးမြတ်ဆုံး အမျိုးသမီး ကုချမ်ချမ်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ယူကာ အံကြိတ်ကာ စားပွဲကို သုတ်လိုက်သည်။

ကုချမ်ချမ်က အလုပ်များကာ ပစ္စည်းများရွေ့နေတဲ့ ကုရှန်းကို ကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။ "ဒုတိယအစ်ကို၊ လွန်ခဲ့တဲ့လအနည်းငယ်က နင်ဘယ်မှာနေတာလဲ၊ ငါ့အတွက် အရင်က ငါဝယ်ခိုင်းခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ခဲ့လား?"

ဘေးမှာ အနားယူနေတဲ့ လီယွီလန်က ကုချမ်ချမ်ရဲ့ စကားကိုကြားတော့ သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ဒီယောင်းမလေးက လုံ့လဝီရိယရှိပြီး စောစောက သူ့အလုပ်ကို ကူညီပေးတယ်လို့ သူမက ပြောခဲ့သည်။ ဒါဟာ တွက်ချက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

"ဒီမှာ မင်းအတွက် တစ်ခုခုဝယ်ထားတယ်လို့ မင်းထင်တာလား?" ကုရှန်းက ခေါင်းမထောင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အာ? တကယ်မဝယ်ခဲ့ဘူးလား?" ကုချမ်ချမ်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ ဒုတိယယောင်းမ ဗိုက်ကြီးတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ အားလုံးသိတာပဲ။ ဒီရက်တွေအတွင်း မင်း သူ့ကို လာတွေ့သေးလား?" ကုရှန်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ကုချမ်ချမ်က သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သဘာဝမကျတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ "ငါ အလုပ်များနေတာ"

"မင်း နေ့တိုင်း ကဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာလား?" ကုရှန်းသည် သူမမျက်နှာကို မထောက်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို နင် ငါ့ကို ဘာလို့ဒီလိုပြောတာလဲ?" ကုချမ်ချမ်က အော်လိုက်သည်။

ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့က သူမကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။

ကုချမ်ချမ်လည်း ငြီးငွေ့လာသလို ခံစားရပြီး လက်ထဲက အဝတ်စုတ်ကို ပစ်ချကာ အိမ်ပတ်ချာကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူမက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လီယွီလန်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "ဒုတိယယောင်းမ၊ ငါတို့ဌာနမှာ မကြာသေးမီက ပါတီပွဲတစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ ငါ့မှာ အဝတ်အစားကောင်းကောင်း မရှိဘူး..."

ကုချမ်ချမ်က လီယွီလန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "နင် ငါဝတ်ဖို့ အဝတ်အစား ငှားလို့ရမလား?"

ကုချမ်ချမ်သည် ခရိုင်မြို့အတွင်း ဖက်ရှင်အကျဆုံး မိန်းကလေးဟု အခိုင်အမာဆိုသော်လည်း သူမ၏ ဒုတိယယောင်းမသည် ဝတ်စားဆင်ယင်ရာ၌ အမြင်ကောင်းရှိပြီး သူမလည်း အဲဒါကိုသိကာ လီယွီလန်၏ ဗီရိုရှိ အဝတ်အစားများကို သူမ အလွန်မနာလိုဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ဒါ တကယ်ကို ကံမကောင်းတာပဲ။" လီယွီလန်က ပြောသည်။

ကုချမ်ချမ်က သူမကို ချက်ချင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့၏ ပစ္စည်းအချို့ကို ထုပ်ပိုးပြီး အခြားသူတစ်ယောက်ဆီ ပို့ထားပြီးပြီ။" လီယွီလန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြသည်။ "အခု ငါတို့မှာ ၀တ်စရာ အ၀တ်အစား နှစ်စုံပဲ ရှိတော့တယ်"

ကုချမ်ချမ်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘာလို့ စောစောက ငါ့ကို မပြောတာလဲ?"

လီယွီလန်လည်း သူမကိုကြည့်ပြီး "မင်းလည်း ငါ့ကိုမပြောခဲ့ဘူးလေ"

ကုချမ်ချမ် - "..."

ကုရှန်းထံမှ လက်ဆောင်လည်း မရခဲ့ပေ။ လီယွီလန်၏ အဝတ်အစားများလည်း မရခဲ့ဘူး။ ကုချမ်ချမ်သည် ဤနေရာတွင် နေရန် အကြောင်းမရှိပေ။

ဒါနဲ့ သူမကထပြီး အလျင်စလို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် ငါအရင်ပြန်တော့မယ်"

မထွက်ခင်မှာ ကုချမ်ချမ်က တစ်ခုခုကို အမှတ်တမဲ့ သတိရသွားပုံရပြီး ကုရှန်းကို "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒုတိယအစ်ကို မေမေက ဒီနေ့ နင့်ကို ပြန်လာပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေစေချင်တယ်…"

ကုရှန်းကိုသာ ဖော်ပြခဲ့ပြီး ကုရှန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ပြန်သွားလာခဲ့ဟု ဆိုလိုသည်။

လီယွီလန်သည် သူမပါးစပ်ထောင့်များကို ယလှုပ်လိုက်သော်လည်း သူမသည် သိပ်ဂရုမစိုက်ပါ။

ထန်ချွန်းဟုန်က သူ့ကို ပြန်လာခိုင်းပေမယ့် သူမတော့ မပါဘူး။

ကုချမ်ချမ် အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ထန်ချွန်းဟုန်က သူမကို ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်ပြီး "ဘယ်လိုလဲ? မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ကုရှန်း ပြန်ရောက်ကတည်းက အိမ်ပြန်လာမယ်လို့ ထန်ချွန်းဟုန်က တွေးခဲ့သည်။ လာကြည့်ရင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သူမက သူကို ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ စစ်ဆေးမေးမြန်းနိုင်ပေမယ့် ရက်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ ကုရှန်းက အိမ်ပြန်မလာကြောင့် အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ သူမက သူမသမီးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ကုချမ်ချမ်သည် သူမ၏အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ရေတစ်ခွက်ကို ငဲ့ချလိုက်သည်။ သောက်ပြီးတဲ့နောက် သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက အရမ်းမွဲနေပြီထင်တယ်။ ကျွန်မအတွက် လက်ဆောင်တောင် မဝယ်ခဲ့ဘူး"

"တကယ်လား? မင်းကို သူက အရင်ကဆို ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လာပေးတယ် မဟုတ်လား? " ထန်ချွန်းဟုန်က သူမပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ပြောင်း‌ရွှေ့တာ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ?" ထန်ချွန်းဟုန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မရောက်တော့ သူတို့အိမ်မှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးက ရွှေ့ပြီးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ သူတို့က ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြောင်းတော့မယ်ထင်တယ်။" ကုချမ်ချမ်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဘယ်ပြည်နယ်မြို့ကို ပြောင်းမှာလဲ?" ထန်ချွန်းဟုန်က မကျေမနပ်ဖြင့် "မင်းငါ့ကိုပြောပြရင် မင်းအစ်ကိုအတွက် အဆက်အသွယ်ရှာပြီး ခရိုင်မြို့မှာ အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ခိုင်းသင့်တယ်"

"အိုက်ရား အမေ အရမ်းစိတ်ပူနေတာပဲ။ ‌အမေ ဘာလုပ်နေတာလဲ?" ကုချမ်ချမ်က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ "ကျွန်မပြောသလိုပဲ ကျွန်မရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုက ကျွန်မအတွက် ပြည်နယ်မြို့ကို သွားပြီး ခရိုင်မြို့မှာ မဝယ်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်!"

"မင်းက ကိုယ့်အတွက်ပဲ စဉ်းစား​နေတာ!" ထန်ချွန်းဟုန်က "ငါ သူ့ကို အိမ်ပြန်လာ‌စေချင်တယ်ဆိုတာ မင်းပြောခဲ့တာလား?"

"ပြောခဲ့တယ်။ သူသဘောတူတယ်။" ကုချမ်ချမ်က ပြန်ပြောပြီးသည်နှင့် သူမကထကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမအမေနဲ့ စကားဆက်ပြောဖို့ အရမ်းပျင်းသည်။

ကုချမ်ချမ်သည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကို ကုရှန်းအတွက် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များရှိနေခဲ့သည်။

ကုရှန်းက သူမကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အရမ်းချစ်ပေးခဲ့တဲ့ ကုခမ်းနဲ့ မတူဘူး။ ကုရှန်က သူ့အပေါ် အရမ်းကောင်းပြီး သူလိုချင်တာမှန်သမျှ ပေးခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ကုချမ်ချမ်ကတော့ သူမရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက သူမအပေါ် သိပ်မကောင်းဘူးလို့ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လီ‌ယွီလန်လောက် သူမပေါ် မကောင်းဘူး...

ဒါကိုတွေးပြီး ကုချမ်ချမ်က အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကုချမ်ချမ်သည် သူမ၏ ဒုတိယယောင်းမ လီယွီလန်ကို မကြိုက်ပါ။ လီယွီလန်ကို မြင်ပြီးတာနဲ့ သူမရဲ့ ရွံမုန်းစရာကောင်းတဲ့ မောင်ဖြစ်သူ လီအိုက်ကောကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူ့ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက တွက်ချက်ထားတယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားသည်။ သူက လီယွီလန်ကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် ကောင်းနေရတာလဲ?

ကုချမ်ချမ်က ဒါကို နားမလည်နိုင်ဘူး။

ထားလိုက်ပါတော့။ အဲဒါကို မစဉ်းစားတော့ဘူး။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယောင်းမလေးသည် သူတို့၏ မိသားစုအရေးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

သူမမှာ အခြားအရာများကို စိုးရိမ်နေသေးသည်။

သူမသည် အရင်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် မရရှိခဲ့သောကြောင့် ထန်ချွန်းဟုန်သည် ခရိုင်တွင် သူမအတွက် အလုပ်တစ်ခုစီစဉ်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို အဆက်အသွယ်တစ်ခု ရှာခိုင်းခဲ့သည်။ အခုချိန်မှာတော့ အလုပ်အကိုင် တည်ငြိမ်လာပြီ ဆိုတော့ အိမ်ထောင်ဖက်ရဲ့ ကိစ္စကိုလည်း အစီအစဉ်တကျ လုပ်မှာဖြစ်သည်။

ဤခရိုင်မြို့လေးတွင်ရှိသော ယောင်္ကျားများသည် ကုချမ်ချမ်ကို မထီမဲ့မြင်မပြုရဲပေ။

ယခု သူမ၏ဒုတိယအစ်ကိုက တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက် သူမသည် ထန်ချွန်းဟုန်၏ အာရုံကို လွှဲထားနိုင်သဖြင့် သူမအား အိမ်ထောင်ဖက်တွေ့ပေးရန် စိုက်ကြည့်နေခြင်းကို ဟန့်တားနိုင်ခဲ့သည်။

ဒီလိုကြီးကျယ်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်က အိမ်တံခါးကို လူကိုယ်တိုင်လာပြီး မိသားစုနဲ့ စကားမပြောတာ မကောင်းပါဘူး။

ဒီလိုနဲ့ ညစာစားပြီးတာနဲ့ ကုရှန်းကထပြီး ကုအိမ်ဆီသွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

မထွက်ခင်မှာ သူက လီယွီလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် စာအုပ်‌လေး တစ်အုပ်ကိုကိုင်ကာ တပေါင်အား ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြနေခဲ့သည်။

"ဒါဆို ငါ မြန်မြန်ပြန်လာမယ်။ မင်းအိမ်မှာနေပြီး အပြင်မထွက်နဲ့" ကုရှန်းက ရှင်းပြခဲ့သည်။

"အိုး ကောင်းပါပြီ။" လီယွီလန်က မျက်လုံးဝောာင် မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဆင်မပြေဘူးလား?" ကုရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ အထင်အမြင်‌ကြောင့်လား မသိပေမယ့် ဒီတစ်ခါ သူပြန်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ့မိန်းမက တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကွာအဝေးသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာခဲ့သည်။

"ဘာလို့ အဆင်မပြေရမှာလဲ?" လီယွီလန်က "သွားတော့"

သူမပြောတာကိုကြားတော့ ကုရှန်းက သူ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ခြေလှမ်းကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကုကောင်းထျန်းနှင့် ထန်ချွန်းဟုန်တို့သည် အစားအသောက်လုပ်ငန်း၏ ဝန်ထမ်းများဖြစ်သောကြောင့် ကုမိသားစုသည်လည်း အစားအသောက်လုပ်ငန်း၏ မိသားစုဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ကြသည်။

ကုရှန်းသည် မိသားစုဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများကို စွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ငါတို့ဒီမှာကြီးပြင်းလာတဲ့အတွက် ငါတို့အားလုံးဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကြသည်။ အားလုံးက တုံ့ပြန်ပြီးတာနဲ့ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ကုရှန်း မင်းမိဘတွေကို တွေ့ဖို့ ပြန်လာတာလား?" လူကြီးတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း ဟုတ်တယ်။" ကုရှန်းကလည်း ပြန်ဖြေသည်။

"လူလေး၊ မင်းအလုပ်ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ရင် မင်းအမြဲစောစောထရလိမ့်မယ်၊ ဒါကို ငါတို့အားလုံးသိတယ်။" တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို သနားစိတ်နဲ့ အားပေးလိုက်သည်။

ကုရှန်းက သူ့နှာခေါင်းကို ထိကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကောင်းပါပြီ ဦးလေး၊ ဦးလေးပြောသလိုပါပဲ။"

လမ်းတစ်လျှောက် နှုတ်ဆက်စကားနှင့်အတူ ကုရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကုအဖေနှင့် ကုအမေ၏ အိမ်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးကို သော့ဖွင့်ပြီး သူက တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ညနေစောင်းတော့ အိမ်ထဲမှာ မီးအိမ်ထွန်းထားသည်။

ထန်ချွန်းဟုန်သည် အနီရောင်ဆိုဖာပေါ်တွင် တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေပြီး ကုကောင်းထျန်းသည် အခြားတစ်ဖက်တွင် စီးကရက်တစ်လိပ် သောက်နေသည်။

သူက ကုချမ်ချမ်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမအခန်းထဲက မီးတွေလည်း ပိတ်ထားသည်။ ဒါကြောင့် သူမထပ်ပြီး ကနေတာ ဖြစ်ရမည်။

ကုရှန်းက တံခါးကိုပိတ်ပြီး "အဖေ၊ အမေ"

ကုကောင်းထျန်းက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြာတွေကို ခါထုတ်ကာ "ဘာလို့ တပေါင်ကို ပြန်မခေါ်ခဲ့တာလဲ?"

ကုကောင်းထျန်းက တစ်ဦးတည်းသော သူတို့၏မြေးဖြစ်သူ တပေါင်ကို ပြောသည်။ အဲဒါက ပိုအရေးကြီးသည်။ တပေါင် မပါလာတာကိုမြင်တော့ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

ကုရှန်းက ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့အမေ ထန်ချွန်းဟုန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "တပေါင်က ရှောင်လန်နဲ့ အိမ်မှာရှိနေတယ်"

ထန်ချွန်းဟုန်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် မဲမှောင်လာသည်။

သူမသည် ကုရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ‌နောက်ကိုမှီလိုက်ပြီး "မင်းဘယ်လောက် အကြွေးတင်‌နေတာလဲ? "

ကုရှန်းသည် ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူ့အကြွေးကြောင့် ပြောင်းရွှေ့သွားသည်ဟု အပြင်သို့ပြောထားသောကြောင့် ကုမိသားစုအား အမှန်အတိုင်းပြောပြစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဒါကြောင့် သူစဉ်းစားပြီးသား နံပါတ်တစ်ခုကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောလိုက်သည်။

ထန်ချွန်းဟုန်က ကိန်းဂဏန်းတွေကို ကြားတော့ ငိုပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ "ငါဘာတွေပြောခဲ့လဲ မင်းအလုပ်ကထွက်ပြီး တခြားကို အလုပ်သွားလုပ်ဆိုတော့ ငါသဘောမတူဘူးလို့။ အခု မင်းအဆင်ပြေလား? တစ်ခုခုမှားသွားပြီလေ!"

"အမေ အလုပ်က ထွက်လိုက်တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ ကျွန်တော်နောင်တမရဘူး" ကုရှန်းက ပြောခဲ့သည်။

"မင်းကိုယ်​တိုင်​ ဘာဆုံးဖြတ်​ခဲ့တာလဲ? ငါမသိဘူး မထင်​နဲ့၊ မင်းကိုတွန်း​ပေးတာ မှင်စာမပဲ ဖြစ်​ရမယ်​!" ထန်ချွန်းဟုန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်အား ထန်ချွန်းဟုန်က အပစ်တင်တာကို ကြားသောအခါ ကုရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ့အမေက လီယွီလန်ကို ဒီလိုသီးသန့်ခေါ်တာကို သူတကယ်မသိခဲ့ဘူး...

"အမေ၊ ရှောင်လန်က ကျွန်တော့်မိန်းမပါ။ အမေသူ့ကို ဒီလိုမခေါ်သင့်ဘူး" ကုရှန်းက ပိုလေးနက်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ကုရှန်းက သူမကို အာခံရဲတာကို မြင်သောအခါ ထန်ချွန်းဟုန်က ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

"ငါက မင်းအမေက ဘာလို့ ငါစကားနည်းနည်းမှ မပြောရတာလဲ? ငါနားလည်တယ်၊ အဲဒါက မှင်စာမရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ ပြောစမ်း၊ မင်း ငါတို့ပြောတာကို အရင်က ပိုနားထောင်ခဲ့တာ။ ငါတို့က မင်းကို ကောလိပ်ကနေ ဘွဲ့ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းငါတို့ကို ဒါကိုပြောဖို့ ပြန်လာတာပဲ။ မင်း အဲ့ဒီမှင်စာမကို လက်ထပ်ပြီးကတည်းက မင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ငါတို့မိဘတွေရှိတော့တာ မဟုတ်ဘူး!"