အခန်း (၁၅)
Vol. 2 Ch. 15
ထန်ချွန်းဟုန်သည် လီယွီလန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ကြီးမားသောအမြင်ရှိသည်။
သူမ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်တွင် သူမ၏ သားသည် လီယွီလန်နှင့်တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် သူသည်မနာခံတော့ပေ။
အစပိုင်းတွင် ထန်ချွန်းဟုန်သည် ဝမ်ယင်လျန်ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်သောကြောင့် သူမကို ဒေါသဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူက သူ့သားကို လုံးဝထည့်သွင်း မစဉ်းစားခဲ့ပေ။
လီယွီလန်မှာ မြေခွေးမတစ်ကောင်လို မျက်နှာရှိပြီး သူ့သားရဲ့ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး တကယ်လက်ထပ်ခဲ့တာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး။
သူမသည် အိမ်ထောင်ကျသွားတော့ ပိုတောင်ဆိုးသေးသည်။ အိမ်က ထွက်သွားတာကို မပြောနဲ့ဦး၊ လီယွီလန်သည် သူ့သားရှေ့မှာပဲ သူ့ကို ယောက္ခမတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ဒီအချက်အချို့ကြောင့် သူမသည် သူ့သားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ ပိုလို့တောင် ဆန့်ကျင်လာပြီး ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ သူသည် အလုပ်ကနေ နှုတ်ထွက်လိုက်သည်…
ထန်ချွန်းဟုန်သည် ဒေါသကြီးလွန်းသဖြင့် သူမသည် ဤကိစ္စများကို တွေးတောရင်း ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်ပြီး သေလောက်အောင် ဒါကို နောင်တရနေခဲ့သည်။
ကုရှန်းသည် ယခု ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီယွီလန်ပေါ် သူမ၏ဒေါသကို မဖြေဖျောက်နိုင်တော့ပေ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်သောအခါ ကုရှန်း၏ မျက်နှာသည် အလွန်ဆိုးရွားသွားသည်။
"အမေ.…"
သူက ပါးစပ်ကို ဖွင့်ခါနီးတွင် စောစောက ဘေးနားမှ ထွက်သွားတဲ့ ကုကောင်းထျန်းက နောက်ဆုံးတော့ ပြောလာခဲ့သည်။
သူက စားပွဲပေါ်ရှိ ယွန်းထည်ကြွေထည်အိုးကိုယူကာ စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ခေါက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဆူညံမနေနဲ့"
ကုကောင်းထျန်းသည် မိသားစု၏ အဓိကဖြစ်ပြီး သူကဆူလိုက်တာကြောင့် ထန်ချွန်းဟုန်က မကျေနပ်ရင်တောင် ပါးစပ်ပိတ်ထားရသည်။
"ရှောင်ရှန်း မင်းအမေက စကားကောင်းကောင်း ပြောနေတာပါ၊ မင်းအရင်က မင်းအလုပ်ကနေ မနှုတ်ထွက်ခဲ့သင့်ဘူး" ကုကောင်းထျန်းက "ငါတို့ပြောတာကို နားထောင်ပါ။ မင်းပြည်နယ်မြို့ကို သွားစရာ မလိုပါဘူး။ ခရိုင်မြို့လေးမှာပဲနေပြီး နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားပါ။ ငါတို့နောက်ထပ် အလုပ်ရှာနိုင်မလား စဉ်းစားရအောင်။ အကြွေးကတော့ စုဆောင်းပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်"
"ဟုတ်တယ်!" ထန်ချွန်းဟုန်က "ဝမ်ယင်လျန်နဲ့ တခြားသူတွေလည်း ဒီပိုက်ဆံကို ပေးရမှာပဲလေ။ ဘယ်လောက်တောင် ယူထားတာလဲ? အခက်အခဲတွေရှိလို့ အခုဘေးမှာ ဒီတိုင်း ရပ်တည်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"
ကုရှန်းသည် ခဏလောက် စကားမပြောနိုင်ပေ။
ကုကောင်းထျန်းက ဒါကို သူ့အတွက် အကျိုးရှိအောင် ပြောသွားတာကို သူကြားနိုင်ပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကုကောင်းထျန်းနဲ့ ထန်ချွန်းဟုန်က သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ပြန်ကြိုးစားနေတာကိုလည်း သူတွေ့လိုက်ရသည်။
ကုမိသားစု၏ သားသမီး သုံးယောက်တွင် ကုကောင်းထျန်းသည် ကုခမ်းကို တန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး ထန်ချွန်းဟုန်သည် ကုချမ်ချမ်ကို ချစ်သည်။
ကုရှန်းသည် အလယ်တွင် အရှက်ရဆုံး ကလေးဖြစ်သည်။
ကုအဖေနဲ့ ကုအမေက သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား မဆက်ဆံဖူးတာကြောင့် ကုရှန်းဟာ အမြဲတမ်း စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူက မူလတန်းကျောင်း၊ အလယ်တန်းကျောင်းနဲ့ တက္ကသိုလ်တွေကို အဆင့်ဆင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ဘွဲ့ရပြီးချိန်မှာတောင် လျှောက်လွှာတင်ပြီး သူတို့ ခရိုင်လေးမှာပဲ ကျောင်းတက်ခဲ့ရသည်။
ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ ကုအဖေနဲ့အမေအပေါ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေက အရမ်းပေါ့ပါးသည်။
အရင်က သူတို့ပြောတာကို နားထောင်ပေမယ့် သူ့မှာ ပန်းတိုင်နဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ မရှိတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို နာခံခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် အခု သူလိုချင်တာကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်လို့ ကုမိဘတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ မျှော်မှန်းချက်တွေကို သူက ဆန့်ကျင်ရမှာ ဖြစ်သည်။
ကုအဖေနဲ့ ကုအမေက ဒါကိုမသိဘဲ လက်ထပ်ပြီးမှ သူက ပုန်ကန်လာတယ်လို့ ထင်နေခဲ့ကြသည်။
ကုရှန်းသည် အမြဲတမ်း ပုန်ကန်သူဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူတို့မသိခဲ့ကြဘဲ ယခုမှသာ သူက ဒါကိုပြသခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။
"အဖေပြောတာကို သဘောမတူလို့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ကုရှန်းက ကုကောင်းထျန်းကိုကြည့်ကာ သေသေချာချာ ပြောလိုက်သည်။
"ကြည့်စမ်း၊ ကြည့်စမ်း၊ သူက အဲ့မှင်စာမရဲ့ စနက်ကြောင့်လို့ ကျွန်မပြောခဲ့တယ်လေ!" ထန်ချွန်းဟုန်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကုကောင်းထျန်းက ထန်ချွန်းဟုန်လောက် မစိုးရိမ်ဘဲ သူက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ယူလိုက်ပြီး "ရှောင်ရှန်း၊ မင်းစဉ်းစားလို့ရတယ်။ ဒီမှာပဲနေရင် မင်းအကြွေးတင်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံကို ဆပ်ဖို့ ငါတို့ကူညီပေးလို့ရတယ်။ မင်းအမေနဲ့ငါ့မှာ နည်းနည်းတော့ စုဆောင်းထားတာ ရှိသေးတယ်။ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့မကူညီနိုင်ဘူး"
ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုပင်။
ဒါကိုကြားတော့ ကုရှန်းက သူ့မှာပြောစရာ မရှိဘူးဆိုတာကို သိလိုက်တာကြောင့် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး မျက်လုံးကို ငုံ့လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် သိပါပြီ။ သဘက်ခါ မနက်ဆယ်နာရီမှာ ရထားပေါ်တက်မှာ၊ အဖေတို့ လိုက်ပို့ချင်ရင် အဲ့ကိုလာလို့ရတယ်။"
"နောက်ကျနေပြီ၊ ကျွန်တော် ပြန်ဖို့အချိန်တန်ပြီ"
ကုရှန်းက ကုအဖေနဲ့ ကုအမေကို နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။
ထန်ချွန်းဟုန်သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သူ့၏ ရှည်လျားပြီး ဖြောင့်တန်းသော ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဒေါသဖြစ်ကာ စကားမပြောနိုင်ပေ။
တစ်ဖက်တွင် ကုကောင်းထျန်းသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အိုကေ၊ ရှောင်ရှန်းလည်း ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ သူ့မှာလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်တွေ ရှိမှာပေါ့။ မိဘတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့က လွှတ်ပေးသင့်ပြီ ထိန်းချုပ်လို့မရဘူးလေ"
ကုရှန်းသည် အသားစက်ရုံမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ညဘက်အပြင်မှာ မှောင်နေပြီ။
စောစောက ကုအဖေနဲ့ ကုအမေရဲ့သဘောထားကို တွေးပြီး ကုရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းအဆင်မပြေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ညကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို ပြသနေပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ လီယွီလန်နဲ့ တပေါင်တို့ အိပ်ပျော်နေကြပြီး အဝါရောင် ခပ်မှိန်မှိန် စားပွဲမီးအိမ်တစ်ခုသာ ကျန်ခဲ့သည်။
အပြောင်းအရွှေ့ကြောင့် တစ်အိမ်လုံးက အနည်းငယ်ဗလာပုံပေါက်သော်လည်း ကုရှန်းကတော့ ခံစားချက်အပြည့်နှင့်ပင်။
သူသည် ကုတင်ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ လီယွီလန်နှင့် တပေါင်တို့၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ တင်းမာသော မျက်ခုံးများ ပြန်လျော့လာသည်။
ဒါက သူ့အိမ်ဖြစ်သည်။
အိမ်မှာရှိတဲ့အရာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။
ကုရှန်းက သယ်သွားရမယ့် ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးထားပြီး S မြို့ကိုသွားမယ့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ပို့ဆောင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မယူသွားနိုင်သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အနီးနားရှိ အိမ်နီးချင်းများထံ တိုက်ရိုက်လျှော့စျေးဖြင့် ရောင်းချပေးခဲ့သည်။
အသေးအမွှားလေးတွေကိုတော့ အချင်းချင်းသိကြပြီး ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်လို့ ယူဆလို့ရတဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေကို ပေးခဲ့သည်။
ဝမ်ယင်လျန်နှင့် အခြားသူများက ဤအိမ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ တားဆီးရန်အတွက် လီယွီလန်နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လှည့်ကွက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းက သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်ကို အမှန်တကယ် အောင်မြင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။
မကြာသေးမီရက်များအတွင်း တံခါးဝသို့ မလာဝံ့သော ဝမ်ယင်လျန်သည် အမှန်မှာ သူမက တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းရှောင်လီ၏ သတိပေးခံရပြီးနောက် ဝမ်ယင်လျန်သည် ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့၏ တစ်ဖက်သတ်စကားများကို နားမထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ကုရှန်းက မသေချာပေမယ့် ဝမ်ယင်လျန်က သူ့သမီး လီယွီလန်က မရိုးသားဘူးဆိုတာ သိသည်။ နှစ်ယောက်သားက အတူတူ လှည့်စားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ထို့နောက် သူမသည် အရပ်ရှည်၊ ထွားထွားနှင့် ယောင်္ကျားရှစ်ယောက်သည် အိမ်ကိုလာတောင်းသည်ကို သိလိုက်ရပြီး ဝမ်ယင်လျန်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့သမက်သည် တကယ်ကို ဒေဝါလီခံလိုက်ရတာပဲ။
ဆုံးရှုံးသွားသည့်ငွေပမာဏကို တွေးတောရင်း ဝမ်ယင်လျန်သည် အလွန်အသည်းကွဲကြေသွားပြီး သူမသေဆုံးပြီး သူတို့မိသားစုထံ သွားချင်သည်။ ပိုက်ဆံရှာဖို့ သူတို့ကို မချေးပါနဲ့။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ပြောင်းရွေ့မှု မပြီးခင်တစ်ညမှာ ကုရှန်းနဲ့ လီယွီလန်တို့က သူတို့ယူသွားရမယ့် ပစ္စည်းတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည်။
ပြီးသွားချိန်မှာ ခြံတံခါးကို ထပ်ခေါက်ပြန်လိုက်သည်။
တပေါင်က တံခါးကိုဖွင့်ဖို့ သူ့ခြေတိုလေးတွေနဲ့ သွားပြီး ခဏအကြာမှာတော့ အစီရင်ခံဖို့ ပြန်လှည့်လာကာ "မေမေ၊ အန်တီ ရောက်နေတယ်!"
တပေါင်၏ ပါးစပ်မှ အန်တီမှာ လီယွီလန်၏အစ်မ လီယွီမေ ဖြစ်သည်။
လီယွီမေ လာတာကိုကြားတော့ လီယွီလန်က ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်သည်။
လီယွီမေသည် ဝမ်ယင်လျန်၏ သင်ကြားမှုကြောင့် သူမသည် အလွန်အဆိပ်အတောက်ခံခဲ့ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးတတ်သော်လည်း လီယွီမေသည် လီယွီလန်အပေါ် အလွန်ကြင်နာတတ်သည်မှာ ငြင်းမရပေ။
လီယွီလန်သည် ငယ်စဉ်ကပင် လီယွီမေနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။
လီယွီမေသည် လီယွီလန်ထက် ငါးနှစ်သာကြီးသော်လည်း သူမသည် ဝမ်ယင်လျန်ထက် မိခင်တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူသည်။
ထို့အပြင် လီယွီလန်သည် အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် လူသစ်စုဆောင်းရေး စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ရုန်းကန်နေချိန်တွင် လီယွီမေသည် သူမအား ငွေထုတ်ချေးပေးခဲ့သည်။
လီယွီမေလက်ထပ်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူမရဲ့ အရင်လစာကို ဝမ်ယင်လျန်ကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မကျန်အောင် လွှဲပေးခဲ့ရပြီး သူမလက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိပေမယ့် သူမသည် အံကြိတ်ကာ သူမကို ချေးပေးနေတုန်းပင်။
အဲဲဒါကို တွေးကြည့်ပြီးနောက် ပိန်ပါးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အသက် ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်ခန့် ကလေးမလေးတစ်ဦးနှင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
လီယွီမေနှင့် သူမသမီးကျန်းမော့တို့ ဖြစ်သည်။
လီယွီမေနဲ့ လီယွီလန်တို့ဟာ အရမ်းတူပုံမပေါ်ပေမယ့် ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းလှကြသည်။
သူတို့၏ စရိုက်များသည်လည်း ဆက်နွယ်နေသည်။ လီယွီမေသည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ချောမောလှပသူဖြစ်ကာ အနိုင်ကျင့်ရန် လွယ်ကူပုံရသည်။ တစ်ဖက်တွင်တော့ လီယွီလန်၏ အလှသည် ပိုအရိုင်းဆန်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ တင်းမာမှု အချို့ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။
"အစ်မ!" လီယွီမေ လာတာကိုမြင်တော့ လီယွီလန် ဝမ်းသာအားရ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
လီယွီမေသည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးကို ပြသထားပြီး သူမ၏ဗိုက်ကိုတစ်ဖန်ငုံ့ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မြန်မြန်ထိုင်"
လီယွီလန်က လီယွီမေကို သူမဘေးမှာ ထိုင်ရန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
လီယွီမေအနားရှိ ကျန်းမော့သည် ရှက်ရွံ့သော အပြုံးကိုပြကာ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "အန်တီ"
"ဟေး!" လီယွီလန်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်ပြောသည်။ " ရှောင်မော့ မတွေ့တာကြာပြီ"
ကျန်းမော့က စိတ်မသက်မသာဖြင့် လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ဆော့နေတာ တွေ့ရတော့ လီယွီလန်က တပေါင်ကို "တပေါင် မင်းရဲ့ အရုပ်တွေကို ကြည့်ဖို့ ညီမလေးကို ခေါ်သွားလိုက်။"
ကုချန်းက ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်သွားခဲ့သည်။
လုပ်စရာအများကြီး မရှိတော့တာကြောင့် လီယွီလန်လည်း သူ့ကိုခွင့်ပြုလိုက်သည်။
တပေါင်သည် သူ့အမေရဲ့အမိန့်ကိုကြားတဲ့အခါ ဘာကန့်ကွက်မှုမှမရှိခဲ့ဘဲ ပြေးလာပြီး ကျန်းမော့ရဲ့လက်ကိုဆွဲကာ အခန်းထဲကို လျှောက်သွားခါနီးတွင် သူက "လာ ညီမလေး ရှောင်မော့၊ ငါ့အတွက် ငါ့အဖေဝယ်လာတဲ့ ကားကို ငါပြမယ်!"
ကျန်းမော့က အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တပေါင်က သူမကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ကုရှန်းသည် လီယွီမေလာသည်ကိုမြင်ပြီး ရေထည့်ပေးပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိစွာ ညီအစ်မနှစ်ယောက်အတွက် သီးသန့်နေရာချန်ထားခဲ့ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမော့ရဲ့ နောက်ကျောလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ လီယွီလန်က မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျန်းမော့သည် ကုခမ်းမိသားစု၏သမီး ကုယွမ်ယွမ်ကို အမှတ်ရခဲ့သည်။ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က အသက်အရွယ် သိပ်မကွာပေမယ့် သူတို့ရဲ့ စရိုက်ကတော့ တော်တော်ကွာခြားကြသည်။
ကုယွမ်ယွမ်က တက်ကြွပြီး ရဲရင့်သည်။ ကျန်းမော့က အရမ်းကြောက်တတ်သည်။
ဒါပေမယ့် ကျန်းမိသားစုဘက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တွေးကြည့်တော့ လီယွီလန်က ဘာအထူးဆန်းမှ မတွေ့ခဲ့ပေ။
သူမသည် သူမ၏တူမဖြစ်သောကြောင့် လီယွီလန်သည် လီယွီမေအား စကားအနည်းငယ်မပြောဘဲ မနေနိုင်ဘဲ "အစ်မ၊ ရှောင်မော့ကို နင်ပိုဂရုစိုက်သင့်တယ်"
လီယွီမေက ခါးသီးသော အပြုံးကို ပြသခဲ့သည်။ "ရှောင်မော့ကို ငါ အောက်တိုဘာလမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့တာ။ ငါ့သမီးကို ဘယ်လိုလုပ် မချစ်ပဲနေမှာလဲ..."
သို့သော် ကျန်းမိသားစုသည် သမီးများထက် သားကို ဦးစားပေးသောကြောင့် မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့ ကျန်းမော့အတွက် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်မျိုး သူတို့မှာ မရှိပေ။
လီယွီလန်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမအား နှစ်သိမ့်ရန် လီယွီမေ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ဒါပေမယ့် ဒီဆုတ်ကိုင်မှုနှင့်အတူ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
"အစ်မ ဘာလို့ လက်တွေ အရမ်းအေးနေတာလဲ?" လီယွီလန်က အံ့သြစွာမေးလိုက်သည်။
ဒီအချိန်မှာ ပိုပူလာပြီး အပူကိုကြောက်တဲ့သူတိုင်းက ပန်ကာကိုဖွင့်ထားပေမယ့် လီယွီမေရဲ့လက်က ဆောင်းရာသီလိုပဲ အေးစက်နေခဲ့သည်။
လီယွီမေက သူ့လက်ကို အမြန်ပြန်ဆွဲကာ ဝှက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် သဘာဝမကျဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အစ်မ အေးနေလို့ပါ။"
သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် လီယွီလန်၏ သံသယကို ပိုပြင်းထန်စေခဲ့သည်။
လီယွီလန်သည် လီယွီမေအား မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်စိုက်ကြည့်ကာ စောစောက လီယွီလန်သည် အလင်းရောင်ကြောင့် သူမကို သေသေချာချာ မကြည့်ခဲ့ရပေ။ လီယွီမေ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း သွေးများ လုံးဝကင်းစင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"နေမကောင်းဘူးလား?" လီယွီလန်က ဆိုဖာပေါ်မှ စောင်လေးတစ်ထည်ကိုယူ၍ သူ့အပေါ်တင်လိုက်ရင်း စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
သူမအအေးမိမှာကြောက်တဲ့ ကုရှန်းက ဒီစောင်သေးသေးလေးကို ဆိုဖာပေါ်မှာ ချန်ထားခဲ့သည်။
လီယွီမေက စောင်ကို ခြုံလိုက်ပြီး တုန်နေခဲ့သည်။
လီယွီလန်က သူမလက်ကို ဆန့်ပြီး သူ့နဖူးကို ထိလိုက်သည်။ အေးလွန်းပြီး ချွေးအနည်းငယ်ပင် ထွက်နေသည်။
ဤပုံစံသည်... လီယွီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်ယူဆချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် ဒေါသဖြစ်သွားသည်။
"သူ နင့်ကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ခိုင်းပြန်ပြီလား?" လီယွီလန်က သွားများကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
လီယွီမေသည် သူမစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
လီယွီလန်သည် သူမ၏ အမူအရာကိုမြင်သည်နှင့် သူမမှန်းဆချက်မှန်မှန်း သိလိုက်သည်။
လီယွီမေသည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ပေါ်မလာခဲ့တာက သူမသည် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျပြီး အပြင်မထွက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ငါ စာရင်းသွားရှင်းမယ်။ အဲ့လူယုတ်မာ ကျန်းကျွင်းချိုက်ကို သွားရှာမယ်!" လီယွီလန်က ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးတွေကို ကျုံ့ထားသည်။
လီယွီမေသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး လီယွိီလန်၏လက်ကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ရှောင်လန်၊ စိတ်မလောပါနဲ့!"
"အစ်မ၊ နင့်ကို သူတို့မိသားစု ဒီလိုအနိုင်ကျင့်ခွင့် ပေးထားမှာလား?" လီယွီလန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
အစောပိုင်းတွင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ကျန်းမိသားစုသည် မိန်းကလေးများထက် ယောင်္ကျားလေးများကို ဦးစားပေးသောကြောင့် သူတို့သည် လီယွီမေ၏ သမီးလေး မွေးဖွားမှုကို အလွန်စိတ်မကျေနပ်ဖြစ်ပြီး လီယွီမေသည် သူတို့၏ ကျန်းမိသားစုအတွက် သားတစ်ဦးကို မွေးဖွားပေးစေလိုသည်။
သူတို့မှာ မျိုးစေ့ရှိရင် ကောင်းပေမယ့် ကျန်းမိသားစုမှာ သတ္တိမရှိဘူး...
လီယွီမေ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတိုင်း သူတို့ဆုံးရှုံးရမယ့် အလုပ်အတွက် စိတ်ပူပန်မှုတွေ ခံစားရပြီး လီယွီမေကို ကလေးပြန်ဖျက်ချဖို့ ဆွဲထုတ်ခဲ့ကြသည်။
ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ မသိဘူး!
လီယွီမေသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေစေကာမူ ဤကဲ့သို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို မခံနိုင်ပေ။
"သူက ငါ့ခင်ပွန်း ပြီးဝောာ့…….." လီယွီမေသည် မျက်လုံးကို အောက်ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
လီယွီလန်သည် ဒေါသထွက်လာတာကြောင့် သူမဗိုက်နာကျင်သွားသည်။ သူမသည် စိတ်အေးအေးထားပြီး အသက်ရှုကာ "ဘာယောင်္ကျားလဲ? ကျန်းကျွင်းချိုက်မှာ သတ္တိရှိရင် သူက ကလေးယူဖို့ တခြားမိန်းမကို ရှာလိမ့်မယ်။ အစ်မ ငါတို့ အမျိုးသမီးတွေက အရမ်းရိုကျိုးနေဖို့ မလိုဘူး။ ငါတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်ပဲ ရှင်သန်ဖို့ သင်ယူရမယ်!"
လီယွီမေက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
လီယွီလန်သည် သူမကို စိတ်ဆိုးတော့မည်ဖြစ်ကာ ဝမ်ယင်လျန်၏ သင်ကြားပေးခဲ့မှုသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေပြီဟု သူမခံစားမိခဲ့သည်။
လီယွီလန်နဲ့ ဒီစကားတွေ ဘယ်နှစ်ခါပြောပြီးပြီလဲ သူမမသိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။
သူမသည် ဝမ်ယင်လျန်က သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့အတိုင်း လိုက်နာဆဲပင်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ကြက်တစ်ကောင်နဲ့ လက်ထပ်ထပ် ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ လက်ထပ်ထပ် သားတစ်ယောက်မွေးပြီးမှသာ ခေါင်းကို မော့နိုင်မှာပင်...
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကြသည်။ လီယွီမေက ထပ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ၊ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့"
လီယွီလန်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
"စကားမစပ် ကုရှန်းက အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ငါကြားတယ်... နင်တို့မှာအကြွေး ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ? ငါ့မှာငွေနည်းနည်းရှိသေးတယ်၊ နင်တို့ အရေးပေါ်အတွက် အရင်ယူထားလိုက်"
လီယွီမေသည် သူ့လက်ထဲမှ အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ စက္ကူစာအိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းထဲက ပိုက်ဆံအမြောက်အများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရတော့ လီယွီလန်က သူမကို တကယ်ချစ်ပြီး မုန်းခဲ့သည်။
လီယွီမေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လစာက မမြင့်ဘူး။
လီယွီလန်သည် သူမက သူမ၏ ညီမအတွက် ပိုက်ဆံထုတ်ရန် မလွယ်ကူကြောင်းကိုလည်း သိထားပြီး ကျန်းမိသားစုအတွက် ထပ်ပြီး သူမကို အရှက်ခွဲလိမ့်မည်။
ဒါပေမယ့် ဒီပိုက်ဆံတွေကို လီယွီလန်က လုံးဝမယူနိုင်ပါဘူး။
သူမအစ်မ အဆင်မပြေမှာစိုးလို့ ပိုက်ဆံကို ပြန်တွန်းပြီး သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ပိုက်ဆံကို နင့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်။ ကုရှန်းနဲ့ ငါပြောသလောက် မဆိုးပါဘူး။ ပိုက်ဆံနည်းနည်းတော့ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါကို နင်အမေ့ကို မပြောနဲ့။"
လီယွီလန်သည် သူမအား အမှန်အတိုင်း မပြောဝံ့ဘဲ အဓိကအားဖြင့် လီယွီမေသည် ၎င်းကို ဖုံးကွယ်၍ မရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ယင်လျန်က ဖမ်းမိရင် ဆိုးရွားသွားမည်ဖြစ်သည်။
လီယွီမေသည် လီယွီလန်၏ မျက်နှာကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏မျက်နှာသည် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး အကြွေးပေးရန် စိတ်ပူနေတာမျိုးမရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။
သူမညီမသည် သူမထက် အမြဲထက်မြက်သည်။ ဒီလိုပြောတာကြောင့် ကြီးကြီးမားမားတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံအကုန်ယူလာပြီး လီယွီမေက သူမကို ပေးချင်နေတုန်းပင်။
လီယွီလန်က အေးစက်စက်မျက်နှာနဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး "နင်ငါ့ကိုထပ်ပေးလိုက်ရင် ငါစိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်! ပိုက်ဆံပြန်ယူပါ၊ ကျန်းမိသားစုကို ထားလိုက် နင်ကိုယ်တိုင်နဲ့ ရှောင်မော့အတွက်ကို စဉ်းစားရမယ်။"
ဒါကိုလက်မခံမှန်း သိသွားတာကြောင့် လီယွီမေက လွှတ်လျော့ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။
ညီအစ်မများသည် နောက်ထပ် အတင်းအဖျင်းစကားများ ပြောဆိုကြပြီး လီကျောင်းကျောင်းအကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်လန်၊ ဒီရက်ပိုင်း ဦးလေးမိသားစုမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား?"