အခန်း (၁၇)

လီယွီလန်သည် စွင့်ယာကျင့် သူမအား ပိုက်ဆံပေးမည်ဟု တကယ်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကုခမ်းနှင့် စွင့်ယာကျင့်တို့သည် တစ်ဦးမှာ အစိုးရဌာန၏ ဝန်ထမ်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ပညာရေးဌာန၏ ဝန်ထမ်းဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သင့်တော်တဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ရှိပြီး ဝင်ငွေလည်း ကောင်းပေမယ့် သိပ်တော့ မမြင့်ပါဘူး။

ယွမ်ရှစ်ရာဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ခဏလောက် အေးခဲသွားပြီး "ယောင်းမ..." စွင့်ယာကျင့်က မတတ်နိုင်ဘဲ လီယွီလန်၏ လက်ထဲသို့ စာအိတ်ကို ထည့်ကာ ဒေါသထွက်နေသလို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင် နည်းနည်းပဲ ယူလို့မရဘူးလေ!"

သူမက တွန့်ဆုတ်နေပုံ မပေါ်တာကြောင့် လီယွီလန်သည် သူမ၏ ငြင်းဆန်မှုကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။

ယွမ်ရှစ်ရာကို သူမလိုချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ စွင့်ယာကျင့်၏ မိသားစု အခြေအနေသည် လီယွီမေနှင့်မတူပါ။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ငြင်းဆိုမှုသည် သံသယကို နှိုးဆွရုံသာမက လူကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

"ဒါဆို ငါလက်ခံလိုက်မယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောင်းမ" လီယွီလန်သည် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖြင့် စာအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။

"ကုခမ်းနဲ့ ရှောင်ရှန်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီရမှာပေါ့" စွင့်ယာကျင့်က အဓိကကို ပြောခဲ့သည်။

စွင့်ယာကျင့်သည် မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ သူမမိသားစု ဒုက္ခရောက်နေသည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မြင်လာသောအခါတွင် သူမသည် ကူညီပြီး ဤခံစားချက်ကို သူတို့က မှတ်မိနေရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ အိမ်သာသွားတယ်လို့ ပြောတဲ့အတွက် စွင့်ယာကျင့်နဲ့ လီယွီလန်တို့ဟာ အိမ်သာကို တကယ်သွားခဲ့ကြပြီး ပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ လက်မှတ်စစ်ဖို့ အချိန်နီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သေချာ‌တာပေါ့၊ လီနဲ့ ကုမိသားစုက ဘယ်သူမှ ထပ်မလာတော့ဘဲ ကုခမ်းမိသားစုက ကုရှန်းမိသားစုကို ရထားဆီကို လိုက်ပို့ခဲ့ကြသည်။

ရထားလက်မှတ်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထံမှ ကုရှန်းရခဲ့သော သာမန်လက်မှတ်ဖြစ်သည်။

သာမန်အိပ်စင်က သာမန်ခုံလောက် လူများဘူး။ လီယွိီလန်သည် တပေါင်ကို ရထားပေါ်သို့ ခေါ်သွားကာ သူတို့၏ ထိုင်ခုံများကို တွေ့ပြီး ကုရှန်းက တစ်စုံတစ်ခုနှင့် သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

တပေါင်သည် သူတို့၏အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပြတင်းပေါက်ကို မှီလိုက်ပြီး အပြင်ဘက် ပလက်ဖောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ရန် လှမ်းကာ ကူပြီးနောက် တပေါင်သည် ချက်ချင်းပင် ခြေဖျားထောက်ကာ ရပ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ကုယွမ်ယွမ်နှင့် စကားပြောရန်အတွက် သူ့ခေါင်းတစ်ဝက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့နေထိုင်ရာ ခရိုင်သည် ဘူတာရုံလေး တစ်ခုသာရှိပြီး ရထားမှာ အကြာကြီးမရပ်ပေ။

ကုရှန်းကထကာ သူ့ပစ္စည်းတွေကို တင်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အစိမ်းရောင်ရထားက ရှေ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

အပြင်ဘက် ပလက်ဖောင်းကို မမြင်နိုင်တော့မှ မိသားစုတွေ ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

တပေါင်သည် ပြတင်းပေါက်‌ကို မှီနေပြီး အပြင်ဘက် ဖြတ်သွားသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားသည်။

လီယွီလန်က ထိုင်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး စွင့်ယာကျင့် သူမလက်ထဲ အတင်းပေးလိုက်သော စာအိတ်ကို ထုတ်ကာ ကုရှန်းအား ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ယောင်းမ ပေးလိုက်တာ"

ကုရှန်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ အဲဒါကို ယူကြည့်လိုက်ပြီး သူမထံ ပြန်ပေးကာ "ဒါဆို မင်းသိမ်းထားပြီး နောက်မှ ပြန်ပေးလိုက်"

လီယွီလန်လည်း အဲ့လိုတွေးပြီး ပိုက်ဆံကို သိမ်းလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ရထားက စထွက်တုန်းဖြစ်တာကြောင့်သာ တကယ် ခဏလောက်ထိုင်ပြီးရင် သိပ်အဆင်မပြေတော့ဘူး။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနဲ့ ရာသီဥတုက ပိုပူလာပြီး အထဲမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့အသက်တွေ ရှိလာသည်။

ပထမတော့ တပေါင်သည် ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက် ခက်ခက်ခဲခဲ အိပ်နေသော သူများကို ကြည့်လိုက်နဲ့ ရထားပေါ်၌ လှည့်ပတ် စူးစမ်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် ငြီးငွေ့လာခဲ့သည်။

သူက ခဏခဏ မေးသည်။ "မေမေ၊ သားတို့ အဲဒီကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ?

လီယွီလန် တပေါင်ကို နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီကြာဦီးမည်ဟု ပြောပြီးနောက် တပေါင်၏ မျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်း မှိုင်ကျသွားသည်။

သူ့သားက အရမ်းပျင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လီယွီလန်ရဲ့ အနားယူမှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် ရထားပေါ်၌ သူ့အား လျှောက်မပြေးစေချင်တော့ဘဲ သူ့ကို ချီလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို သာမန်တန်းမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ အဲ့မှာ ပိုအဆင်ပြေတယ်။ မင်း အေးအေးဆေးဆေး ခဏလောက် အနားယူလိုက်" လီယွီလန်သည် ပင်ပန်းနေတာကြောင့် သူမသဘောတူလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ခဏလောက် မှိန်းလိုက်ပြီး သူမ အိပ်ရာက နိုးလာပြီးနောက် ကုရှန်းနှင့် သူ့သား ပြန်လာသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

သူမနိုးလာတော့ ထိုင်ခုံကို မှီပြီး အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှောင့်နှေးမှုမရှိပါက ပြည်နယ်မြို့သို့ နာရီဝက်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အဲဒါကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့ ရထားရဲ့တစ်ဖက်မှာ ကုရှန်းက တပေါင်ကို ပွေ့ချီပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။

တပေါင်သည် အောက်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် လီယွီလန်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို သူမ၏ ခါးတွင် ရစ်ပတ်ကာ သူ့နားရွက်ကို သူမဗိုက်ပေါ်တင်ကာ "မေမေ၊ ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ!"

လီယွီလန်က သူ့မျက်နှာကို ညှစ်ပြီး "မေမေ ဒီမှာရှိပါတယ်။ မင်း ဟိုမှာပျော်ခဲ့လား?"

တပေါင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ရထားပေါ်က သာမန်ထိုင်ခုံမှာ သူနဲ့အတူ တခြားကလေးတွေလည်း ရှိသည်။ သူက သူတို့နဲ့ ကစားခဲ့သည်။ အဖေက တခြားသူတွေနဲ့ စကားစမြည်ပြောနေတော့ သိပ်ပျင်းစရာ မကောင်းပါဘူး။

မိသားစု သုံးယောက်သည် သာမန်အိပ်စင်ပေါ်တွင် ခဏတာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

ရထားက တစ်နာရီနီးပါး နှောင့်နှေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြည်နယ်မြို့ ရထားဘူတာကို ညနေ ၆ နာရီ ဒါမှမဟုတ် ၇ နာရီမှာ ရထားက ဆိုက်ရောက်ခဲ့သည်။

ပြည်နယ်မီးရထားဘူတာသည် ခရိုင်မြို့ကထက် များစွာပို၍ စတိုင်ကျသည်။ တပေါင်သည် သူ့ရဲ့အဖြူအမည်းမျက်လုံးများဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်နေတာပြီး ကုရှန်းကို ဟိုဟာက ဘာလဲ၊ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုတာကို ခဏခဏ မေးခဲ့သည်။

သူတို့သည် Sမြို့သို့ ရထားလက်မှတ်ကို ဤနေရာတွင်ဝယ်ခဲ့ပြီး အမြန်ဆုံးဖြစ်သည့် မနက်ဖြန်ရထားကိုသာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး မိသားစုသည် ဤပြည်နယ်မြို့တွင် တစ်ညတာနေထိုင်ခဲ့သည်။

ရထားဘူတာမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာကြောင့် သူတို့ သုံးယောက်က စားချင်စိတ်မရှိတော့ပေ။ ကြုံရာစားသောက်ဆိုင်မှာ ညစာစားပြီးတာနဲ့ အခန်းဖွင့်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်အနားယူရန် ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် တည်းခိုခန်းဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြသည်။

သူတို့သည် လမ်းတလျှောက် အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သယ်သွားသည့် ပစ္စည်းများလည်း ရှိခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက်က ရေချိုးပြီးနောက် လန်းဆန်းစွာ ကောင်းကောင်း အနားယူခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ကုရှန်းကတော့ လီယွီလန်နဲ့ တပေါင်တို့နဲ့ အတူအနားမယူခဲ့ပေ။ လီယွီလန်ကို တံခါးပိတ်ရန် မှာပြီးနောက် သူပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

တခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မနက်ဖြန် Sမြို့ကိုသွားဖို့ ရထားလက်မှတ် ဝယ်ရမည်။

ဒီအချိန်မှ ရထားလက်မှတ် ဝယ်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။ အဲဒါတွေကို ဝယ်ဖို့ သူက ဘူတာရုံကို သွားရမှာဖြစ်ပြီး တခြားနေရာမှာ ဝယ်လို့မရဘူး။ ၎င်းတို့ကို ထွက်ခွာသည့် ဘူတာရုံတွင်သာ ဝယ်ယူနိုင်သည်။

လီယွီလန်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး သူမသည် အလွန်မောပန်းကာ စောစီးစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အလယ်မှာ တစ်ခါနိုးပြီး အချိန်မစစ်ကြည့်ပေမယ့် အရမ်းနောက်ကျနေပြီ ကုရှန်းက ပြန်မလာသေးပေ။

လီယွီလန်က ခံစားချက်တွေ ရောထွေးနေခဲ့သည်။

ကုရှန်းသည် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း အပြင်ထွက်လေ့ရှိပြီး အဲဒါက ခက်ခဲကြောင်း သူမကို တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ လီယွီလန်က ငွေရှာဖို့ဆိုတာ သေချာပေါက် မလွယ်မှန်းသိပေမယ့် တွေ့ကြုံပြီးနောက်မှာတော့ သူမသည် ခြားနားတယ်ဆိုတာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ခရိုင်မြို့ကနေ Sမြို့ကိုသွားတဲ့လမ်းက

တော်တော်ဆိုးပြီး သူတို့ တစ်လမ်းလုံး ခက်ခက်ခဲခဲ အိပ်ခဲ့ကြရသည်။ အလယ်မှာ တည်ခိုးခန်းတစ်ခုမှာ တစ်ညတည်းခဲ့ရသည်။

ကုရှန်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ သွားမယ်ဆိုလျှင် သူသည် ထိုအကြောင်းကို အထူးတလည် ပြောနေမည်မဟုတ်ပေ။

သာမန်အိပ်စင် လက်မှတ်တွေက ဝယ်ရခက်သည်။ ဒုက္ခဖြင့်ငွေကို ချွေတာရန်အတွက် သူသည် သာမန်ခုံကိုသာ ယူလိမ့်သည်။ လက်မှတ်ဝယ်ရတာက တင်းကျပ်တဲ့အခါမျိုးမှာ ထိုင်ခုံမရတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီမှာ တည်းခိုခန်းလည်း ရှိသည်။ အကယ်၍ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိပြီး တပေါင်ကဲ့သို့ ကလေးသေးသေးလေး ရှိခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ကုရှန်းသည် တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ရင် သူသည် ယနေ့ လူအများစုကဲ့သို့ပင် ရထားဘူတာရုံတွင် တစ်ညတာ နေရမည်ဖြစ်သည်။

လီယွီလန်သည် ထိုအချက်ကို တွေးကာ ငိုက်လာပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်နေ့ သူမနိုးလာသောအခါ ကုရှန်းလည်း အစောကြီး နိုးနေခဲ့ပြီး မနေ့ညက သူဘယ်အချိန် ပြန်လာမှန်း သူမ မသိသေးပေ။

ကုရှန်းက နေ့ခင်း လက်မှတ်ဝယ်ထားခဲ့သည်။

ပြည်နယ်မြို့မှ Sမြို့သို့ အ‌ကွာအဝေးသည် သူတို့ခရိုင်မြို့မှ ပြည်နယ်မြို့သို့ အကွာအဝေးအတိုင်း ဖြစ်သည်။ စောစောဝယ်ရင် သူတို့သည် အဲ့ကို ညရောက်လိမ့်မည်။ နောက်ကျမှဝယ်တာက ပိုကောင်းပြီး နောက်နေ့ရောက်တာက ပိုအဆင်ပြေသည်။

နေ့ခင်းလက်မှတ်ဆိုတော့ သူတို့ပြည်နယ်မြို့မှာ မနက်ပိုင်း ခဏလောက် နေနိုင်သည်။

အခု သူတို့ရောက်လာတော့ ကုရှန်းနဲ့ လီယွီလန်တို့ဟာ တည်းခိုခန်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းတီးကြစေဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ မိသားစုသုံးယောက်နှင့် လီယွီလန်ရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးနဲ့အတူ ပြည်နယ်မြို့ကို အတူတူ သွားလည်ခဲ့ကြသည်။

ပြည်နယ်မြို့များ၌ အထပ်မြင့်တိုက်ကြီးများ၊ ကျယ်ဝန်းသောလမ်းများ နှင့် လမ်းဘေးတလျှောက် ဈေးဆိုင်များ အများအပြားရှိပြီး ခရိုင်မြို့‌လေးများထက် များစွာကြွယ်ဝသည်။

တပေါင်သည် သူ့ခေါင်းလေးကို ကုရှန်း၏ ပခုံးပေါ်တင်ကာ စပ်စပ်စုစု မေးလိုက်သည်။ "အဖေ၊ S မြို့က ပြည်နယ်မြို့လောက်လှလား?"

သူတို့ Sမြို့ကို သွားနေကြတာကို သူမှတ်မိသေးသည်။

ကုရှန်းက သူ့ဖင်လေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့၊ Sမြို့က ပိုတောင်လှတယ်"

တပေါင်က "ဝိုး" ခနဲဖြင့် "တကယ်လား?"

ဒီမနက်ခင်းသည် တပေါင်အတွက် အပျော်ဆုံးအချိန် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့အရာတွေ အများကြီးကို မြင်ခဲ့ရပြီး အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ အများကြီးစားခဲ့ရတာ သူဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေတယ်ဆိုတာ မပြောပြတတ်ပေ။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ပြည်နယ်မီးရထားဘူတာသို့ တစ်ဖန်ပြန်ရောက်သောအခါ တပေါင်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ရှုံ့တွကာ လီယွီလန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တွယ်ကပ်ပြီး "မေမေ၊ သားတို့ ရထားစီးရဦးမှာလား? အချိန် ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ?"

ယခုအချိန်တွင် တပေါင်သည် မနေ့က ရထားစီးမည့်သူကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။

"အင်း မေမေတို့ ထိုင်ရဦးမယ်။ အိပ်ပြီးရင် မေမေတို့ ဟိုကိုရောက်ပြီ" လီယွီလန်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မနက်ဖြန် Sမြို့ကို ရောက်ပြီလို့ စိတ်ကူးကြည့် မင်းပျော်လား?" ကုရှန်းကလည်း ပြုံးပြပြီး ရထားဘူတာရုံ အပြင်ဘက်မှ ဝယ်ထားခဲ့သော လတ်ဆတ်သော အဝါရောင် မက်မွန်သီး တစ်လုံးစီကို ရေသန့်ဖြင့် ဆေးကြောပေးသည်။

တပေါင်သည် ချိုမြသော အဝါရောင်မက်မွန်သီးကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဖောင်းကားနေသော မျက်နှာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ ထားလိုက်ပါ၊ အဖေနဲ့အမေက ဒီလိုပြောတော့ ခဏလောက်တော့ သူ သည်းခံနိုင်ပါသည်၊ ရထားစီးရုံပဲ မဟုတ်လား? သူလုပ်နိုင်သည်!

တပေါင်ရဲ့လက်ထဲက အဝါရောင် မက်မွန်သီးကို နှစ်ကိုက်မကိုက်ဘဲ မစားနိုင်‌တော့ပေ။ ကုရှန်းက ဒါကိုမကြိုက်ဘူး။ သူကိုက်ထားတဲ့ မက်မွန်သီး နည်းနည်းကိုစားပြီး ပြီးသွားခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ သူတို့သည် ပစ္စည်းတွေကို သယ်ပြီး ရထားပေါ်တက်ကြပြန်သည်။

သူသည် သာမန်အိပ်စင်ကို ဝယ်ခဲ့ပြီး ကုရှန်းက မနေ့ညက ဒီလောက်ကြာအောင် တန်းစီနေတာ အလကားမဟုတ်ဘူး။

Sမြို့သို့ ရထားသည် ယခင်က ခရိုင်မြို့လေးမှ ရထားထက် ပိုမိုအသက်ဝင်သည်။

တပေါင်သည် ရထားပေါ်တက်ပြီးနောက် သူသည် မနေ့ကကဲ့သို့ ဆော့ကစားရန် သာမန်ခုံသို့ ကုရှန်းက သွားခိုင်းဖို့ မလိုအပ်ပေ။

ရထားပေါ်တွင် သူနှင့် အသက်အရွယ်တူသော ကလေးငယ်တစ်ဦးလည်း ရှိသေးသည်။

ကလေးလေးနှင့် သူ့မိခင်၏ အိပ်စင်သည် ကုရှန်းနှင့် အခြားသူများနှင့် သိပ်မဝေးဘဲ သူတို့သည်လည်း Sမြို့သို့ သွားနေကြတာ ဖြစ်သည်။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်သည် ဆုံပြီးတာနဲ့ စကားပြောကြပြီး မကြာခင်မှာ အတူတူ ဆော့ကစားဖို့ အတူတူ လက်တွဲလိုက်ကြသည်။

တပေါင်သည် ကစားဖော်ကို ရှာတွေ့နိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီယွိီလန်က သူ့ကို မတားဘဲ ကုရှန်းနဲ့ လွှတ်ထားလိုက်သည်။ ဒီရထားပေါ်မှာ လူတွေအများကြီးရှိပြီး ကလေးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး ရောင်းစားတဲ့သူတွေလည်း ရှိနိုင်သည်။ သူတို့ သတိထားရမည်။

ဒါပေမယ့် ကလေးနှစ်ယောက်က ဆော့ဖို့ အချိန်သိပ်မရတော့ဘဲ အပြင်မှာ မှောင်လာခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အိပ်ယာထဲက မီးတွေကို ပိတ်ထားခဲ့သည်။ လီယွီလန်က တပေါင်ကို ပြန်ခေါ်ပြီး ရေချိုးကာ သူ့အဖေနဲ့ အိပ်ဖို့ အချိန်ကျပြီလို့ ပြောခဲ့သည်။

တပေါင်သည် အနည်းငယ် ကစားရတာ မဝသေးသော်လည်း သူသည် ရေချိုးရန် ကုရှန်းနောက်ကို နာခံစွာဖြင့် လိုက်လာခဲ့သည်။

ရေချိုးပြီးနောက် လီယွီလန်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကြောင့် အိပ်စက်ရန်နေရာ ကန့်သတ်ထားသည်။ အိပ်ပျော်နေစဉ် တပေါင်သည် သူမဗိုက်ကို မတော်တဆ ကန်မိမည်ကို သူကြောက်သောကြောင့် ကုရှန်းသည် တပေါင်ကို သူနဲ့အတူအိပ်ရန် ခေါ်ခဲ့သည်။

ခဏနေတော့ အိပ်စင်က မီးကိုပိတ်လိုက်ပြီး ရထားတွဲသည် မည်းမှောင်လာကာ ပြတင်းပေါက်များမှ လရောင်သာ ဖြာကျလာခဲ့သည်။

ရထားပေါ်၌ အစက လူများ စကားပြောနေသေးသော်လည်း အသံများ တဖြည်းဖြည်း နည်းလာပြီး တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားကာ သံလမ်းပေါ်မှ ပြေးနေသည့် ဘီးသံများ မြည်သံများကိုသာ ကြားခဲ့ရသည်။

ဤအသံကြောင့် ရထားပေါ်ရှိ လူများသည် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ညသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီး နံနက်ခင်းအလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ စိမ်းစိုနေသော ရထားကြီးသည် ၎င်း၏ နောက်မှတ်တိုင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

Sမြို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို သူတို့၏ နေအိမ်များမှ ရွှေ့ပြောင်းစေသည့် မြို့ဖြစ်သည်။