အခန်း (၁၈)

ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရထားက လူကို ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်စေပေ။

တပေါင်သည် မိုးလင်းမှ နိုးလာသည်။ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းတွေက မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူက ကုရှန်းကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲလို့ မေးလိုက်သည်။

တစ်နာရီ နှစ်နာရီလောက်ကြာဦးမယ်လို့ သိလိုက်ရတော့ စိတ်မဆိုးဘဲ သူက သူ့အဝတ်အစားကို ၀တ်လိုက်သည်။ သူ့ဖိနပ်လေးတွေက ရ‌ထားပေါ်က တခြားကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆော့ဖို့ သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်လည်း စောစောနိုးလာသည်။

ခရီးရှည်နှင့် ကိုယ်ဝန်ကြောင့် သူမခြေထောက်များ ရောင်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကုရှန်းက သူမအတွက် ရေငဲ့ပေးတဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်နှာက ကြည့်ကောင်းမနေတာကို သတိထားမိပြီး "မင်း အဆင်မပြေဘူးလား?"

လီယွီလန်က သူ့ကိုကြည့်ရင်း သူမခြေထောက်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်း ရောင်နေတယ်"

ကုရှန်းကြားတော့ သူက ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲလေးဘေးမှာ ရေခွက်ကို အမြန်ချထားပြီး သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "ငါကြည့်ပါရစေဦး"

သူမ၏ ဘောင်းဘီရှည်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေသလုံးများမှာ အမှန်ပင် အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲဒါကို ညင်သာစွာ ဖိလိုက်ရင် ချိုင့်ရာတစ်ခု ထွက်လာသည်။

ကုရှန်းသည် စိတ်​ပူ​နေ​သော်​လည်း သူဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သက်သာရာရစေရန် သူက ခြေထောက်များကို နှိပ်ပေးရုံသာ သူမကို ကူညီနိုင်ခဲ့သည်။

"စိတ်ရှည်ဦးနော်၊ ကိုယ်တို့ တစ်နာရီကျော်မှ ရောက်မယ်" သူက အားငယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ကလန်ကဆန် လုပ်တတ်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့် သူမစကားကြားသောအခါတွင် သူမသည် နူးနူးညံံ့ညံ့သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"တပေါင် ဘယ်မှာလဲ?" လီယွီလန်သည် တပေါင်ကို မတွေ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"အခြားကလေးတွေနဲ့ ကစားဖို့ သွားတယ်" ကုရှန်းက ပြောသည်။

လီယွီလန်က ပြုံးလိုက်မိသည်။ တပေါင်သည် ယခင်က ကလေးများနှင့် မကစားချင်တာကြောင့် သူမကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး ခရိုင်မှထွက်ခွာပြီးနောက်တွင် သူသည် လူမှုဆက်ဆံရေး အနည်းငယ် ကောင်းသူဖြစ်လာမည်ဟု သူမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူပြောပြီးသည်နှင့်ပင် လူမှုရေးကောင်းသူ တပေါင်သည် အလျင်အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

တပေါင်သည် လီယွီလန်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြေးလာပြီး "မေမေ နေမကောင်းဘူးလား?"

"အဲဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။" လီယွီလန်က ခေါင်းလေးကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် တပေါင်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေသေးသည်။ သူသိရင် သူက ယွမ်ယွမ်နဲ့ ကစားဖို့ မသွားဘဲ သူ့အမေကို ပိုဂရုစိုက်မှာ ဖြစ်သည်။

တပေါင် စိတ်ဆိုးသောအခါ ယွမ်ယွမ်၏ မိခင်က သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သားအမိနှစ်ယောက်သည် ရထား၏ ဆက်စပ်နေသော ရေချိုးခန်းသို့ သွားကြသည်။

ကလေးနှစ်ယောက် ဆော့ကစားဖို့ အတွက်နှင့် နှစ်ဖက်မိဘတွေလည်း တွေ့ဆုံဖို့အတွက် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ယွမ်၏ မိခင်သည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ ကုရှန်းသည် လီယွီလန်၏ ခြေထောက်များကို နှိပ်‌ပေးနေပြီး လီယွီလန်၏ ဗိုက်ကို မြင်သောအခါ သူမက စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက် တကယ်ဆက်ဆံရေးကောင်းတာပဲ"

သူမက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ယွမ်ယွမ်က အရမ်းရှက်တတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့အမေရဲ့ တိုက်တွန်းချက်ကြောင့် သူက တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "ဟယ်လို၊ အန်ကယ်နဲ့ အန်တီ"

ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို နှိပ်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ယွမ်ယွမ်ရဲ့ အမေက မြင်လိုက်သည်။ သူမက လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျွန်မ ဆေးကြောပေးလိုက်ရမလား? အဲဒါ အဆင်ပြေတာပေါ့"

ယွမ်ယွမ်လည်း ရှေ့ကို တိုးလာပြီး တပေါင်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

လီယွီလန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါဆို ရှင့်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ တပေါင် အန်တီကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား?"

တပေါင်သည် လီယွီလန်က အဆင်ပြေသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လှည့်ပြီး ယွမ်ယွမ်နောက်သို့ မြန်မြန် လိုက်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နာရီ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ကုန်လွန်သွားသောအခါ ကုရှန်းသည် သူ့ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးရန် အလုပ်များနေပြီး တပေါင်နှင့် ယွမ်ယွမ်သည် အဆာပြေမုန့်များ ဝေမျှကာ ရထားပေါ်၌ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

မကြာမီ ရထား၏ အရှိန်သည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာကာ နောက်ဆုံးတွင် Sမြို့ ရထားဘူတာတွင် ရပ်သွားခဲ့သည်။

ဘူတာရုံမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မိသားစုနှစ်စု၏ သွားရမည့်နေရာမှာ တူညီခြင်းမရှိတော့ဘဲ တပေါင်သည် ယွမ်ယွမ်နှင့် လမ်းခွဲရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးသည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေကြသော်လည်း လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့က သူ့အား ယွမ်ယွမ်ကို အနာဂတ်တွင် ထပ်တွေ့ရမယ်ဆိုပြီး မနှစ်သိမ့်ခဲ့ပေ။

ခွဲခွာခြင်းဆိုတာ မတော်တဆ ဆုံတွေ့သူတွေကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ မကြာခဏဆိုသလို သူငယ်ချင်းကောင်း တချို့တောင်မှ နောင်ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆုံနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ လူတိုင်းက ရင်းနှီးအောင် သင်ယူဖို့ လိုအပ်သည်။

ကုရှန်းသည် တပေါင်ကိုခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး လီယွီလန်သည် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

S မြို့မီးရထားဘူတာသည် ပြည်နယ်မြို့က မီးရထားဘူတာထက် များစွာ ကြွယ်ဝသည်။

ခရီးသည် သွားလာမှုမှာလည်း ပိုကြီးမားသည်။ စီးပွားရေး ခရီးစဉ်များအတွက် လက်ဆွဲအိတ်များကိုင်ဆောင်ကာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ ဝန်ထမ်းများသာမက မြွေသားအိတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များနှင့် အိမ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို သယ်ဆောင်ကာ စုတ်နေသော အဝတ်အစားများဖြင့် လယ်သမားကြီးများ ဖြတ်သွားကြသည်။

ရထားဘူတာရုံမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတော့ တောက်ပပြီး လင်းလက်နေသော ကောင်းကင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပြင်မှာ ကျယ်လျားသော လမ်းမကြီးများ၊ ကိုယ်ပိုင်ကားများ၊ တက္ကစီများနဲ့ အဝါရောင်ကားများ စသည်ဖြင့် အများကြီးရှိသည်... ဒါပေါ့၊ စက်ဘီးတွေလည်း အများကြီးရှိသည်။

"ကျွန်မတို့ ဘယ်မှာနေမှာလဲ?" လီယွီလန်က သူမခါးကို ထောက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ်တို့ကို လာခေါ်လိမ့်မယ်" ကုရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးတာနဲ့ "အစ်ကိုရှန်း၊ ဒီမှာ!"

သုံးယောက်သားသည် အသံကြားရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပန်းပွင့်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော ဆီရွှဲနေသောဆံပင်နှင့် ရှားလီကားဘေးတွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝမ်းသာအားရ လက်လှမ်းပြနေတာကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တပေါင်ကို ပွေ့ချီကာ သူမနှင့်အတူ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့လမ်းလျှောက်လာတဲ့အခါ အဲဒီလူက သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ နှုတ်ဆက်သည်။ "ဒီမှာရှိမယ်ထင်သားပဲ၊ ငါ မင်းကိုစောင့်နေတာကြာပြီ။ ဒါက မရီးနဲ့ ကလေး ဟုတ်တယ်မလား? "

ထိုလူ့မျက်လုံးများသည် လီယွီလန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ရှောက်ချင်းရှန့်၊ ငါ့သူငယ်ချင်း။" လီယွီလန်ကို မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ဒါက ငါ့မိန်းမ လိီယွီလန်ပဲ"

"အိုး မရီး၊ မရီး"

ရှောက်ချင်းရှန့်က ပြုံးပြီးပြောသည်။

"မင်္ဂလာပါ။" လီယွီလန်သည်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဦးလေး!" တပေါင်ကလည်း ရှောက်ချင်းရှန့်၏ ခေတ်မှီဆန်းသစ်သော ၀တ်စုံကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

တပေါင်က မကြိုက်တာကိုမြင်တော့ ရှောင်ချင်းရှန့်က သူ့ကို ပွေ့ဖက်ဖို့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး "ဟေး! လာဦး၊ ဦးလေးကို လာဖက်ပေးဦ!"

တပေါင်က သူ့အား မသိတဲ့အတွက် သူ့ကို အရင်ပြောပြီးမှ ဖက်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ရထားစီးရတာကြာလို့ ပင်ပန်းနေပြီလား? လျှောက်ကြည့်ရအောင်၊ ငါ မင်းတို့အိမ်ကို အမြန်မောင်းလိုက်မယ်။" ရှောက်ချင်းရှန့်က သူတို့ကို သူ့နောက်က ကားဆီ အမြန်ခေါ်သွားသည်။

ဒီအနီရောင် အသစ်စက်စက် ရှားလီကားဟာ ဇိမ်ခံကားမဟုတ်ပေမယ့် ဒီခေတ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်တာက ချမ်းသာတဲ့ ဒါမှမဟုတ် အသုံးကြမ်းတာမျိုး ဖြစ်သည်။

ကုရှန်းက ခရီးဆောင်အိတ်ကို နောက်ဖုံးထဲထည့်ပြီးနောက် နောက်တံခါးကိုဖွင့်ပြီး လီယွီလန်ကို အထဲဝင်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်သည်။

လီယွီလန်ဘေးတွင် တပေါင်ကို ချပေးပြီးနောက် သူသည် အရင်က မစီးဖူးသောကားကို သေသေချာချာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကုရှန်းသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူ့ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို အမြန်ပတ်ပြီးနောက် ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ယာဉ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာစတင်ရန် လီဗာကို လှမ်းလိုက်သည်။

ကုရှန်း - "မင်းတကယ် ကားတစ်စီးပိုင်တာလား?"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ မဟုတ်ဘဲ မောင်းလာမလား? မင်းငွေရှာရင် မင်းပျော်သင့်တယ်!" ရှောက်ချင်းရှန့်က "ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက်မရှိလို့သာ‌ မဟုတ်ရင် ငါက Santana ဝယ်မှာ။ ကဲ အတူတူ မောင်းကြည့်လိုက်ရအောင်!"

ကုရှန်းက လှောင်ပြောင်ပြီး "မင်း လွယ်လွယ်လေး လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့"

လီယွီလန် ထွက်သွားမှာကို ကြောက်တာကြောင့် ရှောက်ချင်းရှန့် က လှည့်ကြည့်ကာ လီယွီလန်အား "ခယ်မ၊ ငါ့ကို မကြည့်နဲ့။ ငါက ကားဝယ်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ အစ်ကိုရှန်းက ကျွန်တော့်ထက် ပိုအရည်အချင်း ရှိတယ်။ သူက ကျွန်တော်နဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ဖို့ Sမြို့ကို လာဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်‌လေ။"

လီယွီလန်ကလည်း ပြုံးပြီး "မင်း S မြို့က‌ပေါ့၊ ငါတို့က ဒီမှာအသစ်ပဲ။ နောင်မှာ ငါတို့က ပိုဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ။"

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ ကျွန်မကို အပ်ထားလိုက်စမ်းပါ။" ရှောင်ချင်းရှန့်က ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လမ်းဘေးမြင်ကွင်းသည် ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားပြီး မကြာမီပင် အများပြည်သူပိုင် အိမ်ရာအဆောက်အအုံ တစ်ခုအောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှောင်ချင်းရှန့်က အိမ်ကို ရှာပေးခဲ့သည်။ ဤအများပြည်သူပိုင်အိမ်သည် ၁၉၇၀ ခုနှစ်များတွင် Sမြို့ရှိ စက်ရုံကြီးတစ်ခုမှ ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး စက်ရုံဝန်ထမ်းများအား ရောင်းရန်နှင့် ငှားရန်ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုတို့နှင့်အတူ လူများ ပိုမိုများပြားလာပြီး ပြောင်းရွှေ့လာကြကာ အများပိုင်အိမ်ယာပိုင်ဆိုင်သူများသည် ဤနေရာတွင် အိမ်များကို တဖြည်းဖြည်း ငှားရမ်းလာကြသည်။

Sမြို့တွင် ငှားရမ်းနိုင်သော အိမ်များအားလုံးတွင် ဤအများပိုင်အိမ်ရာသည် လက်ခံနိုင်သော အခြေအနေရှိသော အိမ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်သည်။ သာမန်လူအများစုသည် မြို့အစွန်ရှိ ကျေးလက်ဒေသများက လုံးချင်းအိမ်များသာ ငှားနိုင်သည်။

ပြီးတော့ ဒီအိမ်ရဲ့ဈေးကလည်း မသက်သာဘူး။ ယခုအခါ S မြို့၏ ပျမ်းမျှလစာမှာ ယွမ်တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ခန့် ဖြစ်သည်။ ဤအများပိုင်အိမ်ယာတွင် အိမ်ငှားမည်ဆိုပါက ယွမ်သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ် ကျသင့်မည်ဖြစ်သည်။ အဲဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျေးလက်မှာ လုံးချင်းအိမ် ငှားရင် ယွမ်တစ်ဆယ်ပဲ ရှိသည်။ အဲ့ထက်လည်းနည်းနိုင်သည်။

သို့သော် ဤအများပိုင်အိမ်ရာသည် ငှားရန်မလွယ်ကူပေ။

အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ လက်ရှိအငှားပတ်ဝန်းကျင်က မကောင်းတာကြောင့် ငှားရမ်းမှုအေဂျင်စီတွေ လုံးဝမရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် Sမြို့မှာ ချမ်းသာတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် ချမ်းသာလာတဲ့အခါ အဆက်အသွယ် အနည်းငယ်ရှိဖို့ လိုပါသည်…

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ဤနေရာတွင် အိမ်တစ်လုံးရှာရန် အားထုတ်မှုများစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ရသည်။

ဒါကိုတွေးပြီး လီယွိီလန်က သူ့ကို နည်းနည်းလေး ကျေးဇူးမတင်ဘဲ ‌မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

"မင်းအတွက် ငါငှားထားတဲ့အိမ်က ဒုတိယထပ်မှာ။ သိပ်မမြင့်ပါဘူး။ ငါ့မရီးအတွက် လှေကားအတက်အဆင်းလုပ်ရတာ အဆင်ပြေတယ်။" ရှောင်ချင်းရှန့်က လမ်းကို ဦးဆောင်ရင်း ပြောခဲ့သည်။

မိသားစု သုံးယောက်သားသည် ရှောက်ချင်းရှန့် နောက်ဒုတိယထပ်ရှိ တံခါးတစ်ခုဆီသို့ လိုက်သွားကြသည်။ ရှောင်ချင်းရှန့်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲက သော့ကို ထုတ်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်ကာ ပြောသည်။

"အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါခဏလောက် အကူအညီ တောင်းထားတယ်။ မင်းပို့သမျှပစ္စည်းတွေလည်း ရွှေ့ထားတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းရမှာလေးတွေတော့ ရှိသေးတယ်"

"သြော် မင်းတို့ ရောက်ရောက်ချင်းဆိုတော့ အလုပ်ရှုပ်နေမှာမို့ ငါ မင်း တို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး" ရှောက်ချင်းရှန့်က "အစ်ကိုရှန်း၊ ရက်ပိုင်းအတွင်း ငါ မင်း ဆီကို ပြန်လာမှာပါ။ ငါနေနေတဲ့နေရာကို မင်းသိတယ်မလား?"

ကုရှန်းက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်လိုက်မယ်"

"မင်းဘာလို့ ငါ့ကို ယဉ်ကျေးရတာလဲ!" ရှောင်ချင်းရှန့်က သူ့လက်ကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ တောက်ပြောင်သော ဆီရွှဲနေသည့်ဆံပင်၊ ပန်းအင်္ကျီကော်လံတွင် ဆွဲကြိုးတစ်ခုကို ဆွဲကာ အောက်ထပ်သို့ စမတ်ကျကျ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် စကားအနည်းငယ်ကို ပြောချင်သော်လည်း အခြေအနေမှာ အဆင်မပြေသောကြောင့် သူမက လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ ကုရှန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်အရ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ဧည့်သည်များကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပြီး သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်းရှန့် ထွက်သွားသည်နှင့် သူတို့မိသားစု သုံးယောက်လည်း ငှားထားသောအိမ်ထဲသို့ ၀င်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်သည် ၅ဝ စတုရန်းမီတာကျော်သာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း အပြင် မီးဖိုချောင်နှင့် အိမ်သာတို့ ခြားထားသောကြောင့် ဘယ်လောက် ကျဉ်းသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်သည်။

တပေါင်သည် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ့နောက်သို့ လက်လေးများပစ်ကာ အိမ်တဝိုက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်လာသည်။ နှာခေါင်းလေးတွန့်ကာ သူက လီယွီလန်အား "မေမေ၊ ဒီအိမ်က အရမ်းသေးတာပဲ"

အရင်က သူတို့နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ကျယ်ဝန်းတဲ့ ခြံဝင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီအိမ်ဟာ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းအောင် သေးတာကြောင့် သူဒီလိုခံစားရတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။

လီယွီလန်က စကားပြောခါနီးတွင် တပေါင်ကို ကုရှန်းက ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"ခဏကြာရင် ပိုကြီးတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို ပြောင်းမယ်" ကုရှန်းက တပေါင်ကိုပြောပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက လီယွီလန်ကို ကတိပေးဖို့သလို သူမဘက်ကို လှည့်သွားသည်။

လီယွီလန်က မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ"