အခန်း (၂၀)

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" ကုရှန်းက မျက်ခုံးပင့်တင်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောက်ချင်းရှန့်က ပြောဆိုပြီး စားပွဲကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ခွေးကောင်က အရူးကောင်ပဲ။ ငါ သူ့ကို ရက်အနည်းနည်းလောက် အရသာရှိရှိ ကျွေးမွေး ဧည့်ခံခဲ့တာ။ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ဒူးထောက်လုနီးပါး တောင်းပန်ခဲ့ပေမယ့် ခွေးကောင်က သေနာကောင် ဖြစ်သွားတယ်။ လောင်ဇီကို ပြောစမ်းပါ ဒါက တခြားလူကို ပေးလိုက်ပြီးပြီလို့!"

ကုရှန်းက သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့မျက်ခုံးတွေ ပိုကျုံ့သွားခဲ့သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဒီဆောက်လုပ်ရေးက အကျိုးမရှိတော့ဘူး။

"အစ်ကိုရှန်း၊ အားလုံးက ငါ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ငါက အဲဒီ‌ခွေးကောင်ကို ယုံမ်ိတာ။" ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ကုရှန်းအား သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ရှိကြောင့် ကြိမ်းမောင်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရိုက်နှက်ချင်ခဲ့သည်။

ဤပရောဂျက်သည် အဆင်မပြေသော်လည်း အင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့မှ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဒါတွေအားလုံးက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေပါ။

"ဒါအားလုံးက မင်းအပြစ်မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့လည်း စဉ်းစားခဲ့သင့်တာ။" ကုရှန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပရောဂျက်ကြီး တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတော့ သူ့ဦးနှောက်တွေ ပူထူလာခဲ့သည်။

သူက ကျရှုံးနိုင်ခြေရှိနေတယ်ဆိုတာကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ထားလိုက်ပါတော့။

ကုရှန်းက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "အခု တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး။ အဲဒါကို အများကြီးမစဉ်းစားနဲ့။ ငါတို့နှစ်ယောက် တခြားပရောဂျက်တွေလုပ်ဖို့ အပြင်ကို ချက်ချင်းထွက်ကြမယ်"

ကုရှန်းက ဒီလိုပြောပြီးနောက် ရှောက်ချင်းရှန့်လည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုရှန်း၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ တခြားပရောဂျက်တွေရှိမရှိသိဖို့ အခုပဲ ငါ့သူငယ်ချင်းဆီ သွားမယ်!"

ကုရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူနှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့သည်။

စောစောကပြောခဲ့သလိုပဲ ပရောဂျက်တစ်ခုကို ကန်ထရိုက်လုပ်ဖို့အတွက် လူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ လိုအပ်သည်။

အသေးစား ကန်ထရိုက်တာတွေ လုပ်နိုင်တဲ့ အလုပ်မျိုးတောင်ရဖို့က သိပ်မလွယ်ဘူး။

ရှောက်ချင်းရှန့်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် တစ်နေကုန် ပြေးလွှားကြပြီး လူအများအပြားကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ အရင်အလုပ်က မအောင်မြင်ကြောင်း တစ်ဖက်မှ ကြားသိရသောအခါတွင် ချက်ခြင်း ရပ်သွားကြသည်။

တနေကုန် ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ဘာမှ မရရှိခဲ့ပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အလွန်ကြည့်ကောင်းလှသည်။

ရှောက်ချင်းရှန့်က ကုရှန်းကို အောက်ထပ်ကနေ သူ့အိမ်ဆီ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကုရှန်းသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ စတီယာရင်ဘီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုင်ထားသော ရှောက်ချင်းရှန့်ကိုကြည့်ပြီး နှစ်သိမ့်ကာ "စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့ မနက်ဖြန် ငါတို့ ဆက်လုပ်မယ်။"

ရှောက်ချင်းရှန့်က စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အသံဖြင့် တုံ့ပြန်ပြီးနောက် ကားကို စတင်မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်မပြန်ခင် ကုရှန်းက သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို တမင်တကာ ပြင်ဆင်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ဘာကိုမှ မမြင်ရကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ စားစရာနံ့တွေ ထွက်လာသည်။

ကုရှန်းဝင်လာတော့ လီယွီလန်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော် ပန်းကန်တစ်ချပ်နဲ့ မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်လာသည်။

တပေါင်က ခုံပေါ်တက်ပြီး စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက လက်သေးသေးလေးဖြင့် နှာခေါင်းဆီသို့ အစားအစာ၏ အငွေ့အသက်ကို ရှူရှိုက်ကာ "မေမေ၊ အနံ့အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ဖေဖေ ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ?"

လီယွီလန်က ပန်းကန်တွေကို သူမနောက်က ကုရှန်းဆီကို ပေးလိုက်ပြီး "မြန်မြန်ပြန်လာသင့်တာ မဟုတ်လား? ရှင်က အပေါက်ဝမှာမှီပြီး အိပ်ချင်တာလား?"

တပေါင်က ဒါကိုကြားတော့ ခုံပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တံခါးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ သူ့အဖေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တပေါင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဖေဖေ!"

ကုရှန်းက သူ့ကို ချီဖို့ အမြန်လျှောက်လာပြီး လီယွီလန်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းဘာလို့ ချက်ထားတာလဲ?"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မှာပဲဟာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ချက်ဖို့ ရှင်ပြန်လာတာကို ကျွန်မ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး" လီယွီလန်က လျစ်လျူရှုကာ ပြောလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုရှန်းက အိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန် ခရိုင်မြို့လေးမှာ သူမနေ့စဥ်စားရတဲ့ အစားအစာအားလုံးကို မချက်ပြုတ်ပါဘူး။

သူမက ဗိုက်ကြီးကြီးနဲ့ အခု အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ကုရှန်းက အပြင်မှာ ငွေရှာရင်း အလုပ်ရှုပ်နေပြီး သူမက အိမ်မှာ ထမင်းချက်လို့ အဆင်ပြေပါသည်။

"ရှင် အချိန်မီ ပြန်ရောက်တာပဲ။ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ ရှင်လက်ဆေးပြီး လာစား" လီယွီလန်က သူ့ကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ကုရှန်းက တပေါင်ကို ချလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ အစားအသောက်ကို ကြည့်ကာ "အဆင်မပြေရင် စားသောက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပါဆယ်ဆွဲဖို့ အနီးနားက စားသောက်ဆိုင်ကို သွားလို့ရပါတယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရမ်းအပင်ပန်းမခံပါနဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" လီယွီလန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကုရှန်းသည် သူ့လက်က်ကို ဆေးရန်သွားစဉ် လီယွီလန်သည် ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ကာ လျှပ်စစ်ပန်ကာကို တခြားအနေအထားသို့ရွှေ့ကာ ထမင်းစားပွဲဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

S မြို့ကိုရောက်ပြီးတာနဲ့ ဒီလျှပ်စစ်ပန်ကာကို ဝယ်ခဲ့သည်။ အခု ဇူလိုင်လပင်။ S မြို့မှာ ရာသီဥတုက အရမ်းပူလို့ ပန်ကာမရှိဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

ပန်ကာက မှုတ်နေပြီး လေပူတွေ တိုက်နေပေမယ့် လေမတိုက်ဘဲ ခြောက်သွေ့ပြီး ပူတာထက် ပိုကောင်းသည်။

မိသားစု သုံးယောက်သား ညစာစားကြသည်။

တပေါင်သည် ဟင်းပူပူများ မှုတ်နည်းကို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့အမေ ချက်ထားတဲ့ အစားအစာကို မစားရတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ။ အခု သူသည် လီယွီလန်ရဲ့ ဟင်းတွေအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေပြီး အစားအသောက်က သူ့ကို တားလို့မရပေ။

လီယွီလန်သည် သူ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကုရှန်းသည် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေပုံရသည်။ သူသည် သားအမိကို ရံဖန်ရံခါ စကားအနည်းငယ်ပြောရုံမှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များကို ခေါင်းငုံ့ကာ စားသောက်နေခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိရန် လွယ်ကူခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကုရှန်းသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောရန် မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သူမလက်ထဲတွင် ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ကာ ပွက်ပွက်ဆူနေအောင် တည်ပြီး သောက်ရန် အအေးခံထားသည်။

ရေနွေးအိုးကို ရေဖြည့်ပြီး မီးဖိုဘက်သို့ သွားပြီးနောက် လီယွီလန်က ကုရှန်းဆီ လျှောက်သွားပြီး "အလုပ်က အဆင်မပြေဘူးလား?"

ကုရှန်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က အလုပ်များနေမှန်း သူမသိသည်။ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု လက်ခံရရှိကြောင်း သူမကြားသိရသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုဆောက်လုပ်ရေး ပရောဂျက်သည် ကောင်းမွန်စွာ မလည်ပတ်နိုင်တာလား?

ကုရှန်း၏ လက်သည် ပန်းကန်ဆေးရင်း အေးခဲသွားသည်။

သူ့မိန်းမသည် အလွန်သိမ်မွေ့သော သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ စောစောက သူသည် အောက်ထပ်မှာ သူမကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့ဖို့ သူ မမျှော်လင့်ထားဘူး...

ကုရှန်းက သူအဆင်ပြေပါတယ်လို့ပြောရင် ပိုဒုက္ခခံရမယ်ဆိုတာ သိသည်။ သူမကို စိတ်ပူအောင်လုပ်ဖို့ လွယ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုပရောဂျက်ကြီးအကြောင်းကို သူသည် အကျဉ်းချုံးပြောပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ တခြားပရောဂျက်တွေကို ရှာပေမယ့် မတွေ့ဘူး။ မနက်ဖြန်မှာ ဆက်ရှာရမယ်။" ကုရှန်းက ပြောသည်။

လီယွီလန်သည် မူလက ပရောဂျက်ကြီး တည်ဆောက်စဉ်အတွင်း ပြဿနာအချို့ ကြုံခဲ့ရသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အစတည်းက အဲဒါက လက်မှတ်မထိုးခဲ့ခြင်းကြောင့်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အံ့သြသွားသော်လည်း အဲဒါကို သူမက လုံးဝလက်မခံနိုင်ဟု မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ကုရှန်းသည် ကြီးမားသော ပရောဂျက်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြောင်း သူမကြားလိုက်သောအခါ အဲဒါက အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရသည်။

အခုချိန်မှာတော့ ကြီးမားသော ပရောဂျက်က မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ အစပိုင်းတွင် တကယ့် ကောင်းသောအရာတစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မလဲ?

ဒါပေမယ့် ကုရှန်းဟာ အခုချိန်မှာ ဖိအားအများကြီး အောက်ရောက်နေသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် "မလောပါနဲ့။ အဲဒါကို ဖြည်းဖြည်းပဲ ရှာကြည့်ရအောင်။ တခြားပရောဂျက်တွေ ရှိမှာ သေချာပါတယ်။"

"တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင်..." လီယွီလန်က တွေးပြီး "ကျွန်မတို့ တခြားအရာတွေ လုပ်လို့ရတယ်။ ကျွန်မတို့ ငတ်တော့မသေပါဘူး။"

သူမသည် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း အိမ်တွင် တစ်နေကုန် မနေဘဲ S မြို့တွင် လမ်းလျှောက်ရန် တပေါင်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ခရိုင်များထက် S မြို့၌ အခွင့်အလမ်းများစွာရှိသည်။ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်ရှိသရွေ့တော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေရှာလို့ရသည်။

အခုသူမရဲ့ကိုယ်ဝန်နဲ့ သူမမှာ ဂရုစိုက်ရမယ့် ကလေးရှိတာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူမသည် အပြင်ထွက်ပြီး ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်းရှာနေလိမ့်မည်။

လီယွီလန်၏ စကားကိုကြားတော့ ကုရှန်းက မပြုံးဘဲမနေနိုင်ဘဲ နဂိုကထုံမှိုင်းသော စိတ်က အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

သူ့မိန်းမရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဒီလောက်ကောင်းမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေမယ့် အဲဒါကို တွေးကြည့်ရင် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမက သူ နှုတ်ထွက်စာတင်ပြီး နယ်ချဲ့ကာအလုပ်လုပ်တာကို အစကတည်းက ထောက်ခံခဲ့ပြီး အခု သူမအလုပ်ကထွက်ပြီး S မြို့ကို သူနဲ့အတူတူ သွားဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ဒါက စိတ်ဓာတ်ကောင်းလွန်းတာကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား?

ကုရှန်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ သူမကို စနောက်လုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

"မှန်တာပေါ့။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင် ကိုယ် လုပ်ငန်းသေးသေးလေးပဲ ဆက်လုပ်ပြီး တချို့အရာတွေကို ပြန်ရောင်းမယ်။"

ကုရှန်းသည် စက်ပစ္စည်းအချို့ကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် အဓိကအားဖြင့် ငွေရှာလေ့ရှိသည်။ ငွေရှာတာက ငွေရှာနိုင်ပေမယ့် ကံကောင်းရင်တော့ ငွေပိုရှာနိုင်မည်။

ကုရှန်း နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ယွမ်တစ်သိန်း ရှာနိုင်ခဲ့တာသည် အဓိကအားဖြင့် ကံကောင်းခြင်းတွေကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူ့မှာ ကုန်ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရရှိခဲ့ပေမယ့် အဲဒါကြောင့် ပစ်မှတ်ထားခံရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီလန် ပြောတဲ့အတိုင်း တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင် သူ့မှာ ထွက်လမ်းရှိပါသေးသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။" လီယွီလန်က သူပြောတာကိုမြင်တော့ ပြုံးလိုက်ပြီး နားနောက်မှာ သိမ်းမထားတဲ့ သူမရဲ့ အနက်ရောင်ဆံပင်တွေက ပါးပြင်တွေဆီ ဖွာကျလာသည်။

ကုရှန်းသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးပြီး လှပသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ဆံပင်ကို သိမ်းရန် ကူညီပေးချင်သော်လည်း သူ့လက်များသည် ပန်းကန်ဆေးရေဖြင့် စွန်းထင်းနေတာကြောင့် သူ မလုပ်နိုင်ပေ။

"ပန်းကန်ဆေးပြီးရင် အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြရအောင်။ တပေါင်က အပြင်ထွက်ပြီး ကစားဖို့ အော်ဟစ်နေတယ်။" လီယွီလန်က သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို နားရွက်နောက်မှာ ညှပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" ကုရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်ဆေးတာကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

လီယွီလန်လည်း မီးဖိုခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ခရိုင်မြို့လေးမှ ဝေးကွာလေလေ ထိုစာအုပ်နှင့် ဝေးကွာလေလေဟု ခံစားမိသည်။

သူမခင်ပွန်း ကုရှန်းသည် သူမ အားကိုးနိုင်သော လူပြန်ဖြစ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးက သိပ်နက်ရှိုင်းတာမဟုတ်ပေမယ့် ကုရှန်းက သူတို့မိသားစုအတွက် အလုပ်ကြိုးစားပြီး ခင်ပွန်းကောင်း၊ ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ လီယွီလန်က သူ သူမကို လုံးဝမထိခိုက်ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့ သူမကြိုးစားချင်ပါသေးသည်။

လီယွီလန်က တွေးမိသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုရှန်းနှင့် ရှောက်ချင်းရှန့်တို့သည် အမျိုးမျိုးဧည့်ခံကာ ဆောက်လုပ်ရေးပရောဂျက်များကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ဒီနေ့အထိ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို ကြင်ကြင်နာနာ မဆက်ဆံသေးပေ။ တစ်နေကုန် သူတို့သည် ပြေးလွှား‌နေကြရသော်လည်း ဘာမှမတွေ့သေးဘူး။

ဖွဲ့စည်းထားသော အင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့သည် မကြာမီ အလုပ်ဆင်းတော့မည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရသော်လည်း အချိန်မရှိသဖြင့် သူတို့၏ နှလုံးသားများ နစ်မြုပ်လာသည်။

ကုရှန်းက သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပြီး ပရောဂျက်ပြီးသွားတဲ့အခါ အပိုဆုကြေးတွေ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပြီး တားထားခဲ့သည်။

ရှောက်ချင်းရှန့်၏ မျက်နှာသည် ပိုဆိုးလာပြီး ဒီနေ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခဲ့ရသော လူများကို ဒေါသထွက်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

ကုရှန်းက သူ့ကို မတားဘဲ ခရီးသည်ထိုင်ခုံကနေ နားထောင်နေခဲ့သည်။

သူဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် ကုရှန်းက "မင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးရင် ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပါပြီ၊ မင်းစိတ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားပြီး မင်းမျက်နှာကို မှိုင်ထွေမနေနဲ့။ ဒီထက် ငွေရှာဖို့က ပိုခက်တယ်။ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ဖိအားများစွာအောက်တွင် ရှိနေသည်ကို ကုရှန်းသိသောကြောင့် အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေမိသည်။

သို့သော် ကုရှန်းကိုယ်တိုင်က ရှောက်ချင်းရှန့်ထက် ဖိအားနည်းသည် မဟုတ်ပေ။ ရှောက်ချင်းရှန်နှင့် နှိုင်းယှဥ်လျှင်ပင် သူ့တွင် စဉ်းစားစရာ ဇနီးနှင့် ကလေးများ ရှိနေသောကြောင့် သူ၏ ဖိအားက ပိုကြီးမားသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအခြေအနေမှာ ဖိအားဘယ်လောက်ကြီးနေပါစေ ကျည်ဆံကို ကိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်က ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ရှောက်ချင်းရှန့်က ကုရှန်းအဲဒါကို ပြောပြီးနောက် စကားရပ်သွားသည်။

အိမ်မပြန်ခင် ကုရှန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ်ပြောခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ သူတို့သည် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

မိတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲတွင် ဆောက်လုပ်ရေး ပရောဂျက်များစွာရှိသည့် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏သူဌေး ဟွမ်ချန်ရွှင်းနှင့် အဆက်အသွယ်ရခဲ့သည်။

ဟွမ်ချန်ရွှင်းက သူကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီကို စတင်ခဲ့ပေမယ့် အင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့ မဖွဲ့စည်းခဲ့သလို ဝန်ထမ်းလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ သူသည် ရရှိထားသော ပရောဂျက်များကို လုပ်ဆောင်ရန် အသေးစားကန်ထရိုက်တာများ ငှားရမ်းခြင်းအပေါ် လုံးလုံးအားကိုးကာ သူ့အကျိုးစီးပွားများစွာကို ထုတ်ယူခဲ့သည်။

ကုရှန်းနဲ့ ရှောက်ချင်းရှန့်က သူ့မှာ ယွမ်သုံးသောင်းမှ ယွမ်လေးသောင်းရှိတဲ့ အသေးစား ပရောဂျက်တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ယွမ်သုံးသောင်းမှ ယွမ်လေးသောင်းသည် အသေးစားကန်ထရိုက်တာကို ပေးသောစျေးနှုန်းကို ရည်ညွှန်းပါသည်။ ဟွမ်ချန်ရွှင်း တကယ်ဘယ်လောက်ရမည်ကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။

ဤကဲ့သို့ပရောဂျက်များသည် အစပိုင်းတွင် ကုရှန်းနှင့် ရှောင်ချွင်းရှန့်၏ ရွေးချယ်ထားသည့် နယ်ပယ်အတွင်းမှ မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ သူတို့မှာ တခြားကောင်းတဲ့ ပရောဂျက်တွေကို လက်ခံဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့တဲ့အတွက် သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ပထမအဆင့်ကိုသာ သင်လုပ်နိုင်ပြီးရင် တဖြည်းဖြည်း ဆက်လုပ်နိုင်သည်။

ကုရှန်းနဲ့ ရှောက်ချင်းရှန့်တို့ဟာ နည်းလမ်းရှာခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ‌ဟွန်ချန်ရွှင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့သည်။

ဝိုင်ပါတီမှာ လူတော်တော်များများက စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

သူဌေး ဟွမ်ချန်ရွှင်းအနေဖြင့် အသေးစား ကန်ထရိုက်တာ အများအပြားက သူ့ကို အလုပ်ပေးရန် အပြေးအလွှား တောင်းဆိုနေကြပြီး သူ၏ သဘောထားသည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်ပင် လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။

ပရောဂျက်ကို ရဖို့အတွက် နှစ်ယောက်သားက ပြုံးပြီး ကောင်းတာတွေ ပြောကြသည်။

ပရောဂျက်အကြောင်းပြောပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကုရှန်းက ဒီပရောဂျက်လေးကို ယူဖို့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ဟွမ်ချန်ရွှန်းက သဘောမတူသလို သဘောမတူသလိုနဲ့ ယောင်ဝါးဝါးလုပ်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခု မှတ်ပုံတင်ထား တာတောင် ကြားလိုက်ရတော့ သူက မရယ်ဘဲမနေနိုင်ကာ "အိုး မင်းတို့က ကျားမကြောက်ဘူးလား?"

ရှောက်ချင်းရှန့်သည် ဝိုင်အမြောက်အမြားနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဟွမ်ချန်ရွှန်းက သူတို့ကို လှောင်ပြောင်‌နေသည်ကို မြင်သောအခါတွင် သူသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။

ဒါကို ထပ်ကြားတော့ သူ့အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး စားပွဲအောက်က လက်တွေကို လက်သီး ဆုပ်လိုက်သည်။

ကုရှန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောက်ချင်းရှန့်ရဲ့လက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကုရှန်းက ဟွမ်ချန်ရွှင်းအား အပြုံးဖြင့် ဝိုင်တစ်ခွက်ငဲ့ပေးကာ နှိမ့်လည်းမချ မာနလည်းမကြီးသော လေသံဖြင့် "သူဌေးဟွမ် မင်းပြောခဲ့တာက ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေအများကြီး ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ?"

ဟွမ်ချန်ရွှင်းသည် ဤစကားများကို ကျေနပ်နေပုံရပြီး သူက ရယ်ကာ ကုရှန်းကို ဝိုင်အနည်းငယ်သောက်ရန် လှမ်းလိုက်သည်။

ဝိုင်ပါတီပွဲ မပြီးဆုံးသေးခင် သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် လာခဲ့၊ စာချုပ်ချုပ်မယ်"