အခန်း (၂၅)

တပေါင်သည် သူ့နောက်ကျန်ခဲ့‌သော မူကြိုကျောင်းကို ပြန်ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ သား နောက်ကျ ဒီမှာ ကျောင်းတက်ရမှာလား?"

တပေါင်သည် လီယွီလန်နှင့် ရွှယ်ရှန်ရှန်အကြား စကားပြောဆိုမှုကို စောစောက ပုံမှန်အတိုင်း ကြားနေခဲ့သည်။

ဒီရက်ပိုင်း သူ့အမေက သူ့အတွက် မူကြိုရှာနေတာကိုလည်း သူသိသည်

"ကောင်းပြီ မင်းဒီနေရာကို ကြိုက်လား?" လီယွီလန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

တပေါင်သည် အနည်းငယ် ရှက်သွားပုံရသော်လည်း နီမြန်းသောမျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ "အင်း သားကြိုက်တယ်!"

လီယွီလန်သည် သူ့ခေါင်းလေးကို ထိလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားကာ "မင်းကြိုက်တယ်ပေါ့"

တကယ်တော့ အခုလေးတင် မူကြိုမှာတုန်းက တပေါင်ရဲ့အမူအရာကို ကြည့်ရုံနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလို့ မေးနေစရာ မလိုပါဘူး။

မူကြိုမှာ နောက်ကျနေတာမို့ သားအမိနှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညနေ ခြောက်နာရီ ထိုးနေပြီ။

အခုချက်ချင်းချက်ဖို့ အရမ်းနောက်ကျနေပြီဆိုတော့ လီယွီလန်က လမ်းမှာတုန်းက ချက်ပြုတ်ပြီးသား အသီးအရွက်တချို့ကို ဝယ်ခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ထမင်းချက်ဖို့နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကြော်ဖို့ပဲလိုသည်။

လမ်းဖောက်လုပ်ရေး ပရောဂျက်သည် ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်ပြီး ကုရှန်းသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် အခြေခံအားဖြင့် နေခဲ့သည်။

သူအိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လီယွီလန်နှင့် တပေါင်သည် ပြန်ရောက်တာ မကြာသေးပင်။

စားသောက်နေစဉ်တွင် လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် မူကြိုကျောင်းအ‌ကြောင့် ပြောကြသည်။

စာရင်းသွင်း ငွေပေးချေပြီးနောက်မှ သူမသည် ကုရှန်းနှင့် မဆွေးနွေးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လီယွီလန်က သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ပိုက်ဆံယူသွားခဲ့ပေမယ့် ယွမ် ၅၀၀ က ကြီးမားတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ဖြစ်ပြီး သူမက အပြစ်အနည်းငယ်ရှိသလို ခံစားရသည်။

အဲဒါကို တွေးပြီးတာနဲ့ သူမက စာရင်းသွင်းခဲ့ကြောင်း တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ "ကျွန်မ ဒီနေ့ မူကြိုကျောင်းကို ထပ်သွားခဲ့တယ်"

"ကောင်းပြီ၊ မင်း သင့်တော်တဲ့ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ပြီလား?" ကုရှန်းပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ပါးစပ်ထဲကို အပြည့်ထည့်လိုက်သည်။ ထမင်းဝါးပြီး သူမကို ဆက်စောင့်နေသည်…

သူသည် မကြာသေးမီက ပရောဂျက်များနှင့် အလုပ်များနေပြီး မူကြိုကိစ္စကို လီယွီလန်တွင်သာ အပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

"အခြေအနေကောင်းပေမယ့် ဈေးက နည်းနည်းတော့ ကြီးတယ်။" လီယွီလန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဘယ်လောက်များလို့လဲ?"

"စာသင်နှစ်ဝက် တစ်ခုအတွက် ယွမ် ၅၀၀"

စကားပြောပြီးနောက် လီယွီလန်သည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကုရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ကုရှန်းသည် ဤနံပါတ်ကို ကြားလိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူသည် သူ၏ထမင်းကို အလျင်အမြန်ယူကာ တစ်လုပ်ထပ်ထည့်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီမူကြိုကျောင်းက ကောင်းလား?"

လီယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မူကြိုရဲ့ အားသာချက်အားလုံးကို သူ့အား ရှင်းပြခဲ့သည်။

ကုရှန်းက နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်ပြောပြီးတဲ့အခါ သူမက သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ "တပေါင်အတွက် ဒီမူကြိုကို ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ?"

"ကောင်းပါတယ်။" ကုရှန်းက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။

သူ ထောက်ခံတယ်ဆိုတာ မြင်လိုက်ရတော့ လီယွီလန်က ထူးဆန်းသလိုလိုနဲ့ "ကျူရှင်က အရမ်းဈေးကြီးတယ်လို့ ရှင်မထင်ဘူးလား?"

ကုရှန်းက ဒါကိုကြားတော့ ပြုံးပြီး အပြင်က ဝယ်လာတဲ့ အမဲသားပြုတ်တစ်တုံးကို သူမပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ "သုံးဖို့သက်သက် ပိုက်ဆံရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား? စျေးကြီးတယ်၊ ဒါပေမယ့် တန်ရင် သိမ်းထားဖို့ မလိုဘူးလေ "

ကုရှန်းက ငွေကို ချွေတာခြင်းဖြင့် ချမ်းသာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူကယုံကြည်သည်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စာနာရမည်။

လီယွီလန်က သူနဲ့အတူတူပဲလို့ အမြဲတွေးထားပေမယ့် ဒီမေးခွန်းကို သူမ မေးလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ကုရှန်းသည် လီယွီလန်နှင့် စကားကောင်းကောင်း ပြောတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူစကားမပြောရမီတွင် သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများတွင် ညစ်ဂျစ်ဂျစ် အရိပ်အယောင်လေးများကို တွေ့လိုက်ရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် "ကောင်းပြီ။ ကျွန်မ တပေါင်နာမည်ကို စာရင်းသွင်းပြီးသွားပြီ။"

လီယွီလန်သည် ကုရှန်း၏ အဖြေကို ကျေနပ်ပုံရပြီး အမဲသားတစ်တုံးကိုလည်း သူ့ထံသို့ ထည့်ပေးကာ "လာ၊ များများစားပါ!"

ကုရှန်းက ပန်းကန်ထဲက အမဲသားကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်း ရယ်လိုက်သည်။

လုပ်တာကလုပ်ပြီးသွားပြီ အခုမှ သူ့ကို အကြောင်းကြားတာ ဖြစ်သည်။

ဒါ​ပေမယ့်​ အဆင်​​ပြေပါသည်။ သူ့မိန်းမက ငွေဖြုန်းမှာကို သူ ​မကြောက်ပါဘူး…

တပေါင်က သူ့ခြေထောက်တွေကို တွဲလောင်းချကာ ထမင်းစားရင်း သူ့မိဘတွေစကား နားထောင်နေခဲ့သည်။

တပေါင်သည် သူတို့ပြောသော ကျူရှင်ခနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ မခံစားရပါ။ သူမွေးပြီးနောက်ပိုင်း မိသားစုအခြေအနေတွေ အရမ်းကောင်းလာပြီး ပိုက်ဆံကို ဘယ်တော့မှ မစိုးရိမ်ရပေ။

ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်သည် ငွေရှာရန် မည်မျှခက်ခဲသည်ကို သူ့ရှေ့တွင် တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူသည် နာခံမှုရှိရမည်ဖြစ်သည်။

အခု တပေါင်သည် ယွမ် ၅၀၀ သည် တကယ့်ကို ငွေအမြောက်အများဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း အဲဒါကြောင့် သူသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမခံစားရပေ။

လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် မူကြိုအကြောင်းပြောပြီးနောက် တစ်နှစ်အကြာတွင် ကျောင်းတက်ရန်အကြောင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်။

သူမသည် ယနေ့ ရွှယ်ရှန်ရှန်ထံမှ သူမကြားခဲ့ရသည့်အရာကို ကုရှန်းအား ပြောပြသည်။

ကုရှန်းလည်း ဒါက တကယ့်ပြဿနာတစ်ခုမှန်း သိသွားပြီး ခဏလောက်စဉ်းစားကာ လီယွီလန်ကို "မင်းဘယ်လိုထင်လဲ?"

"ပြီးတော့၊ ကျောင်းတက်ဖို့ ချေးတာက ရေရှည်ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်ဘူး။ ပိုက်ဆံအများကြီးပေးရတဲ့အပြင် အနာဂတ်မှာ စာလေ့လာဖို့လည်း ခက်တယ်။ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ အခြေချရင် ပိုကောင်းမယ်။" လီယွီလန်က ပြောသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏မွေးရပ်မြေရှိ ခရိုင်လေးတွင် တွယ်တာစရာ သိပ်မရှိသောကြောင့် သူမသည် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ထိုနေရာမှ ပြောင်းရွှေ့လိုက်လျှင်ပင် သူမသည် ဝမ်းနည်းမှာ မဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ တပေါင် စာလေ့လာဖို့ အတွက်မို့ တွန့်ဆုတ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အမှန်တော့ S မြို့၏ ပညာရေးပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ခရိုင်မြို့လေးများ၏ ပညာရေးပတ်ဝန်းကျင်သည် လုံးဝကွဲပြားပြီး ဘယ်သူကမှ ခရိုင်မြို့‌လေးများသို့ မပြေးချင်ကြချေ။

လီယွီလန်၏ လက်ရှိအတွေးသည် တပေါင် ပထမတန်း မတိုင်ခင် တစ်နှစ်အလိုတွင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်နိုင်ပြီး ၎င်း၏အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြောင်းလဲခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

တကယ်အဆင်မပြေရင် ချေးငွေနဲ့ ကျောင်းစရိတ်ကို အရင်ပေးချေပြီး အိမ်ဝယ်ဖို့ ဆက်လက်ကြိုးစားမည်။ ဘာပဲပြောပြော တပေါင်မူကြိုမပြီးခင် သူ့အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ‌ပြောင်းလဲရမည်။

ခြောက်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်နှစ်လောက် ကျန်နေသေးတာမို့ ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်လောက် အလုပ်ကြိုးစားရင်တောင်မှ အိမ်မဝယ်နိုင်ဘူးတဲ့လား?

"ရှင်ကော ဘယ်လိုထင်လဲ" လီယွီလန်က ကုရှန်းကို မေးသည်။

"ဘယ်အဆောက်အဦးကို ပြောနေတာလဲ?" ကုရှန်းကမဖြေဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ရေကန်ဘေးက နေချင်စရာကောင်းတဲ့ အဆောက်အဦတစ်ခုပဲ" လီယွီလန်က "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ဆောက်လုပ်ရေးရန်ပုံငွေတွေ ပြေလည်သွားပြီ အဲဒီအဆောက်အဦကို သွားကြည့်ကြမယ်" ကုရှန်းက ပြောသည်။

ဒါကိုကြားတော့ လီယွီလန်က အံ့ဩသွားသည်။

ကုရှန်းရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားထောင်ကြည့်ရတာ သူက ဘာလို့ အိမ်တစ်လုံး ချက်ချင်းဝယ်ချင်ပုံပေါ်နေတာလဲ?

ကုရှန်း၏ ငွေကြေးအများစုကို ပရောဂျက်တွင် ရင်းနှီးမြှပ်နှံခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူတို့လက်ထဲတွင် ဒေါ်လာထောင်ပေါင်းများစွာ ကျန်ရှိနေပါသည်။

အိမ်ရာတွင် အိမ်သည်အလွန်စျေးကြီးသည်။ ပရောဂျက်အတွက် ငွေချွေတာမယ်ဆိုတာ မပါရင်တောင် သူတို့သည် ပိုက်ဆံမလောက်မှာကို ကြောက်နေကြသည်။

"ကျွန်မတို့ သွားကြည့်ဖို့ပဲလား ဒါမှမဟုတ် ဝယ်မလို့လား?" လီယွီလန်က မတတ်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်တို့တတ်နိုင်ရင် ဝယ်မယ်"

ကုရှန်း ပြောတာကြားတော့ လီယွီလန်က အံ့သြသွားသည်။

"ရှင် ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလား?"

ကုရှန်းက သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမဗိုက်ကို ထိလိုက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ နေတဲ့နေရာက အရမ်းကျဉ်းတယ်၊ ဒီကောင်လေး ထွက်လာရင် ကိုယ်တို့ ဖြစ်ညှစ်နေလို့မရတော့ဘူး"

ကုရှန်းကို တုံ့ပြန်ပုံရပြီး လီယွီလန်ရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးက သူ့လက်ဖဝါးကို ခြေဖဝါးနဲ့ ညင်သာစွာ ကန်လိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း၊ သူလည်း ကိုယ်ပြောတာ သဘောတူတယ်!" ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို အပြုံးလေးနဲ့ ပြောပြီး သူ့လေသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

လီယွီလန် - "..."

တပေါင်က ဒါကိုမြင်တော့ ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ ခုန်ချပြီး "သားလည်း ညီမလေးနဲ့ ကစားချင်တယ်!"

လီယွီလန်သည် သားအဖနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါ၊ ကုရှန်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိတယ်ဆိုတာ သူသိသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုရှန်းသည် နံနက်စောစော ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ သွားသည်။

လီယွီလန်သည် မူကြိုအတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများဖြစ်သည့် ရေဘူး၊ အိပ်ရာခင်းအတွက် ခေါင်းအုံး‌လေး၊ ခဲတံခဲဖျက်နှင့် မှတ်စုစာအုပ်များ အပါအဝင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ရန် လီယွီလန်သည် တပေါင်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် မူလက တပေါင်အတွက် ကျောင်းလွယ်အိတ်ငယ်ကို ဝယ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အကြိုက်နှင့် ကိုက်ညီသည့် အရာကို စျေးဝယ်စင်တာတွင် ဘာတစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ တွေ့တော့လည်း အလွန်စျေးကြီးသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အဲဒါကို မဝယ်ခဲ့ပေ။

စျေးကြီးတာမဟုတ်ပေမယ့် နည်းနည်းတော့ မတန်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ အခုချိန်မှာ သူတို့က ချမ်းသာလာပေမယ့် အဲဒါကို လက်လွတ်စပယ်မသုံးသင့်ချေ။

အဆုံးတွင် လီယွီလန်သည် ၎င်းကိုစဉ်းစားပြီး သူမဘာသာလုပ်ရန် ကြံရွယ်ပြီး အထည်အနည်းငယ်ကို ဝယ်သွားခဲ့သည်။

အဲဒါကို ပြောရရင် လီယွီလန်က အဝတ်အစားလုပ်ရတာကို စိတ်အားထက်သန်သည်။

သူမ အထက်တန်းကျောင်း တက်တုန်းကလည်း သူမဘာသာ စကတ်များ လုပ်ခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာလည်း သူမသည် ဒီဝါသနာကို ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ခဲ့ချေ။

လီယွီလန် ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဗီဒိုထဲမှာ အများကြီးရှိသည်။

သူမဟာ ခရိုင်မြို့လေးမှာရှိတုန်းက အပြင်ထွက်ဖို့ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ၀တ်ခဲ့ပြီး တခြားသူတွေက သူမကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာကို ကုရှန်းက ပြည်နယ်မြို့နဲ့ တခြားမြို့ကြီးများက ပြန်ယူလာတယ်လို့ အားလုံးက ထင်နေကြသည်။

အခုလည်း S မြို့မှာ တခါတရံ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ သူမအဝတ်ဘယ်မှာဝယ်လဲလို့ လူတွေက လှမ်းမေးကြသည်။

ဒါကိုတွေးပြီး လီယွီလန်ဟာ တခြားအရာတွေကို ချလိုက်ပြီး ထောင့်နားက အပ်ချုပ်စက်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဒီအပ်ချုပ်စက်ကို ပြောင်းရွှေ့တုန်းက လီယွီလန်ဟာ တခြားသူတွေကို ရောင်းချဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ယူဆောင်လာတာထဲ ဒါက အလေးဆုံးပင်။

အပ်ချုပ်စက်ရဲ့ သစ်သားစားပွဲပေါ်မှာ လီယွီလန်ဝယ်ခဲ့တဲ့ ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းတွေလည်း ရှိသည်။

သူမသည် မဂ္ဂဇင်းကို ဖတ်ပြီး အဲဒါမှ များစွာ သင်ယူခဲ့သည်။

ပြီးတော့ မဂ္ဂဇင်းတွေကနေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းဘေးဈေးဝယ်စင်တာတွေမှာ သူမ မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရတာတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လီယွီလန်ဟာ လက်ရှိအမျိုးသမီးတွေရဲ့ လှပတဲ့အဝတ်အစားနဲ့ စကတ်တွေကို လိုချင်တာကို သိရှိရသည်။

၁၉၆၀ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းနှင့် ၁၉၇၀ ခုနှစ် နှောင်းပိုင်းများအတွင်း အနက်၊ အဖြူ နှင့် အပြာသာရှိခဲ့ပြီး ယခု ၁၉၈၀ ခုနှစ် နှောင်းပိုင်းတွင်တော့ လူတွေရဲ့စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသော အရောင်မျိုးစုံထွက်ပေါ်လာကာ ဖက်ရှင်လိုက်စားမှုမှာ ရူးသွပ်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လီယွီလန်သည် နှုတ်ထွက်ပြီး Sမြို့သို့ရောက်ကတည်းက သူမ ဘာလုပ်သင့်သည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူမသည် အိမ်မှာထိုင်ပြီး အိမ်ရှင်မ လုပ်ခိုင်းတာကိုတော့ သေချာပေါက် မပျော်ပေ။ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲ ရရင်တောင် သူမအတွက် လုပ်စရာတစ်ခုခု ရှာတွေ့လိမ့်မည်။

လီယွီလန်သည် ၎င်းကိုစဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် အပ်ချုပ်သမားဖြစ်နိုင်သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမယ့် အတိအကျကို ဗိုက်ထဲက ကလေးမွေးလာတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မည်။

အခုတော့ တပေါင်အတွက် ကျောင်းလွယ်အိတ်သေးသေးလေး ဖန်တီးခြင်းဖြင့် စမည်။

လီယွီလန်က ပုံကြမ်းဆွဲပြီးနောက် သူမဝယ်ထားတဲ့ အထည်ကိုထုတ်ကာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်အတွက် သင့်တော်တဲ့ ချည်ထည်ပိတ်တစ်ထည်ကို ယူကာ ကတ်ကြေးကို ယူ၍ စတင်ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။

ခဏလောက် စိတ်ဝင်တစားကြည့်ပြီးနောက် တပေါင်သည် လျင်မြန်စွာ စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားကာ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ဘောလုံးလေးကို ကစားရန် အောက်ထပ်သို့ ကိုင်ကာ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

မကြာသေးမီက သူသည် ပြည်သူ့အိမ်ရာတွင် ကလေးအနည်းငယ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့နှင့် ဆော့ကစားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။

လီယွီလန်က သူ့ကို တခြားကလေးတွေနဲ့ အတူနေဖို့၊ တစ်ယောက်တည်းမနေဖို့နဲ့ ဝေးတဲ့ နေရာတွေကို မသွားဖို့ ပြောခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပြန်ပေးဆွဲသူများ သောင်းကျန်းနေပြီဖြစ်ပြီး ကလေးငယ်များသည် ရံဖန်ရံခါ ပြန်ပေးဆွဲခံရကာ ပြန်ရှာမတွေ့နိုင်တော့သည့် အရာများ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။

သူတို့နေထိုင်တဲ့ ပြည်သူ့အိမ်ရာက တော်တော်လုံခြုံသည်။ အောက်ထပ်မှာ ကလေးတွေက ဆော့ကစားတတ်ကြပြီး လူကြီးတွေက စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့အပြင် တပေါင်က ထက်မြက်တာကြောင့် လီယွီလန်သည် ကလေးကို အိမ်တွင်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပါ။

ဒါပေမယ့် တချို့မှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေတုန်းမို့ လီယွီလန်က ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးလုပ်နေရင်း အောက်ထပ်ကိုကြည့်ဖို့ ပြတင်းပေါက်ကို ခဏခဏလှမ်းကြည့်ကာ တပေါင်ရဲ့ ပုံရိပ်သေးသေးလေး ပြေးနေတာကို သူမမြင်ရကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် ယခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကြောင့် သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွယ်ပြီး ကိစ္စများကို လုပ်ဖို့ နှေးကွေးတတ်သည်။

ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ချုပ်ဖို့ အချိန်သိပ်မကြာပေမယ့် လီယွီလန်က ကျောင်းလွယ်အိတ်ရဲ့ ရိုးရှင်းလွန်းတဲ့ ချုပ်ပုံကို မကြိုက်တာကြောင့် ကျောင်းလွယ်အိတ်ရဲ့အပြင်ဘက်မှာ ကျားလေးကို ချည်ထိုးခဲ့သည်။

ကျားလေးသည် လီယွိီလန် မဂ္ဂဇင်းမှရရှိသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသော ကျားကိုယ်လုံးပုံ ဖြစ်သည်။ လိုင်းများသည် အနည်းငယ်သာရှိပြီး လိုင်းများသည် ရိုးရှင်းသောကြောင့် ချည်ထိုးရာတွင် အခက်အခဲမရှိပါ။

လီယွီလန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာလုပ်လာပြီး တပေါင်ကျောင်းမစမီ တစ်ရက်အလိုတွင် ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို အပြီးသတ်ခဲ့သည်။

တပေါင်သည် ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ကြည့်ပြီး လက်ကမချနိုင်ပေ။

ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးသည် လက်ရှိ သာမန် ပခုံးတစ်ဖက် အိတ်ပုံစံဖြစ်သည်။ အထည်ကို အဖြူရောင် ချည်ထည်ပိတ်စဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

နူးနူးညံ့ညံ့ မဟုတ်ပေမယ့် ထူးခြားဆန်းသစ်ပြီး ဒီလို နောက်အိတ်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

တပေါင်သည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ပေါ်ရှိ ကျားလေးကို အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် ညဘက်တွင် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကလေးနှင့် အတူအိပ်သည်။

လီယွီလန်က ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိပေမယ့် အဆုံးမှာတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါသည်။

နောက်တစ်နေ့သည် မူကြိုစသည့်နေ့ဖြစ်သည်။ တပေါင်သည် နံနက်စောစောတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အိပ်ရာမှထကာ သူက ကျောင်းသွားရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

လီယွီလန်သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသည်ဟု ခံစားရပြီး ကလေးများကို မူကြိုမပို့ချင်ဟု မဆိုလိုပါ။ သူမကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်ပျော်နေရတာလဲ?

ဒါပေမယ် ဘယ်လောက်ပဲ တပေါင်က စိတ်မရှည်နေပါစေ လီယွီလန်က သူ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ၀တ်ဆင်ပေးပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ယူကာ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

စောစောသွားရတာ အသုံးမဝင်တဲ့အတွက် ကျောင်းကားက ၈:၂၀ထိ ရောက်မလာပေ။

ကုရှန်းက အပြင်မထွက်ဘဲ နှစ်ယောက်သားက တပေါင်ကို ကျောင်းကားဆီသို့ လိုက်ပို့ပေးကြသည်။

တပေါင်သည် သူ၏ကျောဘက်တွင် ကျားကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လွယ်ကာ ခေါင်းမော့ပြီး လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားကာ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အသွင်အပြင်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

ဒီပျော်စရာကောင်းတဲ့ မူကြိုကျောင်းကို သွားနိုင်ရုံသာမက အမိုက်စား ကျောင်းလွယ်အိတ်ကိုလည်း လွယ်ထားတာကြောင့် သူသည် အခု အရမ်းပျော်နေသည်။

ကျောင်းကားရောက်လာသောအခါ တပေါင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။

ကားပေါ်တက်ပြီးရင် တနေကုန် သူ့အမေကို မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ တွေးပြီး ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကားတံခါးမှာ ရပ်ပြီး လီယွီလန်နဲ့ ကုရှန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် တပေါင်၏ ပြန်ကြည့်နေတာက အနည်းငယ်ကြာသည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမက ပြုံးပြီးနောက် ထိုင်ခုံကို အမြန်ရှာပြီး သူ့ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"မူကြိုမှာ ပျော်ရမှာ၊ သိလားမလား? ညနေကျရင် မေမေတို့ကိုတွေ့ဖို့ သားပြန်လာလို့ရတယ်" လိီယွီလန်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။

တပေါင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စေ့ကာ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်လို တင်းမာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျောင်းကားစထွက်ချိန်မှာတော့ သူကပြတင်းပေါက်ကို မှီပြီး သူ့မိဘတွေနဲ့ အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်ခဲ့သည်။

တပေါင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည်။

လမ်းမှာ ကုရှန်းက "ဒီနေ့ မင်းအားတယ်မလား? ကိုယ်တို့အိမ်သွားကြည့်မလား?"

လီယွီလန်က ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မြန်တယ်နော်?"