အခန်း (၂၆)

နေချင်စရာကောင်းသော အဆောက်အဦးသည် Sမြို့ရှိ အဆောက်အဦးအသစ် အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

"ရှီစွင်"၊ "မိသားစုဝင်း"၊ "လူထုအိမ်ရာ"၊ "အဆောင်" စသည်တို့၏ ခေတ်နှင့်အညီအမည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက "ကျန်းဇီအဆောက်အဦ" ၏ နာမည်သည် ထူးထူးခြားခြား ခေတ်ဆန်သည်။

ကျီရှန်းအဆောက်အဦးသည် S မြို့ရှိ ကျော်ကြားသော ရေကန်တစ်ခု၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အဆင်ပြေကာ ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာပေါ်တွင် အထပ်ပေါင်း များစွာ တည်ဆောက်ထားသည့် အဆောက်အအုံ ဆယ်လုံးကျော်ရှိသည်။

ဝန်းအတွင်းရှိ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ပတ်ဝန်းကျင်သည်လည်း ကောင်းမွန်ပြီး ယခင်အိမ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားသည့် ပံ့ပိုးကူညီရေးပစ္စည်းများ အမျိုးမျိုးရှိသည်။

အိမ်ရဲ့ ဒီဇိုင်းကလည်း ပိုသင့်‌တော်သည်။ သူတို့နေထိုင်သည့် လူထုအိမ်ရာလိုမျိုး ပထမထပ်တွင် မိသားစုများစွာ စည်ကားနေပြီး အားလုံးကို စင်္ကြံဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပထမထပ်တွင် မိသားစုနှစ်စုသာရှိသည်။

အတွင်းခန်းဒီဇိုင်းကလည်း ပိုကျယ်ဝန်းသည်။ အခန်း၊ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းများအားလုံးကို ပိုင်းခြားထားပြီး ဧရိယာသည် သင့်တင့်သည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ပြတင်းပေါက်ကြီးများကို ထည့်သွင်းပေးထားသည်။

ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် နေရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေတဲ့ ရေကန်ကြီးနဲ့ မနီးမဝေး ရေကန်ဘေးက ပန်းခြံကို မြင်နေရသလို ရှုခင်းက ဘယ်လောက်တောင် သာယာလှပနေတယ်ဆိုတာ မပြောပြတတ်ဘူး။

ဒါပေါ့၊ ဒီလိုလူနေရပ်ကွက်တွေက ဈေးမနည်းပေ။

လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းလည်ပတ်နေသော အိမ်သည် စတုရန်းမီတာ ၉၀ ကျယ်ဝန်းပြီး အိပ်ခန်းသုံးခန်းပါသောအိမ်ဖြစ်သည်။

အစိုးရနှင့် အဖွဲ့အစည်းက ထောက်ပံ့ထားသည့် အဆောက်အဦနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တစ်စတုရန်းမီတာလျှင် ယွမ် ရာဂဏန်းသာ လိုအပ်ပြီး လူမှုဖူလုံရေး အိမ်ရာများတွင် အများဆုံး ယွမ် ၅၀,၀၀၀ အထိသာ ကုန်ကျနိုင်သည်။ ကျီရှန်းအဆောက်အဦး၏ အိမ်ရာစျေးနှုန်းသည် ကောင်းကင်ထိမြင့်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ပြီးတော့ အဖွဲ့အစည်း၏ သက်သာချောင်ချိရေးအခန်းကိုလည်း ငှားရမ်းနိုင်ပြီး လစဉ်ငှားရမ်းခမှာ နည်းသည်။

ထို့ကြောင့် ကျီရှန်းအဆောက်အဦရှိ အိမ်သည် ထင်သလောက် ရောင်းရန် မလွယ်ကူပေ။ သာမန်လူများ၏ ပျမ်းမျှတစ်နှစ်လစာသည် အများကြီး ဝယ်ဖို့လုံလောက်သည်။ သို့သော် ဒါကိုဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့မတတ်နိုင်ပါ။ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ သက်သာချောင်ချိရေးအခန်းက မကောင်းဘူးလား?

ကုရှန်းနဲ့ လိီယွီလန်တို့တောင် အတူတူပင်။ အကယ်၍ သူတို့သည် အခြေချနေထိုင်လိုသော ပြင်ပလူများဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ပါက အိမ်ဝယ်ရန် ငွေများစွာ အကုန်အကျခံဖို့ တွေးတောနေမည်မဟုတ်ပါ။

သူတို့ကို လည်ပတ်ဖို့ ခေါ်ဆောင်လာတဲ့ အရောင်းအမျိုးသမီးက ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားပြီး "ကျွန်မတို့မှာ အခု ပွဲတစ်ခုရှိတော့ တစ်ကြိမ်တည်းမှာ ငွေအပြည့်ပေးရင် ၅ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေး ရနိုင်မှာပါ"

လီယွီလန်သည် အဓိကစကားလုံးများကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။

"အားလုံး ချက်​ချင်း​ပေး​ချေရင်လား?" သူမသည် မေးလိုက်သည်။ "အရစ်ကျနဲ့ ဆပ်နိုင်သေးတာလား?"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့မြို့မှာ မကြာသေးခင်ကမှ ချေးငွေမူဝါဒအသစ်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်။ ရှင့်မှာ ငွေအလုံအလောက်မရှိရင် ချေးငွေကို ရွေးချယ်ပြီး အရင်ပေးချေနိုင်တယ်။ လက်ကျန်ငွေပြည့်ဖို့ ၃၀ရာခိုင်နှုန်းကို လစဉ် ပေးချေရမှာပါ။ ဒေါ်လာ ရာဂဏန်းလောက် ပေးရမှာပါ...."

အရောင်းအမျိုးသမီးက ပြောလေလေ‌ သူ့မှာ ယုံကြည်မှုမရှိလေလေပင်။

ဒီချေးငွေနဲ့ အိမ်ဝယ်ဖို့ မူဝါဒ ချမှတ်တာ

အသစ်ထွက်ရှိခဲ့ပြီး ထ်ိန်းချုပ်အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမသိသလောက်တော့ မူဝါဒအပေါ် တုံ့ပြန်မှုကို ရပ်ထားသည်။

ပထမအချက်က အိမ်ဝယ်ဖို့ လာမေးတဲ့လူက သိပ်မရှိဘူး။

ဒုတိယအချက်မှာ လူအများစုသည် ချေးငွေဆိုတာကို ကြားရသောအခါတွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် အကြွေးတင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ငွေပမာဏ အလွန်များပြားခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် နှစ် ၂၀ မှ ၃၀ အထိ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ တစ်လကို ဒေါ်လာရာနဲ့ချီ ပေးရ၍ ဒါဟာ လိမ်လည်မှုဖြစ်မှာကို ကြောက်ကြသည်။

အရင်က အိမ်ဝယ်ဖို့ တိုင်ပင်လာတဲ့ တခြားသူတွေကို အရောင်းအမျိုးသမီးက မပြောခဲ့တာ မဟုတ်ချေ။ တစ်ဖက်လူက ဤမူဝါဒကို ကြားသိပြီးနောက် သူတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် အယုံအကြည်မရှိသော စ်ိတ်သဘောထားရှိသည်။ လူတချို့က အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ကြပြီး အရောင်းအမျိုးသမီး၏ နှာခေါင်းကိုတောင် တိုက်ရိုက် ထိုးကြသည်။ သူမရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းကြောင့် သူမက ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရတာ မှားတယ်မလား...

ထို့အတွက်ကြောင့် အရောင်းအမျိုးသမီးသည် ဤမူဝါဒအကြောင်း ပြောဆိုရန် ဝန်လေးခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် အကြွေးဖြင့် အိမ်ဝယ်သည့် မူဝဒအကြောင်း ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် သံသယ အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

အရောင်းအမျိုးသမီးရဲ့ အဆိုအရ အခုသူတို့က ယွမ် ၅၀၀၀၀ ကျော်သာ ပေးရပြီး ဒီမှာ အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ကာ တစ်လကို ယွမ်ရာဂဏန်း ပေးရမှာလား?

ဒီလောက်ကောင်းတာ ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မလဲ?

လီယွီလန်သည် ကုရှန်းကို မသိမသာ ကြည့်ကာ "ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ကုရှန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး အရောင်းဝန်ထမ်းကို မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ချေးငွေမူဝါဒ အတိအကျကဘာလဲ?"

အရောင်းဝန်ထမ်းက အံ့ဩသွားပြီး အတိုချုံး ရှင်းပြခဲ့သည်။

ကုရှန်းက မေးခွန်းတွေ ဆက်မေးနေတာကို မြင်တော့ သူမက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ဤမူဝါဒကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်ရုံသာရှိသည်။ ဒီလိုမေးတဲ့အခါ အများစုကို မဖြေနိုင်ဘူး။

ကုရှန်း၏အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရောင်းဝန်ထမ်းက "တောင်းပန်ပါတယ် ဧည့်ခန်းမှာ အနားယူနေပါ။ ကျွန်မတို့မန်နေဂျာကို ဒီကိုခေါ်လာလိုက်ပါမယ်!"

အဲဒီနောက် အရောင်းဝန်ထမ်းက စားပွဲတစ်ခုဆီ သူတို့ကို ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ရေချပေးပြီးနောက် သူမသည် မန်နေဂျာဆီ အမြန်သွားခဲ့သည်။

"ဒီချေးငွေမူဝါဒကို ရှင်သိလား?" အရောင်းအမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လီယွီလန်သည် ကုရှန်းကို မေးလိုက်သည်။

ကုရှန်းက အရောင်းအမျိုးသမီးနဲ့ စကားပြောနေချိန်မှာ လီယွီလန်ဟာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ကုရှန်းသည် ဒီမူဝါဒနဲ့ အနည်းငယ် ရင်းနှီးပုံရတာကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူတို့လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံမလောက်သေးတာကို အိမ်ကိုကြည့်ရန် သူ့ဘာသာ ဆွဲခေါ်လာသဖြင့် တစ်ခုခုတော့ သေချာနေတာ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရင်း တခြားသူတွေက ဒီမူ၀ါဒကို ပြောနေတာ ကြားခဲ့တယ်။" ကုရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက လီယွီလန်ကို ဒီနေ့ အိမ်ကိုလာကြည့်ဖို့ ခေါ်လာခဲ့ပြီး ဒီမူဝါဒ တကယ်ရှိမရှိ သိချင်ပေမယ့် သူ မမေးခင်မှာ အရောင်းအမျိုးသမီးက အဲဒါကို တိုက်ရိုက်မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"ဒီမူဝါဒက တကယ် ယုံကြည်လို့ရလား?" လီယွီလန်က စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရင်က ကိုယ် နည်းနည်းစုံစမ်းပြီး စမ်းကြည့်မယ်လို့ တွေးခဲ့ပေမယ့် အခြေအနေကို ပိုသိနိုင်ဖို့ သူတို့မန်နေဂျာရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ရဦးမယ်။" ကုရှန်းက လီယွီလန်ရဲ့လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းက မန်နေဂျာနဲ့ ရောက်လာဖို့ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။

ဝမ်လို့အမည်ရတဲ့ မန်နေဂျာက ပိန်ပိန်ပါးပါးပင်။ သူဝင်လာပြီးတာနဲ့ သူက ပြုံးပြီး လီယွီလန်နဲ့ ကုရှန်းကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက် ထိုင်ပြီး ချေးငွေအကြောင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်။

ကုရှန်းသည် ချေးငွေအခြေအနေများ၊ လစဉ်ပြန်ဆပ်ရမည့်ပမာဏ၊ ပြန်ဆပ်သည့်နည်းလမ်း၊ စောစောပြန်ဆပ်မယ်ဆို လုပ်ငန်းစဉ်က ဘာလဲ၊ ချေးငွေပြန်ဆပ်ရန် ပျက်ကွက်ပါက မည်သို့ဖြစ်မည် အပါအဝင် မေးခွန်းအားလုံးကို ကုရှန်းက အသေးစိတ်မေးမြန်းခဲ့သည်။

ထို့‌ကြောင့် လီယွီလန်သည် ဤမူဝါဒကို နားမလည်သောကြောင့် သူမသည် ဘေးနားတွင် ဂရုတစိုက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ နားမလည်တာရှိရင် သူမသည် တိုက်ရိုက်မေးခဲ့သည်။

အရမ်းကြာတော့ မန်နေဂျာဝမ်က အာခြောက်သွားခဲ့သည်။

"မူဝါဒက ဒီလိုဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ချေးငွေလိုချင်ရင် ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်။"

မန်နေဂျာဝမ်သည် ကုရှန်းနှင့် သူ့ဇနီး ဆွေးနွေးရန်အတွက် ထက်မြက်စွာ နေရာဖယ်‌ပေးခဲ့သည်။

"မင်းဘယ်လိုထင်လဲ?" ကုရှန်းက ခေါင်းလှည့်ပြီး လီယွီလန်ကို မေးလိုက်သည်။

ချေးငွေမူဝါဒက ကောင်းသည်ဟု သူထင်သည်။ ပရောဂျက်အတွက် ပေးချေမှု အနည်းငယ်သာ သုပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူကနှစ်ခုလုံးကို လုပ်ချင်တယ်ဆို အိမ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ချေးတာက ကောင်းလိမ့်မည် ဒါပေမယ့် နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှည်ရမည်။

ယခု ဤချေးငွေမူဝါဒရှိနေပြီဖြစ်၍ အလွန်လုံခြုံသည်ဟုထင်ရပြီး ထိုကဲ့သို့သော ငွေအမြောက်အမြားကို တစ်ကြိမ်တည်းထုတ်ယူရန် မလိုအပ်တော့သည်မှာ သေချာသည်။

လစဉ်ပြန်ဆပ်ရမည့် ဒေါ်လာ အများကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ ကုရှန်းက ငွေအများကြီး မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

လမ်းဖောက်လုပ်ရေး ပရောဂျက်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ချိန်ကစလို့ သူတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီဟာ နောက်ဆုံးမှာ ကျော်ကြားမှုတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

ယခုတွင် သူနှင့် ရှောက်ချင်းရှန့်တို့သည် ပရောဂျက်များကို ရယူရန် ဝိုင်ပါတီအမျိုးမျိုးသို့ သွားကြရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ပရောဂျက်များစွာသည် သူတို့က စတင်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။ ကြီးကြီးမားမား ပရောဂျက်တွေ မဟုတ်ပေမယ့် လုပ်ချင်စိတ်ရှိသရွေ့တော့ ငွေရလိမ့်မည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် သူတို့၏ ကုမ္ပဏီသည် အနည်းငယ် တိုးချဲ့လာခဲ့သည်။ သူနှင့် ရှောက်ချင်းရှန်တို့ပဲ မဟုတ်တော့ပေ။ အဲဒီအစား သူတို့က နေရာငှားပြီး ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်ကို ခန့်ခဲ့သည်။

ကုမ္ပဏီက ပိုကောင်းလာတာနဲ့အမျှ ကုရှန်းဟာ အနာဂတ်အတွက် အရမ်းယုံကြည်မှုရှိသည်။

သူတို့သည် ချေးငွေကို စောစောပြန်ဆပ်နိုင်ပေမည်။

တကယ်တော့ သူတို့က ဒီလောက် အလျင်စလို အိမ်ဝယ်စရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တပေါင်ရဲ့ ပထမတန်းမတိုင်ခင် တစ်နှစ်ရှိသေးသည်။

သို့သော် ကုရှန်းသည် လီယွီလန်ကို အဓိက စိတ်ပူသည်။ သူမသည် ပိုပိုလရင့်လာပြီး။ မီးမဖွားမီနှင့် မီးဖွားပြီးနောက် သူမ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ သူမျှော်လင့်သည်။

စက်တင်ဘာလရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီးရင် ပြန်လည်မွမ်းမံဖို့ လိုသေးသည်။ အခုဝယ်ရင် အမီလိုက်လို့ရသည်။

ကုရှန်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ လီယွီလန်လည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

မန်နေဂျာဝမ် ပြောတာကို သူမက ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့ပြီး ဒါက တကယ်ကောင်းတဲ့ မူဝါဒတစ်ခုဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

သူမ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဤလှပသော ရပ်ကွက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချ၍ ကုရှန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကုရှန်းက လီယွီလန်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မအံ့သြဘဲ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ကိုယ်သွားပြီးတော့ မန်နေဂျာဝမ်ကို ဝင်လာဖို့ ခေါ်လိုက်မယ်"

သူ၏ မြင့်မားသော နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်ကာ လီယွီလန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူတို့လင်မယားက တကယ်ကို ရူးသွပ်ပြီး ရဲရင့်သူတွေလို့ သူမထင်ခဲ့သည်...

မန်နေဂျာဝမ် ဝင်လာပြီး လင်မယားနှစ်ယောက်က အိမ်ဝယ်ပြီး အခြေချနေထိုင်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အစိုးရိမ်ဆုံးမေးခွန်းကို မေးတော့ သူတို့အားလုံး စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

ကုရှန်းသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖွင့်ထားသောကြောင့် အဓိကအားဖြင့် ချေးငွေ သတ်မှတ်ချက်ကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ချေးငွေမှာလည်း စာရွက်စာတမ်းတွေ လိုအပ်တာကြောင့် မနက်ဖြန်မှာ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပြီးအောင်လုပ်ဖို့ ချိန်းထားခဲ့ပြီးတော့ သူတို့သည် ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းဇီဝင်းမှ အတူတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီးနောက် လီယွီလန်သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

မကြာခင် သူတို့က ဒီမှာ အိမ်ရှိတော့မယ်ဆိုတာကို သူမ မယုံကြည်‌သေးဘူး။

လီယွီလန်သည် အိမ်ဝယ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း မူကြိုရှိ တပေါင်သည် ရေထဲက ဘဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ကျောင်းကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် တပေါင်သည် ဆရာနှင့် စာသင်ခန်းထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းစတက်တဲ့နေ့မှာ ကလေးတွေက နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားကြပြီး စာသင်ခန်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးလို ဆူညံနေခဲ့သည်။

တပေါင်ရှိတဲ့ စာသင်ခန်းကြီးသည် မဆိုးပါဘူး။ ကလေးတွေက အရွယ်ရောက်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ကြသည်။ ငိုယိုပြီး မိဘကိုရှာဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ အခန်းလေးထဲက ကလေးတွေနဲ့မတူပေ...

စာသင်ခန်းကြီး၏ ဆရာမမှာ ရွှယ်ရှန်ရှန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး စည်းစနစ်ကျအောင် ကြိုးစားကာ နောက်ဆုံးတွင် အတန်းကို ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။

ဤမူကြိုတွင် ဆရာမတစ်ဦးအနေဖြင့် ရွှယ်ရှန်ရှန်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အရည်အချင်း ရှိသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမသည် ပိန်ပိန်သေးသေး ကလေးများအား ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပြောပြပြီး အတန်းနှင့်စာသင်ကြားမှုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းအချို့ကို သူတို့အား စိတ်ဝင်စားဖွယ်ပုံပြင်များကို ထည့်သွင်း အသုံးပြုခဲ့သည်။

အတန်းထဲတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မသိကြသည့် ကလေးများစွာရှိနေသေးသည်ဟု ယူဆကာ ရွှယ်ရှန်ရှန်က နောက်ထပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်စကားဆိုတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုကို စီစဉ်ပြီး ကလေးတစ်ဦးချင်းစီကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မိတ်ဆက်ခိုင်းခဲ့သည်။

မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပွဲ တစ်ခုလုံးမှာ အခြေအနေမျိုးစုံ ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့က အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ မသိ‌ပေ၊ တစ်ချို့လူတွေက နာမည်မေ့သွားကြသည်၊ တစ်ချို့လူတွေက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ အဆုံးတွင် ငိုသွားကြပြီး တစ်ချို့က တစ်ဝက်မှာ ကစားဖို့ ထွက်ပြေးကြသည်...

တပေါင်သည် သူ့အတန်းဖော်များကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

တပေါင် အလှည့်ရောက်သောအခါတွင် သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ သွက်သွက်လက်လက်ဖြင့် စင်မြင့်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူက ကျယ်လောင် ပြတ်သားတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

" အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ၊ သား နာမည်က ကုလျန်ချန်ပါ၊ ဒီနှစ် အသက် ငါးနှစ် ရှိပါပြီ။ ဘောလုံး လေးတွေ ဆော့ရတာ ကြိုက်ပါတယ်၊ တူတူပုန်းတိုင်း ကစားရတာ ကြိုက်တယ်... ဒါပေမယ့် သား အကြိုက်ဆုံးကတော့ မေမေပါ။ မေမေက ချောမောလှပပြီး နူးညံတယ်။ သူက ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးတွေလည်း လုပ်နိုင်တယ်၊ ဒါက မေမေက သားအတွက် လုပ်ထားတာပါ"

တပေါက်က သူ့ရင်ဘတ်လေးကို ကော့ပြီး စင်ပေါ်တက်ကာ သူကိုင်ထားတဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ဂုဏ်ယူစွာ တင်လိုက်သည်။

အောက်က အတန်းဖော်များ၏ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားနေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံသည် တပေါင်၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ကြည့်နေကြသည်။

"ဝိုး! သူ့ကျောင်းလွယ်အိတ်က အရမ်းမိုက်တာပဲ!"

"ဒါက အရမ်းတော်တာပဲ!"

"ငါလည်း လိုချင်တယ်!"

"အံ့ဩစရာပဲ!" အောက်က ကလေးတွေက တခဲနက် ပြောကြသည်။

"ဆရာမက အတန်းကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ မော်နီတာလေးလိုနေတာကြောင့် ကုလျန်ချန်ကို မော်နီတာလေးအဖြစ်ထားမယ်ဆို မင်းတို့ဘယ်လိုထင်လဲ?"

"ကောင်းတယ်!" အောက်မှာ ကလေးတွေက ထပ်ပြောကြသည်။

"ကုလျန်ချန်လေး၊ မင်း မော်နီတာလေး ဖြစ်ချင်လား?" ရွှယ်ရှန်ရှန်က ပြုံးပြီး တပေါင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ကလေးတွေ ထပ်ပြီး ဆူညံတော့မှာကို မြင်တော့ ဆရာမ ရွှယ်ရှန်ရှန်က ချက်ခြင်းတားလိုက်သည်။

"ကလေးတွေ၊ အေးအေးဆေးဆေးနေ၊ ကုလျန်ချန်ရဲ့ စောစောက ကိုယ့်ကိုယ်မိတ်ဆက်မှုက အံ့သြစရာပဲ မဟုတ်လား? သူ့ကို လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြရအောင်!"

အောက်က ကလေးများကလည်း လေးစားဖွယ် မျက်နှာထားဖြင့် ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။

ရွှယ်ရှန်ရှန်သည် တပေါင်က ထက်မြက်ပြီး အသိဉာဏ်ရှိသော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိထားမိတာကြောင့် ကောင်းသောအမြင်ရှိသည်။

ဒါပေမယ့် ကလေးတွေသည် စောစောက အခြေအနေကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပြီး တပေါင်က ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်တာကို မြင်တော့ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်စကား ပြောနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။

တပေါင်လည်း နောက်ဆုံးလူပဲ ဖြစ်သည်။ ဆူညံနေသော အတန်းကိုကြည့်ရင်း ရွှယ်ရှန်ရှန်သည် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ကလေးတွေ၊ ကုချန်လျန်ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မ်ိတ်ဆက်တာက မကောင်းဘူးလို့ မင်းတို့ထင်ကြလား?"

သူ့ဆရာများနှင့် အတန်းဖော်များက ချီးကျူးခံရသောကြောင့် တပေါင်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီသွားသည်။ မော်နီတာလေး ဖြစ်ချင်လားလို့ ဆရာမက မေးတာကို ကြားတော့ သူက နည်းနည်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ​​အဓိကကတော့ အတန်းထဲက အတန်းဖော်တွေက နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင်နိုင်တယ်လို့ ခံစားမိသည်။

သို့သော် ရွှယ်ရှန်ရှန်၏ မျှော်လင့်ချက်အကြည့်ကိုမြင်တော့ သူခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါ၊ သေးငယ်တဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပဲဟာ။

မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ခြင်းပြီးသွားကာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ခန့်အပ်ပြီးနောက် ရွှယ်ရှန်ရှန်သည် လူတိုင်းကို ထိုင်ခုံမှ ထွက်ခွာပြီး ကော်ဖီဆိုင်သို့ နံနက်စာ အတူတူစားရန် တန်းစီထားကြကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။