အခန်း (၂၈)

ထို့ကြောင့် အကြီးတန်းဘက်ခြမ်းက စားပွဲမှာ နာခံမှုက အံ့သြစရာကောင်းသည်။

မုန်လာဥနီလေးများသည် ဆရာမက သူတို့အား လုံးဝမကျွေးရဘဲ၊ စိုက်ကြည့်နေစရာ မလိုဘဲ နာခံစွာထိုင်ကာ အစားအသောက်များကို သူတို့ဘာသာ အလွန်အလေးအနက်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

အခြားအတန်းများမှ ဆရာမများသည် ရွှယ်ရှန်ရှန်အား မနာလိုစွာပြောကြသည်။ "ဆရာမရွှယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ်မုန်းတယ်၊ ရှင့်ရဲ့အတန်းက ဘယ်လောက်နာခံလဲဆိုတာကို ကြည့်စမ်း။ ရှင်ဘယ်လို သင်ပေးထားတာလဲ?"

ရွှယ်ရှန်ရှန် - "...ဒီလိုမျိုးကို မသင်ခဲ့ရပါဘူး။ အဓိကကတော့ ကျွန်မက မော်နီတာကောင်းကောင်းကို ရွေးထားပြီး သင်ပေးခဲ့တာ။"

ရွှယ်ရှန်ရှန်၏ မျက်လုံးများသည် ခြေထောက်များကို တွဲလျောင်းချကာ မနက်စာစားနေသော တပေါင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အိုး၊ ဒါက တကယ်ပဲ သူမ ကောက်ယူလာတဲ့ ရတနာပဲ။

မနက်စာစားပြီးသောအခါ အတန်းများသည် တန်းစီပြီး စာသင်ခန်းသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

တပေါင်သည် ထျန်းဖေးလုံ၏ တမင်လက်စားချေခြင်းကို ကြောက်သောကြောင့် သူသည် အလတ်တန်းသို့သွားရန် ကျန်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ရွှယ်ရှန်ရှန်နှင့် အခြားကလေးများကို ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောပြီး ထျန်းဖေးလုံ သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်လိုပါက ဘာလုပ်သင့်သည်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

တပေါင်၏ အစီအစဉ်သည် အလွန်ထိရောက်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

ထျန်းဖေးလုံသည် အလွန်ငိုကြွေးပြီးနောက်တွင် သူသည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ကလဲ့စားချေလိုခဲ့သည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း၊ ပန်းသီးသည် ပျော့ပျောင်းဖို့လိုပြီး ပြုတ်ကျသည့်နေရာမှ ထရန် လိုအပ်သည်။ ထျန်းဖေးလုံက ရွှယ်ယွမ်ကို နောက်ထပ်သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးပြီး သူက အတန်းထဲမှာ အနိုင်ကျင့်သူအဖြစ် သူ့အဆင့်အတန်းကို ပြန်သတ်မှတ်လိုသည်။

ထို့အပြင် ကုလျန်ချန်ဟုခေါ်သော အကြီးတန်းက ကလေးသည် ဤနေရာတွင် မရှိတော့သောကြောင့် ရွှယ်ယွမ်ကို သူအလိုအတိုင်း အနိုင်ကျင့်နိုင်သည် မဟုတ်ဘူးလား။

ထျန်းဖေးလုံက သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ရွှယ်ယွမ်ဆီကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ရွှယ်ယွမ်ဆီ မရောက်ခင်မှာ အတန်းထဲက တခြားကလေးတွေက သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

"မင်း ရန်ဖြစ်ချင်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား? မင်းတကယ် ဆိုးတဲ့ကောင်ပဲ" အတန်းဖော်တစ်ဦးက စွပ်စွဲလိုက်သည်။

"ဒါ မင်းရဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို ရိုက်မိတော့မယ် သတိထားနေ!" ထျန်းဖေးလုံက လက်သီးတွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မကြောက်ဘူး!" အတန်းဖော်က ရဲရဲတင်းတင်း ပြောပြန်သည်။

"ဟမ်၊ မင်းဒါကို မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာနော်!" ထျန်းဖေးလုံက ဤအတန်းရှိ အတန်းဖော်ထဲတွင် ဘယ်သူကမှ သူ့ကို အနိုင်မယူနိုင်သည်ကို သူသိထားပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် မထီမဲ့မြင်ပြောခဲ့သည်။

ထျန်းဖေးလုံက ဒီအုပ်စုက သူ့ကို စောစောက ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး နောင်မှာ သူနဲ့ ဘယ်တော့မှ ကစားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရပြီး အရမ်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဤလူများကို ရိုက်နှက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် နောင်တွင် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံရဲတာကို ဘယ်လိုလုပ် မြင်နိုင်မှာလဲ?

ထျန်းဖေးလုံသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ အပိန်ပါးဆုံး ကောင်လေးကို ရွေးကာ လှဲချပြီး အရောင်ပြရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစပိုင်းမှာတော့ အဆင်ပြေသွားပြီး ကောင်လေးကို သူက တကယ်ပဲ လှဲချပစ်လိုက်သည်။ ထျန်းဖေးလုံက သူ့လက်သီးတွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဖြိုခွင်းလိုက်တော့ သူ့လက်ကို ဖမ်းမိသွားကာ တခြားကလေးတွေက အပြေးအလွှား ပြေးဆင်းလာပြီး မြေပြင်ကို ထိတဲ့သူက ထျန်းဖေးလုံ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ့လက်သီးချက်ကြောင့် ထျန်းဖေးလုံက အံ့ဩသွားသည်။

ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ? သူ ရုန်းကန်ချင်ပေမယ့် သူ့လက်တွေကို တခြားကောင်လေးတွေက ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သည်...ထျန်းဖေးလုံက သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လာမကန်ခံရခင်မှာ သူ အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကိုတောင် မြင်လိုက်သေးသည်။

သူတစ်ပါးကို အမြဲအရိုက်ခဲ့သော ထျန်းဖေးလုံသည် သူအရိုက်ခံရသည့်အချက်ကို လက်မခံနိုင်သောကြောင့် "ဝူး"ခနဲဖြင့် ထပ်မံငိုကြွေးခဲ့သည်။

တပေါင်က အလတ်တန်းကို ဇောက်ထိုးလှန်ပြီး ဆရာတွေကို ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် တပေါင်သည် မူကြိုတစ်ခုလုံးတွင် အနည်းငယ် ကျော်ကြားသူဖြစ်လာသည်။

နေ့လည်ကျောင်းဆင်းချိန်၌ လီယွိီလန်သည် ကျောင်းကားမှတ်တိုင်တွင် တပေါင်ကိုသွားယူရန် အချိန်ယူလိုက်သောအခါ ကျောင်းကားပေါ်တွင် အခြားကလေးများကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်သည်။

သူမက တပေါင်၏ လက်လေးကို ကိုင်ကာ ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ တပေါင်က မူကြိုမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးနေတာလား?"

တပေါင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပြေပါတယ်"

"ဒါဆို ဒီနေ့ မူကြိုမှာ မင်းအရမ်းပျော်နေပုံရတယ်" လီယွီလန်က သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်၏ စကားများသည် တပေါင်၏ ပြောလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။ အတန်းဖော်များသည် နုံအပြီး လှည့်စားရန် လွယ်ကူသည်ဟု သူခံစားရသော်လည်း ယနေ့ မူကြိုတွင် အချိန်ကောင်းများရှိနေခဲ့သေးသောကြောင့် လီယွီလန်နှင့် ပဲစေ့များကဲ့သို့ မူကြိုအကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

"မေမေ၊ ဒီနေ့ ဆရာမက သားကို အတန်းကြီးရဲ့‌ မော်နီတာဖြစ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်" တပေါင်က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာပြောခဲ့သည်။

"အတန်း‌ခေါင်းဆောင်လား? ဒါဆို ငါတို့ရဲ့ အဖိုးတန်း‌လေးက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ" လီယွီလန်က ချက်ချင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

တပေါင်က သူ့ရင်ဘတ်လေးကို ဂုဏ်ယူစွာ ကော့လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် သား ရွှယ်ယွမ်နဲ့ ထပ်တွေ့တယ်။ သူက သားနဲ့ မူကြိုကျောင်းတစ်ခုတည်းမှာ တက်နေတာ။ ​​ဒါပေမယ့် သူက အလတ်တန်းထဲမှာ ရှိတယ်။" တပေါင်က ထပ်ပြောသည်။

လီယွီလန်သည် ယွမ်ယွမ်က ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို မမှတ်မိတော့ပါ။

တပေါင်က သူမကို သတိပေးပြီးနောက်မှာ ရထားပေါ်မှာ သူတွေ့ခဲ့တဲ့ ကလေးလေးပင်။ ဒါက တကယ့်ကို ကံကြမ္မာပါပဲ။

ရွှယ်ယွမ်က ထပ်မံအနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရကာ တပေါင်က မားမားမတ်မတ်ရပ်ကာ သူ့ကိုကူညီခဲ့ကြောင်း သူပြောတာကို ကြားလိုက်ရသည်း ထျန်းဖေးလုံသည် လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းက သဘောတူခဲ့ကြသည်။

"မေမေ၊ သား ဒီလိုလုပ်တာ မှန်လား?" တပေါင်သည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

လီယွီလန်သည် အရမ်းမစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ တပေါင်က တကယ်ကို သတ္တိရှိပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ ကလေးပဲ"

တပေါင်သည် သူ့ပါးစပ်ထောင့်က မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

သူ့အမေက သူ့ကို ချီးကျုးမယ်ဆိုတာ သူသိသည်!

"အိုး ပြီးတော့ သားတို့ အတန်းထဲက ကျောင်းသား တော်တော်များများက မေမေ သားအတွက် လုပ်ထားတဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို အရမ်း မနာလိုနေကြတယ် မေမေ။" တပေါင်က တစ်ခုခုကို တွေးပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ တခြားအတန်းဖော်က အမေကို သူ့အတွက် လုပ်ပေးဖို့ ပေးစေချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူက ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်ခံနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်" တပေါင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ "ဒါပေမယ့် သား ချက်ချင်း သူ့ကို ငြင်းလိုက်တယ်။ မေမေက ကျောင်းလွယ်အိတ်လေး လုပ်ဖို့ အရမ်းကြိုးစားထားရတာပြီး မင်းဒါကို ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့မရဘူးဆိုပြီး!"

လီယွီလန်က - "…အင်း"

လီယွီလန်က အပြုံးလေးနဲ့ ပြန်ဖြေပေမယ့် သူမရဲ့ နှလုံးသားက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ငိုနေခဲ့သည်။

သား မင်းအမေကို ပိုက်ဆံရှာဖို့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံပြီး မင်းအောင်မြင်ခဲ့တာပဲ။

သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောရင်း ရယ်မောကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် ရွှယ်ယွမ်သည်လည်း သူ့အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရွှယ်ယွမ်၏ အမေ လောဟုန်သည် သူမသားလေး၏ မူကြိုပထမနေ့တွင် သူမ၏မျက်ခွံများ တွန့်လိမ်နေခဲ့သည်။ ရွှယ်ယွမ်ပြန်လာတာကို သူမမြင်တော့ ချက်ချင်းပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ယွမ်ယွမ်၊ ဒီနေ့ မူကြို ပထမနေ့ ဘယ်လိုလဲ။" လောဟုန်က မေးခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က သူမနှင့်သူမခင်ပွန်းသည် ဝေးလံသောဒေသများတွင် အလုပ်များလုပ်ခဲ့ပြီး လအနည်းငယ်သာရှိသေးသော ရွှယ်ယွမ်ကို အဘိုးအဘွားများက ပျိုးထောင်ဖို့ ထားခဲ့သည်။

သူက S မြို့မှာနေတာကြာ‌ပေမယ့် သူက တခြားကလေးတွေနဲ့ အရမ်းမဆော့ပေ။

လောဟုန်သည် သူ မူကြိုတွင် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေမိခဲ့သည်။

လောဟုန်က မေးသောအခါ ရွှယ်ယွမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်မိလိုက်ကာ သူ့အဝတ်အစား အနည်းငယ် တွန့်နေသည်ကို ချက်ခြင်း သတိပြုမိပြီး ဘောင်းဘီရှည်မှာ ဒူးနား အနည်းငယ် စုတ်ပြဲနေခဲ့သည်။

လောဟုန်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ်ယွမ်၏ ဘောင်းဘီရှည်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ သေချာတာကတော့ ဒူးခေါင်းအနည်းငယ် စုတ်ပြဲသွားတာကို သူမမြင်လိုက်ရသလို ဆေးလိမ်းပေးထားသည့် သဲလွန်စတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။

"ယွမ်ယွမ်၊ မင်းကိုယ်တိုင် လဲကျတာလား ဒါမှမဟုတ် တွန်းချခံခဲ့ရတာလား?" လောဟုန်က မေးသည်။

ရွှယ်ယွမ်က လိမ်တာသိပ်မတော်ဘူး၊ သူက ရိုးရိုးသားသား ပြောခဲ့သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်က သားကို ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ တွန်းချလိုက်တာ"

"ဘာ? ဆိုလိုတာက မင်းကျောင်းမှာ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာလား?" လောဟုန်က ကျယ်လောင်စွာပြောလိုက်သည်။

သူ့အမေ ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်တော့ ရွှယ်ယွမ်က သူမအဝတ်အစားကို ချက်ချင်းဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ၊ အဲဒီလူကို အပြစ်ပေးထားပြီးသားပါ"

သူဒီလိုပြောတဲ့အခါ ရွှယ်ယွမ်ရဲ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေခဲ့သည်။

လောဟုန်က သူမသားကို ဒီလိုပုံစံမြင်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲဆိုတော့ သိချင်လာပြီး သူ့ကိုဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲလို့ မေးလိုက်သည်။

ရွှယ်ယွမ်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး လောဟုန်အား ဒီကိစ္စကို အလေးအနက်ပြောပြခဲ့သည်။

စကားပြီးသွားတော့ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ "မေမေ၊ သား အစ်ကိုကြီးတပေါင်ရဲ့ အကြီးတန်းကို သွားလို့ရမလား?"

တကယ်တော့ ရွှယ်ယွမ်ဟာ အသက်ငါးနှစ်ရှိတာကြောင့် အကြီးတန်းကို သွားနိုင်သည်။

လောဟုန်သည် ထိုကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်ကို အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမသည် တပေါင်ဆိုသည့် ကလေးကိုလည်း သတိရမိသည်။ တပေါင်သည် ရွှယ်ယွမ်နှင့် ကစားနိုင်သည့် ကလေးအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ရထားဘူတာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လောဟုန်သည် ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို မချန်ထားနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရနေခဲ့သေးသည်။ မထင်မှတ်ပဲ သူတို့နှစ်ယောက်က မူကြိုမှာ ပြန်ဆုံကြသည်။ သူတို့ရောက်တဲ့အခါ တပေါင်က ရွှယ်ယွမ်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ဒါက တကယ့်ကို ကံကြမ္မာပဲ!

ထို့ကြောင့် ရွှယ်ယွမ်၏ တောင်းဆိုမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လောဟုန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။

အကြီးတန်းကို သွားပြီး ရွှယ်ယွမ်ယွမ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူတူ ကစားခွင့်ပေးလိုက်တာ ကောင်းသည်။ လောဟုန်ကတော့ စိတ်မချမ်းသာစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။

ရွှယ်ယွမ်သည် သူ့အမေ သဘောတူသည်ကို ကြားသောအခါတွင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော အပြုံးတစ်ခုရှိလာသည်။

ရွှယ်ယွမ်ကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ လောဟုန်သည် တပေါင်ပေါ်ကို ချစ်မြတ်နိုးမှု တဖြည်းဖြည်း တိုးလာခဲ့သည်။

ညနေခင်းတွင် လောဟုန်သည် စာဖတ်ခန်းထဲသို့ နို့တစ်ခွက် ယူလာခဲ့သည်။

သူမ၏ခင်ပွန်း ရွှယ်ယွမ်၏ ဖခင် ရွှယ်ကျန့်ယွမ်သည် စားပွဲခုံအနောက်က ခုံတွင် ထိုင်ကာ အလုပ်လုပ်နေသည်။

လောဟုန်က နို့ကိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အလုပ်များမနေနဲ့၊ စောစောအိပ်ရအောင်"

ရွှယ်ကျန့်ယွမ်က အိပ်ဖို့စိတ်ကူးမရှိဘဲ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ရှာဖွေနေတုန်းပဲလို့ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

လောဟုန်သည် စားပွဲရှေ့တွင်သာ ရပ်ကာ သူနှင့် စကားစမြည်ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ စကားပြောပြီးနောက် သူမက ရွှယ်ကျန့်ယွမ်ကို မူကြိုအကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ရွှယ်ကျန့်ယွမ်က ခေါင်းမော့ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ "ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲ၊ သူတို့ မိသားစုက ဘာလုပ်တာလဲ? ငါ့ရဲ့အကြောင်းကို သိလား?"

လောဟုန်က စကားမပြောနိုင်ဘဲ သူမမျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်ပြီး "ရှင်က အရမ်းသတိရှိနေတယ်ပေါ့? အားလုံးက ရှင့်အတွက် လာတယ်လို့ ထင်နေတာလား?"

ရွှယ်ကျန့်ယွမ်က ဘောပင်ကိုချလိုက်ပြီး မျက်ခုံးကိုကျုံ့ကာ ပြုံး၍ ဘာမှပြန်မပြောပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့သည် ကျီရှန်းအဆောက်အဦဆီသို့ ထပ်သွားရောက်ခဲ့ပြီး ယွမ် ၅၀၀၀၀ ကျော်ကို ပေးချေကာ မန်နေဂျာဝမ်၏ အကူအညီဖြင့် အိမ်ချေးငွေထုတ်သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်း များစွာကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်တစ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။

မူကြိုမှာ တပေါင်သည် ရွှယ်ယွမ် အကြီးတန်းသို့ ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

လူတိုင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ယောက်ကတော့ ဆိုးရွားတဲ့ အချိန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒီလူဟာ ထျန်းဖေးလုံပင်။

ထျန်းဖေးလုံသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက အိမ်တွင်အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး သူ့ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံး မကောင်းတဲ့အရာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူ့ကို ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်ချင်တော့ဘူးလို့ သူထင်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ အရင်က သူ့ကို ဂရုစိုက်ချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးမရှိပေမယ့် သူက လက်သီးနဲ့ပြောပြီး တချို့လူတွေက သူနဲ့ကစားဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် အခုလက်သီးက အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးဘဲ သူက လက်သီးကို ဆန့်ထုတ်ရဲရင် အတန်းထဲမှာ အတူတူ သူ့ကို ရိုက်နှက်ကြလိမ့်မည်။

အမှန်တော့ သူသည် ကလေးသာရှိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ထျန်းဖေးလုံသည် သဘာဝအတိုင်း အခြားကလေးများနှင့် ကစားရန် စိတ်အားထက်သန်သောကြောင့် လူတိုင်းလူစုလူဝေးက‌နေ ပယ်ထားခံရသည့် အခြေအနေက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

ရက်အတော်ကြာ ဝေဒနာခံစားခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထျန်းဖေးလုံသည် အကြီးတန်းကို သွားခဲ့ပြီး တပေါင်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

"ငါမှားသွားပါတယ်၊ တခြားကလေးတွေ ငါ့ကို လျစ်လျူမရှုအောင် လုပ်ပေးလို့ရမလား..." ထျန်းဖေးလုံက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တပေါင်က "မင်းငါ့ကို မှားတယ်လို့ ဘာလို့ပြောခဲ့တာလဲ? မင်း ငါ့ကို ဘာအမှားမှမလုပ်ခဲ့ဘူး"

ဒီအချိန်မှာ ထျန်းဖေးလုံးရဲ့စိတ်တွေ ဝိုင်းဒိုင်းကြဲနေပြီး သူက ရွှယ်ယွမ်ကို ချက်ချင်းတောင်းပန်ခဲ့သည်။ "ရွှယ်ယွမ်၊ တောင်းပန်ပါတယ် ငါမှားသွားတယ် မင်းကိုမရိုက်ခဲ့သင့်ဘူး၊ ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်နိုင်မလား"

ရွှယ်ယွမ်က စကားမပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွ‌စေ့လိုက်သည်။

ထျန်းဖေးလုံသည် ဇွဲလုံ့လဖြင့် ရွှယ်ယွမ်ကို ရက်အတော်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် သူ၏သနားစရာကြောင့် ရွှယ်ယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကိုခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်။

ထျန်းဖေးလုံသည် သူ၏အမှားကို အမှန်တကယ် ဝန်ခံခဲ့ကြောင်း တပေါင်သည် မြင်လိုက်ရပြီး သူနှင့်တူညီသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် ထျန်းဖေးလုံနှင့် အလတ်တန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

မူကြိုတွင် ကျော်ကြားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် တပေါင်သည် မျက်နှာအနည်းငယ်ရှိသည်။ သူက စင်ပေါ်တက်ပြီး "ဆရာက ငါတို့ကလေးတွေက အမှားလုပ်မိလိမ့်မယ်တဲ့။ ထျန်းဖေးလုံက တခြားကလေးတွေကို အနိုင်ကျင့်ရတာကို ကြိုက်တဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖူးပေမယ့်"

ထျန်းဖေးလုံသည် "လူဆိုး" ဟူသော စကားကိုကြားသောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် တပေါင်က ဆက်ပြောနေတာကြားတော့ "ဒါပေမယ့် ထျန်းဖေးလုံက အခု တိုးတက်လာတယ်၊ ငါသူ့ကို အခွင့်အရေး ပေးနိုင်မယ်ထင်တယ်၊ မင်းတို့ကော ဘယ်လိုထင်လဲ?"

တပေါင်၏ စကားကိုကြားတော့ အလတ်တန်းက ကလေးများသည် စကားစမြည်ပြောဆိုကာ ဆွေးနွေးကြသည်။

တပေါင်သည် ထျန်းဖေးလုံကို တက်လာပြီး စကားအနည်းငယ်ပြောရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။

ထျန်းဖေးလုံသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားကာ တုန်တုန်ယင်ယင် အသံဖြင့် "ငါ တခြားသူတွေကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းတို့ ငါနဲ့ ကစားလို့ရမလား?"

"မင်း တကယ်ပဲ တခြားသူတွေကို အနိုင်မကျင့်တော့ဘူးလား?" တချို့ကလေးတွေက ဒါကိုမယုံကြဘူး။

"တတကယ်လို့ ငါတခြားက​လေး​တွေကို အနိုင်​ကျင့်​ရင်​ မင်းတို့ ငါ့ကို အတူတူရိုက်​နိုင်​တယ်​" ထျန်းဖေးလုံက ကမန်းကတန်းပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မင်းနဲ့ ကစားလို့ရတယ်။" ကလေးတွေက သိပ်စိတ်မဆိုးကြတဲ့အတွက် ထျန်းဖေးလုံရဲ့အာမခံချက်ကိုမြင်တော့ သူတို့က ခွင့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ပြောတာကို ကြားတော့ ထျန်းဖေးလုံက ​​သူ့မျက်လုံးတွေမှာ ကြည်လင်နေတဲ့ မျက်ရည်တစ်စက် ထွက်လာကာ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြဖို့ အခွင့်အရေးကို ရလာခဲ့သည်။

ထွက်ကျနေသော မျက်ရည်များဖြင့် သူသည် အလုပ်ပြီးမြောက်ပြီး ထွက်သွားသော တပေါင်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဝူး ဝူး ဝူး ဝူး ကုလျန်ချန်က အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးပဲ!

ထို့အပြင် သူသည် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ကလေးတစ်ဖန်ဖြစ်လာရင်တောင် နောက်ဘယ်တော့မှ ရန်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပါ။ ထျန်းဖေးလုံက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။