အခန်း (၃၀)

မယုံမကြည်ဖြစ်နေခဲ့သော ဟန်ဖန့်သည် ရှပင်းပင်း၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။

ဒါက အရမ်းလှတာပဲ!

အဝတ်အစားက ကြည့်ကောင်းတာလား၊ ရှပင်းပင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ကြည့်ကောင်းတာလား မပြောနိုင်ပေ။ အဲဒါကို တွေးကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် ဒီလိုနိဂုံးချုပ်သွားသည် - ဒီဝတ်စုံက ရှပင်းပင်းကို အရမ်းလှပစေခဲ့သည်။

အာ၊ သူမအရမ်းမနာလိုဖြစ်တာပဲ၊ ဒီကလေးမလေး ရှပင်းပင်းက တကယ်ကို ကံကောင်းသည်။

ရှပင်းပင်းကလည်း ဒီဝတ်စုံအတွက် အရမ်းကျေနပ်သည်။ သူမသည် မှန်ရှေ့မှာကြည့်ရင်း မချွတ်ဘဲ နေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ သူမသည် ၎င်းကို သဘောကျပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရပြီး လီယွီလန်ကို မေးသည်။ "အစ်မယွီလန် ဒီဝတ်စုံက ဘယ်လောက်လဲ?"

လီယွီလန်က ဘယ်လိုဈေးယူရမှန်းကို မသိတာကြောင့် သူမစဉ်းစားပြီး "မင်းအရင်က ဆယ်ယွမ်ပေးထားပြီးသားဆိုတော့။ ယွမ် ၂၀ ပေးမယ်ဆို၊ စုစုပေါင်း ယွမ် ၃၀ဆို ဘယ်လိုလဲ?"

ယွမ် ၃၀ သည် သာမန်စကတ်တစ်ထည်၏ စျေးနှုန်းဖြစ်ပြီး ဈေးလည်းမကြီးသလို သာမန်အလုပ်သမားများလည်း တတ်နိုင်သည်။

"ကောင်းပြီ!" ရှပင်းပင်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံကို အလျင်အမြန်ထုတ်ကာ လီယွီလန်ထံ ပေးလိုက်သည်။

ဒီလောက်လှတဲ့ ၀တ်စုံအတွက် ယွမ် ၃၀ လို့ မပြောနဲ့ ယွမ် ၅၀ ဆိုရင်တောင် ဝယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။

လီယွီလန်သည် ပိုက်ဆံကို အလွယ်တကူ ယူလိုက်သည်။

ရှပင်းပင်းသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို တွက်ချက်ပြီး အခြားဝတ်စုံတစ်ခုပြုလုပ်သင့်လားဆိုပြီး တွေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် အံကြိတ်ကာ စကားစလုဆဲအချိန်တွင် ဟန်ဖန့်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ လီယွီလန်ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားသွားပြီး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်မယွီလန်၊ ကျွန်မကို စကတ်လေး လုပ်ပေးပါလား?" ဟန်ဖန့်သည် လီယွီလန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ကာ တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ဖန့်သည် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ရှပင်းပင်းကိုမြင်သောအခါ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျသွားခဲ့ပြီး ယွမ် ၃၀ သာရှိကြောင်း သူမကြားလိုက်သောအခါတွင် သူမသည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

လှလွန်းလှသော ၀တ်စုံကို သူမလည်း လိုချင်သည်။

လီယွီလန်ဟာ လူလိမ်ဆိုပြီး ထင်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ဘယ်သူကပြောမှာလဲ? ဟန်ဖန့်က သူမရဲ့ နာကျင်ကိုက်ခဲနေတဲ့ ပါးပြင်တွေကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူမ မဟုတ်ဘူး၊ သူမပြောတာ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး...

ရှပင်းပင်းက ဟန်ဖန့်ရဲ့စကားကိုကြားတော့ မျက်လုံးပြူးပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ သူမရဲ့ခါးကို လက်နဲ့ထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဟန်ဖန့် အစ်မ ဘာလို့ ကျွန်််မဆီက လုရတာလဲ? အာ? အစ်မယွီလန်ကို ကျွန်မအတွက် နောက်ထပ်တစ်ထည် ဖန်တီးပေးစေချင်တာ!"

"သွား၊ သွား၊ မင်း ငါ့ဆီကနေ မလုနဲ့။ မင်းမှာ တစ်ခုရှိနေပြီပဲ။ အခု မင်း ငါ့ကို အခွင့်အရေးပေးသင့်တယ်!" ဟန်ဖန့်က ရှပင်းပင်းကို တွန်းထုတ်ခဲ့သည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်ဟာ စတင်ပါဝင်လာပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ဟန်ဖန့်ဟာ ​​ဒေါသတကြီးဖြစ်နေတဲ့ ရှပင်းပင်းကို နှိမ်နှင်းပြီး အဝတ်အစားချုပ်မယ့် အခွင့်အရေးကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို စကားမပြောဘဲ ကြည့်နေခဲ့ပြီး အားလုံးအဆင်ပြေသည်ဟု ထင်သောကြောင့် သူမယူလိုက်သည်။

ဟန်ဖန့်သည် ရှပင်းပင်းကဲ့သို့ ၀တ်စုံကိုလိုကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောခဲ့သည်။

အဲဒါကိုတွေးပြီးတဲ့အခါ လီယွီလန်က "ပင်းပင်းပေါ်က ဒီစကတ်က မင်းနဲ့မလိုက်ဖက်ဘူး... မင်းဘာလို့ မတူတဲ့စကတ်ကို မလုပ်တာလဲ?"

ဟန်ဖန့်နှင့် ရှပင်းပင်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ကွဲပြားသည်။

ရှပင်းပင်းသည် အနည်းငယ် ပိန်ပါးပြီး ဟန်ဖန့်သည် ကိတ်ကာ ခပ်ပြည့်ပြည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

"အာ? ဒါဆို ကျွန်မက ဘယ်လိုပုံစံ ဝတ်ရမှာလဲ?" ဟန်ဖန့်က သူ့ခေါင်းနောက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီယွီလန်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး သူမဗီရိုထဲက ဟန်ဖန့်အတွက် သင့်တော်တဲ့ စကတ်အနည်းငယ်ကို ရွေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သူမအားလပ်ချိန်တွင် ကိုယ့်ဘာသာ အဝတ်အစားများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ပျင်းရိနေပြီး ဒီဇိုင်းအသစ်များကို မထုတ်ချင်တော့ပေ။

ဗီရိုကိုဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရှပင်းပင်းနဲ့ ဟန်ဖန့်တို့အား အတွင်းပိုင်းက အဝတ်အစားတွေက လုံးဝကို စွဲဆောင်သွားပြီး လီယွီလန်ကို တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"ကျွန်မတို့ကြည့်လို့ရမလား?"

"ဝိုး ဒီဟာက ကြည့်ကောင်းတယ်၊ ဒီဟာလည်း ကြည့်ကောင်းတယ်!"

"ကျွန်မက ဗီရိုတစ်ခုလုံးကို သယ်ပြီး အိမ်ပြန်ချင်နေတာ။"

နောက်ဆုံးတွင် လီယွီလန်က ၎င်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လုယက်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြုမူခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဟန်ဖန့်သည် ၀တ်စုံကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် လီယွီလန်သည် သူမ၏ ဗီရိုကို စိုက်ကြည့်နေသော နှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။

ဟန်ဖန်ရဲ့ ၀တ်စုံအပြီးမှာ သူမဟာ ချက်ချင်းရပ်လိုက်ပြီး ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ဟန်ဖန့်နဲ့ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း စကတ်ကို လာယူဖို့ အချိန်ကျလာသည်။

လီယွီလန်သည် ခါတိုင်းလို တံခါးဖွင့်ရန် သွားသော်လည်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လူတစ်စုကို သူမမြင်သောအခါ လီယွီလန်၏ မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွားသည်။

သူမ အသိစိတ်က တံခါးကိုပိတ်ချင်ပေမယ့် ဟန်ဖန့်က တံခါးကို အမြန်ဆွဲလိုက်ပြီး အမြန်ဝင်လိုက်သည်။

"အစ်မယွီလန်၊ ကျွန်မ စကတ်ယူမလို့။" ဟန်ဖန့်က ချော့မော့ပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သူမကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟန်ဖန့်က ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မေးနေသကဲ့သို့ မိန်းကလေးအုပ်စုဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ဖန့်သည် အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် နှာခေါင်းကို ထိလိုက်ပြီးနောက် သတ္တိရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အာ အစ်မယွီလန် ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မတို့စက်ရုံက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပါ။ ပင်းပင်းရဲ့ ၀တ်စုံကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့က အရမ်းကြိုက်သွားကြတာ။ အဲဒါ အစ်မလုပ်ခဲ့တာလို့ သိလိုက်ရတော့ ဒီနေ့ ကျွန်မဝတ်စုံယူဖို့ လာတာ သိလိုက်ရပြီး သူတို့အားလုံး ကျွန်မနဲ့ လိုက်လာကြတာ…"

ဟန်ဖန့်သည် ပို၍ပို၍ပြောလာကာ သူ့အသံမှာ တိုးတိုးလာပြီး မျက်ရည်မထွက်ဘဲ ငိုလုမတတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စက်ရုံမှာ လှပတဲ့စကတ်ကို ဝတ်ပြီး ကြွားဝါးချင်နေတဲ့ အဲဒီကလေးမလေး ရှပင်းပင်းကြောင့်ပင်။ ပြီးတော့ သူက အရမ်း အတွေးလွန်တတ်သည်။ သူမ ဒီနေ့ ဒီကိုလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကောင်းသည်၊ သူတို့က မကောင်းတဲ့ဟာတွေ ဖြစ်သည်။

လီယွီလန်သည် နောင်တွင် သူမအတွက် အဝတ်အစားများ မလုပ်ပေးဘဲမနေဘဲ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့လို့ ယခု သူမမျှော်လင့်ထားသည်။

လူများစွာကိုကြည့်ရင်း လီယွီလန်က ဘာလုပ်နိုင်မလဲ? သူမက လူတွေကို တံခါးအပြင်မှာ ရပ်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး...

သူမသည် လူတိုင်းကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ဤလူထုအိမ်ရာ၏ ဧည့်ခန်းဧရိယာသည် အစကတည်းက သေးငယ်ပြီး ရုတ်တရက် လူများစွာ ရောက်လာသောအခါ မတ်တပ်ရပ်စရာနေရာ မရှိသလောက်ပင်။

လီယွီလန်သည် ဟန်ဖန့်အတွက် သူမလုပ်ထားသော စကတ်များကို အမြန်ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး မြန်မြန်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟုသာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ဟန်ဖန့်ဝတ်စုံကို ရပြီးနောက်တောင် သူမက သက်ပြင်းမချနိုင်တော့ဘူး။

အခြားမိန်းကလေးများကလည်း စကတ်ကိုမြင်သောအခါ အော်ဟစ်ကာ သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် လီယွီလန်ကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။

"အစ်မယွိီလန် ကျွန်မကို စကတ်တစ်ထည်လောက် လုပ်ပေးနိုင်မလား?"

"ကျွန်မလည်း လိုချင်တယ်!"

"ကျွန်မမှာ လုံလောက်တဲ့ အင်အား မရှိသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် အများကြီး မလုပ်နိုင်ဘူး..." လီယွီလန်က အသံကောင်းကောင်းနဲ့ ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မအတွက် အရင်လုပ်ပေးပါ။ ကျွန်မလက်ထပ်ရင် ဒီဝတ်စုံကို ကျွန်မမြင်ချင်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အစ်မယွီလန်!"

"ဟဲ့ နင် အိမ်ထောင်ဖက်တွေ့တာ အများကြီးလုပ်ဖူးတာပဲကို။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ မင်းမထင်ဘူးလား? အကြောင်းပြချက်ကလဲ? "

"...ဒီကနေထွက်သွား!"

"အစ်မယွီလန် ကျွန်မအတွက် အရင်လုပ်ပေးရမယ်နော်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဝတ်ကောင်းစားလှ တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မကို သနားပါ!"

"ထွက်သွား ကျန်းရှောင်ဟွာ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က လျှိုကျီရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ကနေ နင်ထွက်လာတာကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်!"

"ပေါက်ကရတွေ နင်မှားမြင်တာ!"

မိန်းကလေးအုပ်စုတစ်စုက ရန်ဖြစ်ကြပြီး "ယွီလန်" ကို ခဏခဏ ဆွဲခေါ်ကြသည်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လောက်ကြာကြာ သိခဲ့ကြလဲ မသိဘူး!

လီယွီလန်သည် သူတို့၏ ငြင်းခုံမှုကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားကာ သူမသည် ဒေါသတကြီး တားခဲ့သည်။ "ရပ်လိုက် ရပ်လိုက်ကြ။ ကျွန်မကို အစ်မယွီလန်လို့ မခေါ်နဲ့!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမဗိုက်ကိုထိပြီး "ကျွန်မ ရှင်တို့ကိုမလိမ်ပါဘူး၊ ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ စကတ်အနည်းငယ်ကို ငါတကယ်လုပ်လို့မရဘူး။ မင်းတို့ အသဲအသန်လုပ်နေရင် အသုံးမဝင်ဘူး"

မိန်းကလေးတွေက အဲဒါကိုကြည့်ကြကာ မှန်သည်။ အားလုံးက နောင်တရသွားခဲ့ကြသည်။

လီယွီလန်က သူမသည် နောက်ထပ် ၀တ်စုံသုံးမျိုးအထိ ဖန်တီးနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

မိန်းကလေးများသည် ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင် စကတ်အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသော မိန်းကလေး သုံးယောက်ကို နေရာအရင် ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

ခွဲတမ်းမရသော အခြားမိန်းကလေးများသည် ရှက်ရွံ့သွားပြီးနောက်တွင် လီယွီလန်အား နေရာများကို ကြိုတင်စာရင်းပေးလာကြသည်။

လီယွီလန် - "...သေချာလား? နိုဝင်ဘာလဆို ဆောင်းရာသီရောက်ခါနီးပြီ၊ အဲဒါတွေကို လုံးဝ မဝတ်ရဘူး!"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ​နောက်​​နွေရာသီမှာဝတ်​မယ်​!"

"…ကောင်းပါပြီ..နောင်တရရင် ကျွန်မကိုပြောပြပါ" လီယွီလန်က "မင်းငွေကြိုပေးချင်ရင်…"

လီယွီလန်က သူမကို ပေးစရာမလိုဘူးလို့ပဲ ပြောချင်ပေမယ့် ဒီမိန်းကလေးတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပေးဆပ်ရတာထက် ပိုပျော်ကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လီယွီလန်ဆီကို တိုးဝင်လာကြသည်။

လီယွီလန်ဟာ ခဏလောက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့သည် - ဒီရက်တွေမှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ အရမ်းလွယ်တာလား?

သို့သော်လည်း လီယွီလန်သည် အဓိကအားဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်သောကြောင့် စပေါ်ငွေကို ပြန်ပေးခဲ့ပြီး ယခုစပေါ်ငွေကို ယူထားတာက အလွန်အဆင်မပြေပေ။

လီယွီလန်က သူတို့ကို စိတ်ကျေနပ်စေဖို့အတွက် သူမရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်တဲ့အခါ သူတို့ကို ဦးစားပေးလုပ်ပေးဖို့ ကတိပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မိန်းကလေးတွေ ကျေနပ်ခဲ့ကြသည်။

ကောင်မလေးတစ်စုက လေချွန်ပြီး ဝင်လာကာ လေချွန်ပြီး ပြန်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ထွက်သွားခါနီးမှ လီယွီလန်က သူ့အတွက်လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားအနည်းငယ်ကို ဝယ်ခဲ့သည်...

နောက်ဆုံးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားသော ဧည့်ခန်းလေးကို မြင်လိုက်ရတော့ လီယွီလန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက သူမကို အတွေ့အကြုံတစ်ခုပေးသည်။ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် သူမသည် အဝတ်အစားလာချုပ်သော ဖောက်သည်များကို သူ့အိမ်သို့ မခေါ်သင့်ပါ။ မဟုတ်ပါက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒါကို တွေးပြီးတော့ သူ့မှာ အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်တဲ့အခါ လာချုပ်မယ့်သူ ရှိမရှိကို စိတ်ပူနေပုံမပေါ်ဘူး။

လီယွီလန်သည် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။

၀တ်စုံသုံးမျိုးအနက် ဒုတိယမြောက်ကို ပြီးသောအခါ ကျီရှန်း၏ အိမ်အလှဆင်မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် မပြောင်းခင် သူတို့နောက်ထပ်တစ်ခုလုပ်ရမည်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို S မြို့ကိုပြောင်းရမည်။

သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း မှတ်ပုံတင်ခြင်းသည် သူတို့၏ မွေးရပ်ဇာတိ ခရိုင်မြို့လေးတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့လိုပါက ခရိုင်မြို့လေးသို့ ပြန်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ပြန်သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရသည်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကုရှန်းက ဒီအချိန်မှာ ပရောဂျက်တစ်ခုပြီးသွားတဲ့အတွက် အချိန်ရရင် ပြန်သွားနိုင်သည်။ ဒုတိယ လီယွီလန်ရဲ့ဗိုက်ထဲက ကလေးမွေးပြီးရင် အချိန်မရှိတော့ဘူး။ အရာတွေကို စောစောပြီးအောင်လုပ်ရမည်။

ကုရှန်းသည် သူ့အလုပ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပြန်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့ပြီး ခရိုင်လေးတွင် မနေတာကြောင့် လီယွီလန်သည် သူ့အတွက် ရိုးရှင်းသောအရာအနည်းငယ်ကိုသာ ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့အစ်မ လီယွီမေမှလွဲ၍ ခရိုင်မြို့လေးကို အလွန်အမင်း မလွမ်းခဲ့ပါ။

ထို့ကြောင့် ကုရှန်းမထွက်ခွာမီ လီယွီလန်က သူ့အား လီယွီမေကို သွားတွေ့ဖို့ အထူးပြောခဲ့သည်။

သူမအမေအိမ်ကတော့ စိတ်ကူးထဲတောင် မရှိဘူး!

.....

သုံးလနီးပါးကြာပြီးနောက် ကုရှန်းသည် ခရိုင်မြို့လေးသို့ တစ်ဖန်ပြန်သွားခဲ့သည်။

S မြို့၏ လျင်မြန်သော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ခရိုင်မြို့တွင် ပြောင်းလဲမှု ကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့ပုံရသည်။

လူတိုင်း၏ ဘဝသည် နောက်ကျကျန်နေခဲ့သေးပြီး အချိန်အများစုမှာ စက်ရုံ/အလုပ်ဌာနနှင့် အိမ်တွင် ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ရန် အခြေခံအားဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် ဖွင့်ထားသော ဈေးဆိုင်များနှင့် ဈေးရောင်းသူများလည်း ရှိနေကြပြီး လူတိုင်း၏ ဘဝသည် ၁၉၆၀ခုနှစ်များနှင့် ၁၉၇၀ခုနှစ်များကဲ့သို့ မကျဉ်းကျပ်တော့ပါ။

ကုရှန်းသည် ရထားပေါ်မှဆင်းကာ နယ်မြေရဲစခန်း၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းဌာနသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

Sမြို့တွင် စီစဉ်ထားပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ပြီးပြည့်စုံသောကြောင့် ၎င်းကို ပြီးမြောက်ရန် များစွာအားထုတ်မှု မလိုအပ်ပါ။

ဤခရီးစဉ်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် ကုရှန်းသည် ကုအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကုကောင်းထျန်းနှင့် ထန်ချွန်းဟုန်တို့သည် အိမ်တွင်မရှိကြပေ။ အလုပ်သွားကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လူကြီးနှစ်ယောက်က အသံကျယ်ကျယ်ရှိလို့ သူတို့သွားသောအခါ တံခါးပိတ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါကိုစဉ်းစားပြီးနောက် ကုရှန်းက သူ့အစ်ကို ကုခမ်းရဲ့အိမ်ကို တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

ကုခမ်း၏ အိမ်ကိုလည်ပတ်ပြီးနောက် ကုရှန်းသည် လီယွီ‌မေ၏ အိမ်သို့ လမ်းလွှဲခဲ့သည်။

လီယွီမေမိသားစုသည် ခရိုင်ကြွေထည်စက်ရုံ၏ မိသားစုဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ကြသည်။

ဒီနေ့က အလုပ်ဆင်းတဲ့နေ့ဖြစ်ပြီး မိသားစုတွင် အိမ်မှာ အလုပ်မလုပ်တဲ့သူတွေ အများကြီးမရှိဘူး။

ကျန်းကျွင်းချိုက်၏ ဖခင်သည် ကြွေထည်စက်ရုံ၏ ဒါရိုက်တာဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အိမ်ရာအခြေအနေမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ သူတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာမှာ ဖြစ်ညှစ်နေရန် မလိုအပ်ဘဲ မိသားစုဝင်း၏ အတွင်းဘက်ခြမ်းရှိ မြေကွက်တစ်ကွက်ကို ရှာဖွေပြီး အခန်းအနည်းငယ်ကို သီးခြားစီ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ခြံဝင်းနှင့် အိမ်လေးတစ်ခုပင်။

ကုရှန်းခြံနားကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ အထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဖွင့်ထားတဲ့ ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့ ကုရှန်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းမော့က မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုရှန်းသည် ကျန်းမော့ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမကို ဆွဲထူလိုက်သည်။ သူမနဖူးမှာ ရောင်ရမ်းနေတဲ့ အလုံးကြီးတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့နှလုံးသားက နစ်မြုပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "‌မော့လေး မင်းမိဘတွေ ဘယ်မှာလဲ?"

ကျန်းမော့က အသက်ရှိုက်ငိုနေခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်ရှူထုတ်ရင်း တံခါးဆီသို့ လက်ညှိုးကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

တံခါးဝတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်။

ကုရှန်းက ကျန်းမော့ကို အရင်ဆုံး ကောက်ချီလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲက ကုလားထိုင်ပေါ် တင်လိုက်ကာ ကျန်းမော့ညွှန်ပြနေတဲ့ တံခါးဆီကို လျှောက်သွား၍ တံခါးကို လက်ဖဝါးကြီးနဲ့ ပုတ်ပြီး "အစ်မ၊ မင်းဒီမှာလား? ဟုတ်လား?"

အတွင်းက လှုပ်ရှားမှုက ခဏရပ်သွားပြီး ခဏကြာတော့ တံခါးပွင့်လာပြီး ကျန်းကျွင်းချိုက် ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် အရပ်မရှည်ဘဲ နီမြန်းသော မျက်လုံးများနှင့် အရက်နံ့များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိကာ မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ကုရှန်းကိုတွေ့တော့ ကျန်းကျွင်းချိုက်က မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ နှုတ်မဆက်ဘဲ လျှောက်သွားတော့သည်။

ကုရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချသော အခန်းတွင်းရှိ အရာများကို မြင်ပြီး ဒေါသကို ထိန်းကာ သူ့ပခုံးကို ဖိကာ "မင်းလုပ်လိုက်တာလား?"

ကျန်းကျွင်းချိုက်၏ ​​ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ အချည်းနှီးသော ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ့မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြပြီး နောက်တော့ သူ့မျက်နှာမှာ ရက်စက်တဲ့ အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက သူ့ပခုံးပေါ်က ကုရှန်းရဲ့လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "မင်းကိစ္စလား?"

သူကရပ်တန့်ကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မျက်နှာကို ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။ သူက နှာမှုတ်ကာ "မင်းအမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ရိုက်စရာအကြောင်း မရှိဘူးမလား?"

ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် အစကတည်းက ကာယကြံ့ခိုင်မှု ညံ့ဖျင်းကာ ကုရှန်း၏ လက်သီးက သူ့ကိုနောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်ပြီး နံရံနဲ့ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။