အခန်း (၃၁)

သူ့ညာဖက်ပါးပြင်က နာကျင်မှုကြောင့် ကျန်းကျွင်းချိုက် နိုးလာခဲ့သည်။ ထုံကျင်နေတဲ့ ပါးစပ်ထောင့်ကို လက်ညိုးနဲ့ ထိလိုက်ပြီး ပါးစပ်က သွေးတွေ ထွက်လာကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "ဒီကောင်တော့"

ကုရှန်းက စိတ်မသက်သာရာနဲ့ ရှေ့ကို တိုးလာပြီး သူ့ကော်လန်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ "ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ငါက ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း ခွန်အား၏ ဖိအားအောက်တွင် သူ မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းတွင်းမှ ရှုပ်ပွနေသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခြားလူ လီယွီမေ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကုရှန်း" လီယွီမေက ကုရှန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။

ကုရှန်းသည် လီယွီမေထွက်လာသည်ကိုကြားပြီး ကျန်းကျွင်းချိုက်၏ ကော်လန်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် ကုရှန်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လီယွီမေကို ပြန်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းမော့က သူ့အမေ ထွက်လာတာကို မြင်တော့ ငိုပြီး သူ့ဆီ ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သည်။

လီယွီမေက သူ့သမီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နဖူးကို ညှိုးငယ်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းမော့နာနေလား?"

ကျန်းမော့က ငိုယိုပြီး ခေါင်းယမ်းကာ လီယွီမေကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့သည်။

ကုရှန်းလည်း ရောက်လာပြီး လီယွီမေရဲ့ နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေတဲ့ မျက်နှာကို သူ့မျက်လုံးတွေက စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လီယွီမေလည်း ဒါကိုသတိပြုမိပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမမျက်နှာကိုဖုံးရန် ဆံပင်ကိုဆွဲယူလိုက်သည်။

ကျန်းမော့ကို ညင်ညင်သာသာ ချော့ပေးပြီးနောက် သူမသည် ခြံထဲတွင် ပစ်ချခံရသော ကုလားထိုင်ကို ပြန်ထူပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ? ရှောင်လန် ပြန်လာပြီလား?"

ကုရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "သူ မလာဘူး၊ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာ"

စကားပြောပြီးနောက် နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဒါကိုတွေးပြီးရင် ကုရှန်းက မထိန်းနိုင်ဘဲ "အစ်မ၊ သူ မကြာခဏ ဒီလိုလုပ်တယ် မဟုတ်လား? မင်း… တစ်ချိန်လုံး သူ့ကိုသည်းခံနေဖို့ မလိုပါဘူး"

ကုရှန်းသည် မိန်းမများကို ရိုက်သော ယောက်ျားများကို မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်ပြီး ဤအရာမျိုးကို သိလာတာက ခုခံမှုနည်းလေ၊ တစ်ဖက်သားက သင့်ကို အနိုင်ကျင့်ရန် လွယ်ကူသည်ဟု ထင်လေလေဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီမေက မခုခံနိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာသည်။ သူမကို မြင်လိုက်သည့်ပုံကို တွေးရင်း ကုရှန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားပြီး စကားမပြောနိုင်ပေ။

နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်ထိ တိတ်တိတ်လေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူက ဆွေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ပြင်ပလူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကုရှန်းအနေဖြင့် ၎င်းကို အလွန်ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ လီယွီမေက သူ့ဘာသာသူ ရပ်မတည်ပါက အခြားသူများကလည်း သူမကို ကူညီနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒါကိုစဉ်းစားပြီးနောက် ကုရှန်းက ဘောပင်နဲ့ စာရွက်ကိုထုတ်ပြီး လိပ်စာနဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရေးလိုက်သည်။

လိပ်စာသည် သူတို့အိမ်အသစ်၏ လိပ်စာဖြစ်ပြီး ဖုန်းသည် အိမ်အသစ်တွင် ထည့်သွင်းထားသည့် ကြိုးဖုန်းဖြစ်သည်။

"ဒါက ရှောင်လန်ရဲ့ လိပ်စာနဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပါ။ ရှောင်လန်က မင်းကို ဒီကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။" ကုရှန်းက စာရွက်ကို သူမအား လွှဲပေးလိုက်သည်။

လီယွီမေသည် အထက်ပါလိပ်စာကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ လီယွီလန်က သူမ ပြည်နယ်မြို့ကို သွားမယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တာကို သတိရမိသည်... လီယွီမေသည် တုံးအသူမဟုတ်သောကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ခန့်မှန်းမိကာ နောက်ထပ် မေးခွန်းမမေးတော့ပေ။

ကုရှန်းက တစ်ခုခုကို တွေးနေပြန်သည်။ စာရွက်ကိုပြန်ယူပြီးနောက် သူက လိပ်စာတစ်ခုထပ်ထည့်သော်လည်း ဤလိပ်စာသည် ခရိုင်ရုံးဖြစ်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့အိမ်ပါ။ မင်းလိုအပ်ရင် မင်း သူ့ဆီသွားလို့ရတယ်" ကုရှန်းက ထပ်ပြောသည်။

လီယွီမေက နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်လန် သူအဆင်ပြေလား?"

"သူအဆင်ပြေပါတယ်။" ကုရှန်းက သက်ပြင်းချရင်း သူ့မိန်းမနဲ့ ယှဉ်ရင် သူ့ရှေ့က သူမ အစ်မက ပိုတောင် စိုးရိမ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။

"သူ မင်းကို စိတ်ပူနေတာ" ကုရှန်းက နောက်ဆုံးပြောလိုက်သည်။

ကုရှန်းသည် S မြို့ရှိ လီယွီလန်တို့ သားအမိအတွက် စိတ်ပူနေပြီး ရထားနဲ့ပြန်ရန် အလျင်စလိုဖြစ်နေသောကြောင့် သူသည် လီယွီမေနှင့် အကြာကြီးမနေခဲ့ရပေ။

ပြီးတော့ ဒီမှာနေတာက သူ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး။ လီယွီမေက သူ့ဘာသာသူ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါသည်။

ဒါပေမယ့် ရထားဘူတာကို မသွားခင် ကုရှန်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး လီယွီမေကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ကျန်တာတွေက သူ့ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်သွားပြီ။

ကုရှန်းထွက်သွားပြီးနောက် လီယွီမေသည် ကျန်းမော့၏ နဖူးပေါ်ဆေး လိမ်းပေးကာ သူမကို အိပ်စက်စေပြီး သူမကိုယ်ပေါ်ရှိ ထုံကျဥ်နေသော ဒဏ်ရာများကို ဆေးကြောခဲ့သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ မှတ်စုကို ကြည့်လိုက်ကာ လီယွီမေ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

သူမမှာ သူမကို လွမ်းဆွတ်နေတဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက်လည်းရှိလို့ ကောင်းပါသည်။

လီယွီမေသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ခြံတံခါးကို ထပ်မံတွန်းဖွင့်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ပထမတော့ သူမ တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်ယင်လျန်က ဝင်လာသည်။

သူမအမေကိုမြင်တော့ လီယွီ‌မေက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ မျှော်လင့်ခြင်းအရိပ်အယောင်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်ယင်လျန်ဟာ သူမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျက်ပြားသွားစေခဲ့သည်။

"ရှောင်‌မေ၊ ကုရှန်း ပြန်လာတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ မင်းကိုရှာဖို့ ဒီကိုလာသေးလား?" ဝမ်ယင်လျန်က ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

လီယွီမေက စကားမပြောပေ။

"ကုရှန်းနဲ့ ကောင်မစုတ်လေး ရှောင်လန်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ? အရင်က ပြည်နယ်မြို့က ပြန်လာတဲ့သူတွေဆီက သူတို့ကို မတွေ့ဖူးဘူးလို့ ငါကြားတယ်" ဝမ်ယင်လျန်က ဆက်ပြောသည်နှင့် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် သံသယများ ပေါ်လာသည်။ "သူတို့က ငါ့ကို လိမ်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား?"

လီယွီမေသည် လက်ထဲတွင် မှတ်စုကို ညှစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လီယွီမေက စကားမပြောတာကိုမြင်တော့ ဝမ်ယင်လျန်လည်း ကုရှန်းမလာသည်ဟု တွေးမိပြီး စိတ်ဝင်စားမှုမရှိဘဲ ထွက်သွားတော့မည်။

မထင်မှတ်ပဲ လီယွိီမေက ရုတ်တရက် သူမကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ကိစ္စရှိသေးလို့လား?" ဝမ်ယင်လျန်က အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ပေ။

လီယွီလန်သည် နားရွက်နောက်သို့ ပြန့်ကျဲနေသော သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ဆံပင်များကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရောင်ရမ်းနေသော ပါးပြင်များကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ အကျီလက်ကို လှန်ကာ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အပြာနှင့် ခရမ်းရောင် အမာရွတ်များကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

"အမေ ဒါ ကျန်းကျွင်းချိုက် လုပ်ခဲ့တာ။" လီယွီမေက စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။

မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ယင်လျန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး " ချမ်သောင်ကိုသတ်ခဲ့တဲ့ ကျန်းကျွင်းချိုက်၊ သူဘာလို့ ဒီလောက်လုပ်ရက်ရတာလဲ!"

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စအတွက် သူတို့မိသားစုဆီက တရားမျှတမှုကို ရှာရမယ်!" ဝမ်ယင်လျန်က ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယင်လျန် ပြောတာကိုကြားတော့ လီယွီမေက သတ္တိနည်းနည်း တက်လာသည်။

"အမေ၊ ကျွန်မ ကျန်းကျွင်းချိုက်နဲ့ ကွာရှင်းချင်တယ်"

"ဘာ?!" ဝမ်ယင်လျန်က အသံထွက်လာပြီး လီယွီ‌မေရဲ့လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ကာ လီယွီ‌မေကို စိုက်ကြည့်၍ "နင်ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိ ပြောနေတာလဲ? ဘာလို့ကွာရှင်းမှာလဲ? နင်တော့ ငါ့ဒေါသနဲ့ သေတော့မယ်"

"အမေ၊ ကျွန်မ သူနဲ့တကယ် အဆင်မပြေနိုင်တော့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ရိုက်ရုံတင်မကဘဲ ရှောင်မော့ကိုလည်း ရိုက်တယ်..." လီယွီ‌မေသည် သူမသမီးအကြောင်း ပြောပြသောအခါ မျက်လုံးများနီရဲလာသည်။

"ဘယ်ယောက်ျားက သူ့မိန်းမနဲ့ သားသမီးကိုမှ မနှိပ်စက်လို့လဲ? ကွာရှင်းတာ ငါကြားဖူးမယ် မထင်ဘူး။" ဝမ်ယင်လျန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး "နင့်ကိုယ်နင်ကြည့်ဦး၊ ငါတို့ခရိုင်မှာ ကွာရှင်းတာ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလို့လဲ? နင့်မျက်နှာဘယ်မှာထားမှာလဲ? ငါ့ကိုလည်း ပြဿနာမရှာနဲ့!"

ဝမ်ယင်လျန်၏ စကားကိုကြားတော့ လီယွီမေ၏ သွေးများ အေးစက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကွာရှင်းတာကို မပြောနဲ့၊ ဒါ ကျန်းမိသားစုက မတော်မလျော်လုပ်ခဲ့တာ၊ တရားမျှတမှုရအောင် ငါကူညီမယ်။" ဝမ်ယင်လျန်က လီယွီမေကို ညင်သာသော အသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းသည် အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ချက်ကတော့ ကျန်းမိသားစုက အရင်လို မကောင်းတော့ပေမယ့် ကုလားအုတ်က မြင်းထက် ပိုကြီးတာကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်က ဒီကုလားအုတ်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

လီယွီမေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ဝမ်ယင်လျန်သည် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် သူမ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချသော အပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။

အဲဒါကို မင်းသိပြီးသား မဟုတ်လား? သူမ မိသားစုဆီက ဘာကိုမှ မမျှော်လင့်သင့်ဘူး မဟုတ်လား?

ညနေပိုင်းတွင် ဝမ်ယင်လျန်သည် ကျန်းမိသားစု တံခါးဆီသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သွားခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ဝမ်ယင်လျန်နှင့် ကျန်းကျွင်းချိုက်၏ မိခင်အား ကြက်မနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ကာ မိသားစုနှစ်စုက အချင်းချင်းစွပ်စွဲနေကြသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေရန် ပြောခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူမှ သူမကို အကြည့်တစ်ဝက်တောင် မပေးခဲ့ကြပေ။

ဝမ်ယင်လျန်သည် သူ့သမီးကို အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု လုပ်ခဲ့တာကြောင့် ကျန်းမိသားစုထံမှ အကျိုးကျေးဇူးများကို ရယူလိုခဲ့သည်။ ကျန်းကျွင်းချိုက်၏ မိခင်သည် ပျော့ညံ့မှုမပြဘဲ လီယွီ‌မေသည် သားတစ်ယောက်မမွေးနိုင်ဟု ဆက်လက်ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို ရိုက်နှက်တာ ဘာဖြစ်လဲ?

လီယွီမေသည် ဤအရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျန်းမော့၏ နားရွက်များကို ဖုံးကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

အပြင်မှာ ရန်ဖြစ်ကြတာ ဘယ်လောက်ကြာလဲ မသိပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်ယင်လျန်က အကျိုးအမြတ်ရပြီး ကျေနပ်စွာနဲ့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းကျွင်းချိုက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးကို တွန်းလိုက်သည်။

လီယွီမေသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အိပ်ယာခင်းများကို ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဆွဲထားသည်။

"အဲဒါကို မင်းအမေကိုပြောပြခဲ့တာလား?" ကျန်းကျွင်းချိုက်က "အခု ပြဿနာရှာလိုက်တော့ ကျေနပ်ပ်ြီလား?"

လီယွီမေက အေးခဲသွားပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။

ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ငြိမ်သက်နေပြီး သူယနေ့လုပ်ခဲ့သမျှကို တွေးကာ သူသည် အနည်းငယ် နောင်တရနေခဲ့သည်။

လီယွီမေက ခုခံနေတဲ့ အနေအထားကိုမြင်တော့ သူ့လေသံက ပျော့သွားပြီး "ဒီနေ့ ငါ အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ငါ အရက်သောက်ပြီးရင် ငါ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး၊ အပြင်က လူတွေက ငါ့အကြောင်း ပြောကြတယ်၊ ငါ တကယ်ပဲ။ ငါဒေါသမထွက်သင့်..."

ဒါပေမယ့် သူဒေါသထွက် မရတာကြောင့် ဇနီးနဲ့ သမီးကို ဒေါသပုံချရန် အရက်သောက်ခဲ့သည်။

"ရှောင်‌မေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ" ကျွင်းချိုက်က နူးနူးညံ့ညံ့လေး ပြောခဲ့သည်။ "ငါနောင်မှာ ဒီလိုမျိုးမဖြစ်ရဘူး မင်းသိပါတယ် ငါမင်းကိုချစ်တယ်၊ ငါမင်းကိုတကယ်ချစ်တာပါ"

ဒါကိုကြားတော့ လီယွီမေက နေမကောင်းချင်ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းကျွင်းချိုက်က ဒီလိုသူဘယ်နှစ်ခါပြောပြီးပြီလဲ မသိပေ။

ပထမ အကြမ်းဖက်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက်လည်း ကျန်းကျွင်းချိုက်က ထိုကဲ့သို့ ဝန်ခံပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လိီယွီ‌မေသည် သူပြောင်းလဲနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဘာလဲ? ပထမအကြိမ်၊ ဒုတိယအကြိမ်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်များလည်း ရှိမည်ဖြစ်သည်။

လီယွီမေက စကားမပြောသေးတာကို ကျန်းကျွင်းချိုက်ကမြင်တော့ ကုတင်ပေါ်ထိုင်ပြီး သူမရဲ့တောင့်နေတဲ့ ပခုံးတွေကို လက်နဲ့ထောက်လိုက်သည်။

လီယွီလန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပခုံးများကို ရုန်းကာ သူ့လက်မှ လွတ်ထွက်သွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် ယခုအချိန်တွင် အခြားဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် လိီယွီမေအနားတွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ဘာမှလုပ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

လီယွီမေက သူ့ကို ကျောပေးပြီး မျက်ရည်ပူတွေ သူမပါးပြင်မှာ စီးကျနေခဲ့သည်။

မျက်ရည်များဖြင့် မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများနှင့် ပြတင်းပေါက်အောက် နံရံရှိအက်ကွဲကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ၎င်းတွင်ထည့်ထားသည့် စာတစ်စောင်ရှိသည်။

......

ကုရှန်းသည် စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် S မြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် S မြို့မှ ခရိုင်မြို့လေးသို့ အသွားအပြန် အချိန်ကုန်သက်သာရန်အတွက် အနားယူချိန်များစွာ မယူခဲ့ပါ။

သူ၏ ပျော့ခွေနေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ လီယွီလန်သည် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မေးရန် စိတ်မ၀င်စားဘဲ အနားယူရန် အိပ်ရာဝင်ဖို့ သူ့ကို တိုက်ရိုက် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ကုရှန်း၏ ပါးစပ်မှ လီယွီ‌မေ၏ အခြေအနေအကြောင်း လီယွီလန်သည် နောက်နေ့မှ သိခဲ့ရသည်။

လီယွီလန်သည် အချိန်အတော်ကြာ ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် သူ့အစ်မကို အိမ်တွင်း အနိုင်ကျင့်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကုရှန်းက သူ့ကို တားဖို့ လူတွေကို ဖြောင့်ဖျကာ ကြိုးစားခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်သည်။ လီယွီလန်က ကုရှန်းကို မကျေမနပ်မဖြစ်ရဘဲ မနေနိုင်ကာ "ရှင် ကျွန်မအစ်မကို ဘာလို့ မခေါ်လာတာလဲ?"

ကုရှန်းသည် ခိုကိုးရာမဲ့ သူ့နဖူးကို မော့လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏စကားများကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ စကားများသည် သန်မာသော ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် အနည်းငယ်ခက်ခဲကြောင်း သူမသိလိုက်သည်။

ဒီလိုလူကို ရှင်းထုတ်ဖို့ ဘယ်လောက်လွယ်မှာမို့လဲ?

လီယွီမေ လာချင်သည်ဖြစ်စေ မလာချင်သည်ဖြစ်စေ ဒါက သူမ ထွက်သွားနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။

ဒါကိုသိပြီးနောက် လီယွီမေက ကုရှန်းကို ရှက်ရွံ့စွာ တောင်းပန်ခဲ့သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မအရမ်းစိတ်ပူသွားလို့ပါ"

ကုရှန်းက သူမဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း "သိပါတယ်၊ မင်းအစ်မကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ဟိုမှာရှိတဲ့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း အကူညီတောင်းထားပါတယ်"

ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ပြင်ပလူတွေအနေနဲ့ ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိကြပြီး လီယွီမေက သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ရမည်။

လီယွီလန်သည် သူ့ညီမ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ကျန်းကျွင်းချိုက်က သူမအား ဤကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ မဟုတ်ပါက သူမသည် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်ရလိမ့်မည်။

လီယွီလန်နဲ့ လီယွီ‌မေတို့က ဝေးကွာနေကြပြီး သူတို့လုပ်ချင်တာကို မလုပ်နိုင်ကြဘူး။

ဒါပေမယ့် သူမဘဝက ရှင်သန်နေရမည်။ လီယွီလန်သည် အဆင်မပြေသော်လည်း သူမက ရွေ့ပြောင်းခြင်းနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

သူတို့မိသားစုသည် လူထုအိမ်ရာတွင် နှစ်လသုံးလမျှသာ နေထိုင်သောကြောင့် ထိုအိမ်တွင် အရာများစွာမရှိပေ။

လီယွီလန်သည် ယခုအချိန်တွင် အရာများကို မရွှေ့နိုင်တော့ဘဲ အလုပ်အားလုံးကို ကုရှန်းထံ ထားခဲ့ပြီး သူ့ဘာသာသူ ရွှေ့ရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် သူတို့သည် အရာဝတ္ထုများကို ရွှေ့ပြောင်းရန်အတွက် အလုပ်သမားအနည်းငယ်ကို တိုက်ရိုက်ငှားရမ်းကာ ထရပ်ကားတစ်စီးကိုလည်း ခေါ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

တပေါင်ဟာ မနေ့ညက သူတို့ပြောင်းတော့မယ်ဆိုတာကို သိတဲ့အတွက် နောက်နေ့ မူကြိုတက်တာကိုနားပြီး အိမ်မှာပဲနေကာ အတူပြောင်းချင်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်က အိမ်ပြောင်းတဲ့အခါ ကမောက်ကမတွေ အများကြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမက တပေါင်ကို ဂရုစိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယူဆတာကြောင့် သူ့ကို စိတ်အေးအေးနဲ့ မူကြိုကိုလွှတ်ရမည်။ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

တပေါင်သည် အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာဘဲ လီယွီလန်က သူ့ကို ခဏလောက် ချော့လိုက်သည်။ နောက်နေ့ ကျောင်းသွားဖို့ ဝန်လေးနေတဲ့ တပေါင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လီယီလန်က ကတိပေးလိုက်သည်က "မူကြိုကို နာခံမှုရှိရှိသွားလိုက်ပါ။ ကျောင်းပြီးရင် မင်းကို လာကြိုပြီး အိမ်သစ်ကို အတူတူပြန်ကြမယ် ဘယ်လိုလဲ?"

မူကြိုက တော်တော်နီးတာမို့ လမ်းလျှောက်ဖို့ သိပ်မကြာပေ။