အခန်း (၃၂)

အနာဂတ်တွင် တပေါင်သည် ကျောင်းသို့သွားရန် ကျောင်းကားကို စီးရန်မလိုအပ်တော့ပါ။

တပေါင်လည်း သူ့မိဘတွေ အရမ်းအလုပ်များနေမယ်ဆိုတာ သိသည်။ သူသည် အပြောင်းအရွှေ့ကို စောင့်ကြည့်ချင်သော်လည်း ဝန်လေးစွာ သဘောတူလိုက်သည်။

တပေါင်ကို ကျောင်းကားသို့ ပို့ပြီးနောက် ကုရှန်း ဆက်သွယ်ထားသော ထရပ်ကားသည် ရွှေ့ပြောင်းသူ အနည်းငယ်နဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။

လူထုအိမ်ရှိအရာများကို အခြေခံအားဖြင့် အပေါ်အောက်ထားတာကြောင့် အလုပ်သမားအနည်းငယ်သည် ပစ္စည်းများကို အားလုံးကို ထရပ်ကားပေါ်သို့ မရွှေ့မီ လှေကားထစ်များပေါ် အကြိမ်အနည်းငယ် တက်ဆင်းခဲ့ကြသည်။

ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို တစ်ချိန်လုံး ဘာမှခွင့်မပြုဘဲ ကျန်တာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့ လီယွီလန်က ဘေးကနေ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထရပ်ကားပေါ်တွင် လစ်လပ်နေရာများစွာသာရှိသောကြောင့် ကုရှန်းသည် ရှောက်ချင်းရှန့်ကို ကားငှားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ကုရှန်းက ကားမောင်းဖို့ သင်ယူခဲ့ပြီး သူသည် လယ်ထွန်စက် စက်ရုံတွင် ရှိနေစဉ်က ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရရှိခဲ့သည်။ ကားမောင်းရတာ သူ့အတွက် မခက်ပါပေ။

သူသည် ရှောက်ချင်းရှန့်၏ ကားကို လီယွီလန်နှင့်အတူ မောင်းနှင်ခဲ့ပြီး ထရပ်ကားသည် ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

လမ်းမှာ ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို "ဘာလို့ ကိုယ်တို့ကားမဝယ်တာလဲ၊ ဒါကပိုအဆင်ပြေတယ်"

"ကောင်းပြီ။" လီယွီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ယခုငွေရှာနေသူဖြစ်ပြီး ကားတစ်စီးပိုင်ဆိုင်ပါက အလုပ်ရော ဘဝအတွက်ပါ ပိုအဆင်ပြေသည်။

မကြာမီ ကားများနှင့် ထရပ်ကားများသည် ကျီရှန်းအဆောက်အဦး၏ ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဝင်းအတွင်းပိုင်းကို ကောင်းမွန်စွာ ဒီဇိုင်းဆွဲထားပြီး ကျယ်ဝန်းသော ကားပါကင်နေရာကို အောက်ထပ်တွင် သီးသန့်ထားကာ အောက်ထပ်တွင် ထရပ်ကား ရပ်ဖို့အတွက် ပြဿနာမရှိပါ။

အဆောက်အဦထဲမှာ ဓာတ်လှေကားလည်းရှိသည်။ ဒါက ရောင်းတဲ့ဈေးနဲ့ တကယ်တန်သည်။

ကုရှန်းက ပစ္စည်းတွေကို ဓာတ်လှေကားထဲကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တင်ခိုင်းပြီး သူတို့အိမ်တွေကို သယ်ခိုင်းခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်ရှုပ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ အရာအားလုံးကို အိမ်ထဲကို ရွှေ့လိုက်ပြီး အဲဒီပစ္စည်းတွေကို နေရာတကျထားလိုက်သည်။

ကုရှန်းသည် ထရပ်ကားဒရိုင်ဘာနှင့် သယ်ပို့ပေးသူများကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး လီယွီလန်သည် အိမ်သစ်တဝိုက်တွင် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်အသစ်သည် ယခင်က တစ်စုံတစ်ဦးမှ သန့်စင်ခဲ့ပြီး ယခု ပြောင်းရွှေ့သွားသော အရာများအားလုံးကို နေရာတကျထားပြီးရင် နေထိုင်ရန် လုံးဝအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

ဒီလိုနဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး ခဏတာ အလုပ်ရှုပ်ကြပြီး နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားကြသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ဒီမှာ အလုပ်ရှုပ်တာက ကုရှန်းက အဓိကပါပဲ...

လီယွီလန်သည် အချိန်ကိုကြည့်ကာ တပေါင်ကို ကြိုရန် အချိန်နီးနေပြီဖြစ်သည်။

ကုရှန်းသည် မူလက အတူတူသွားရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း သူ အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် ရှောက်ချင်းရှန့်ထံမှ နောက်ထပ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ရသည်။

ကုရှန်းသည် လီယွီလန်ကို ကျောင်းတံခါးသို့ ဦးစွာ လိုက်ပို့ပြီးနောက် အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မသွားခင်မှာ သူက လီယွီလန်ကို "ဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မြန်မြန်ဖြေရှင်းပြီးမှာပါ။ ပြန်လာတဲ့အခါ ထမင်းချက်မစားနဲ့ဦး။ ကိုယ်ဟိုကနေ စားစရာဝယ်ခဲ့မယ်"

လီယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။

သူမ စောစောရောက်လာပြီး မူကြိုက ကျောင်းမပြီးသေးပေ။

တံခါးနားရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်က သူမသည် ကျောင်းသား၏ မိဘဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းသိသောကြောင့် လီယွီလန်ကို လုံခြုံရေးခုံတွင်ထိုင်ပြီး စောင့်ဆိုင်းရန် သူမကို တိုက်ရိုက် ပြောခဲ့သည်။

ကျောင်းခေါင်းလောင်းမမြည်ခင် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။

ခဏအကြာ၌ ကျောင်းဘက်တွင် အတန်းတစ်ခုစီမှ ဆရာများသည် ကျောင်းသားများကို တန်းစီပြီး ထွက်လာကြသည်။

တပေါင်သည် သူ့အမေကို ရှာရန် စိတ်အားထက်သန်သော်လည်း အတန်းကြီး၏ မော်နီတာအဖြစ် သူသည် အတန်းစည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေရဆဲဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးအခန်း၏ပြတင်းပေါက်တစ်ဖက်တွင် လီယွီလန်သည် သူ့အတန်းဖော်များအား ကစားကွင်းတွင် စုစည်းရန် လက်လေးများကို ဝှေ့ယမ်းနေသော တပေါင်ကို မြင်လိုက်သောအခါတွင် လီယွီလန်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုမပြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

တပေါင်မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ လီယွီလန်က သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။

အတန်းထဲတွင် ကျောင်းသားနည်းပါးလာသောအခါ လီယွီလန်သည် ထွက်သွားကာ "တပေါင်!"

တပေါင်က ကျောင်းတံခါးကို လှမ်းကြည့်နေပေမယ့် လီယွီလန်ကို လုံးဝမတွေ့သေးလို့ မရောက်သေးဘူးလို့ ထင်ပြီး နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

အခု သူမကို လုံခြုံရေးအိမ်‌လေးထဲက ချက်ခြင်းထွက်လာတာမြင်တော့ သူ့ရဲ့လှပတဲ့မျက်လုံးတစ်စုံက ချက်ချင်းဆိုသလို အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ကလေးပဲရှိသေးတာမို့ သူ့အမေကိုတွေ့ရင် ဘယ်လိုမှစိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်ဘူး။

တပေါင်သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သူ့အဆင့်အတန်းကို ချက်ချင်းမေ့သွားပြီး လီယွီလန်ဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မေမေ ဒါဆို ဒီကိုရောက်နေပြီလား?" တပေါင်က အံ့သြစွာပြောခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ် မေမေက မင်းကို စောစောက စောင့်ကြည့်နေတာ။ တပေါင်က တကယ်‌တော်တဲ့ မော်နီတာလေးပဲ" လီယွီလန်က ချက်ချင်း သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

တပေါင်၏ ပါးစပ်ထောင့်များ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ရင်ဘတ်လေးကို ဂုဏ်ယူစွာ ကော့လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းကားနှင့်လာသည့် ကလေးများသည် ကားပေါ်ကို တက်ကာ ကျန်ကလေးများမှာ မိဘများ သို့မဟုတ် အခြားမိသားစုဝင်များက လာခေါ်သည့် ကလေးများဖြစ်သည်။

လီယွီလန်သည် တပေါင်၏ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆရာမကို နှုတ်ဆက်တော့မည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာက သူတို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းပြီးတာနဲ့ ကလေးတွေ သူတို့ကို ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေကြတာပင်။

လီယွီလန်သည် မုန်လာဥလေးများ အုပ်စုလိုက်ရောက်လာသည်ကိုမြင်လိုက်ကာ လီယွီလန်ကို ခေါင်းလေးများ မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားပြောကြသည်။

"ဝိုး! အတန်းခေါင်းဆောင်၊ ဒါက မင်းအမေလား?"

"မင်းအမေက အရမ်းလှတာပဲ!"

"ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးက မင်းအမေလုပ်ထားတာလား?"

လီယွီလန်ရဲ့ဗိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ကလေးတွေတောင် ရှိသေးသည်။ "အစ်ကိုတပေါင်၊ အစ်ကို့အမေရဲ့ဗိုက်က ဘာလို့ဒီလောက်ကြီးနေတာလဲ?"

တပေါင်သည် လီယွီလန်ရှေ့မှာ သူမကို တားဆီးရန် လက်ကိုကားကာ အကာအကွယ် ပေးသည့် သဘောထားကို ပြသကာ "ငါ့ညီမ ဒီထဲမှာနေနေတာကြောင့် မင်းတို့အားလုံး အရမ်းမကပ်ကြနဲ့။ ငါ့အမေကို မညှစ်ကြနဲ့!"

လီယွီလန် - "???"

ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ရုတ်တရက် ကလေးတစ်စု ဝိုင်းရံခံရတယ်လို့ သူမ ဘာကြောင့် ခံစားမိတာလဲ?

သူမ အံ့အားသင့်နေစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။ "ရှင်က ကုလျန်ချန်ရဲ့အမေ မဟုတ်လား?"

လီယွီလန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားသော အပြုံးတစ်ခုနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို လီယွီလန်က အနည်းငယ်ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မတို့အရင်က ရထားပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တယ်‌လေ " လောဟုန်က ရှင်းပြခဲ့သည်။

လောဟုန်က ဒီလိုပြောတဲ့အခါ လီယွီလန်ဟာ ကျောင်းမှာ သူသိတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ မတွေ့ခင် တပေါင်ဆီက ကြားသိခဲ့ရတာကို ချက်ချင်း သတိရမိသွားသည်။

"မင်္ဂလာပါ။" လီယွီလန်ကလည်း လောဟုန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

တပေါင်သည် လီယွီလန်ကိုကြည့်နေသော ကလေးတစ်စုနှင့်အတူ ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး လောဟုန်၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည့် ရွှယ်ယွမ်သည်လည်း သူမ၏လက်မှ ထွက်ကာ တပေါင်နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူတူ ဆော့ကစားရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

လောဟုန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး သူမ၏သားသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပို၍ ရွှင်လန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်တာကြောင့် ပြုံးကာ လီယွီလန်အား "ကျွန်မ အိမ်မှာ နေ့တိုင်း ရှင့်အကြောင်း အဖိုးတန်လေးရဲ့အမေက ဘယ်လိုဆိုတာကို ယွမ်ယွမ်ဆီက နားထောင်ရတယ်။ ရှင် အရမ်းသိချင်နေမယ်ထင်လို့"

လီယွီလန် - "..."

ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးပြီ သူမနောက်ဆုံးတော့ သူမကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်အကြည့်ခံရလဲဆိုတာ သိသွားပြီ တပေါင်က သူမအကြောင်း ကျောင်းမှာ မကြာခဏပြောနေတာကြောင့်ဖြစ်သည်...

လီယွီလန်က နည်းနည်းတော့ အံသြသွားပြီး လောဟုန်နဲ့ စကားပြောခဲ့ကြသည်။

ရွှယ်ယွမ်ကြောင့် လောဟုန်သည် တပေါင်နှင့် လီယွီလန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးကို ကောင်းသောအမြင်ရှိပြီး လီယွီလန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို မြင်သောအခါတွင် သူမသည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မွေးတော့မှာလား?"

လီယွီလန်သည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ကိုင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ခေါင်းညိတ်ပြီး "အင်း၊ သိပ်မကြာတော့ဘူး။"

"ရှင်ဆေးရုံကို ရှာပြီးပြီလား?" လောဟုန်က "ကျွန်မမှာ သားဖွားဆရာဝန် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ရှင်နဲ့မိတ်ဆက်ပေးစေချင်လား?"

ယုံကြည်ရတဲ့ ဆရာဝန်ရှိရင် သဘာဝအတိုင်း နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းတာတွေ အများကြီးရှိသည်။

လီယွီလန်သည် အရင်က တပေါင်ကို ဘေးကင်းစွာ မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဤဒုတိယမြောက်ကလေးကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မလုပ်ရဲပေ။

ထို့ကြောင့် လောဟုန်၏ ကြင်နာမှုအတွက် လီယွီလန်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် "ဒါအတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။"

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပဲ" လောဟုန်က ပြောခဲ့သည်။

လီယွီလန်နှင့် လောဟုန်တို့သည် အဆက်အသွယ် အချက်အလက်များ ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။

လောဟုန် ရေးထားတဲ့ အဆက်အသွယ်လိပ်စာကို ကြည့်လိုက်တော့ လီယွီလန်က မျက်ခုံးပင့်သွားပေမယ့် နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေ မမေးခဲ့ပေ။

နောက်ထပ် စကားစမြည်ပြောပြီးသောအခါ နောက်ကျသွားပြီး နှစ်ယောက်သားသည် ကလေးများနှင့်အတူ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

တပေါင်သည် အိမ်သစ်၏ ဦးတည်ရာသို့ သူ့အမေ၏ နောက်သို့လိုက်ခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း လီယွီလန်သည် တပေါင်ကို မည်ကဲ့သို့ မှတ်မိရမည်ကို သင်ပေးခဲ့သည်။

သိပ်မကြာမီ သားအမိသည် ဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်လာကြသည်။

ပြုပြင်မွမ်းမံစဉ်အတွင်း တပေါင်သည် လီယွီလန်နှင့် အိမ်အသစ်သို့ အမှန်တကယ် လိုက်ခဲ့ချင်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မပြီးသေးသောကြောင့် တစ်အိမ်လုံး ရှုတ်ထွေးနေခဲ့သည်။

တပေါင်သည် သူ့အိမ်အသစ်အပေါ် အမြင်သည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေခဲ့သည်။

လီယွီလန် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ တပေါင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ အသစ်စက်စက် အိမ်ကြီးကိုကြည့်ပြီးနောက် သူ့ပါးစပ်ကို ကျယ်လောင်စွာဖွင့်ကာ အသံထွက်လာသည်။ "ဝိုး"

အိမ်၏ ဒီဇိုင်းသည် လီယွီလန်၏ စိတ်ကူးကို အခြေခံခဲ့သည်။

သူမသည် ရောင်စုံကြမ်းခင်းကြွေပြားများကို မကြိုက်သောကြောင့် တစ်အိမ်လုံးကို အဖြူရောင်ကြမ်းခင်းကြွေပြားများဖြင့် ခင်းထားပြီး လူတို့၏ အရိပ်များကို ပြနိုင်လောက်အောင် ကြည်ရှင်းသည်။

နံရံများမှာလည်း အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ပန်းချီကားအချို့ကို အလှဆင်ကာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဧည့်ခန်းတွင် နံရံနှင့်ကပ်ထားသည့် ပျော့အိနေပုံပေါ်သော ဆိုဖာကြီးများစွာရှိသည်။

ဆိုဖာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်၌ သစ်သားဗီရိုတွင် ၂၁ လက်မ ရောင်စုံတီဗီတစ်ခု ရှိသည်။

တပေါင်သည် ဖိနပ်ချွတ်ကာ ပြေးဝင်ပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်မှ တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်ခုန်ပေါက်ပြီး တောက်ပသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွား၍ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဒီမှာ အရမ်းမြင့်တယ်။ အာ၊ အဝေးကြီးထိ မြင်​​ရတယ်​!"

လီယွီလန်လည်း သူ့ဆီလှမ်းလာပြီး ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

လေပြေလေညှင်းသည် ပြတင်းပေါက်များမှ ဖြတ်ပြီး လိုက်ကာများကို လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

"ဒီကိုကြိုက်လား?" လီယွီလန်က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

တပေါင်က ခေါင်းလေးကို ညိတ်ပြပြီး "ကြိုက်တယ်!"

"မင်းအခန်းလေးကို သွားကြည့်ရအောင်" လီယွီလန်သည် တပေါင်ကို အခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

တပေါင်ဟာ အခုဆို ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ့ဘာသာသူ အခန်းထဲမှာ အိပ်ဖို့အချိန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တပေါင်၏ အခန်းတွင် လီယွီလန်သည် သူ့အတွက် မှန်ဖြင့် ဗီရိုတစ်ခုကို အထူးပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ့အရုပ်သေးသေးလေးတွေကို ဗီရိုထဲမှာ ထည့်ထားတာကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သူက သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တပေါင်က ဝင်လာပြီး အရုပ်ရှိတဲ့ ဗိီဒိုကို တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ သိသိသာသာကို သူအရမ်းကြိုက်သည်။

သားအမိနှစ်ယောက် အခန်းထဲရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကုရှန်းက ပြန်ရောက်လာသည်။

စားသောက်ဆိုင်မှ အစားအသောက်များကို ထုပ်ပိုးပြီး ပြန်လာသောအခါ မိသားစုသုံးစုသည် ထမင်းစားပွဲ၌ ထိုင်ကြပြီး အိမ်သစ်တွင် ပထမဆုံး စားသောက်ကြသည်။

နောက်ကာလတွင် လီယွီလန်သည် စိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို စောင့်မျှော်ခဲ့သည်။

လောဟုန်က မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ သားဖွားဆရာဝန်ဆီလည်းသွားပြီး သူမသည် ဆရာဝန်ဆီမှာ ကလေးမွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် အကူအစ်မတစ်ယောက်ကို ရှာခဲ့ကြသည်။

ကုရှန်းက လီယွီလန်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ တမင်အချိန်ပေးခဲ့ပေမယ့် ကုမ္ပဏီရဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ ပစ်ပယ်မထားနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သေသေချာချာ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်က ခရိုင်က မိဘတွေကို အကြောင်းကြားဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ကြပေ။

ထန်ချွန်းဟုန်ကို မပြောနဲ့ သူမသည် တပေါင်ကို မွေးတုန်းက အကြိမ်အနည်းငယ်မျှပင် သူမကို ပြုစုရန်အတွက် မလာခဲ့ပါ။

ဝမ်ယင်လျန်ကတော့... ရေပြည့်နေသူတွေသာ သူမကို ရှာဖို့ တွေးကြလိမ့်မည်။

ဝမ်ယင်လျန်က တကယ်ရောက်လာရင် ဘယ်သူက ပြုစုခံရမှာလဲ?

တခြားအကြီးဆွေမျိုးတွေကို ရှာဖို့လည်း မသင့်တော်ဘူး။

ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးသည် ကြီးတဲ့သူများဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုမှားနေရင် သူ့ကိုပြောလို့ မရဘူး။ အပြစ်ရှာဖို့ ပိုက်ဆံကုန်တာပဲ အဖတ်တင်မည်။ မသိတဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကောင်းသောဝန်ဆောင်မှုနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့ အမျိုးသမီးကို ရှာတာ ပိုကောင်းပါသည်။

ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့ရှာဖွေနေသော အကူကို အိမ်နီးနားချင်းတစ်ဦးက ဝူဟုခေါ်သော မြို့ဇာတိလူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

အစ်မဝူသည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပုံရပြီး ဝိုင်းသောမျက်နှာနှင့် လိမ္မာပါးနပ်သောပုံစံရှိသည်။ သူမသည် ယခင်က ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင်လည်း အခြားသူများကို ကူညီပေးခဲ့ဖူးပြီး သူမသည် အတွေ့အကြုံပိုရှိပြီး သပ်ရပ်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်သည်။

ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကျေနပ်သွားကြသည်။

ချိန်းထားသည်ရက် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီယွီလန်သည် ပို၍ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာသည်။

ချိန်းထားသည့်ရက်မတိုင်မီ နှစ်ရက်အလိုတွင် လီယွိီလန်သည် မထိုင်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက ဆေးရုံသွားရမယ့် ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး လှုပ်ရှားလိုက်တာက အလျင်လိုစေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သားအိမ်ထဲမှာရှိတဲ့ ကလေးက မိခင်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိပ်ပြီး မစဉ်းစားဘူးဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

လီယွီလန်သည် ထုပ်ပိုးရင်း တစ်ဝက်မှာ သူမသည် ရုတ်တရက် ဝမ်းဗိုက်နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပူနွေးသောအရည်များ ပေါင်ပေါ်မှ စီးကျလာသည်။

လီယွီလန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့လာပြီး သူမသည် နံရံကို လက်ဖြင့် မှီကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "ကုရှန်း!"

ကုရှန်းသည် လီယွီလန်၏ အသံကို ကြားပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

သူမဗိုက်ကို အုပ်ထားကာ မျက်နှာက ပြောင်းသွားတာကို မြင်တော့ သူမအား အမြန်လာကူလိုက်သည်။

"မွေးတော့မှာလား?" ကုရှန်းက သူစကားပြောရင်း အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရသည်။

လီယွီလန်က သူ့အပေါ် မှီချလိုက်ကာ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်"

"ဒါဆို ဆေးရုံသွားရအောင်" ကုရှန်းသည် လီယွီလန်ကို ဆေးရုံသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်း အထိတ်တလန့်ဖြစ်ပြီးနောက် လီယွီလန်သည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ယခု သူမထက် တည်ငြိမ်မှုမရှိသော ယောက်ျားကို ကြည့်လိုက်ကာ ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။ "ကျွန်မကို ဆိုဖာပေါ်ပဲ အရင်ကူညီပါ"

ကုရှန်းက သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီခဲ့သည်။

လီယွီလန်က နှေးနှေးနေပြီး ဆရာဝန်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ သူမဟာ ပထမဆုံး ခြေထောက်တွေကို မြှောက်ပြီး လှဲအိပ်လိုက်ကာ မထုပ်ပိုးရသေးတဲ့ သားဖွားအိတ်ကို ထုပ်ဖို့ ကုရှန်းကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ နှစ်ယောက်သားသည် ဆေးရုံကို အမြန်သွားကြသည်။