အခန်း (၃၄)

တပေါင်နှင့် ရွှယ်ယွမ်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး အဝေးကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်နေသေးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အစ်မဝူသည် ခေါင်းယမ်းကာ ရှောင်ပေါင်နှင့်အတူ အပြင်ထွက်ကာ အခန်းထဲတွင် ကောင်လေးနှစ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ရွှယ်ယွမ်သည် လာပြီး တပေါင်၏ခါးကို လက်ညိုးဖြင့်ထိုးကာ "အစ်ကိုတပေါင်?"

တပေါင်သည် လွန်ခဲ့သည့်အကြာကြီးကတည်းက နောင်တရခဲ့သည်။ ရွှယ်ယွမ်သည် သူနှင့် စကားပြောရန် အစပြုလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကလေးနှစ်ဦးသည် ပြန်လည်သင့်မြတ်ပြီး လက်ချင်းချိတ်ကာ ဆော့ကစားရန် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

နိုးကြားနေသော ကလေးလေးကို ကုရှန်းက ပွေ့ဖက်ကာ ယောက်ျားများကြားတွင် ကြွားဝါခဲ့သည်။ တပေါင်နှင့် ရွှယ်ယွမ်တို့သည် အောက်ထပ်ဆင်းပြီးနောက် လီယွီလန်သည် အခြားအမျိုးသမီးများနှင့် စကားပြောဆိုနေခဲ့သည်။

လောဟုန်က လီယွီလန်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ "မင်း ကလေးမွေးပြီးတော့ မင်းက အရင်ကထက် ဘယ်လိုလုပ် ပိုကြည့်ကောင်းလာတာလဲ?"

လီယွီလန်က ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူမသည် အလွန်ကြည့်ကောင်းသည်၊ အဓိကအားဖြင့် အဖိုးတန်‌လေးသည် ပြုစုရလွယ်ကူသောကြောင့် သူမသည် ညဘက်တွင် မငိုဘဲ နို့မသောက်ဘဲ လီယွီလန်နှင့် ကောင်းကောင်းအိပ်သည်။

ထို့အပြင် အစ်မဝူသည် သူမအား အာဟာရဖြည့်စွက်စာ အမျိုးမျိုးကို နေ့တိုင်းပေးကာ သူမ၏ အသားအရည်နှင့် ပတ်သက်၍ကတော့ စဉ်းစားရခက်သည်…

လီယွီလန်၏ လက်ရှိဘဝသည် ပြီးပြည့်စုံနေပုံရသော်လည်း တကယ်တော့ သူမမှာလည်း အခက်အခဲများရှိသည်။

အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ချင်တာကတော့ လီယွီလန်က သူမကလေးမွေးပြီး တစ်လနှစ်လလောက်‌နေရင် ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် လက်ရှိအခြေအနေအရတော့ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ ရှောင်ပေါင်ဟာ အခုချိန်မှာ အရမ်းငယ်သေးတာကြောင့် အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ရန် သူမကို ထားခဲ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလို သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်လေးနေခဲ့သည်။

အခုလည်း ဆောင်းဝင်နေပြီဆိုတော့ ရာသီဥတုက ပိုအေးလာပြီ။ နွေဦးနဲ့ နွေရာသီအဝတ်အစားတွေထက် ဆောင်းရာသီ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ရတာ ပိုခက်ခဲတယ်ဆိုတာ သိသာသည်...

လီယွီလန်သည် သူမ၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်အစီအစဉ်ကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားခဲ့ရသည်။

သူ့မှာလုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ လိုချင်မှုတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဖို့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ဒီဇိုင်းထုတ်ဖို့ပဲ တွေးနိုင်ခဲ့သည်။

အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ရန် နှောင့်နှေးမှုကြောင့် ရှပင်းပင်းသည် လီယွိီလန်သို့ အကြိမ်များစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှပင်းပင်းသည် လီယွီလန်၏ ပထမဆုံးဖောက်သည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ အိမ်လိပ်စာကို ရှပင်းပင်းအား ပေးခဲ့သည်။

ရှပင်းပင်းသည် လီယွီလန် အထည်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကာ သူမကိုလာရှာဖွေပြီး ပိုလှပသောအဝတ်အစားအချို့ကို ချုပ်ခိုင်းမည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ သူမ တံခါးဝကို ရောက်လာပြီးနောက် လီယွီလန်ဟာ မဝေးတော့တဲ့အနာဂတ်မှာ အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူးဆိုတာကို သိတော့ သူမသည် ကောင်းကင်ကြီးပြိုလဲတော့မယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ လှပသောအဖိုးတန်လေးသည် ရှပင်းပင်း၏ ဒဏ်ရာရနေသော နှလုံးသားကို ကုသပေးခဲ့သည်။ သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အဖိုးတန်‌လေး၏ မွေးစားအမေဖြစ်လာရန် တွေးနေခဲ့သည်။

လီယွီလန်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုလိုက်သည်။

အချိန်တွေကုန်သွားကာ နှစ်ကုန်ခါနီးပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးမျိုးသော ပရောဂျက်များသည် ကောင်းမွန်သောနှစ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ ကုရှန်းက အရမ်းအလုပ်များနေတာကြောင့် သူ့ခြေထောက်တွေက မြေပြင်နဲ့ထိရုံပင်။ အခြေခံအားဖြင့် သူသည် မိုးမလင်းမီ အပြင်ထွက်ပြီး ညဘက်ပြန်ရောက်သောအခါ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် စိတ်ဆင်းရဲနေပုံရသော်လည်း သူမမှာ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ပရောဂျက်အားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးမြောက်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် အလုပ်များလွန်းခြင်းသည် ကုရှန်နှင့် သူ့ကုမ္ပဏီ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။

S မြို့တွင် ကုရှန်းနှင့် ရှောက်ချင်းရှန့်တို့ ပူးပေါင်းတည်ထောင်ထားသော ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီသည် အလွန်ကျော်ကြားနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယခု လက်ခံရသည့် ကြီးမားသော ပရောဂျက်များ မရှိသော်လည်း ထိုသေးငယ်သော ပရောဂျက်များကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မလက်ခံနိုင်တာ မဟုတ်ပါ။

ဤနေရာတွင် အသေးစား ပရောဂျက်များတွင် အသေးစားနှင့် အလတ်စား စက်ရုံများ ဆောက်လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်း၊ အိမ်ပြုပြင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းစသည်ဖြင့် အကန့်အသတ်မရှိ ပါဝင်သည်။

ဤအသေးစား ပရောဂျက်များအတွက် ဘတ်ဂျက်ငွေသည် အလွန်အကျွံ မဟုတ်သောကြောင့် သူတို့သည် တူညီသောငွေဖြင့် သုံးသောကြောင့် အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော ပရောဂျက်များကို ရွေးချယ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ဤပရောဂျက်များတွင် ငွေပမာဏ အနည်းငယ်ကို မကြည့်ပါနှင့်၊ သို့သော် ၎င်းလုပ်ဆောင်ခြင်းမှ အမြတ်ငွေများမှာ ကောင်းမွန်ဆဲဖြစ်ပြီး ကုရှန်းနှင့် ရှောက်ချင်းရှန့်တို့သည် နှစ်ကုန်တွင် တွက်ချက်မှုပြီးဆုံးသောအခါ အမြတ်ဝေစုကို ခွဲဝေပေးသည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် စာရင်းတွင် ကိန်းဂဏန်းများကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တချို့က မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ငွေကြေးကို အပြည့်အဝမခွဲဝေဘဲ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ယူခဲ့ပြီး ကျန်ငွေများကို လာမည့်နှစ်တွင် ပရောဂျက်အတွက် စတင်ရန်ပုံငွေအဖြစ် အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှာ လီယွီလန်ရဲ့မိသားစုလေးယောက်ဟာ နှစ်သစ်ကူးညစာစားပွဲကို အိမ်မှာပြင်ဆင်နေခဲ့ကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှာ လီယွီလန်က အစ်မဝူကို အားလပ်ရက်အတွက် အနီရောင် စာအိတ်ကြီးတစ်အိတ်ပေးခဲ့သည်။

အိုး၊ စကားမစပ် အစ်မဝူသည် လီယွီလန်နှင့် သူ့မိသားစုမှာ နှစ်ရှည်အလုပ်ဆက်ဆံရေးကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။

မူလက လီယွီလန်သည် ကလေးအား အချိန်အကြာကြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုသော်လည်း သူမသည် သူ့ဘာသာသူ လုပ်တော့ လက်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အစ်မဝူနှင့် အတူနေထိုင်သည့်လတွင် အစ်မဝူသည် အလွန်တော်သော ကလေးထိန်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ရန် မခဲယဉ်းဘဲ လီယွိီလန်သည် သဘာဝအတိုင်း တစ်စုံတစ်ဦးကို နေဖို့ပေးဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်!

အစ်မဝူကိုယ်တိုင်နဲ့ လီယွီလန်ရဲ့ မိသားစုကလည်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြသည်။

လီယွီလန်နဲ့ သူ့ယောက်ျားက ပေါင်းသင်းရလွယ်သည်။ သူတို့မှာ လုပ်စရာအများကြီးမရှိဘူး၊ ပိုက်ဆံပေးတာလည်း လွယ်သည်။ ထို့အပြင် အစ်မဝူသည် ကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် တပေါင်နှင့် ရှောင်ပေါင်ကို သဘောကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် လီယွီလန်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အစ်မဝူက သဘောတူလိုက်သည်။

သို့သော် မီးတွင်းထဲကတုန်းနဲ့မတူဘဲ အခုက အစ်မဝူသည် ယခင်ကလို တစ်ညလုံးနေမည့်အစား နေ့ခင်းဘက်တွင် ကလေးထိန်းရန်သာ လိုအပ်တာဖြစ်သည်။

အစ်မဝူသည် ယခုအချိန်တွင် အားလပ်ရက်ရှိသောကြောင့် လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းသာ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာကို အတူတူချက်ပြုတ်ကြသည်။

သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး မောင်နှမနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ တပေါင်နဲ့ ရှောင်ပေါင်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

တပေါင်သည် သူ့ညီမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းကို ကော်ဇောထူထူဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သုံးလသားအရွယ် ရှောင်ပေါင်သည် ကလေးကစားစရာများစွာဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ကော်ဇောပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

တပေါင်သည် ရှောင်‌ပေါင်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကာ ခါးကိုင်းပြီး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ညီမလေး မင်း နည်းနည်းလောက် အားစိုက်လိုက်!"

အဖိုးတန်လေးသည် လှည့်ဖို့လေ့ကျင့်ရန် ကြိုးစားနေပြီး စိတ်မရှည်သော တပေါင်သည် သူ့အစား ပြန်လှည့်ပေးဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ကြိုးစားအားထုတ်မှုများစွာပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ရှောင်ပေါင်သည် အောင်မြင်စွာလှည့်နိုင်ခဲ့သည်။ တပေါင်သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူသည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကိုထိကာ ငုံ့နမ်းလိုက်ပြီး "ညီမလေး၊ မင်းက အံ့သြစရာပဲ!"

ရှောင်ပေါင်သည် ကော်ဇောပေါ်တွင် လှဲနေခဲ့သည်။ သူနားလည်သလိုပဲ ခေါင်းလေးမော့ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားပြီး သူ့အစ်ကိုကို တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ချက်ပြုတ်နေစဉ် ရှောင်ပေါင်ကို ခဏခဏ လာရောက်ကြည့်ရှုရသောကြောင့် လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် ရှုပ်ထွေးသော ဟင်းလျာများကို မချက်ပြုတ်ဘဲ နှစ်သစ်ကူးညစာစားပွဲကို အချိန်တိုအတွင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

လီယွီလန်သည် အစာစားချင်စိတ်မရှိ၍ စားပြီးသည်နှင့် သူမသည် ရှောင်ပေါင်ကို ပွေ့ချီကာ ဘေးတွင်ထိုင်လိုက်သည်။

တပေါင်သည် လီယွီလန်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ညီမကို ထမင်းစားနေရင် စနေခဲ့သည်။

အဖိုးတန်လေးသည် စပျစ်သီးနက်ကဲ့သို့ လှပသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ သူ့မိဘများနှင့် သူ့အစ်ကိုကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ စားစရာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

တပေါင်က သူ့လက်ထဲက ကြက်ခြေထောက်ကြီးကြီးကို ကိုက်လိုက်ပြီး လီယွီလန်ကို "မေမေ၊ သားညီမလေးလည်း ကြက်ခြေထောက်ကို စားချင်နေပြီထင်တယ်၊ သူသွားရည်တွေ စီးကျနေတယ်!"

"ညီမလေးက အခု မစားရသေးဘူး" လီယွီလန်က သုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမသမီးရဲ့ မေးစေ့ပေါ်က သွားရည်တွေကို ရှင်းလိုက်သည်။

"ဒီညီမလေးက သနားစရာပဲ၊ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ အများကြီးမစားနိုင်ဘူး!" တပေါင်က ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းညီမလေးအတွက် မင်းပိုစားလို့ရတယ်!" ကုရှန်းသည် သူ့သားပန်းကန်လုံးကြီးထဲကို အမဲသားတစ်တုံး ထည့်လိုက်သည်။

"အွန်းးး" တပေါင်က သူ့ပါးစပ်မှာ အစာတွေပြည့်နေပြီး ဝိုးတိုးဝါးတား ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးညစာစားပွဲအပြီးတွင် ကုရှန်းသည် ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူက လီယွီလန်ကို တိတ်တဆိတ် ပြောခဲ့သည်။ "အပြင်ထွက်ကစားကြမလား?"

လီယွီလန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မှာ တစ်ခုခုမှားနေတာကို မြင်လိုက်ပေမယ့် သူမက တမင်တကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်ဘာလို့ ထွက်ချင်တာလဲ?"

"...အပြင်ထွက်ပြီး ကစားမို့!" ကုရှန်းက စာတစ်ကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ တပေါင်သည် "အိုး အပြင်ထွက်ကစားရအောင်!"

"ကောင်းပြီ" လီယွီလန်က ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အထူကြီးဝတ်ပြီး မိသားစုလိုက်ထွက်သွားကြသည်။

ဓာတ်လှေကားမှ ဆင်းပြီးနောက် တပေါင်သည် သူ့ရှေ့မှ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ကုရှန်းသည် ရှောင်‌ပေါင်ကို ပွေ့ချီကာ လူတစ်ယောက်ထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ယူဆောင်ခဲ့သည်။

ထိုလူသည် ပစ္စည်းများကို ပေးဆောင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားပြီး ရှောင်ပေါင်သည် ကုရှန်း၏ လက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်ခုခုပြောနေသကဲ့သို့ လုပ်‌နေခဲ့သည်။

မီးရှူးမီးပန်းများလွှတ်ပြီးနောက် အေးစိမ့်စိမ့် လေထုထဲတွင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်လာသည်။

မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲပြီးနောက် မြေပြင်တွင်လည်း အပျက်အစီးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရပ်ကွက်တွင်းရှိ ကလေး အများအပြားက နှစ်သစ်ကူး ဆင်နွှဲရန်အတွက် မီးရှူးမီးပန်းများဖြင့် ပြေးလွှားနေကြသည်။

တပေါက်သည် မူလက အခြားကလေးများနှင့် ဆော့ကစားလိုသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ပန်းခြံဘေးတွင် အသစ်စက်စက် အနက်ရောင်ကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရင်က ရှိပုံမပေါ်ဘူး၊ မဟုတ်လား?

ကား၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် တပေါင်သည် ရုတ်တရတ် ထိုနေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရှောင်ပေါင်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လီယွီလန်ဆီကို အပ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် Santana ဆီကို လျှောက်လှမ်းပြီး တပေါင်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

သူ့အဖေ ကားတံခါးဖွင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ တပေါင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အံ့သြစွာနဲ့ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးပြီး စပ်စုလိုက်သည်။ "ဖေဖေ၊ တံခါးကို ဘယ်လိုလုပ် ဖွင့်နိုင်တာလဲ?"

"ဒါ အဖေတို့ကား။" ကုရှန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝိုး!"

တပေါင် - "တကယ်လား?"

"ဟုတ်တယ် မင်းထိုင်ချင်တာလား?" ကုရှန်းက မေးလိုက်သည်။

တပေါင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့ဖင်လေးကို ပစ်လိုက်ပြီး ကားနောက်ခန်းထဲသို့ တက်လိုက်သည်။ မတ်မတ်ထိုင်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းလေးငုံ့ကာ လီယွီလန်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "မေမေ၊ မြန်မြန်ဝင်!"

ကုရှန်းက သူဝယ်ချင်တယ်လို့ အရင်က ပြောခဲ့တာကြောင့် ဒီကားကို လီယွီလန်က မအံ့သြပါဘူး။

ကုရှန်း၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများကို ဆန့်ကျင်လျက် လီယွီလန်သည်လည်း ရှောင်ပေါင်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ကားပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှာ ကုရှန်းက ကားအသစ်တစ်စီးမောင်းပြီး သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို မြို့ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ခေါ်ပြီး ကားပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကြသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညနက်နေပြီပင်။

တပေါင်သည် စောစောက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူပြန်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အိပ်ငိုက်သွားသည်။

ရှောင်ပေါင်ကို ပြန်ခေါ်လာသောအခါ သူ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။

လီယွီလန်နှင့် ကုရှန်းတို့သည် တစ်နှစ်အရွယ်ကို သိပ်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲတွင် နေခဲ့ကြသည်။

ကုရှန်းသည် နွေဦးပွဲတော်အစီအစဥ်ကို ကြည့်ရှုရန် ဆိုဖာပေါ်တွင် လီယွီလန်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သန်းခေါင်ယံမှာ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။ နွေဦးပွဲတော်အစီအစဥ်၏ နောက်ဆုံးရှိုးမှာ "အနာဂတ်သို့သွားရန်" ဖြစ်သည်။

တီဗွီမှာ သီချင်းဆိုနေပြီး မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဖောက်‌နေတဲ့ အသံကိုကြားတော့ လီယွီလန်က သူတို့သည် အနာဂတ်ဆီ ဦးတည်သွားသင့်တယ်လို့ တွေးခဲ့သည်။

နှစ်သစ်က မကြာခင်မှာ ရောက်လာပြီး ကုန်ဆုံးတော့မှာဖြစ်ကာ နေ့ရက်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ရှောင်ပေါင်လည်း တနေ့တခြား ကြီးပြင်းလာသည်။

ဧပြီလ နွေဦးရာသီ ရောက်သောအခါ ရှောင်ပေါင် ခြောက်လအရွယ်တွင် လီယွီလန်သည် အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ရန် စိတ်ကူးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် အစ်မဝူ၏ အကူအညီဖြင့် လီယွီလန်သည် အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။

ရက်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် လီယွီလန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သင့်လျော်သော ဆိုင်မျက်နှာစာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီလန် သူမရဲ့ အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။

အစ်မဝူက ဖုန်းပြန်ဖြေခဲ့သည်။

အစ်မဝူက ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စကားအနည်းငယ်ပြောကာ လီယွီလန်ကို အမြန်အော်ပြောသည်။ "ရှောင်လန်၊ မင်းကိုရှာနေတယ်!"

လီယွီလန်က ရှောင်ပေါင်ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို လဲပေးနေခဲ့သည်။ လီယွီလန် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မကိုဘယ်သူရှာနေတာလဲ?"

အစ်မဝူက ခေါင်းယမ်းကာ လီယွီလန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှောင်ပေါင်ကို ယူပြီး "ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရရင် မင်းကို ရှာနေတယ်လို့ပဲ ပြောတယ်"

သူမက ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အများစုသည် ကုရှန်းအတွက်ဖြစ်ပြီး လီယွီလန်သည် သူမကိုမည်သူခေါ်သည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပါ။

သူမက မိုက်ခရိုဖုန်းကို သံသယစိတ်နဲ့ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟဲလို?"

တစ်ဖက်က တစ်စက္ကန့်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ရှောင်လန်"

လီယွီလန်သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမနားမှ ထွက်လာသော အသံသည် ဝေးကွာခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေပြီး ရောထွေးနေပုံရသည်။ လန့်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီယွီလန်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလိုက်သည်။

"အစ်မလား?!" လီယွီလန်က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

လီယွီ‌မေသည် လီယွီလန်ကို ခေါ်ဝာာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ လီယွီလန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူမက "တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား?"

နှစ်စက္ကန့်လောက် နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လီယွီမေက "ငါ မင်းကို လာရှာလို့ရမလား?"

"ရတာပေါ့၊ အစ်မကို အချိန်မရွေး ဒီမှာ ကြိုဆိုပါတယ်။" လီယွီလန်က အခိုင်အမာပြောလိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သူ့အစ်မ၏ စရိုက်ကို သိသည်၊ အကယ်၍ တစ်ခုခုမဖြစ်ခဲ့ပါက သူမသည် ထိုကဲ့သို့ ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

လီယွီလန်သည် သူ့အစ်မသည်လည်း ခရိုင်မြို့လေးမှ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဟု အကြာကြီးထဲက မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ အခု အစပြုလာတာကို မြင်တော့ လက်ခံလိုက်တာ သဘာဝကျပါသည်။

ဖုန်းနဲ့ထပ်ပြောဖို့ အဆင်မပြေလို့ လီယွီလန်က ဆက်မမေးတော့ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စီစဉ်လိုက်သည်။ "အစ်မ၊ နင်ဒီလိုလုပ်၊ ဖုန်းချပြီးတာနဲ့ အမြန်ဆုံးရထားလက်မှတ်ဝယ်ဖို့ မီးရထားဘူတာကိုသွား၊ ခရိုင်မြို့ကို သွားပြီးတော့ ရောက်ရင် ငါကိုဖုန်းခေါ်လိုက်… "

လီယွီမေ စကားပြန်ပြောမှာကို ကြောက်သလို လီယွီလန်က ခပ်မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်။

"အခု နင့်မှာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက်ရှိလား" လီယွီ‌လန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မော့ကော နင်နဲ့အတူရှိလား?"

"အင်း၊ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက်ရှိတယ်၊ ရှောင်မော့လည်း အတူရှိတယ်" လီယွီမေက ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မကြောက်ပါနဲ့၊ ဒါက ခရီးဝေးရထားနှစ်စင်းပဲ၊ နင် ရထားပေါ်မှာ ရှောင်မော့နဲ့ အရေးကြီးအရာတွေကို စောင့်ကြည့်နေဖို့ပဲ လိုတာပါ" လီယွီလန်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လီယွီမေသည် ခရိုင်မြို့လေးတွင် နှစ်အတော်ကြာနေခဲ့တာကြောင့် လီယွီလန်သည် သူမကြောက်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

"ကောင်းပြီ။" ဖုန်းရဲ့တစ်ဖက်က လီယွီမေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နံနက်ကိုးနာရီခန့်ရှိပြီဖြစ်၍ လီယွီ‌မေသည် စာတိုက်တွင် ဖုန်းကိုချလိုက်သည်။

သမီးလေး ရှောင်မော့သည် စာတိုက်ရုံးခန်းရှိ စိမ်းပြာမှောင်မဲနေသော အခန်းတံခါးပေါ် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ကာ သူမ၏မျက်နှာ လှလှ‌လေးတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယွီ‌မေ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သူမက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြီး ရှောင်မော့၏ လက်ကို ကိုင်ကာ "မော့လေး သွားကြရအောင်"

ရှောင်မော့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျိုချလိုက်သည်။ မျိုချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သူမက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။