အခန်း (၃၅)

သားအမိနှစ်ယောက်က စာတိုက်ကနေ ထွက်လာကြသည်။ လီယွီမေသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ပဝါဖြင့် အုပ်ကာ မာကျောသော နောက်ကျောနှင့် လူတစ်ယောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကို၊ ရှင်သွားလို့ရပြီ။" သူမသည် ထိုယောက်ျားအား ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။" ထိုလူက တိုးတိုးလေးပြောပြီး ရထားဘူတာဆီသို့ ဦးတည်ကာ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ဖုန်းချလိုက်သည့် လီယွီလန်လည်း အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် အချိန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်မှတ်ဝယ်နိုင်ရင် ခရိုင်လေးကနေ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို နာရီဝက်အတွင်း ရထားစီးရလိမ့်မည်။ လီယွီမေ ချောချောမွေ့မွေ့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တာလုံး လီယွီလန်သည် အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ထိုင်နိုင်နေပြီဖြစ်သော ရှောင်ပေါင်သည် သူ့လက်နှစ်ချောင်းကို ဖွင့်၍ လီယွီလန်ကို ပွေ့ဖက်ခိုင်းသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ပြီးနောက်တွင် သူ့မိခင်ထံမှ တုံ့ပြန်မှုကို မတွေ့ရတာကြောင့် ရုတ်တရက် "ဝူးခနဲ" အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယွီလန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ငိုကြွေးမှုကြောင့် အသိစိတ်ပြန်ဝင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ ချော့လိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမှန်းလည်း သိသည်။ ခရိုင်မြို့မှ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရထားသည် ခုနစ်နာရီကျော်ကြာမည်ဖြစ်ပြီး ကြန့်ကြာမှုပါ ပေါင်းထည့်ရင် လီယွီမေက ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ နေ့လည်ငါးနာရီ သို့မဟုတ် ခြောက်နာရီတွင် ဆိုက်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။

အကြောင်းပြချက်ကို သူမနားလည်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အစ်မကို စောင့်မျှော်နေသော လီယွီလန်သည် ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်သက်နေနိုင်မလဲ?

ညနေခြောက်နာရီထိုးပြီးနောက်တွင် လီယွီလန်သည် လီယွီမေထံမှ နောက်ထပ်ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

သူမနှင့် ရှောင်မော့တို့သည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီယွီ‌မေသည် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီယွီလန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ဖုန်းပြောရင်း လီယွီလန်က လီယွီမေအား ရှောင်မော့ကို ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ တစ်ညတာ အနားယူဖို့ ခေါ်သွားပြီး မနက်ဖြန် ရထားစီးကာ S မြို့ကို သွားဖို့ ပြောခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီမေက ဒီည ပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ S မြို့ကို မီးရထားလက်မှတ်ဝယ်ဖို့ အခိုင်အမာပြောခဲ့ပြီး သူမရဲ့လေသံနဲ့ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်ရှိခဲ့သည်။

လီယွီလန်က ဒါကိုသတိပြုမိသောကြောင့် သူမကို မတားခဲ့ပေ။ ရထားလက်မှတ်ကို ကြိုတင်မှာယူပြီးနောက် ရထားနံပါတ်နှင့် အချိန်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

ကုရှန်းက အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရေချိုးကာ သူ့သမီးကို ပုခက်ထဲမှာ အရင်သွားတွေ့ပြီးနောက် လီယွီလန်က မအိပ်သေးတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမဘေးမှာ လှဲအိပ်ပြီး သူ့လက်ကြီးတွေကို ဆန့်တန်းပြီး သူမအား သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။ "ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ?"

လီယွီလန်က လှည့်လာကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး မေးစေ့ကို မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မလာနေပြီ"

ကုရှန်းက သူ့တံတောင်ဆစ်ပေါ် သူ့ခေါင်းကိုတင်ကာ မျက်ခုံးပင့်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ သူဘယ်တော့ ရောက်လာမှာလဲ?"

"မနက်ဖြန် မနက် ကိုးနာရီ၊ ဆယ်နာရီလောက်" လီယွီလန်က "ကျွန်မ နည်းနည်းစိုးရိမ်နေတယ်"

"မနက်​ဖြန် ကိုယ်​တို့ သူ့ကို သွားကြည့်ကြ​မယ်​။" ကုရှန်းက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ "သူ အခုဆို ရထားပေါ်တက်လောက်ပြီ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"အိပ်ရာဝင်တော့" ကုရှန်းက သူမကို ဖက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ ကိုးနာရီတွင် ကုရှန်းနှင့် လီယွီလန်တို့သည် လီယွီ‌မေနှင့် သူမ၏ သမီးကို ခေါ်ဆောင်ရန် ကားမောင်းသွားကြသည်။

တပေါင်၏ ကျောင်းသည် ဒီနေ့ ပိတ်ရက်ဖြစ်သည်။ သူ့အန်တီနဲ့ ရှောင်မော့ လာမယ်ဆိုတာကို တပေါင်သိပြီး ဆော့ကစားချင်တာကြောင့် သူက အတူတူသွားချင်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူအများကြီး မရှိတာကြောင့် လီယွီလန်က သူ့ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်ပေါင်ကိုတော့ အစ်မဝူက အိမ်မှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေခဲ့သည်။

သုံးယောက်သားသည် ကိုးနာရီခွဲတွင် S မြို့ ရထားဘူတာသို့ ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ လီယွီမေရဲ့ရထားက နောက်ကျသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ရထားဘူတာကို မဝင်ခင် ၁၁ နာရီအထိ စောင့်ခဲ့ရသည်။

ဤရထားပေါ်တွင် လူအများအပြားရှိ၍ ထွက်ပေါက်မှ လူများ ထူထပ်စွာ ထွက်လာသည်။

တပေါင်ကို ကုရှန်း၏ ရင်ခွင်တွင် ချီထားခဲ့သည်။ သူ့ကလေး၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းမွန်ပြီး လူအုပ်ထဲတွင် လီယွီမေနှင့် ကျန်းမော့တို့ကို လျင်မြန်စွာ တွေ့လိုက်ရပြီး တစ်နေရာသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ညွှန်ပြရန် သူ့လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါကို မြင်ပြီ၊ မြင်ပြီ။ အဲဒီမှာ အန်တီနဲ့ ညီမ‌လေး ရှောင်မော့မလား!"

လီယွီလန်သည် တပေါင်ညွှန်ပြသည့် ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေပုံရသော သားအမိကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယွီလန်သည် သူမ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းကာ လီယွီမေကို "အစ်မ၊ ဒီဘက်မှာ!"

လီယွီမေသည် သူ့ညီမ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

S မြို့ရှိ ရထားဘူတာသည် အလွန်ကြီးပြီး လူများလွန်းသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေမိသည်။ ဒါပေမယ့် အခု သူ့ညီမလေးကို တွေ့လိုက်ရတော့ စိတ်တွေ ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းမော့၏ လက်ကလေးကိုကိုင်ကာ လီယွီလန်နှင့် အခြားသူများ ရပ်နေသည့်နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တပေါင်သည် ကုရှန်း၏ လက်နှစ်ဖက်မှ ဆင်းရန် ရုန်းကန်ပြီး ခြေတိုတိုနှစ်ချောင်းဖြင့် ပြေးလိုက်သည်။ "အန်တီ၊ အစ်မရှောင်မော့!"

လီယွီမေက ပြုံးကာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လီယွီလန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"အစ်မ ကိုယ်အလေးချိန် ကျသွားတယ်" လီယွီလန်သည် ပိန်ပိန်ပိန်ပါးပါး လီယွီမေကိုကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တစ်နှစ်နီးပါးကြာအောင် သူမ မမြင်ခဲ့ရသော ညီမလေးကို မြင်လိုက်ရပြီး လီယွီမေ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်နီလာသည်။ သူမသည် ရှိုက်ကာ လီယွီလန်၏ ကျောကို ပုတ်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ကုရှန်းသည် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးနေသော ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ သူမျက်ခုံးကို ထိလိုက်ပြီး လီယွီလန်ကို အဖျက်သဘောဖြင့် ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မက နေ့ရောညပါ ပင်ပန်းခဲ့ရတာ အရင်ပြန်ကြရအောင်"

ကုရှန်း၏ စကားကိုကြားတော့ လီယွီလန်က ချက်ချင်းတုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး မျက်ရည်များကိုသုတ်ကာ "ဟေး၊ ငါ့ကိုကြည့်၊ ပြန်ကြရအောင်!"

ကုရှန်းသည် လီယွီလန်၏ လက်မှ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။

ခရီးဆောင်အိတ်ဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် စစ်အစိမ်းရောင် လက်ဆွဲအိတ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

တပေါင်သည် ရှောင်မော့၏ လက်ကိုဆွဲပြီး ကုရှန်း၏ နောက်သို့လိုက်ကာ ကားပါကင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့က နောက်ဆုံးက လျှောက်ခဲ့ကြသည်။

"ရှောင်ပေါင်ဘယ်မှာလဲ" လီယွီမေသည် နောက်ထပ် ကလေးကို မတွေ့ရသေးကြောင်း သတိရမိသည်။

"အိမ်မှာ အဒေါ်တစ်ယောက်ကို သူ့ကို ပြုစုဖို့ ငှားထားတယ်။" လီယွီလန်က အထဲကို သွားကာ "ပြီးရင်တွေ့ရမယ်"

ကားထဲမှာ လီယွီလန်က ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေပြီး ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ လီယွီမေက နောက်တန်းမှာ ထိုင်ကြသည်။

တပေါင်သည် စကားပြောတတ်သူဖြစ်ပြီး ရှောင်မော့ကို စကားစမြည်ပြောရန် ဆွဲခေါ်လာကာ အနည်းငယ် ထိန်းထားဆဲဖြစ်သော ရှောင်မော့သည် တဖြည်းဖြည်း ဖြေလျှော့လာခဲ့သည်။

လီယွီလန်လည်း နောက်ပြန်လှည့်ကာ လီယွီမေနှင့် ခဏခဏ စကားပြောလေ့ရှိပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လေထုသည် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

S မြို့၏ စည်ကားနေသော လမ်းသည် ကားပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်သွားသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ကားက အဝင်းထဲကို မောင်းဝင်လာပြီး လီယွီလန်နဲ့ တခြားသူတွေ နေထိုင်တဲ့ အဆောက်အဦရှေ့မှာ ရပ်သွားခဲ့သည်။

လီယွီမေနှင့် ကျန်းမော့တို့သည် သူတို့နှင့်အတူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဓာတ်လှေကားထဲသို့ အတူတူဝင်ပြီးနောက် လီယွီမေသည် လမ်းတွင် ကားများနှင့် ဓာတ်လှေကားများ ရှိနေသည်ကို သတိရပြီး နှစ်ယောက်စလုံးကို ယခုအချိန်တွင် လီယွီလန်က ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နေကြောင်း ပြသနေခဲ့သည်။

လီယွီမေက မနာလိုမဖြစ်ဘဲ သူ့ညီမအတွက် အရမ်းပျော်ခဲ့သည်။

အိမ်ထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် အစ်မဝူသည် လီယွီလန် ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ကာ "မင်းပြန်လာပြီလား၊ ရှောင်‌ပေါင်က တစ်မနက်လုံး ဘယ်သူမှ မတွေ့ခဲ့ရတော့ သူက ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေတာပဲ!"

လီယွီလန်က ဒါကိုကြားတော့ ရှောင်ပေါင်ကို ချက်ချင်း ပွေ့ချီလိုက်သည်။

လီယွီမေက နောက်ကလိုက်သွားခဲ့သည်။

အဖိုးတန်လေးသည် မမှတ်မိသေးပေ။ သူမကို သူမအမေက သူမအဒေါ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ချိန်မှာတော့ သူမ မငိုဘဲ လီယွီမေကို သူမဟာ အလွန်ရှားပါးတဲ့ စပျစ်သီးနက်လို မျက်လုံးတွေနဲ့ သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ရှောင်ပေါင်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ကျီစယ်ပြီး ပြုံး၍ လီယွီလန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်‌ပေါင်က မင်းနဲ့တူတယ်"

"တကယ်လား? ငါကိုယ်တိုင် မပြောနိုင်ဘူး။"

ဆိုဖာ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တပေါင်သည် ကျန်းမော့နှင့်အတူတူစားရန် ရက်ရောစွာဝေမျှခဲ့သည်။

ကျန်းမော့သည် ၎င်းကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ဆောင်ပြီးနောက် လီယွီမေ၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် ချီထားသည့် ရှောင်ပေါင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တပေါင်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက မောင်လေးလား ညီမ‌လေးလား?"

"ဒါ ငါ့ညီမလေး!" တပေါင်က မုန့်စားပြီး ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းမော့သည် သူက ညီမ‌လေးဖြစ်သည်ကို ကြားသိရသောအခါ သူမသည် စပ်စပ်စုစု ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစုလို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ ကျန်းမော့ဟာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူမက မထင်မှတ်ဘဲနဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်လို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက သိခဲ့သည်...

ဒါပေမယ့် မိန်းကလေးလည်းဖြစ်တဲ့ ညီမ‌လေး ရှောင်ပေါင်ကတော့ အဲဒီလိုပုံမပေါ်ပေ။

သူမသည် မင်းသမီးလေးတစ်ယောက်လို လူတိုင်းဝန်းရံကာ လူတိုင်းက ကြိုက်ပုံရသည်။

ကျန်းမော့သည် အလွန်ပင် ပဟေဋိဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ကျန်းမော့၊ မင်း ညီမလေးကို လာကြည့်" လီယွိီမေက ကျန်းမော့ကို လက်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းမော့သည် ထိုစကားကိုကြားပြီး နာခံမှုဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ရှောင်ပေါင်ကို ကျန်းမော့ဆီသို့ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ရှောင်ပေါင်၏ မျက်နှာသည် ကျန်းမော့ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

ကျန်းမော့သည် ရှောင်ပေါင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှောင်ပေါင်သည်လည်း သူမ၏ ဝမ်းကွဲကို သေသေချာချာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို ခတ်ပြီးနောက် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ တစ်ခုခုပြောနေသကဲ့သို့ သွားမရှိသော အပြုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

"ရှောင်ပေါင်က သူ့အစ်မကို အရမ်းကြိုက်ပုံရတယ်!" လီယွီလန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းမော့ရဲ့ပါးပြင်တွေ နီရဲလာပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွေက မထိန်းနိုင်ဘဲ ပင့်တက်လာသည်။

အဖိုးတန်လေးက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ သူမတွေးမိသည်။

လီယွီ‌မေနှင့် သူ့သမီးတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ ခရီးထွက်ခဲ့ကြရသည်။ နေ့လည်စာစားပြီးနောက် လီယွီလန်က သူတို့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အခန်းထဲမှာ အနားယူခိုင်းခဲ့သည်။

လီယွီမေ နိုးလာပြီးနောက်တွင် လီယွီလန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မေးရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက် လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့သည် ဧည့်ခန်းရှိ ပြတင်းပေါက်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။

"အစ်မ ဘာဖြစ်လာတာလဲ? ဘာလို့ ငါ့ဆီ ရုတ်တရက် လာတာလဲ?" လီယွီလန်က မတတ်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီမေက ပြတင်းပေါက်ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်တော့ ဧပြီလရဲ့ ကောင်းကင်က အရမ်းပြာနေပြီး အညိုရောင် အကိုင်းအခက်တွေက စိမ်းလန်းတဲ့ အညွန့်တွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး လေတွေတောင် ပိုပိုပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ငှက်တစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲနေပြီး လီယွီမေသည် သူမက လူစားလှောင်အိမ်မှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ခဲ့တာကြောင့် မယုံနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် လီယွီမေသည် သူမ၏ အာရုံထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ၊ ငါမင်းကို မပြောနိုင်စရာ မရှိပါဘူး"

လီယွီမေသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်လျန်သည် လီမိသားစုကို ကျန်းအိမ်သို့ တစ်ကြိမ် ဒုက္ခရောက်အောင် ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် ပိုမိုတင်းကျပ်လာပြီး လီယွီမေကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဘာမှ မလုပ်ရဲတော့ပေ။

ကျန်းကျွင်းချိုက်၏ မိဘများသည် လီယွီ‌မေကို ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့က‌ သူမကို နေ့တိုင်း အပြစ်တင်လှောင်ပြောင်ကြသည်။

လီယွီမေက ကွာရှင်းဖို့ စိတ်ကူးရှိကတည်းက သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ တစ်နေ့မှာ သူမဟာ ကွာရှင်းလိုကြောင်း ကျန်းကျွင်းချိုက်ကို ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် အစပိုင်းတွင် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီးနောက် နောင်တရကာ သူသည် အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်လို့ လီယွိီ‌မေအား သူ့အမှားကို ဝန်ခံရန် အစပြုကာ နောင်တွင် သေချာပေါက် ပြင်ပေးမည်ဟုဆိုကာ သူ့ကိုမထားခဲ့ဖို့ သူမကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ကျန်းကျွင်းချိုက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပြီး သေချာပြင်ပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်ခဏတာအတွင်းမှာတော့ လီယွီမေက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံပါသည်။

သို့သော် မကြာမီတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ခါးပတ်နက်ကို ပတ်လိုက်တုန်းက ကျန်းကျွင်းချိုက်၏ ​​မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တင်းမာမှုကို သူမ သတိရမိသွားခဲ့သည်။ ကျန်း‌မော့ကို ကန်ထုတ်ပစ်သောအခါတွင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လျစ်လျူရှုမှုနှင့် ရွံရှာဖွယ် ထိုသို့သောမနှစ်မြို့ဖွယ်စကားများနှင့် ဗိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ပုံစံတောင်မပေါ်သေးတဲ့ ကလေးတွေကို တွေးရင်း...

လီယွီမေသည် သူမ၏ အမှိုက်များနှင့် ရယ်စရာကောင်းသော ဘဝအကြောင်းကို ပြန်ကြည့်ပြီးနောက် လီယွီလန်ကို တွေးလိုက်မိသည်။

သူတို့သည် ညီအစ်မများဖြစ်သော်လည်း လီယွီလန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမနှင့် ကွဲပြားခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်သူ လီယွီမေသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက စည်းကမ်းများကို လိုက်နာခဲ့ပြီး သူမမောင်နှမများကို မမောမပန်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ သူမ ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် သူမ မိဘများ၏ အစီအစဉ်များကို နာခံကာ စက်ရုံဒါရိုက်တာ၏ သားဖြစ်သူ ကျန်းကျွင်းချိုက်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက “နာခံမှုမရှိ” ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မောင် လီအိုက်ကောသည် မိသားစု၏ ရတနာဖြစ်ကြောင်း သူမသိသော်လည်း သူမ၏မောင် ကြီးစိုးပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့လာသောအခါ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို သူမသိသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို ရိုက်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။

လီယွီမေသည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း လီယွီလန်သည် သူမ လိုချင်တာကို အမြဲသိသည်။

အလုပ်စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ငွေချေးခြင်း၊ ကုရှန်းနှင့် လက်ထပ်ခြင်း၊ ခရိုင်မြို့လေးမှ နှုတ်ထွက်ပြီး ထွက်ခွာလာသည်အထိ လီယွီလန်သည် အခြားသူများ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထင်ရာရိုင်းပြီး ထက်မြက်သောဘဝတွင် အမြဲနေထိုင်ခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ရုတ်​တရက်​ လီယွီလန်ကို မနာလိုဖြစ်​သွားခဲ့သည်​။

သူမလည်း သူမကိုယ်တိုင်အတွက် နေထိုင်ချင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ နဂိုက တုန်ယင်နေသော နှလုံးသားသည် ပြန်လည် ခိုင်မြဲလာကာ သူမသည် ကျန်းကျွင်းချိုက်အား ပြောလိုက်သည်။ "ကျွင်းချိုက် တစ်ယောက် တစ်လမ်းစီ သွားကြရအောင်"

သို့သော်လည်း ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် လီယွိီ‌မေကို အများကြီး လုပ်ဆောင်ပေးပြီးနောက်တွင်ပင် အဖက်ဆယ်လို့ မရနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူ့မျက်နှာပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ပျော့ညံ့ရန်မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် ခက်ခက်ခဲခဲလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သိုးရဲ့အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့ ဝံပုလွေက သူ့ရဲ့အရောင်အစစ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီး ကျန်းကျွင်းချိုက်က လီယွီမေကို သူ့စကားနားထောင်အောင် အတင်းအကြပ်ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အရိုက်ခံရပြီးနောက်မှာတော့ လီယွီမေဟာ နောက်ဆုံးမှာ ခုခံရဲတဲ့သတ္တိကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမက ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ထားထားတဲ့ ကတ်ကြေးကို ထုတ်ယူပြီး ကျန်းကျွင်းချိုက်ရဲ့ လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ် အနီရောင်တောက်တောက် သွေးများက အိပ်ယာခင်းများကို နီရဲစွာဖြင့် ဆေးဆိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အမေကျန်းသည် လီယွီမေကို သတ်ပစ်မည်ဟု တွေးကာ အော်ဟစ်ကာ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လီယွီမေ၏ လက်ထဲက ချွန်ထက်သော ကတ်ကြေးက လက်လွတ်မထားခဲ့ပေ။ သူမသည် တက်လာရဲပါက အမေကျန်းက သူမကို ချောက်ချရဲသည့် အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိသည်။

ကျန်းမိသားစုက စိတ်ပြောင်းလိုက်ကာ ကျန်းကျွင်းချိုက်ကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ကျန်းကျွင်းချိုက်အား ခုခံရန် သွေးနှင့် ပေးဆပ်ခဲ့ပြီး ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် သူမအား ဆန္ဒအလျောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကြောင့် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် လမ်းခွဲရန် ငြင်းဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ကျန်းမော့ကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ လီယွီမေက သူ့သမီးကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိသည်။

လီယွီမေနှင့် ကွာရှင်းတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ယင်လျန်အား စစ်ကူခေါ်ခဲ့သည်။

"မင်း အခု ဘာကို မကျေနပ်တာလဲ? ကျန်းကျွင်းချိုက် မင်းကို အခု ရိုက်လို့လား? မင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဘဝကို မနေနိုင်ဘူးလား?" ဝမ်ယင်လျန်က ဒေါသတကြီးနဲ့ "မင်းဘယ်တုန်းက အရမ်းနာခံမှုမရှိတာလဲ? ကွာရှင်းမှုဆိုတာ ဘာလဲ? မင်း ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မှာလား?"

ဝမ်ယင်လျန်၏ စကားကိုကြားသောအခါ လီယွီမေသည် ပို၍ပို၍ဝမ်းနည်းလာသည်။

ကြည့်ဦး၊ ရုတ်တရက် ကျန်းကျွင်းချိုက်က သူမကို မရိုက်တော့ဘဲ သူမသည် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် အာဃာတမရှိဘဲ သူနှင့်အတူ ဆက်လက်နေထိုင်ရမည်။