အခန်း (၃၆)

လီယွီမေသည် ဤကဲ့သို့သော သင်ကြားမှုတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သူမထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူမအခြေအနေမကောင်းတော့ဘဲ ဒီလိုမျိုး မနေချင်တော့ဘူးဆိုတာ သိလာသည်။ သူမသည် သူမ၏ မိသားစုနှင့် ခင်ပွန်းသည်၏ မိသားစုအတွက် ရည်စူးကာ ဘဝ၏ ပထမတစ်ဝက်ကို သမီးကောင်းနှင့် ဇနီးကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ရန် သွေးနှင့်မျက်ရည်များကို မျိုချရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

ဒါပေမယ့် အခုမလုပ်ချင်တော့ဘူး၊ သူမသည် သူမအတွက်သာ ရှင်သန်ချင်တော့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက သိသာထင်ရှားစွာ ခက်ခဲပါသည်။

ကျန်းမိသားစုနှင့် လီမိသားစုတို့သည် လီယွီမေနှင့် ကျန်းကျွင်းချိုက် ကွာရှင်းခြင်းကို သဘောမတူခဲ့ကြပေ။ သူတို့က လီယွီမေကို သေသေချာချာ ချုပ်နှောင်ထားပြီး သူမက ကျန်းမော့ကိုတောင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

လီယွီမေက ငိုပြီး ပြဿနာရှာပေမယ့် အသုံးမဝင်ခဲ့ချေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် နူးညံ့စွာ စကားပြောတတ်လာသည်။ ကွာရှင်းရန် မဖြစ်နိုင်ရင်တောင် သူမသည် ထွက်သွားနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ သမီးကို ဤလှောင်အိမ်ထဲမှ အတူတူခေါ်ဆောင်သွားနိုင်သည်။

သူ့မှာ သွားစရာနေရာရှိသေးသည်။ လီယွီမေက လီယွီလန်ရဲ့ လိပ်စာနဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရေးထားတဲ့ မှတ်စုအကြောင်း တွေးလိုက်သည်။

ကံကောင်းချင်တော့ သူမမှာ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။

လီယွီမေသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ထားရှိပြီး မလိမ်ညာတတ်သူဖြစ်သည်။

သူမ၏ နူးညံ့မှုကို ပြသပြီးနောက် ကျန်းကျွင်းချိုက်သည် သူမက ၎င်းကို သိရှိသွားပြီဟု တွေးကာ သူမ၏ အစောင့်ကို နှိမ့်ချကာ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ အလုပ်ထွက်ရန် သွားသည့်အခါတွင် သူမအား လိုက်ကြည့်မနေဘဲ သူ့သမီးကိုပင် မြင်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမသည် ပထမဆုံး အလုပ်ထွက်ရန် စက်ရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ စက်ရုံရှိလူများသည် သူမ၏ ကွာရှင်းမှုအကြောင်းကို မသိကြသော်လည်း ကျန်းမိသားစုသည် သားများကို သမီးများထက် ဦးစားပေးပြီး သားလိုချင်ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမကို အလုပ်ရောင်းပြီး ဒုတိယကလေးမွေးဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတယ်လို့ သူတို့ထင်နေခဲ့ကြသည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကုရှန်း၏ သူငယ်ချင်းကို ထပ်မံဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ သူ့အကူအညီနဲ့ လီယွီမေက ကျန်းမော့ကို ကျောင်းကနေ ခေါ်ယူပြီး လီယွီလန်ကို ခေါ်ဖို့ သတ္တိမွေးကာ ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် သားအမိနှစ်ယောက်သားသည် ရထားတွဲပေါ်တက်ခဲ့ကြသည်။

ဒီအချိန်ဆို ကျန်းမိသားစုက သူတို့ သွားပြီဆိုတာ သိသင့်ပြီ မဟုတ်လား?

လီယွီမေသည် ကျန်းမိသားစုနှင့် လီမိသားစု ဘယ်လိုတောင် အဆင်မပြေဖြစ်သွားမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ကာ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစုနှင့် လီမိသားစုတို့သည် သူတို့က လီယွီလန်ကို ရှာဖွေမည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လီယွီလန်ရဲ့မိသားစုက ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့မသိကြဘူး။ ထိုမှတ်စုကို သူတို့ မမြင်ခဲ့ပေ။

လီယွီမေက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောသော်လည်း လီယွီလန်သည် မလွယ်သည့်အရာကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

သူမသည် သူမအစ်မကို စိတ်ရှုပ်စွာပွေ့ဖက်ပြီး "ရပါတယ်၊ အခု နင်နဲ့ ရှောင်မော့က ငါနဲ့အတူ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်သွားမှာဖြစ်ပြီး အနာဂတ်မှာ ပိုကောင်းလာမှာ သေချာတယ်။"

လီယွီမေက အနည်းငယ်စိုးရိမ်သွားသည်။

အလုပ်မရှိဘဲ မရင်းနှီး‌သော မြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ လီယွီမေသည် သူမစိုးရိမ်ကြောင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ကြောင်း လုံးဝပြောရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒါပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဒီခြေလှမ်းကို သတ္တိရှိရှိ လျှောက်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား?

လီယွီလန် ပြောခဲ့သလိုပဲ အနာဂတ်ဟာ အမြဲတမ်း ပိုကောင်းလာလိမ့်မည်။

လီယွီမေတို့ သားအမိကို ခေါ်ယူပြီးနောက် ကုရှန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်ထွက်ကာ အလုပ်များရှုပ်နေခဲ့သည်။

ညနေစာစားချိန်အထိ မိသားစုသို့ ညစာသွားစားဖို့ သူပြန်မလာသေးပေ။

လီယွီမေသည် ပစ္စည်းများစွာကို ယူဆောင်လာခြင်းမရှိသောကြောင့် လီယွီလန်သည် သူမအား နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ ဝယ်ပေးရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လီယွီမေနှင့် သူမ၏သမီးအား အပန်းဖြေရန်အတွက် လီယွီလန်သည် S မြို့ရှိ ရှုခင်းများပတ်ချာလည်တွင် ဆော့ကစားရန် သူ့မိသားစုကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

အစက လီယွီလန်သည် ညစာထွက်စားရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း လီယွီမေက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

အပြင်ထွက်စားတာ ဘယ်လောက်စျေးကြီးလဲ? လီယွီမေဟာ သူသုံးတဲ့ပိုက်ဆံကိုမြင်တော့ စိတ်ဆင်းရဲသွားပြီး သူ့ဘာသာသူ ပြန်သွားပြီး ထမင်းချက်ဖို့ ပိုသဘောကျသည်။

လီယွီလန်က သူမကို အနိုင်မယူနိုင်တော့ဘဲ သူ့အစ်မရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ တစ်ခုခုလုပ်ခွင့်မပေးရင် သူမ ပိုစိတ်မချမ်းမသာဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သူမ သိပါသည်။

ဒါနဲ့ မိသားစုက အိမ်ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

ညစာကို လီယွီမေက ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လီယွီမေသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက အိမ်တွင် ဟင်းချက်လေ့ရှိပြီး သူမ၏လက်ရာသည် လူတိုင်း၏ ချီးကျူးမှုကို အပြည့်အဝရသည်။

တပေါင်၏ ပါးစပ်သည် မွှေးကြိုင်သော အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နေပြီး သူ့အဒေါ်ကို ချက်ချင်း ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ "အန်တီချက်တဲ့ အစားအစာက အရမ်းအရသာရှိတယ်!"

လီယွီ‌မေသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီမှာ အလကား စားလိုက်သောက်လိုက် လုပ်ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ နေရတာတော့ အဆင်မပြေပေ။

လီယွီလန်က သူ့အစ်မ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို သိတဲ့အတွက် "အစ်မ၊ နင်ဒီကို အချိန်မီရောက်လာတာပဲ။ ငါ အပ်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်တော့မှာ။ နင် ငါ့ကိုကူညီဖို့ ဒီကိုရောက်လာတယ်!"

လီယွီမေက မဆိုင်းမတွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ" လီယွီမေသည် သဘာဝအတိုင်း သဘောထားကွဲလွဲစရာမရှိဘဲ ကူညီနိုင်ခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် လီယွီမေအတွက် လုပ်စရာတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခု ကျန်းမော့ကိုသာ စီစဉ်ရန် ကျန်တော့သည်။

ကျန်းမော့က အခုဆို ဆယ်နှစ်ရှိပြီ။ သူမသည် အရင်က လေးတန်းကျောင်းသူဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် ဆက်လက်ပညာသင်ကြားနေသည်။

သို့သော် သူမ၏ ကျောင်းသား အဆင့်အတန်းနှင့် အခြားအရာအားလုံးသည် ခရိုင်မြို့လေးတွင် ရှိပြီး ယခုအချိန်တွင် လှည့်ကြည့်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ၎င်းကိုငှားရန် ဤနေရာတွင် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်မှသာ သူမသိနိုင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးတွေ ကျောင်းတက်ရမည်။

လီယွီလန်နှင့် လီယွီမေတို့သည် ဤကိစ္စကို ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုနေကြသောကြောင့် သူတို့ဘေးတွင် ကစားနေသော တပေါင်က ကြားလိုက်ရသည်။

ဟမ်? အစ်မရှောင်မော့ ကျောင်းတက်ဖို့အတွက် အမေနဲ့ အန်တီတို့က စိတ်ပူနေကြတာပဲ!

တပေါင်သည် သူ့မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူက အကြီးကြီးတစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် တပေါင်သည် နံနက်စောစော အိပ်ယာမှထကာ သူ့ကိုယ်သူ ၀တ်ဆင်ကာ ကျောင်းသို့သွားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ လီယွီလန်အတွက်တော့ သူအရမ်းတက်ကြွနေတာကိုမြင်ရတာ ရှားပါးတာကြောင့် သူမက သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျောင်းတက်ရတာ ဘာလို့အရမ်းပျော်နေတာလဲ?"

???

ဒီနေ့ သူ့သားက ဆေးမှားသောက်ထားတာလား?

လီယွီလန်က ရယ်မောပြီး သူ့အား ကျောင်းကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့လိုက်သည်။

တပေါင်က သူ့အတန်းထဲရောက်တာနဲ့ စာသင်ခန်းတံခါးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ထွားကြိုင်းတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက် ကျောင်းလွယ်အိတ်နဲ့ စားစရာတစ်ခုခု ပါလာကာ ဝင်လာခဲ့သည်။

တပေါင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး "မောင်ရှောင်ပေါ်!"

ထွားကြိုင်းသော မောင်ရှောင်ပေါ် ညည်းညူလိုက်ပြီး "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ မော်နီတာ?"

တပေါင်သည် သူ့ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲမှ မုန့်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ကာ သူ့ကိုပေးလိုက်သည်။

မောင်ရှောင်ပေါ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး "ဒါက ငါ့အတွက်လား? ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မော်နီတာ!"

မောင်ရှောင်ပေါ်က ယူသွားတာကိုမြင်တော့ တပေါင်က သူ့လက်ညှိုးကိုထိုးပြပြီး သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မောင်ရှောင်ပေါ်၊ ငါ မင်းကို အကူအညီတောင်းချင်လို့။ ကူညီနိုင်မလား?"

"ပြောလေ!" မုန့်စားရင်း မောင်ရှောင်ပေါ်က ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ မင်းအဘိုးကို ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့အစ်မကို စမ်းသပ်မူလတန်းကျောင်းကို သွားခွင့်ပြုပါလား?" တပေါင်က ပြောသည်။

မောင်ရှောင်ပေါ်၏ အဘိုးသည် စမ်းသပ်မှု မူလတန်းကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က သူ့အဘိုးက ကလေးတွေကို စမ်းသပ်မူလတန်းကျောင်းမှာ စာလေ့လာဖို့ ပြောတာကို တပေါင်က ကြားဖူးခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် မနေ့က အမေနဲ့ အန်တီတို့ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ တပေါင်က မောင်ရှောင်ပေါ်အကြောင်း ချက်ချင်း တွေးမိခဲ့သည်။

မောင်ရှောင်ပေါ်သည် သူ့ဗိုက်လုံးလုံးလေးကို ထိလိုက်ပြီး သဘောတူတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သူတွေးလိုက်မိခဲ့သည်။

"အင်း၊အင်း။" မောင်ရှောင်ပေါ်က ခွင့်တောင်းရန် အခွင့်အရေးယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းညီမကို တွေ့လို့ရမလား"

တပေါင် - "...?"

မောင်ရှောင်ပေါ်သည် ဤတောင်းဆိုမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

အဓိကအားဖြင့် သူ့ညီမလေးကို မွေးဖွားပြီးကတည်းက တပေါင်သည် အစက အမေကို သဲသဲကဲကဲ လုပ်ရာမှ သူ့ညီမလေးအား သဲသဲကဲကဲ လုပ်တာသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အတန်းထဲတွင် ကလေးအများစုမှာ မောင်နှမမရှိကြတဲ့ ကလေးများသာဖြစ်သည်။ တပေါင်သည် အတန်းထဲတွင် နေ့တိုင်း သူ့ညီမလေး မည်မျှ ချစ်ဖို့ကောင်းကြောင်း ကြွားဝါခဲ့ပြီး အတန်းဖော်များကို မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်ပေါင်သည် ငယ်ရွယ်သေးသောကြောင့် လီယွီလန်သည် တစ်ခါတစ်ရံ တပေါင်ကို အိမ်သို့ လာကြိုသောအခါတွင် သူမသည် ရှောင်ပေါင်ကို ကျောင်းသို့ တစ်ခါမျှ မခေါ်လာခဲ့ဘဲ လူတိုင်းက ရှောင်ပေါင်ကို ပို၍ပင် သိချင်လာကြသည်။

မောင်ရှောင်ပေါ်သည် စပ်စုသော အဖွဲ့ဝင်လည်း ဖြစ်သည်။

"အဆင်ပြေလား?" တပေါင် မဖြေတာကိုမြင်တော့ မောင်ရှောင်ပေါ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" တပေါင်က သေသေချာချာ တွေးပြီး မောင်ရှောင်ပေါ်အား သူ့ညီမလေးကို တွေ့ခွင့်ပေးလို့ အဆင်ပြေမယ်လို့ ခံစားရသည်။ "ဒါဆို ဒီည ကစားဖို့ ငါ့အိမ်ကို လာလို့ရတယ်၊ မင်း ငါ့ကတိအတိုင်း လုပ်ရမယ်နော်!"

"ကောင်းပြီ!" မောင်ရှောင်ပေါ်က ဗိုက်လုံးလုံးလေးနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်လေးကို ပွတ်သပ်ပြီး "ငါ့ကို ယုံလိုက်ပါ!"

"ဒါဆို ငါ့အိမ်​ကို ဖုန်းဆက်​ဖို့ ဆရာမရွှယ်ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ငါ့ကို လာမကြိုဖို့ ပြောလိုက်မယ်!" မောင်ရှောင်ပေါ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ဆရာမကို ရှာဖို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ့ဘေးနားရှိ ရွှယ်ယွမ်သည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို နားထောင်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားသော မောင်ရှောင်ပေါ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တပေါင်ကို တံတောင်ဆစ်နဲ့ထိုးကာ "မင်း ရှောင်ပေါ်ကို အဖိုးတန်လေးနဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်ချင်တာလား?"

"အင်း။" တပေါင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါလည်း လိုက်မယ်!" ရွှယ်ယွမ်က သူ့ပါးစပ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခု သူက အကျပ်အတည်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခဲ့ရသည်။ အရင်က သူသည် ညီမလေး ရှောင်ပေါင်ကို မြင်ဖူးတဲ့ အတန်းထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော သူပင်။ ဒါပေမယ့် အခု မောင်ရှောင်ပေါ်က ပိုလာသည်။

ရွှယ်ယွမ်သည် သူ့ပိုင်ဆိုင်သည့် အရာတစ်ခုကို လုယူသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အဖေက ကျောင်းအုပ် မဟုတ်တဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းစရာပဲ မဟုတ်ရင် မောင်ရှောင်ပေါ်က ဒီလိုလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ရွှယ်ယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ" တပေါင်ကလည်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ငြီးတွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ အိုး၊ သူ့ညီမလေးက အရမ်းနာမည်ကြီးတာပဲ။

မောင်ရှောင်ပေါ်နှင့် ရွှယ်ယွမ်တို့သည် ဆရာမထံ ဖုန်းသွားဆက်ပြီး ညနေပိုင်းတွင် တပေါင်၏ အိမ်တွင် ကစားကြမည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။

တပေါင်သည် မူကြိုတွင် မော်နီတာဖြစ်ပြီး နာမည်ကြီးသူလေးပင်။ မောင်ရှောင်ပေါ်၏ မိဘများသည် သူတို့၏ သား/မြေးထံမှ တပေါင်၏ အမည်ကို မကြာခဏကြားရသောကြောင့် သူတို့သည် တပေါင်ကို အထင်ကြီးကြသည်။ အများကြီးမမေးဘဲ သူတို့က ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ဒါနဲ့ နေ့လည် ကျောင်းပြီးချိန်မှာ အစ်မဝူက တ‌ပေါင်ကို လာခေါ်တော့ နောက်လိုက်လေး နှစ်ယောက်ပါ ပြန်ပါလာခဲ့သည်။

လီယွီလန်သည် တပေါင်မှ ထူးဆန်းစွာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခဏလောက် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမက သိပ်ပြီးမစဉ်းစားဘဲ ကလေးများကို ပြုံးပြပြီး သစ်သီးနဲ့ အဆာပြေကျွေးတဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ဆံကာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကစားခိုင်းပြီး နောက်မှ ညစာအတူတူစားခိုင်းခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ကလေးနှစ်ယောက် ထပ်ရှိလာခဲ့သည်။ လီယွီလန်သည် အစားအစာ မလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ အခြားဟင်းတစ်ခုထပ်ထည့်ရန် လီယွီမေနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ကလေးများ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

မောင်ရှောင်ပေါ်က ဝင်လာပြီးနောက် တစ်ဖက်က ကော်ဇောပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ရှောင်ပေါင်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ရှောင်ပေါင်၏ လက်၊ ခြေထောက် နှင့် ဦးခေါင်းသည် သေးသေးလေးပင်။ တကယ်တော့ သူမသည် သေသေချာချာ ထိုင်လို့မရသေးဘဲ ကျန်းမော့က သူ့ဘေးနားမှာ ကစားနေတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ လဲကျသွားတော့မှာကိုမြင်တော့ သူမက ချက်ချင်း ရှောင်ပေါင်ကိုဖမ်းဖို့ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူမက အရုပ်တွေကို ရံဖန်ရံခါ သုံးကာ သူမအား စနောက်ခဲ့သည်။

မောင်ရှောင်ပေါ်သည် အလွန် လောဘကြီးဟန်ဖြင့် လီယွီလန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုဖာပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ "ဝိုး၊ မော်နီတာ၊ ဒါ မင်းညီမလား?"

တပေါင်က သူ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး "အမ်း၊ အဲဒါ ငါ့ညီမ ရှောင်ပေါင်။ သူ့နာမည်က ကုလျန်ယွီ။ ဘေးက ငါ့အစ်မဝမ်းကွဲ။ မင်း သူ့ကို အစ်မရှောင်မော့လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။"

မောင်ရှောင်ပေါ်သည် အလွန်ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းမော့အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများသည် ရှောင်ပေါင်ထံသို့ ချက်ချင်းလှည့်သွားခဲ့သည်။

မောင်ရှောင်ပေါ်သည် ကလေးအချို့ကို တကယ်တမ်း မြင်ဖူးသော်လည်း သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် သူမြင်ဖူးသမျှကလေးများသည် ရှောင်ပေါင်လောက် လှပပြီး ချစ်စရာမကောင်းပေ!

မောင်ရှောင်ပေါ်သည် အလွန်လောဘကြီးကာ သူ့မျက်နှာလေးကို စောင်းကာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာ လက်ညိုးထိုးပြပြီး "ခေါင်းဆောင် ငါ ညီမလေးကို နမ်းလို့ရမလား?"

ထိုစကားများထွက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် အခြားကလေးသုံးယောက်မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကျန်းမော့သည် ပထမဦးဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ဘာမှမသိသေးသော ရတနာလေးအား ပွေ့ဖက်ကာ မောင်ရှောင်ပေါ်ကို ကာကွယ်နေသလို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှယ်ယွမ်သည် မျက်လုံးပြူးကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပါးပြင်များကို ‌ဖောင်းကာ မောင်ရှောင်ပေါ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

တပေါင်သည် ဒေါသတကြီးထကာ မောင်ရှောင်ပေါ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "မင်းဘာတွေတွေးနေတာလဲ? မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား!"

သူ့ညီမလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ပေါ့ပေါ့တန်တန် အနမ်းခံနိုင်မှာလဲ။ မောင်ရှောင်ပေါ်က မဟုတ်တာကို စဉ်းစားနေတာပဲ။ ဒါက ခြကောင်က ငန်းအသားစားချင်နေတာပဲ။

မောင်ရှောင်ပေါ်သည် တပေါင်၏ ရက်စက်စွာ ငြင်းဆိုချက်ကို ကြားသောအခါတွင် သူသည် နောင်တရသွားကာ နှုတ်ခမ်းစူနေခဲ့သည်။

ထားလိုက်ပါ၊ ငါ့ကို နမ်းခွင့်မပေးပါနဲ့လေ...

ဒါပေမယ့် ညီမလေးက တကယ်ချစ်စရာကောင်းသည်။ သူမအား သူ့အိမ်ကို ခိုးသွားချင်ခဲ့သည်။

ရွှယ်ယွမ်က ဒီလိုကြားရတာ ပျော်သွားခဲ့သည်။ ညီမလေး ရှောင်ပေါင်ကို သူ တစ်ခါမှ မနမ်းဖူးတဲ့အတွက် မောင်ရှောင်ပေါ်ကိုလည်း မနမ်းစေချင်ပါ။

လီယွီလန်က သူတို့ကို ညစာစားဖို့ မခေါ်ခင် ကလေးတွေက ခဏတာ အတူတူ ကစားခဲ့ကြသည်။

ညနေစာက အရမ်းအရသာရှိသည်။ မောင်ရှောင်ပေါ်သည် မူလက မုန့်များသာ စားသူဖြစ်သည်။ အခု သူက အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတစ်ခွက်ကို သူကလုံးဝမရပ်တန့်နိုင်ကာ ဗိုက်က ပိုလုံးပြီး ပူတင်းလာခဲ့သည်။

သူ မစားနိုင်တော့မှ သူ့လက်ချောင်းတွေကို နောင်တရစွာ ချလိုက်ရသည်။

သူက နေ့တိုင်း ကစားဖို့ တပေါင်ရဲ့အိမ်ကို လာချင်သည်။ ဤနေရာတွင် ချစ်စရာညီမလေးသာမက အရသာရှိသော အစားအစာများလည်း ရှိသည်။ သူအရမ်းပျော်သည်!

တပေါင်မိသားစုမှာ ကျောင်းတက်ဖို့ အကူအညီလိုနေတဲ့ တခြားကလေးတွေ ရှိလားမသိဘူး...